A+ R A-
24 Μαΐου 2018

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

|

Το να τσαλαβουτώ στο βάλτο, ψάχνοντας γι΄ αυγά, από αγριόπαπιες να ζω σαν αγρίμι ήταν θαυμαστά πράγματα που αντιλήφθηκα μεγάλος...

 

 

Της

ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Συνεχίζοντας το αφιέρωμά μας στους συγγραφείς με αφορμή την παγκόσμια πρωτεύουσα βιβλίου που κηρύχτηκε η Αθήνα, εμείς συζητούμε, αναρωτιόμαστε και προβληματιζόμαστε με συγγραφείς . Συγγραφείς που αγαπήσαμε από τα βιβλία τους, από τις ιστορίες που μας αφηγήθηκαν αλλά και πολλές φορές θέλοντας να λειτουργήσουμε με τα πενιχρά μέσα που διαθέτουμε ως νομοθέτες. Ποιας νομοθεσίας; Αυτής της σκοτεινής αδικίας που συχνά υφίστανται από λασπώδη ασπόνδυλα, που παντού ευημερούν μιας και είναι παράσιτα. Είχα την μεγάλη τιμή και τύχη να γνωρίσω τον πιο γλυκό και αυθεντικό συγγραφέα της περιοχής μου μια λαμπερή μέρα και να συνομιλήσω μαζί του μέσα στο ανοιξιάτικο φως που εκπέμπει και ο ίδιος.

Ποιός είναι ο Βαγγέλης Κούτας;

-15 ετών έφτασα στην Αθήνα, μετά στα Γιάννενα όπου σπούδασα Αρχιτεκτονικό σχέδιο για τρία χρόνια και μετά πίσω πάλι στην Αθήνα.

Πώς ήρθε η συγγραφή στη ζωή σας;

-Η συγγραφή ήρθε από την προτροπή μιας φιλολόγου, όταν ήμουν 19 ετών. Μου είπε να μην ξεχάσω να έχω ένα φύλλο χαρτί μπροστά σου για να γράφω. Δεν το ξέχασα και στα 26 μου, όταν πέθανε ο πατέρας μου και αισθάνθηκα την ανάγκη να του γράψω ένα γράμμα 180 σελίδων όπου το έβαλα σ΄ένα συρτάρι. Στα 40 μου ξεπέρασα τη συστολή του πρωτολείου, τόλμησα να το δώσω σ΄έναν εκδότη και όλα πήραν το δρόμο τους. Μετά από την κυκλοφορία του βιβλίου έκανα ένα πέρασμα από μια εκπομπή της ΕΡΤ που παρουσίασα συγγραφείς. Χτύπησε κάποια στιγμή το τηλέφωνο και ήταν από τον τηλεοπτικό σταθμό του 902 .Έτσι ξεκίνησε μια εκπομπή βιβιλιοπαρουσιάσεων που κράτησε 6 χρόνια. «Μονοπάτια της λογοτεχνίας». Όταν γράφεις ένα βιβλίο κι έρχεται κι ένα δεύτερο νιώθεις πως κάτι άλλαξε στη ζωή σου . Ποτέ δεν ξέρεις αν αυτό που κάνεις είναι σημαντικό. Υπάρχει πάντοτε η ανασφάλεια. Όσο πιο βαθιά βουτάς στη λογοτεχνία τόσο μεγαλώνει η ευθύνη. Όπως όλα, χτίζονται σιγά –σιγά έτσι και η ευθύνη απέναντι στη λογοτεχνία. Μαθαίνεις να διαχωρίζεις το καλό απ΄το κακό βιβλίο. Μέσα από το συνεχές διάβασμα .Η απόψή μου είναι ότι ο λογοτέχνης πρωτίστως πρέπει να διαβάζει..

Είστε συμπατριώτης μας, από τη Βίγλα, τόσο κοντά αλλά τελικά τόσο μακριά....

-Δεν βρίσκω κανένα λόγο που πρέπει να με γνωρίζουν οι πολλοί αν και πάντα βρίσκεις όταν θέλεις . Δεν ήρθα να υπηρετήσω τη λογοτεχνία για να με προσκυνήσει ο κόσμος ή το σύμπαν. Όμως ο γενέθλιος χώρος έπαιξε σημαντικότατο ρόλο στα γραπτά μου. Άλλωστε τα 15 πρώτα χρόνια της ζωής μου είναι αυτά που καθόρισαν τα άλλα, και επειδή η μαγεία της ζωής του ανθρώπου βρίσκεται στα πρωτόγνωρα. Έζησα έως 12 ετών παρέα με νεροφίδες κολυμπώντας στο βάλτο του χωριού μου χωρίς να έχω δει την πόλη. Αυτό ήταν τότε ο τρόπος ζωής και μετά απ΄αυτό μεγάλος πια, διαβάζοντας Μαρκές, είχα κι εγώ ένα βάλτο να περιγράψω. Ο μικρόκοσμός μας είναι οι ψηφίδες που δημιουργούν το μεγάλο ψηφιδωτό του κόσμου. Αλήθεια έχετε διαβάσει το «Ταξίδι στην άκρη άκρη της νύχτας» του Σελίν; Η λογοτεχνία ξέρετε, υπηρετεί τον άνθρωπο κι όχι το συγγραφέα. Ο συγγραφέας κάνει το δικό του σύμπαν και κυβερνά τον κόσμο που πλάθει στις σελίδες του. Οφείλει να είναι ταπεινός, λιτός και ευαίσθητος και να σέβεται τον αναγνώστη, έχει πολλές πιθανότητες να κάνει κάτι καλό.

Πώς κρίνετε ένα λογοτεχνικό έργο ως καλό;

-Ο Αμερικανός Άρθουρ Μίλερ είπε κάτι σπουδαίο ψάχνω σ΄ έναν βάλτο λέξεων να βρω μερικά διαμάντια λογοτεχνία υπηρετείται από αφαιρετικότητα είναι σπουδαία. Ο συγγραφέας καλείται να μας πεί μ΄έναν αμίμητο τρόπο για το ηλιοβασίλεμα, έναν έρωτα, ένα θάνατο χωρίς βερμπαλισμούς και πλεονασμούς.

Τι σημαίνει διαδικασία γραφής;

-Είναι μια απόδραση μια φευγάλα. Οι συγγραφείς γράφουν για ν΄αποφορτίσουν από τα εγκληματικά τους ένστικτα. Ο δολοφόνος πρωταγωνιστής ενός βιβλίου έχει τα γνωρίσματα της ψυχοσύνθεσης του συγγραφέα.. Ό,τι κι αν γράψουμε είμαστε εμείς. Πρέπει η μαγεία του ταξιδιού μας ν΄ αγγίζει την ψυχή του αναγνώστη. Επίσης η ανάγνωση είναι τέχνη. Και οι περισσότεροι αναγνώστες δεν έχουν τέτοια παιδεία η οποία ξεκινά από το σχολείο . Η Οδύσσεια και η Ιλιάδα,η Πολιτεία, το Συμπόσιο δεν θα ΄πρεπε να ναι αποτρεπτικά ή να βαθμολογούνται αλλά ένα όμορφο ταξίδι στην αρχαία ελληνική γραμματεία. Δεν είναι τυχαίο όπου όλοι οι μεγάλοι συγγραφείς αναφέρονται στους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους.

Διαβάζοντας τα έργα σας «Χαραμάδα φως» και « Η κραυγή του Ήταυρου» αισθάνθηκα κάτι παραπάνω από συγκίνηση, δέος θα έλεγα. Σίγουρα το υπόβαθρο ήταν βιωματικό.

-Εδώ θα επανέλθω στην ερώτηση τόσο κοντά μα τόσο μακριά. Όσο κι αν φαίνεται αστείο, ένα είναι βέβαιο. Πως ζώντας σε μια πόλη τόσων εκατομμυρίων όσο η Αθήνα είναι σα να περπατάς σε μια έρημο και διψάς για νερό που έπινες παλιά. Και έτσι επιστρέφω ακριβώς εκεί, στα ασήμαντα που τότε δεν ήξερα πόσο σημαντικά ήταν για μένα. Το να τσαλαβουτώ στο βάλτο, ψάχνοντας γι΄αυγά, από αγριόπαπιες να ζω σαν αγρίμι ήταν θαυμαστά πράγματα που αντιλήφθηκα μεγάλος. Αυτοβιογραφικά στοιχεία δεν υπάρχουν, αλλά όλη η περιουσία ήταν μπροστά μου, μια χώρα σπαρμένη με λουλούδια, μια μαγεία που έρχονταν το σούρουπο με την κραυγή του Ήταυρου και αισθάνομαι πολύ τυχερός που έζησα τέτοιες στιγμές. Άλλες εποχές βέβαια,άλλες ζωές, που μεταφέρει η λογοτεχνία. Αυτό είναι το σπουδαίο στο μωσαϊκό που αναφέραμε πριν.

Φτάνουμε στο τελευταίο σας βιβλίο.

-Ο δολοφόνος επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος, μια κρητική μαντινάδα λέει, «Οπού αγαπάς μην πολύ πας, κι αν πολύ πας μην πολύ κάτσεις, κι αν πολύ κάτσεις μην πολύ μιλείς, κι αν πολύ μιλείς να κατέχεις ίντα λες...» και είναι ενός φίλου που αγαπώ πολύ. Αυτό που μας μένει είναι η λιτή αφήγηση και περιγραφή που υπηρετείται από την αφαίρεση. Δεν εξυπηρετεί σε τίποτα η φλυαρία των πολλών σελίδων. Η ιστορία θα μας δικαιώσει ή όχι, θα κρατήσει τα ψήγματα χρυσού που ψάχνουμε στη λογοτεχνία. Όλοι έχουν το δικαίωμα στη γραφή, αλλά μπορεί να προχωράς και τελικά να βρίσκεσαι στο ίδιο σημείο χωρίς αυτό να εκληφθεί ως διδακτισνμος.

Ένα διαφορετικό βιβλίο σας που αναφέρεστε σε μια συγκλονιστική ιστορία, πραγματική αυτή τη φορά Αετοί και Λύκοι.

-Όλα τα πράγματα έχουν τη στιγμή τους . Μια.μεγάλη περιπέτεια. Γνώρισα στην Αθήνα έναν διευθυντή σχολείου, το Θύμιο Ρέντζιο. Τον ρώτησα αυθόρμητα ο ληστής; Και μου απάντησε, μη φοβάσαι δε θα σου πάρω το πορτοφόλι. Με γνώριζε από το βιβλίο «Η κραυγή του Ήταυρου». Όταν ανέφερε το επίθετο Ρέντζιος ο φίλος μου πια Θύμιος, ήδη ήταν μέσα στο κεφάλι μου απ΄τα παιδικά μου χρόνια, η μεγάλη ληστεία της Πέτρας και οι απαγωγές. Του ανέφερα πως έπρεπε να με πείσει πως ήταν απόγονος των Ρεντζαίων, γίναμε φίλοι, ήπιαμε πολλά κρασιά, είπαμε πολλές ιστορίες .Υπήρχε και ένα χρονικό, κάποιου συμπατριώτη μας του Νίκου Πάνου, καθώς και το βιβλίο του φίλου μου του Βασίλη Τζανακάρη για τη ληστοκρατία στην Ελλάδα . Μελέτησα αυτά τα βιβλία και μαζί με τις διηγήσεις του Θύμιου άρχισα να γράφω μια ιστορία, με δυσκολία στη διαχείριση των ιστορικών στοιχείων. Επειδή πρωτίστως έπρεπε να μπω στο μυαλό του Γιάννη Ρέντζιου, που βρίσκεται στο χιόνι, χωρίς όραμα και ορφανός από πατέρα, έπρεπε να ταυτιστώ. Ευτυχώς δεν ήταν   και μεγάλη η χρονική απόσταση, με βοήθησε και η καταγωγή μου και η ευθύγραμμη ζωή που έζησα. Άρχισα να αφηγούμαι και ταυτόχρονα να κλαίω την ορφάνια και των δυό μας, ώσπου κατέληξα να μεταλλαχθώ γράφοντας για τους Ρεντζαίους. Όλα πήραν το δρόμο τους,μετά στο Μεταίχμιο και την Ελένη Μπούρα που της εμπιστεύτηκα το βιβλίο. Αναρωτήθηκε τι μπορεί να έγραψα για μια ιστορία που στο ίντερνετ πιάνει 10 σελίδες. Τι θα μπορούσα να γράψω; Πάντοτε πίστευα πως η ιστορία του Γιάννη και Θύμιου Ρέντζιου δεν μπορούσε να περάσει και να μείνει στις δέκα σελίδες. Είναι μια εποχή που δε μπορούσε να μείνει αθέατη- ανδρογέννα Ήπειρος. Εδώ σταματώ γιατί δεν θα ΄θελα να πω και να βγάλω πικρίες,άλλωστε πικρίες βγάζουν οι άνθρωποι όταν είναι τρωτοί. Εγώ δεν διεκδικώ καμία δόξα για να μαι τρωτός. Η λογοτεχνία υπηρετεί τις φευγάλες μας και όχι τις προσωπικές μας επιδιώξεις για κοινωνική ανέλιξη. Άλλωστε θέλω να μαι πάντα ο Βαγγέλης των 12 ετών. Και οι φίλοι μου είναι όσοι έχουν την παιδική αθωότητα, γιατί μεγαλώνουμε και ξεχνάμε φορώντας άλλα κοστούμια που δεν μας αντιπροσωπεύουν. Μα για να πάμε παραπέρα, πρέπει πρώτα να αγαπάμε και να σεβόμαστε τον άνθρωπο.

Πώς βλέπετε τους αρτινούς δημιουργούς;

-Ας δανειστούμε τον τίτλο ενός σπουδαίου βιβλίου. «Ο θεός των μικρών πραγμάτων». Πόσες στιγμές, όπως το χαμόγελο ενός παιδιού η το πέταγμα μιας πεταλούδας στο δειλινό χάσαμε; Αγαπητοί μου όλοι χωράμε σ΄ αυτόν τον μικρό μέγα κόσμο. Μη συνωστιζόμαστε αναζητώντας το πρώτο βαγόνι γιατί έχει καταληφθεί από αιώνες. Στα μικρά πράγματα βρίσκεται η ευτυχία. Αρκεί να έχουμε όλες τις αισθήσεις μας σ΄ επιφυλακή και να μεγαλώσουμε την καρδιά μας.

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2018 09:29

Έχει την... συνταγή της επιτυχίας...

|

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ  ΜΑΝΟΣ:

Είμαστε υποχρεωμένοι εμείς να δώσουμε το καλό παράδειγμα στο επιχειρείν και με την αμέριστη βοήθειά μας, να ωθήσουμε τους νέους να μπουν στον επιχειρηματικό χώρο...

 


Ως παράδειγμα αισιοδοξίας για ζωή, μπορεί να χαρακτηριστεί ο επιχειρηματίας Αλέξανδρος Μάνος, τον οποίο συναντήσαμε στο Δρόμο του Γεφυριού και ως αθλητή στα 5 χιλιόμετρα, αλλά και ως εθελοντή, να προσφέρει το κάτι παραπάνω.
Αν και άτομο με ειδικές ανάγκες, είναι περισσότερο μάχιμος και αποτελεσματικός όλων μας, σε όλα τα επίπεδα... Και στην επαγγελματική του υπόσταση και στην κοινωνική, με όσες υποκατηγορίες μπορεί να έχει αυτή... Πολιτισμός, αθλητισμός, διασκέδαση και ότι άλλο μπορεί να αναζητήσει κανένας... πανταχού παρών, με άποψη, αλλά προ πάντων με καλή διάθεση...
Χαρούμενος και με δόση αυτοσαρκασμού, αν χρειαστεί. «Δεν είμαι άνθρωπος εγώ. Είμαι φάρμακο κατά της κατάθλιψης. Κανονικά θα έπρεπε να συνταγογραφούμαι», γράφει σε πρόσφατη ανάρτησή, στον προσωπικό του λογαριασμό στο fb... Ενώ σε άλλη, ανάρτησή του, ίσως προβάλει και το που εδράζεται η επιχειρηματική του επιτυχία, καθώς συλλογίζεται: «Το ρίσκο μιας λάθος απόφασης είναι προτιμότερο από τον τρόμο της αναποφασιστικότητας»...
Η τελευταία του εμφάνιση στον ημιμαραθώνιο, ζωηρή όπως πάντα, μας έφερε κοντά του, για να προκύψει η παρουσίαση, ενός διαφορετικού πορτραίτου, πέραν των καθιερωμένων, όπως επιβάλλεται πολλές φορές και δεν προκύπτει το ζητούμενο αποτέλεσμα. Ο άνθρωπος, ο επιχειρηματίας, ο φίλος...

 

00000-manos-alex-66-a

 

•Πως κατάφερες και μπήκες τόσο δυναμικά στον ιδιαίτερα δύσκολο χώρο των ιατρικών μηχανημάτων, για να έχεις σε σύντομο χρονικό διάστημα, έναν τόσο σημαντικό απολογισμό;

-Κάθε χώρος έχει τις ιδιαιτερότητές του και τα μυστικά του. Εδώ λοιπόν χρειάζεται η υπομονή, η αγάπη, οι ατέλειωτες ώρες δουλειάς και η σωστή επιλογή συνεργατών, για να... ξεκλειδώσουν τα μυστικά με «σταθερά βήματα». Η επιτυχία είναι θέμα χρόνου...

 

•Ήταν πολλές οι δυσκολίες που αντιμετώπισες;


-Σίγουρα η Άρτα, δεν είναι μεγαλούπολη... Πάντα όμως θα υπάρχουν ευκαιρίες, για νέες ιδέες. Με σύγχρονους τρόπους και σταθερά βήματα, θα στεφθούν με επιτυχία...


•Πως βλέπετε σήμερα, το επιχειρείν, σε μια περιοχή σαν την Άρτα;


-Είμαστε υποχρεωμένοι εμείς να δώσουμε το καλό παράδειγμα στο επιχειρείν και με την αμέριστη βοήθειά μας, να ωθήσουμε τους νέους να μπουν στον επιχειρηματικό χώρο. Με την βοήθεια των νέων ιδεών, θα πάρουν την σκυτάλη, μπαίνοντας στον επιχειρηματικό στίχο, με πολλή αγάπη, πολλή δουλειά και καθαρό βλέμμα, σ’ αυτό που θα επιλέξουν...

 

•Τι θα συμβούλευες, τα νέα παιδιά, που θ’ αποφασίσουν να μπουν στον επιχειρηματικό στίβο;

-Η Άρτα είναι μια όμορφη πόλη, με καλό κόσμο και πολλά έργα βελτίωσης, στην καθημερινότητά μας...Θα πρότεινα λοιπόν στους φορείς (Περιφέρεια, Δήμος, Υπηρεσίες, Επιχειρήσεις και Ψυχαγωγικούς Χώρους) να δουν το θέμα των ανθρώπων με κινητικά προβλήματα, με πολλή σοβαρότητα. Όλοι μας αν δεν έχουμε σήμερα κινητικά προβλήματα, μπορεί στο μέλλον να έχουμε μια μικρή ή μεγάλη δυσχέρεια... θα θέλαμε να έχουμε ευκολότερη πρόσβαση σε όλους τους χώρους που προανέφερα...Ευχή μου είναι η Άρτα να καταστεί παράδειγμα ισοτιμίας και ισονομίας, για όλους μας...

 

00000-manos-alex-66-e

 

00000-manos-alex-66-c

Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2018 22:12

ΣΤΑ ΧΝΑΡΙΑ ΜΙΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ...

Είναι πολλές και σημαντικές οι δωρεές, οι πράξεις μεταξύ τους που δείχνουν πως πάντοτε ο αρτινός λαός ενείχε μέσα του την ελευθερία του πνεύματος και της ισότητας αλλά και τη δεκτικότητα και αφομοιωτική δύναμη μπροστά στη δύναμη του ιστορικού γίγνεσθαι.

 

 

 

 

Ρεπορτάζ:

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Το Σάββατο 24.3.2018  οι εκδηλώσεις για την Ημέρα Μνήμης της Εβραϊκής Κοινότητας Άρτας, με αφορμή τη συμπλήρωση 74 ετών από τη σύλληψη των Αρτινών Εβραίων (24 Μαρτίου 1944) από τα Γερμανικά Στρατεύματα ήταν ιδιαίτερες  και άκρως συγκινητικές Οι εκδηλώσεις έγιναν για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά από το Δήμο Αρταίων, μετά τις αντίστοιχες περυσινές, αλλά και μετά από αυτή που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα σε συνεργασία με το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο.
Το πρωί ξεκίνησε με περιήγηση στην παλιά Εβραϊκή συνοικία της Άρτας. Tο μεσημέρι στην αίθουσα του Συλλόγου «Σκουφάς» πραγματοποιήθηκε η κεντρική εκδήλωση της Ημέρας. Την εκδήλωση ξεκίνησε ο δήμαρχος Αρταίων Χρήστος Τσιρογιάννης, ο οποίος μεταξύ των άλλων τόνισε ...«Η ιστορική μνήμη της Κοινότητας διατηρείται αναλλοίωτη και οι απόγονοι των μελών της, πολλοί από τους οποίους υπάρχουν εδώ σήμερα ανάμεσά μας, κρατούν ακόμη δεσμούς με την γενέτειρα των προγόνων τους. Πρόκειται για ένα ταξίδι στο χρόνο, με το οποίο μαθαίνουμε την ιστορία της πόλης μας. Αυτό μας δίνει δύναμη για το μέλλον. Η σημερινή εκδήλωση έρχεται σαν συνέχεια εκείνης του περασμένου Μαρτίου, όπου για πρώτη φορά μετά το 2012 έγιναν εκδηλώσεις μνήμης, καθώς και εκείνης του περασμένου Οκτωβρίου στην Αθήνα, στην φιλόξενη στέγη του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου. Παράλληλα, έχουμε ήδη βρει μέσα από το Υποθηκοφυλακείο τα Εβραϊκά σπίτια στην Άρτα που ακόμη και σήμερα σώζονται. Πρόκειται για τις οικίες: Μωυσέως Χατζή, στην αρχή της οδού Φιλελλήνων, Ισαάκ Σούση, στην οδό Τζαβέλλα, Ισαάκ Κούλια, στη συμβολή των οδών Σκουφά και Κωστή Παλαμά, Στάμως και Σταμέτας Μιζάν στην οδό Μακρυγιάννη, Ιωσήφ Μιζάν στην συμβολή των οδών Σκουφά και Σταματελοπούλου. Στόχος μας, πλέον, είναι να γίνουν όλοι οι Αρτινοί κοινωνοί της ιστορικής διαδρομής μιας Κοινότητας που αποτελούσε πνεύμονα ζωής για την πόλη δεκαετίες πριν»....
Συνεχίστηκε  με την παρουσίαση της ιστορικής πορείας της Εβραϊκής Κοινότητας Άρτας από τον δικηγόρο-γραφολόγο και ερευνητή Χάρη Βαδιβούλη, ο οποίος παρουσίασε την στενή σχέση αλλά και την αρμονική συμβίωση των Εβραίων με τους χριστιανούς και μάλιστα πριν τον τελειωτικό τους αφανισμό, υπήρξαν περιπτώσεις που οι νονοί παιδιών του εβραϊκού πληθυσμού ήταν χριστιανοί. Πάντοτε υπήρξε μια φιλική και ειρηνική συνύπαρξη των ανθρώπων σ΄αυτή την πόλη, ανεξαρτήτου θρησκείας και καταγωγής, γιατί προπορεύονταν ο Άνθρωπος και  μόνο. Τόνισε στην ομιλία του « Στην Άρτα τελευταία συντελείται ένα θαύμα. Με σταματούν άνθρωποι στο δρόμο και με ρωτούν αν γνωρίζω παλιούς τους γείτονες... Τη Νόρμα, τη Ρόζα, τον Βικτωράκη... Αν μιλάω με την Τελένια και τον Μπέσο, αν έχω δει τον Νάκο ή τον Σάκια...Στην  Άρτα τουλάχιστον σε σχέση με άλλες πόλεις,  γειτονικές ή πιο μακρινές δεν είχαμε φαινόμενα σφετερισμού ακινήτων. Τα ακίνητα, ακόμα και όσα είχαν καταληφθεί αποδόθηκαν στους νόμιμους κληρονόμους και πωλήθηκαν.Όσο κι αν κανείς δεν το περιμένει, στην Άρτα οι χριστιανοί κι οι Εβραίοι γιόρταζαν μαζί την Αγία Θεοδώρα, η οποία τους είχε ευεργετήσει δωρίζοντάς τους οικόπεδο για την ανέγερση Συναγωγής. Επίσης πολλές γραπτές μαρτυρίες για τη σύλληψη των αρτινών Εβραίων έχουμε από αρτινούς ιερείς. Πράγμα διόλου αφύσικο, αφού η Ιερατική Σχολή, που λειτούργησε ως το 1940 στην πόλη μας έστελνε τους ιεροσπουδαστές της για παρακολούθηση μαθημάτων στο εβραϊκό σχολείο»....
Είναι πολλές και σημαντικές οι δωρεές, οι πράξεις μεταξύ τους που δείχνουν πως πάντοτε ο αρτινός λαός ενείχε μέσα του την ελευθερία του πνεύματος και της ισότητας αλλά και τη δεκτικότητα και αφομοιωτική δύναμη μπροστά στη δύναμη του ιστορικού γίγνεσθαι. Και πάλι έτσι συνέβη και στη φετινή εκδήλωση. Άνθρωποι που έφτασαν από κάθε πιθανό μέρος της γης, αναζητώντας την πατρίδα τους.
Μια πατρίδα που πάντοτε ζει και ζούσε έστω και ασυνείδητα μέσα τους μέχρι να γίνει πάλι το κάλεσμα. Άνθρωποι που ήρθαν από το Ισραήλ, την Αγγλία, την Ιταλία, την Αθήνα, τα Τρίκαλα, τη Θεσσαλονίκη, για να μυρίσουν το χρώμα μιας πατρίδας που έσβησε μέσα σε δάκρυα και σκότος στις 24 Μαρτίου 1944.
Όπως ανέφερε στην ομιλία του και ο συγγραφέας Δημήτρης Βλαχοπάνος: «Το ανήκειν- Ο άνθρωπος νιώθει ασφάλεια όταν ανήκει κάπου και του ανήκουν κάποιοι. Στις 7 το απόγευμα της 24ης Μαρτίου 1944 οι Εβραίοι της Άρτας ανήκαν οι γονείς στα παιδιά τους, τα παιδιά στους γονείς τους, στ' αδέρφια τους, στο σπίτι τους.. Και στις 8 δεν ανήκαν πουθενά. Στις 7 τα είχαν όλα και στις 8 δεν είχαν τίποτα!»
      Άνθρωποι που έτρεξαν από παντού για να τιμήσουν τη μνήμη των προγόνων τους που ποτέ δεν έδιωξαν από τη μνήμη τους, παρ΄ ό,τι πολλές φορές αυτά τα κενά χτυπάνε δυνατά στην καρδιά και σαν πληγή και παλιό τραύμα επανέρχονται. Είδα αγκαλιές, είδα δάκρυα, είδα φωτογραφίες σε χέρια να ψάχνουν κάτι, μια μικρή πληροφορία, μια μικρή ενθύμηση από όποιον μπορούσε να δώσει κάτι σα βάλσαμο για την ψυχή.
Άνθρωποι που ήρθαν με τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες τους για να δείξουν πως ανήκουν κι αυτοί σ΄αυτή την πατρίδα, που γεννήθηκαν και έζησαν πρόγονοι, που χάθηκαν από την βαραβαρότητα κατά της ανθρωπότητας. Και είναι πολίτες της πόλης μου,  συμπολίτες μας, γιατί η μνήμη τους κίνησε νήματα ξεχασμένα, αφανή σημεία που αναδύονται και θ΄αναδυθούν με τη βοήθεια όλων μας. Βρέθηκα μπροστά σε εικόνες που αδυνατώ να περιγράψω, ένας έψαχνε την Τελένια, μιας και εργάζονταν στο κατάστημα του πατέρα της, άλλος με την ταυτότητα του πατέρα του ν΄αναζητά κάτι, άλλοι με την καρδιά τους να την περιφέρουν μήπως ακούσουν κάτι γνώριμο....
Την εκδήλωση χαιρέτισαν ακόμη η Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης Όλγα Γεροβασίλη τελειώνοντας με την επίκληση «Ποτέ ξανά» και τον κίνδυνο που ελλοχεύει στο ρατσισμό και τον εθνικισμό. Ο Αντιπρόεδρος του Κεντρικού Ισραηλιτικου Συμβουλίου Ελλάδος Βίκτωρ Ελιέζερ σε μια εξαιρετική ομιλία τόνισε: ««Τον Διονύσιο Σολωμό, τον γνωρίζουμε ως τον ποιητή που έγραψε τον ύμνο προς την ελευθερία, τον εθνικό ύμνο της πατρίδας μας. Ο Διονύσιος Σολωμός όμως ήταν ταυτόχρονα ο αγωνιστής της αλήθειας, «Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό ότι είναι αληθές», έλεγε απέναντι στους λαϊκιστές της εποχής του, απέναντι σε όλους όσους επιχειρούσαν να πλάσουν εθνικούς μύθους για να μην μάθει ο λαός την αλήθεια, που πολλές φορές δεν είναι ευχάριστη.
Και η αλήθεια είναι ότι το 86% των Ελλήνων Εβραίων, δηλαδή 65.000 άνθρωποι εξοντώθηκαν στους θαλάμους αερίων του Άουσβιτς , της Τρεμπλίνκα και των άλλων ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης, μόνο και μόνο επειδή ήταν Εβραίοι. Μήπως αμφισβητείται ότι το 94% των Εβραίων της Θεσσαλονίκης, των Ιωαννίνων και άλλων πόλεων της Βορείου Ελλάδος κυρίως, συνελήφθησαν από τους Ναζί και τους συνεργάτες τους, συγκεντρώθηκαν και στοιβάχτηκαν και οδηγήθηκαν στο θάνατο με τις πλέον βιομηχανοποιημένες μεθόδους....
...Αν όμως θέλουμε να δούμε την αλήθεια κατάματα, αν θέλουμε να πάρουμε τα πραγματικά διδάγματα της Ιστορίας, τότε πρέπει να καταλάβουμε ότι χωρίς την αδιαφορία των πολλών και την εν πολλοίς σιωπηρή ανοχή τους, δεν θα ήταν δυνατόν οι Ναζί να εξολοθρεύσουν τόσα εκατομμύρια ανθρώπους. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια, και ίσως ήρθε η ώρα η Ελληνική Πολιτεία να αναλάβει το βάρος της ευθύνης που της αναλογεί για την εξόντωση 60.000 Ελλήνων Εβραίων, όπως ακριβώς έκανε ο Δήμαρχος της Θεσσαλονίκης για λογαριασμό όλων των Θεσσαλονικέων.
Όπως είπε και ο εθνικός μας ποιητής, «Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό ότι είναι αληθές». Και όπως έγραψε ο συγγραφέας Νίκος Δήμου, «αν ακολουθήσουμε την φράση του Σολωμού, ο πατριωτισμός γίνεται ένας νέος ανθρωπισμός. Αν κάνουμε σημαία μας την αλήθεια, τότε δεν χρειαζόμαστε πια πολλές σημαίες. Αν φτάσουμε να θεωρούμε εθνικό το αληθές, τότε πατρίδα όλων μας γίνεται μία: η αλήθεια».
Σε λίγες ώρες θα περπατήσουμε στον ίδιο ακριβώς δρόμο που διάβηκαν οι Εβραίοι της Άρτας την νύκτα της 24ης Μαρτίου, από τα σπίτια τους στοιβάχτηκαν στο τότε κινηματογράφο Ορφέα και από εκεί στο Αουσβιτς. Από τους 480 μόνο τριάντα επέστρεψαν. Και ήρθαμε σήμερα εδώ, απόγονοι Αρτινών Εβραίων, όχι μόνο για να θυμηθούμε αυτούς που βάρβαρα θανατώθηκαν και να τιμήσουμε τη μνήμη τους αλλά και προκειμένου μαζί με τους πολίτες της Άρτας να στείλουμε το σαφές μήνυμα του «Ποτέ Ξανά» προς όλους τους νοσταλγούς της πιο σκοτεινής σελίδας της ανθρώπινης ιστορίας.
Και χαίρομαι κύριε Δήμαρχε που την αλήθεια αυτή την υπηρετούν Αρτινοί συμπολίτες του πατέρα μου Ισαάκ Ελιέζερ, της γιαγιάς μου Χαννούλας Ελιέζερ – Σούση Ντεβαριά, των θείων μου αλλά και των οικογενειών Αρών, Μιζάν, Γκανή, Γκιούλη, Ιερεμία, Σαμπά, Σούση και άλλων πολλών, όπως ο συγγραφέας Κωνσταντίνος Τσιλιγιάννης, ο Χάρης Βαδιβούλης με την ιστορική του έρευνα, ο Δημήτρης Βλαχοπάνος με το βιβλίο που κατέγραψε την μαρτυρία του Αρτινού ομήρου Ισαάκ Μιζάν, η Κατερίνα Σχισμένου με τη δημοσιογραφική της πέννα, οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές που μετέχουν σε αυτές τις εκδηλώσεις μνήμης μιας Κοινότητας, ενός κομματιού της κοινωνίας της Άρτας που εκτοπίστηκε στα στρατόπεδα θανάτου και μαζί με αυτούς τους ανθρώπους χάθηκε και ένα κομμάτι του πολιτισμού μας, της ανθρωπιάς μας.
Ας είναι η μνήμη τους οδηγός μας για να μην ξαναζήσει η ανθρωπότητα μια τέτοια απανθρωπιά.»»
Ο Πρόεδρος του Συλλόγου «Σκουφάς» Νίκος Μπανταλούκας χαιρέτισε με τη σειρά του την εκδήλωση. Ο Εκπρόσωπος της Ισραηλιτικής Κοινότητας Αθηνών Ιωσήφ Μιζάν τόνισε  πως επιστρέφουν οι άνθρωποι για να μνημονεύσουν και να τιμήσουν τους προγόνους τους, να μαζευτούν και να γνωριστούν σκορπισμένοι σ΄όλο τον κόσμο...  Παράλληλα ερμηνεύτηκε το τραγούδι  ''Μπαλάντα του Μάουτχάουζεν'' του Μίκη Θεοδωράκη και του Ιάκωβου Καμπανέλλη  από μαθητές του Μουσικού Σχολείου μιας και η κληρονομιά στις επόμενες γενιές είναι αυτή που ανάβει πάντα το φάρο και δεν αφήνει ποτέ να σβήσει.  Αναγνώστηκαν αποσπάσματα από το βιβλίο του Κωνσταντίνου Τσιλιγιάννη «Η εβραϊκή κοινότητα της Άρτας από την Ελένη Κίτσου (μέλος του Πολιτιστικού Συλλόγου «Μακρυγιάννης») και την Σοφία Εξάρχου (μέλος του Συλλόγου «Φίλοι του Βιβλίου»), ενώ η Μίρκα Σαλώμ, μέλος του Μουσικοφιλολογικού Συλλόγου «Σκουφάς» ανέγνωσε επιστολή της Ισραηλιτικής Κοινότητας προς το Σύλλογο «Σκουφά».
Το απόγευμα τελέστηκε στο Μνημείο Εβραίων Μαρτύρων επιμνημόσυνη δέηση και πραγματοποιήθηκε κατάθεση στεφάνων και η συγκίνηση έφτασε στο αποκορύφωμά της την ώρα που τελούσαν την επιμνημόσυνη δέηση οι Μπένι Μιζάν και Βίκτωρ Ελιέζερ. « Άνθρωποι που επικαλούνται την αιώνια ειρήνη παιδιών, γυναικών ανθρώπων που δε χώρεσαν για κάποιο παράλογο λόγο σ΄αυτόν τον κόσμο, βρήκαν τραγικότατο θάνατο, ας βρούν την ειρήνη στον ουρανό...» Ποιός είναι από τόσο σκληρό υλικό να μη δακρύσει, να μην καταπιεί τη συγκίνησή του, να μη σκεφτεί....
Συνεχίστηκε η εκδήλωση με την πορεία που ακολούθησαν και τα συλληφθέντα μέλη της Εβραϊκής Κοινότητας Άρτης την 24η Μαρτίου 1944 προς την πλατεία Κιλκίς με αναμμένα κεριά, προκαλώντας εντύπωση σε όσους δεν ήξεραν για την εκδήλωση, άλλοι βγαίνοντας σαστισμένοι από τα καταστήματα να ρωτήσουν και τελικά να βυθιστούν στη σιωπή. Μια σιωπή που ίσως κάποτε έκανε τη δικό της θόρυβο σε άλλες εποχές.....
Επίσης πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια δωρεάς  του κ. Παύλου Μόρρις εις μνήμην της μητέρας του, Νίνας Ιωχανά. Μια θέα, μια ανάσα για τον κουρασμένο, τον ξένο, τον επισκέπτη, ένα παγκάκι δίπλα το μνημείο.
Στις εκδηλώσεις παρέστησαν, μεταξύ άλλων, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Άρτης κ.κ. Καλλίνικος, η Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης Όλγα Γεροβασίλη, ο βουλευτής Άρτας Γιώργος Στύλιος, ο Αντιπεριφερειάρχης Άρτας Βασίλης Ψαθάς, εκπρόσωποι των Εβραϊκών Κοινοτήτων Αθηνών, Θεσσαλονίκης, Ιωαννίνων και Τρικάλων, εκπρόσωποι της Εβραϊκής Νεολαίας Αθηνών, εκπρόσωποι Εβραϊκών Κοινοτήτων από το Μιλάνο, την Αγγλία και το Ισραήλ, ο Αστυνομικός Διευθυντής Άρτας Φώτης Ντζιμάνης, ο Υποδιοικητής του ΚΕΝ Άρτας Κ. Κατέρης, Αντιδήμαρχοι, Περιφερειακοί και Δημοτικοί Σύμβουλοι, καθώς και πλήθος εκπροσώπων φορέων της περιοχής.
Η πατρίδα ποτέ δεν μπορεί να χαθεί. Μια ρίζα να βρει τρόπο στην πέτρα να εισχωρήσει και θα κινήσει τον μεγαλύτερο βράχο, αυτόν της ύπαρξής μας. Η πατρίδα ή σου χαρίζεται ή την κερδίζεις.....
Πατρίδα είναι εκεί που σε αγκαλιάζουν δικοί σου άνθρωποι, εκεί που ανήκει η καρδιά και η ψυχή των προγόνων σου, η δική σου πατρίδα, εκεί που το φως μπορεί μόνο να λάμψει κατά του σκότους, εκεί που το πνεύμα βρίσκει τη γαλήνη του, αυτό που αναγνωρίζει το αλάνθαστο ένστικτο του καθενός μας ως οικείο χώρο, ως πατρίδα....

 

evraioi-24-martiou-88-a

 

evraioi-24-martiou-88-b

 

 

evraioi-24-martiou-88-c

 

evraioi-24-martiou-88-d

|

Συνέντευξη του βουλευτή Πρέβεζας στην «Γ»: «Οι Τοπικές Μονάδες Υγείας αποτελούν το νέο «κύτταρο» του Εθνικού Συστήματος Υγείας, γύρω από τις οποίες οργανώνεται εκ νέου ολόκληρο το δημόσιο σύστημα υγείας»...

 

«Αποδείχθηκε στην πράξη ότι η καλύτερη δημοσκόπηση εξακολουθεί να είναι η πραγματική κάλπη των εκλογών, οι οποίες θα διεξαχθούν κανονικά στην ώρα τους, δηλαδή τον Σεπτέμβρη του 2019», επισημαίνει σε συνέντευξη που παραχώρησε στην «ΓΝΩΜΗ», ο βουλευτής Πρέβεζας του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Μπάρκας, ο οποίος εκλήθη απ’ την εφημερίδα, να μιλήσει για όλα τα θέματα της επικαιρότητας.
Στην συνέντευξη αυτή, ο βουλευτής θεωρεί μεγάλες τις τομές που γίνονται στον χώρο της υγείας, για να τονίσει με έμφαση: «Οι Τοπικές Μονάδες Υγείας  αποτελούν το νέο «κύτταρο» του Εθνικού Συστήματος Υγείας, γύρω από τις οποίες οργανώνεται εκ νέου ολόκληρο το δημόσιο σύστημα υγείας».

 

Πείτε μου δυο λόγια για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας. Θεωρείτε εφικτή την έξοδο από τα μνημόνια τον προσεχή Αύγουστο;

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο διαρκούς ανάκαμψης των βασικών μεγεθών και των προοπτικών της ελληνικής οικονομίας. Το 2017 ήταν το έτος που καταγράφηκε, μετά από χρόνια ύφεσης και στασιμότητας μια σημαντική αύξηση του Α.Ε.Π. Η ανεργία έχει περιοριστεί κατά επτά μονάδες και 320.000 περισσότερες θέσεις εργασίας έχουν δημιουργηθεί την τελευταία τριετία.

Παράλληλα, οι άμεσες ξένες επενδύσεις, οι εξαγωγές, ο τουρισμός, η μεταποίηση, ο κατασκευαστικός κλάδος καταγράφουν ιστορικά ρεκόρ και όλα αυτά λαμβάνουν χώρα σε ένα περιβάλλον αδιατάρακτης δημοσιονομικής σταθερότητας και ασφάλειας. Την ίδια στιγμή, οι τιμές των ελληνικών ομολόγων βρίσκονται σταθερά σε χαμηλό δεκαετίας, ενώ οι οίκοι αξιολόγησης διαρκώς αναβαθμίζουν τη θέση και τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας.

Όλα τα παραπάνω στοιχεία που σας ανέφερα, οδηγούν στην ασφαλή και οριστική έξοδο της χώρας από την περίοδο των μνημονίων και της ασφυκτικής επιτήρησης σε πέντε μήνες.

Ξεκίνησε η λειτουργία της πρώτης Τοπικής Μονάδας Υγείας στα Γιάννενα και, σταδιακά, ο νέος θεσμός θα επεκταθεί σε ολόκληρη την Ήπειρο. Πιστεύετε, ότι μέσω των ΤΟ.Μ.Υ., θα αναβαθμιστεί το Εθνικό Σύστημα Υγείας;

Οι Τοπικές Μονάδες Υγείας αποτελούν το νέο «κύτταρο» του Εθνικού Συστήματος Υγείας, γύρω από τις οποίες οργανώνεται εκ νέου ολόκληρο το δημόσιο σύστημα υγείας.

Βασική αποστολή τους είναι η παροχή ποιοτικών υπηρεσιών Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας στον πληθυσμό ευθύνης τους (10.000 – 12.000 άτομα). Οι πολίτες, που ανήκουν στον πληθυσμό ευθύνης της ΤΟ.Μ.Υ., εγγράφονται στη σχετική λίστα. Οι μονάδες έχουν την ευθύνη για τη διασφάλιση προσβασιμότητας και συνέχειας της φροντίδας, καθώς και για την παροχή ασφαλούς, αποτελεσματικής, ολιστικής και ποιοτικής ανθρωποκεντρικής φροντίδας υγείας.

Κάθε ΤΟ.Μ.Υ. είναι στελεχωμένη από διεπιστημονική ομάδα έως 12 μελών, αποτελούμενη από: 4 Γενικούς Γιατρούς ή Παθολόγους, 1 Παιδίατρο, 2 Νοσηλευτές, 2 Επισκέπτες Υγείας, 1 Κοινωνικό Λειτουργό και 2 Διοικητικούς Υπαλλήλους.

Ο κάθε πολίτης έχει τον γιατρό του, στον οποίο θα μπορεί να απευθύνεται απεριόριστα και δωρεάν για οποιοδήποτε θέμα υγείας. Ο Οικογενειακός Γιατρός είναι ο «πλοηγός» του μέσα στο Σύστημα Υγείας. Του προσφέρει ενημέρωση και φροντίδα σε τακτική βάση και διευκολύνει την πρόσβασή του σε εξειδικευμένες υπηρεσίες υγείας. Συνεπώς, εκτίμησή μου είναι ότι οι ΤΟ.Μ.Υ. θα αναβαθμίσουν το Εθνικό Σύστημα Υγείας.

Τέλος, θα ήθελα να επισημάνω ότι η μεταρρύθμιση της Π.Φ.Υ. έχει σήμερα μεγαλύτερη αξία, γιατί δεν υλοποιείται σε μια εποχή που ο δημόσιος προϋπολογισμός έχει δυνατότητες. Υλοποιείται σε μια περίοδο δημοσιονομικής στενότητας. Και για αυτό το λόγο νιώθουμε διπλά υπερήφανοι.

Πόσο κοντά ή μακριά από την πραγματικότητα βρίσκονται οι εταιρείες δημοσκοπήσεων που καταγράφουν μία μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Δημοκρατία;

Όπως γνωρίζετε οι δημοσκοπήσεις αποτελούν εργαλεία καταγραφής των τάσεων της κοινής γνώμης πάνω σε θέματα δημόσιου ενδιαφέροντος. Συνεπώς, αποτελούν «ακτινογραφίες» του εκλογικού σώματος και τίποτα παραπάνω.

Θα ήθελα να σας υπενθυμίζω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε   τέσσερις συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις - ευρωεκλογές 2014, εκλογές Ιανουαρίου 2015, δημοψήφισμα Ιουλίου 2015 και εκλογές Σεπτεμβρίου 2015 - «κόντρα» στις δημοσκοπήσεις που έβλεπαν το φως της δημοσιότητας εκείνη την περίοδο.

Επομένως, αποδείχθηκε στην πράξη ότι η καλύτερη δημοσκόπηση εξακολουθεί να είναι η πραγματική κάλπη των εκλογών, οι οποίες θα διεξαχθούν κανονικά στην ώρα τους, δηλαδή τον Σεπτέμβρη του 2019.

Κλείνοντας, θα ήθελα να επισημάνω ότι όσοι συνεχίζουν να χρησιμοποιούν τις δημοσκοπήσεις στο δημόσιο βίο ως εργαλεία   χειραγώγησης της κοινής γνώμης, προκειμένου να προκαλέσουν φθορά στη κυβέρνηση, δεν θα πετύχουν το στόχο τους. Και αυτό, γιατί οι πολίτες έχουν αισθητήριο και μπορούν να συγκρίνουν την πολιτική που εφαρμόζεται σήμερα, η οποία υπηρετεί την κοινωνική πλειοψηφία και την πολιτική του παρελθόντος, η οποία υπηρετούσε μια οικονομική ολιγαρχία και τους «δορυφόρους» της.

Η κατάσταση που επικρατεί στο ελληνικό ποδόσφαιρο είναι δυσάρεστη. Πιστεύετε, ότι η κυβέρνηση έχει αναλάβει ουσιαστικές πρωτοβουλίες για την «εξυγίανσή» του; Θα οδηγηθούμε στην επανέναρξη του πρωταθλήματος της Super league;

Κατά κοινή ομολογία, το ελληνικό ποδόσφαιρο κουβαλάει παθογένειες δεκαετιών, οι οποίες έδωσαν περιθώριο να αναπτυχθούν κυκλώματα και παραβατικές συμπεριφορές.

Αυτή η κυβέρνηση, επειδή έχει λαϊκή εντολή να βάλει τέρμα στη διαφθορά, από την πρώτη στιγμή συγκρούστηκε με τα οργανωμένα συμφέροντα και τις εγκληματικές συμμορίες που λυμαίνονται το ελληνικό ποδόσφαιρο. Συγκρούστηκε με όσα για χρόνια οι προηγούμενες κυβερνήσεις, είτε ανέθρεψαν με τον εναγκαλισμό τους με συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα, είτε απλώς ανέχτηκαν.

Και τα βήματα που έγιναν είναι σημαντικά. Αυτή η κυβέρνηση πέτυχε: τον ορισμό τακτικών δικαστών για υποθέσεις της αθλητικής δικαιοσύνης, την εναρμόνιση του καταστατικού της Ε.Π.Ο. τόσο με την ελληνική νομοθεσία όσο και τα πρότυπα της FIFA/UEFA, την αυστηροποίηση του πλαισίου για την αντιμετώπιση της οπαδικής βίας, την άρση του ελέγχου της διαιτησίας από τις Π.Α.Ε. καθώς και την αυστηρή τήρηση της νομιμότητας στο πεδίο των οικονομικών τόσο της Ομοσπονδίας όσο και των ΠΑΕ.

Χρειάζονται, όμως, ακόμα περισσότερα δραστικά μέτρα και γι’ αυτό το λόγο ξεκίνησαν οι συναντήσεις του Υφυπουργού Αθλητισμού, κ. Βασιλειάδη με τους φορείς του ποδοσφαίρου.

Πιστεύω, τέλος, ότι οι τρεις όροι που έθεσε ο Υφυπουργός Αθλητισμού στις ομάδες – αλλαγή του πειθαρχικού κώδικα και του καθεστώτος αδειοδότησης των ομάδων, ασφάλεια γηπέδων - θα πρέπει να γίνουν αποδεκτοί από τις Π.Α.Ε., προκειμένου το ελληνικό ποδόσφαιρο να προχωρήσει μπροστά και να δρομολογηθεί η επανέναρξη του πρωταθλήματος.

Οι πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις: το Σκοπιανό και η υπόθεση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών, οι οποίοι κρατούνται από τις τουρκικές αρχές, έχουν δημιουργήσει «ρήγμα» στη συγκυβέρνηση;

Δεν υπάρχει κανένα «ρήγμα» στη σχέση μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝ.ΕΛ.. Η προσπάθειά μας καθορίζεται από τον κεντρικό στόχο, που αφορά την έξοδο της χώρας από τη μνημονιακή επιτροπεία. Άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πρόκειται για δύο διαφορετικά κόμματα, με δύο διαφορετικές ιδεολογικές καταβολές και άρα είναι λογικό, σε μια σειρά από ζητήματα, να υπάρχουν διαφορετικές σκοπιές, διαφορετικές απόψεις, διαφορετικές τοποθετήσεις.

|

Ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΗΣ, για την λειτουργία της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας: Ένας συνεκτικός δεσμός εκπέμπει και μια αγωνιστική κραυγή

 

 

 

Πολλές δεκαετίες, στην διοίκηση της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας Ελλάδος (ΠΣΕ), ο νυν αντιπρόεδρός της Κώστας Κωνής, έχει ζήσει όλη την ιστορία της κορυφαίας εκδήλωσης των ηπειρωτών και βεβαίως έχει την χρήσιμη άποψη, για το τι είναι η συγκεκριμένη εκδήλωση και ποιά είναι τελικά η παρέμβαση της Πανηπειρωτικής, στην σύγχρονη πραγματικότητα...

«Οι ξενιτεμένοι Ηπειρώτες, οι φορείς της Ηπειρώτικης αποδημίας, με επικεφαλής την Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδος, πρωτοστατούν στον αγώνα, για τη διάσωση, τη διάδοση και προβολή της παράδοσης μας και των πολυάριθμων και πολυποίκιλων χορών μας, μοναδικών στην Ελλάδα, αλλά και παγκόσμια», είναι η πρώτη του απάντηση.

Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα η συνέντευξη που παραχώρησε στην «Γ» ο αντιπρόεδρος της Πανηπειρωτικής, το κείμενο της οποίας ακολουθεί:

Είναι η Πίτα του Ηπειρώτη, μια διαχρονική εκδήλωση της Ηπειρώτικης αποδημίας;

Τα Ηπειρώτικα πανηγύρια-γλέντια, γιατί ένα μεγάλο ηπειρώτικο πανηγύρι-γλέντι είναι εν τοις πράγμασι και η «Πίτα του Ηπειρώτη», είναι θεσμός, εκεί χτυπά ο σφυγμός της παράδοσης μας, τόσο στη μάνα Ήπειρο, όσο και στην ξενιτιά. Είναι τέτοια η αγάπη των Ηπειρωτών για την Παράδοση, τέτοια η προνομιακή σχέση τους μαζί της, που η Παράδοση αποτελεί ένα αναπόσπαστο στοιχείο ταυτότητας για εμάς τους Ηπειρώτες. Όπου κι αν βρεθούμε, όσο μακριά κι αν ζούμε από τη μάνα Ήπειρο, η σχέση μας με την παράδοση είναι ο άκοπος ομφάλιος λώρος με την καταγωγή μας, την προγονική μας ρίζα.

Στα πανηγύρια οι Ηπειρώτες τραγούδησαν, τραγουδούν και εκφράζουν την ικανοποίησή τους, την ευχαρίστηση και την αγαλλίασή τους, για την απόδοση της δουλειάς τους, για τον κάματο και τον ίδρωτά τους. Και γι’ αυτό τους πρώτους μήνες κάθε χρονιάς στήνουμε μαζί με την κοπή της πρωτοχρονιάτικης Πίτας και στην Αθήνα και σ’ όλα τα αστικά κέντρα, τα δικά μας Ηπειρώτικα πανηγύρια, όπου αναμοχλεύουμε την ασίγαστη μνήμη. Εκεί στο Περιστέρι, Αγία Παρασκευή, Γαλάτσι, στην Ηλιούπολη, στο Ίλιον, Αργυρούπολη, Άνω Λιόσια, εκεί σ’ όλη την Αττική και σε άλλες αστικές πόλεις παρελαύνουν εικόνες μιας αλλοτινής ζωής, ανέμελης και νοσταλγικής. Σήμερα την εποχή της παγκοσμιοποίησης, σε μια εποχή που τα πάντα τείνουν να ισοπεδωθούν, να αλλοιωθούν και να εξαφανιστούν η διατήρηση του πανηγυριού - γλεντιού, του πανάρχαιου αυτού εθίμου που εμείς κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας, είναι ένα στοίχημα. Στοίχημα που έχει στοιχεία πολιτισμού και κουλτούρας της πατρίδας μας και της περιοχής μας, ιστορικής συνέχειας και ιστορικής μνήμης, στοιχεία λειτουργίας σαν συνδετικός κρίκος για συνεύρεση και κοινό αντάμωμα ανάμεσα μας, μιας και είμαστε όλοι μας διασκορπισμένοι δεξιά και αριστερά, μακριά από τη γενέτειρα γη και τη γη των προγόνων μας. Αν σταματήσει το πανηγύρι, ίσως σταματήσει να υπάρχει και ο Σύλλογος.

 

konis-00-aa-kostas-66-a

 

Οι ξενιτημένοι Ηπειρώτες, οι φορείς της Ηπειρώτικης αποδημίας, με επικεφαλής την Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδος, πρωτοστατούν στον αγώνα, για τη διάσωση, τη διάδοση και προβολή της παράδοσης μας και των πολυάριθμων και πολυποίκιλων χορών μας, μοναδικών στην Ελλάδα, αλλά και παγκόσμια. Σε τέτοιους δύσκολους από οικονομικής άποψης και όχι μόνο, καιρούς, οι Ηπειρώτες είναι πρωτοπόροι, να μπορούμε να ανταμώνουμε, τόσο μαζικά, τόσο εγερτήρια, τόσο δημιουργικά, στον κοινό τόπο της παράδοσης και του πολιτισμού, εκπέμποντας μηνύματα, πολύτιμα και δυσεύρετα με γενικότερη αξία και σημασία.

Ναι, είναι μιά διαχρονική εκδήλωση της Ηπειρώτικης αποδημίας, για όλους τους προαναφερόμενους λόγους, αλλά και για πολλούς άλλους, που με αυτή την μορφή, φέτος, συμπληρώνει 30 χρόνια παρουσίας στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας και κατά κάποιο τρόπο είναι επετειακή. Βεβαίως παρόμοιες εκδηλώσεις διοργανώνονταν και πριν πάει η ''Πίτα του Ηπειρώτη'' στο ΣΕΦ, σε θέατρα και άλλους μεγάλους κλειστούς χώρους, στα 80 και πλέον χρόνια ζωής, υπό την σημερινή της μορφή, της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας Ελλάδος. Η παρουσία όμως της εκδήλωσης στο ΣΕΦ, την απογείωσε. Όταν μάλιστα μπήκε, τα τελευταία χρόνια, μέσω της δορυφορικής κάλυψης της ERT WORD, έχει γίνει εκδήλωση του παγκόσμιου Ελληνισμού. Δέχομαι εκατοντάδες τηλέφωνα από την οργανωμένη ηπειρώτικη αποδημία του Εξωτερικού και από άλλους απόδημους Έλληνες, που βλέπουν απευθείας δορυφορικά ή μαγνητοσκοποιημένα, που αναμεταδίδεται λόγω διαφοράς ώρας, που εκφράζουν την ευαρέσκεια τους, γι΄αυτό που άκουσαν, γι΄αυτό που είδαν. Ελπίζω και φέτος μετά τις 25 Φεβρουαρίου να δεχθώ ακόμη περισσότερα τηλεφωνήματα, e-mail και μηνύματα κοινωνικής δικτύωσης που θα εκφράζεται η ικανοποίηση αυτών που θα παρακολουθήσουν απευθείας δορυφορικά την εκδήλωση από το κρατικό κανάλι, που θα την ματαδώσει.

 

konis-00-aa-kostas-66-b

 

Ποιό είναι το διακύβευμα της φετινής εκδήλωσης;

Το Citius, Altius, Fortius αποτελεί το Ολυμπιακό σύνθημα. Γρηγορότερα, ψηλότερα, δυνατότερα. Ο βαρώνος De Coubertin, εμπνευστής της αναβίωσης των Ολυμπιακών αγώνων, υπό τη σημερινή τους μορφή, έκανε σύνθημα αυτή τη φράση, τονίζοντας ότι ''οι αθλητές χρειάζονται ελευθερία για την υπέρβαση. Αυτός είναι και ο λόγος που απευθύνουμε αυτά τα λόγια, λόγια για ανθρώπους που τολμούν να προσπαθήσουν να σπάσουν τα ρεκόρ''. ''Η Πίτα του Ηπειρώτη'' στο ΣΕΦ, είναι μιά μεγάλη αρένα που παρακολουθείται από εκατομμύρια κόσμου, από όλους τους Ηπειρώτες όπου γης, όπου η ηπειρώτικη νεολαία των χορευτικών των Συλλόγων μας, προσπαθεί να αποδώσει καλύτερα τους ηπειρώτικους χορούς, να διαπρέψει, ενστερνισμένη τις αρχές του Ηπειρωτισμού. Σ΄ ένα πολυθέαμα ήχου, μουσικών της ηπειρώτικης παραδοσιακής μουσικής σκηνής και χρωμάτων, των παραδοσιακών στολών των χορευτών μας. Το διακύβευμα της εκδήλωσης μας είναι, προκειμένου αυτή να έχει συνέχεια, συνέπεια και αξιοπιστία, η για μιά άλλη φορά ικανοποίηση των ανθρώπων που θα την παρακολουθήσουν με κάθε τρόπο. Και επειδή η ''Πίτα του Ηπειρώτη είναι μας στην διοίκηση της Πανηπειρωτικής, μια μικρή ετήσια ''Ολυμπιάδα'', παραφράζοντας το ''γρηγότερα, ψηλότερα, δυνατότερα'', δεύτερο διακύβευμα μας, είναι το ''ποιοτικότερα, αποτελεσματικότερα, ξεχωριστότερα''.

Που αφιερώνεται η εκδήλωση;

Η γιορτή είναι αφιερωμένη στην Ηπειρώτικη Παράδοση, σε συνάρτηση με τον Πολιτισμό και τον Τουρισμό. Συνδυάζει δύο αναπόστατα διαχρονικά στοιχεία της Ηπείρου και των Ηπειρωτών, με τον Τουρισμό, τον τόσο αναγκαίο για τη βελτίωση του βιωτικού επιπέδου της των κατοίκων της ιδιαίτερης πατρίδας μας, αλλά και την γνωριμία των ανθρώπων που ταξιδεύουν και κάνουν διακοπές με την απείρου φυσικού κάλλους παραθαλάσσια και ορεινή περιοχή μας.

Είναι μιά καθαρά πολιτιστική παρέμβαση ή μια απλή εκδήλωση της ηπειρώτικης μουσικής κουλτούρας;

Όπως προανέφερα, οι Ηπειρώτες τολμούν και μπορούν να πέμπουν εγερτήρια μηνύματα και τεκμήρια συλλογικής έκφρασης, δημιουργίας και αγώνα, τόσο σημαντικά και απαραίτητα στους δύσκολους καιρούς μας. Οι απόδημοι Ηπειρώτες είναι μαθημένοι, γενιές τώρα, στο να κάνουν την αγωνία αγώνα κι αλληλεγγύη, το χώρια όλοι μαζί, τη φτώχια προκοπή, αλλά και να διατηρούν αναλλοίωτη την παράδοση και να προάγουν τον Πολιτισμό της Ηπείρου και της Ελλάδας. Η ιστορία της Ηπείρου είναι συνυφασμένη με την Ηπειρώτικη παράδοση, αλλά και με τους αέναους αγώνες για την διατήρηση της. Οι Ηπειρώτες ξέρουν να ζουν, να διασκεδάζουν, αλλά και να τραγουδούν παραδοσιακά. Μια άγρα από τα σημαντικότερα Ηπειρώτικα παραδοσιακά τραγούδια, συνθέτουν το πλουσιότατο μουσικοχορευτικό πρόγραμμα της “Πίτας του Ηπειρώτη”. Συμπερασματικά έχω να πώ ότι η εκδήλωση μας, είναι και τα δύο μαζί, αλλά και πολλά άλλα. Και πολιτιστική παρέμβαση και γιορτή ηπειρώτικης μουσικής κουλτούρας, αλλά και βήμα διεκδίκησης προς επίλυση θεμάτων που απασχολούν την Ήπειρο και τους Ηπειρώτες.

Κάθε χρόνο στην εκδήλωση κατατίθενται διεκδικήσεις της Ηπειρώτικης αποδημίας. Φέτος ποια αιτήματα θα διατυπώσει – καταθέσει η Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδας;

Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδος. Ογδόντα και βάλε χρόνια λειτουργίας και προσφοράς. Μια καθάρια φωνή της Ηπειρώτικης αποδημίας. Ένας συνεκτικός ηπειρώτικος δεσμός που ταυτόχρονα εκπέμπει και μια αγωνιστική κραυγή. Θέλουμε και απαιτούμε από την Πολιτεία την πλήρη απόκτηση κατά κυριότητα του οικοπέδου στο Μαρούσι για να αναγερθεί, επιτέλους, η Στέγη του Ηπειρώτη.

Ήπειρος! Μοναδικός τόπος τουριστικού προορισμού. Τουρισμός όμως σημαίνει σεβασμός στο περιβάλλον, στα ήθη και στην Ηπειρώτικη Πολιτιστική Ιδιοπροσωπία. Τουρισμός δεν αναπτύσσεται με «κλειστά» τα μεγάλα πολιτιστικά κεφάλαια της Ηπείρου. Το θέατρο Δωδώνης, το Κάστρο της Άρτας, Τα Ιαματικά λουτρά της Πρέβεζας, τα ορεινά μονοπάτια της Μουργκάνας. Η Ήπειρος έχει καταθέσει στο πολιτιστικό μας θησαυροφυλάκιο απύθμενο υλικό πολιτιστικών αξιών. Μεγαλούργησε πολιτιστικά στο μακροχρόνιο περπάτημά της. Αυτό το πολιτιστικό θησαυροφυλάκιο η Πανηπειρωτική αγωνίζεται να διατηρήσει με τη δημιουργία ηπειρώτικης βιβλιοθήκης, λαογραφικού μουσείου και μουσείου άυλης κληρονομιάς. Ζητάμε αναγνώριση ανάλογη της προσφοράς της Ηπείρου στα γράμματα. Φιλοδοξία μας είναι η έκδοση ηλεκτρονικής εφημερίδας για την προώθηση του συνεκτικού ιστού των αποδημικών οργανώσεων με την Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδας, στον ελλαδικό χώρο και όπου γης, όπου ζουν Ηπειρώτες. Υποχρέωση της Πολιτείας να συνδράμει στην αντιμετώπιση αυτής της πανηπειρώτικης ανάγκης. Το γεφύρι της καρδιάς του Ηπειρώτη, το γεφύρι της Πλάκας πάνω στο οποίο αποτυπώθηκε η ψυχή και η ιστορία των Τζουμέρκων και ολόκληρης της Ηπείρου καταβυθίστηκε την 1η Φεβρουαρίου 2015. Χρέος της Πολιτείας, χρέος όλων μας να ξαναστηθεί. Αναστήλωση της γέφυρας Κοράκου, στο ορεινό Ραδοβύζι, στην κοιλάδα του Αχελώου. Να ληφτούν μέτρα για να προστατευτούν όλα τα γεφύρια-μνημεία της Ηπείρου. Καθαρός Καλαμάς και καθαρά ηπειρώτικα ποτάμια. Πάγιο και διαχρονικό αίτημα, που θα είναι πάντα στην επικαιρότητα, όσο η Πολιτεία δεν λαμβάνει επιπρόσθετα μέτρα και δεν ελέγχει την εφαρμογή αυτών που έχουν παρθεί. Προστασία του Αμβακικού και λήψη επιπρόσθετων μέτρων, για να αποκατασταθεί η ζημιά που έχει επέλθει τις προηγούμενες δεκαετίες. Σιδηροδρομική σύνδεση της Ηπείρου, του λιμανιού της Ηγουμενίτσας, με την Θεσσαλία. Νέο σύγχρονο αεροδρόμιο στα Γιάννενα, νέα παραλιακή οδός Πρέβεζας-Ηγουμενίτσας, που να αξιοποιηθεί η παραλιακή αυτή ζώνη, η Ριβιέρα της Ηπείρου, όπως την αποκαλούν οι ειδικοί περί τον Τουρισμό. Αποπεράτωση της οδικής σύνδεσης λίμνη Αμβακίας Αιτωλοακαρνανίας με Άκτιο Πρέβεζας. Σχεδιασμός και υλοποίηση σύνδεσης της Πρέβεζας με την Ιόνια οδό στο ύψος της Φιλιππιάδας.

Η εξόρυξη υδρογονανθράκων δεν είναι καθαρά οικονομικό ζήτημα. Είναι πανηπειρώτικο. Προέχει η προστασία του περιβάλλοντος και ο απόλυτος δημόσιος έλεγχος. Η Πανηπειρωτική θα είναι παρούσα στον αγώνα προστασίας της ηπειρώτικης ομορφιάς και του ανεπανάληπτου φυσικού περιβάλλοντος . Ασφάλεια και προστασία των κατοίκων των παραμεθορίων περιοχών του Πωγωνίου, της Κόνιτσας και της Μουργκάνας. από κάθε μορφής απειλής παραβατικών ανθρώπων που έρχονται από τη γείτονα Αλβανία και πλιατσικολογούν τις περιουσίες των κατοίκων των περιοχών αυτών. Τέλος διευκρινίζω ότι καθήκον και χρέος της ΠΣΕ είναι η διεκδίκηση και επίλυση θεμάτων που άπτονται με την Ήπειρο και τους Ηπειρώτες.

Γνωρίζουμε ότι φέτος υπάρχει μεγαλύτερη συμμετοχή των χορευτικών ομίλων απ’ όλες τις άλλες χρονιές. Που αποδίδετε αυτό το γεγονός;

Είναι γεγονός ότι η εκδήλωση μας τα τελευταία χρόνια, για διάφορους λόγους, που απασχόλησαν τόσο το Δ.Σ. της ΠΣΕ, όσο και πολλούς συντελεστές της εκδήλωσης, έγινε και ειδική ημερίδα για αυτό, σε συνάρτηση με την παράδοση και πως αυτή στηρίζεται, είχε πάρει μια φθίνουσα πορεία. Προβήκαμε στη λήψη διορθωτικών μέτρων και επανεξετάσαμε μερικά πράγματα ανφορικά με το οργανωτικό και καλλιτεχνικό μέρος. Τα δύο προηγούμενα χρόνια διαπιστώσαμε ότι ο κόσμος άρχισε να επανακάμπτει και να συμμετέχει. Πέρισυ ο κόσμος που ήλθε ήταν περισσότερος από αυτός που υπολογίζαμε. Φέτος ο πήχυς για την παρουσία του κόσμου είναι υψηλότερος. Το γεγονός αυτό, αποτέλεσε και κίνητρο για μεγαλύτερη συμμετοχή χορευτικών που φέτος φτάνουν τα 110. Ελπίζουμε φέτος, η προσέλευση να είναι μεγαλύτερη και το καλλιτεχνικό μέρος, έτσι όπως έχει σχεδιαστεί, να ικανοποιήσει όλους μας, έτσι ώστε να αποτελέσει κίνητρο για μεγαλύτερη συμμετοχή κόσμου και δηλώσεις περισσότερων χορευτικών στη Πίτα του 2019.

Μιλήστε μας για τους συντελεστές της εκδήλωσης.

Οι Ηπειρώτες ξέρουν να ζουν, να διασκεδάζουν, αλλά και να τραγουδούν παραδοσιακά . Μια άγρα από τα σημαντικότερα Ηπειρώτικα παραδοσιακά τραγούδια, συνθέτουν το πλουσιότατο μουσικοχορευτικό πρόγραμμα της “Πίτας του Ηπειρώτη”. Με σολίστ και τραγουδιστές, τους κορυφαίους της ηπειρώτικης μουσικής σκηνής και της παράδοσης. Ήδη έχουν δηλώσει συμμετοχή οι κορυφαίοι της ηπειρώτικης μουσικής σκηνής. Ενδεικτικά αναφέρω, στο κλαρίνο, τον Πέτρο Λούκα Χαλκιά, τον Νίκο Φιλιππίδη, τον Σταύρο Καψάλη, τον Ναπολέοντα Δάμο, τον Αποστόλη Βαγγελάκη, στο τραγούδι, τον Σάββα Σιάτρα, τον Αντώνη Κυρίτση, τη Παγώνα Αθανασίου, το Μάκη Κιάμο, τον Κώστα Μήτση, τον Κώστα Λεοντίδη, τη Λευκοθέα Φιλιππίδη, το Θωμά Κυρίτση το Χρήστο Πότση, τις κομπανίες, του Θοδωρή Γεωργόπουλου, ''Οι Λαλητάδες'', του Τάσου Μαγκλάρα, του Λευτέρη Γκιόκα, του Δημήτρη Ζάγκα. Όλοι αυτοί θα προσέλθουν εθελοντικά. Την εκδήλωση θα παρουσιάσουν, οι καταξιωμένοι Ηπειρώτες ηθοποιοί, Γεωργία Ζώη και Νίκος Βερλέκης, σε κείμενα του φιλόλογου λαογράφου Χρήστου Τούμπουρου. Η Χορωδία Παραδοσιακή Μουσικής και το Εργαστήρι Ηπειρώτικου Πολυφωνικού Τραγουδιού, της Π.Σ.Ε., συμμετέχουν στο μουσικό πρόγραμμα που, διανθισμένο από ιστορικό και λαογραφικό αναλόγιο. Η «Πίτα του Ηπειρώτη» αποτελεί μια τρίωρη πανδαισία της πλούσιας μουσικοχορευτικής παράδοσης της Ηπείρου και όχι μόνο, συνιστώντας μια εξαιρετική πολιτιστική πρόταση. Πρόθεση μας είναι να μοιράσουμε σε όσους παρευρεθούν στην εκδήλωση από ένα κομμάτι πίτα. Σε συνεργασία με την Λέσχη Αρχιμαγείρων Ελλάδος παράρτημα Ηπείρου, που έχει επικεφαλής τον Τάσο Τόλη και την Συντεχνία Αρτοποιών Αττικής και περιχώρων με Πρόεδρο τον Ηπειρώτη Χαρίλαο Μάνο, θα διανεμηθούν γύρω στα 10.000 κομμάτια, από τις πίτες που θα εκτεθούν μέσα στο χώρο του Σταδίου. Χορηγός Επικοινωνίας είναι η ΕΡΤ, που θα καλύψει απευθείας δορυφορικά και για ένα τρίωρο μέσω της ERT WORD την εκδήλωση, και τώρα που δίνεται αυτή η συνέντευξη είμαστε σε διαπραγματεύσεις για απευθείας μετάδοσης ενός δίωρου από ένα από τα τρία κρατικά κανάλια.

 

0000022-23-02-2018-a

 

0000023-23-02-2018-a

|

Ο άνθρωπος που το όνομά του, αποτελεί ίσως το μεγαλύτερο κομμάτι της ιστορίας του λαϊκού τραγουδιού, γνωρίζει την απαξία της πατρίδας του!

 

 

 

Ήταν δυό εβδομάδες πριν, που ο Σπύρος Παπαδόπουλος, μας επεφύλαξε ένα εκπληκτικό σαββατόβραδο... Στην εκπομπή του «στην υγειά μας ρε παιδιά», είχε καλεσμένη την εκπληκτική Πάολα και μαζί μ’ αυτή, έναν  δικό μας άνθρωπο... Τον άνθρωπο που το όνομά του, αποτελεί ίσως το μεγαλύτερο κομμάτι της ιστορίας του λαϊκού τραγουδιού.
Για τον Τάκη Σούκα ο λόγος, που στην εν λόγω εκπομπή, όλοι οι παριστάμενοι είχαν να πουν τα καλύτερα λόγια, ενώ μετά το ντουέτο που έκανε με την Πάολα, όλοι έμειναν άφωνοι... Θα θυμάστε οι περισσότεροι την σκηνή, χαρακτηριστικά δε, είναι και η φωτογραφία κάτω...
Ακολούθησαν σχόλια για την δημιουργία του Τάκη Σούκα και όσο τα καλά σχόλια, για τον αρτινό συνθέτη, διαδεχόταν το ένα το άλλο, η σκέψη μας πήγαινε σ’ αυτόν τον τόπο, που δεν γνωρίζει τα παιδιά του, τα υποτιμάει με χαρακτηριστικό τρόπο και πως... απαγορεύει σ’ αυτά, να τον πάνε ένα βήμα μπροστά, είτε στον τομέα της οικονομίας, είτε στον τομέα του πολιτισμού, σε κάθε τομέα...
-Δεν θα έπρεπε στο νομό Άρτας, μέχρι σήμερα να γίνουν κάποιες εκδηλώσεις, για να τιμηθεί εν ζωή, ένας άνθρωπος με τόση προσφορά, στον λαϊκό μας πολιτισμό;
Θα έπρεπε οι εκδηλώσεις για τον Τάκη Σούκα, να είναι πολλές... Αυτό έλεγαν όσοι έτυχε να συζητήσουμε το συγκεκριμένο θέμα και που φυσικά γνωρίζουν την αρτινή καταγωγή του μεγάλου μουσικοσυνθέτη...
Θυμηθήκαμε και κάτι ακόμη... Δυό φορές τις τελευταίες δεκαετίες, έχει κάνει την εμφάνισή του, στην Άρτα ο Τάκης Σούκας... Την μια με την προτροπή της Ναυσικάς Λιαροκάπη, για να δοθεί μια συναυλία στο Κάστρο, για την οποία δεν γνωρίζουμε ακόμη, αν απ’ τον Δήμο Αρταίων, πληρώθηκαν τα έξοδα και μια πέρυσι το καλοκαίρι, που η δημοτική αρχή, αντί για μια θερμή υποδοχή, προσέφερε στον Τάκη Σούκα, οργή και αγανάκτηση... Τα είχε καταγράψει και τότε, η «Γ»...
-Έχει γίνει κάποια εκδήλωση, στον τόπο καταγωγής σας, για να τιμηθεί η προσφορά σας, στον λαϊκό πολιτισμό, ρωτήσαμε την περασμένη εβδομάδα, τον Τάκη Σούκα...
-Καμία... Καμία απολύτως, ήταν η κοφτή του απάντηση...
-Γιατί να συμβαίνει αυτό, ήταν η επόμενη λογική ερώτησή μας και η απάντηση, εκτός των άλλων δείχνει και την ποιότητα του ανδρός...
-Κανένας δεν αγιάζει στον τόπο του, είπε, για να είναι αυτή η απάντηση, το... σκαλοπάτι για την επόμενη...
-Δεν σας πειράζει;
-Σας είπα... Κανένας δεν αγιάζει στον τόπο του...
Παγιωμένη η άποψή μας, την έχουμε καταθέσει άπειρες φορές, παράλληλα με το πρακτικό μέρος της υπόθεσης... Τα παιδιά της Ηπείρου, της Άρτας για να περιορίσουμε την πρόταση, μπορούν να την πάρουν στα χέρια τους και να την πάνε πολλά βήματα μπροστά...
Παίζουν και ξοδεύουν έναν σκασμό λεφτά, οι δήμαρχοι της περιοχής, δηλώνοντας ότι διοργανώνουν πολιτιστικές εκδηλώσεις, χωρίς ειδικό περιεχόμενο, χωρίς προσανατολισμό και το κυριότερο, χωρίς να έχουν την δυνατότητα να βγάλουν τον τόπο, έξω απ’ το καβούκι του... Να λάβουν οι εκδηλώσεις αυτές, πανελλήνια δημοσιότητα και μέσω αυτής, να καταστήσουν την Άρτα, προορισμό...
-Πόσο δύσκολο θα ήταν να προταθεί στον Τάκη Σούκα, ν’ αναλάβει την γενική διεύθυνση ενός πανελλήνιου φεστιβάλ λαϊκού τραγουδιού, που θα διοργανώνεται κάθε καλοκαίρι στην Άρτα και ο συνθέτης, έχοντας την δυνατότητα να προσκαλεί στην Άρτα, όλα τα μεγάλα ονόματα του λαϊκού τραγουδιού, να δημιουργήσει το κάτι παραπάνω;
Σε ανάλογη ερώτηση που είχαμε θέσει παλιότερα στον Τάκη Σούκα, μας είχε πει πως μια τέτοια πρόταση θα τον τιμούσε και όπως είναι λογικό θα αναλάμβανε πρωτοβουλία για τον τόπο που γεννήθηκε και μεγάλωσε...
-Ποιός όμως να ονειρευτεί, για τον δύσμοιρο τόπο μας;
Τα φέραμε από δω, τα φέραμε από κεί, πάλι στην γενεσιουργό αιτία της κακομοιριάς της περιοχής μας φτάσαμε... Αυτή που κάποτε πρέπει ν’ αποτελέσει παρελθόν... Δεν υπάρχουν άνθρωποι με όνειρα και αυτοί ακριβώς επιβεβαιώνουν την λαϊκή ρήση, που επικαλέστηκε ο μεγάλος συνθέτης Τάκης Σούκας... «Κανένας δεν αγιάζει στον τόπο του»...
Αυτό όμως δεν απαλλάσσει κανέναν απ’ τις ευθύνες του... Ότι δηλαδή η Άρτα, χρωστάει μια εκδήλωση τιμής και αναγνώρισης της προσφοράς του, για τον Τάκη Σούκα...

ΒΑΣΙΛΗΣ ΙΩΑΝΝΟΥ: Οι πολίτες στην πλειοψηφία τους, δεν γοητεύονται από τα χρίσματα των κομμάτων, αλλά από τα χαρίσματα των υποψηφίων...

 

 

 

 

Ο Βασίλης Ιωάννου, απ’ αυτά τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που στα δύσκολα «δεν εγκαταλείψαν το καράβι», και μπορεί να μην μετέχει ενεργά σε κομματικά όργανα τα τελευταία, δεν έπαψε όμως να έχει παρεμβατικό λόγο και για τις γενικότερες πολιτικές εξελίξεις , αλλά και για τις τοπικές υποθέσεις του νομού και της Ηπείρου.

Πετυχημένος Νομάρχης Πρέβεζας επί 8 χρόνια, εκλεγμένος με συνεργασία ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ. Εκλεγμένος Βουλευτής Πρέβεζας τον Μάη του 2012

Χρόνια τώρα μιλάει για την πολιτική αναγκαιότητα της ενότητας και της ανασυγκρότηση της Δημοκρατικής Παράταξης και μάλιστα να αναλαμβάνει και πρωτοβουλίες προς αυτή την κατεύθυνση.

Και σήμερα η "Γ" του δίνει το βήμα, να καταθέσει, αλλά και ν' αναλύσει τις απόψεις του, στην συνέντευξη που ακολουθεί:

 

Κύριε Ιωάννου, αφού σας ευχαριστώ για την ανταπόκρισή σας, θα ήθελα να ξεκινήσουμε τη συζήτηση με τη γνώμη σας για τις πολιτικές εξελίξεις. Πως βλέπετε την πολιτική κατάσταση στη χώρα;

Σας ευχαριστώ για την πρόσκληση σας και θα ήθελα με την ευκαιρία να ευχηθώ στους φίλους αναγνώστες σας καλή χρονιά με υγεία και προκοπή. Κύριε Γκέτση, θεωρώ ότι έχουμε ήδη μπει σε χρονιά σημαντικών πολιτικών εξελίξεων. Η Κυβέρνηση μπορεί να ξορκίζει τις εκλογές ,και να δηλώνει σε όλους τους τόνους ότι θα εξαντλήσει την τετραετία, η πολιτική της πρακτική όμως, δίνει την εντύπωση ότι ήδη έχουμε μπει σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο.

Ο κ. Τσίπρας από τη μια παραμένει σταθερά προσηλωμένος στις αυστηρές προβλέψεις των μνημονίων, τις οποίες ψηφίζει και εφαρμόζει πολύ πιο πιστά από τους προκατόχους του, από την άλλη με τη διανομή των πάσης φύσεως επιδομάτων και παροχών , επιχειρεί να δημιουργήσει εκλογική πελατεία, αδιαφορώντας αν θέτει σε κίνδυνο ,όσα με κόπους και θυσίες κατάφερε τα τελευταία 10 χρόνια να πετύχει ο Ελληνικός λαός.

Είναι νομίζω ενδεικτικό του κλίματος , ότι την ώρα που έρχεται στη Βουλή ένα ακόμη πολυνομοσχέδιο , που περιλαμβάνει νέα σκληρά μέτρα ( περικοπές επιδομάτων, πλειστηριασμούς , αλλαγές στο καθεστώς των απεργιών κλπ), ο Πρωθυπουργός και οι Υπουργοί του εξαγγέλλουν το τέλος των μνημονίων και της επιτροπείας , ενώ είναι γνωστό σε όλους ότι έχουν αναληφθεί δεσμεύσεις και έχουν ψηφιστεί μέτρα για πολλά επόμενα χρόνια. Επιχειρώντας μάλιστα για πολλοστή φορά να εξαπατήσουν τον Ελληνικό λαό υπόσχονται το τέλος της λιτότητας και την αποκατάσταση των αδικιών της κρίσης, επιχειρώντας να αποκρύψουν ότι επίκεινται νέες σημαντικές μειώσεις στις συντάξεις και το αφορολόγητο.

Λυπούμαι που θα το πω αλλά δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος για το μέλλον, το αντίθετο μάλιστα ,νοιώθω οργισμένος και συνάμα βαθιά απογοητευμένος με τα όσα συμβαίνουν. Το πολιτικό μας σύστημα συμπεριφέρεται με όρους της προηγούμενης 20ετίας , λες και δε συνέβη τίποτε τα χρόνια της κρίσης. Προπαγάνδα, λαϊκισμός , δημαγωγία, άγονες αντιπαραθέσεις , έλλειψη συναινετικού λόγου και αδυναμία συνεργασίας.

Η αξιωματική αντιπολίτευση από την άλλη ,δείχνει να μην έχει κατανοήσει το μέγεθος των προβλημάτων και να μην έχει διδαχθεί από τα λάθη της. «Φύγε εσύ να έρθω εγώ..».

Ας ελπίσουμε ότι ο ελληνικός λαός έχει πλέον βγάλει τα συμπεράσματά του , έχει αποκτήσει μνήμη και κρίση και στην κατάλληλη στιγμή θα κρίνει όχι με βάση τις νέες απατηλές υποσχέσεις , αλλά με βάση τα καθημερινά του προβλήματα και τα αδιέξοδα που συναντάει .

Συμμετείχατε ενεργά στην ίδρυση του νέου φορέα της Κεντροαριστεράς. Γνωρίζουμε τις στενές πολιτικές και προσωπικές σχέσεις με την κα Γεννήματα, την οποία και στηρίξατε ενεργά για την εκλογή της. Ποιά είναι η άποψή σας για τις προοπτικές στο «Κίνημα Αλλαγής»;

 

Είμαι από αυτούς που πολύ έγκαιρα είχα επισημάνει την πολιτική αναγκαιότητα της ανασυγκρότησης της Δημοκρατικής Παράταξης και της ενότητας όλων των διάσπαρτων δυνάμεων της Κεντροαριστεράς , καθ’ ότι ποτέ δεν πίστεψα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, παρ’ ότι θα το επιχειρούσε, δεν θα κατάφερνε να «αλώσει » οριστικά και αμετάκλητα το χώρο μας. Και πράγματι η ιδιαίτερα μεγάλη συμμετοχή των πολιτών , για την εκλογή του προέδρου του Νέου φορέα , και δικαίωσαν τις προσδοκίες μας και αποτέλεσαν το πρώτο μεγάλο και αποφασιστικό βήμα για την αναγέννηση της Δημοκρατικής Προοδευτικής Παράταξης.

 

•Είστε ικανοποιημένος με τις μέχρι τώρα δημοσκοπικές αποδόσεις ή περιμένατε πιο θεαματικά αποτελέσματα;

Το «Κίνημα Αλλαγής» γίνεται μέρα με τη μέρα όλο και πιο δυνατό και αυτό αποτυπώνεται όχι μόνο στις δημοσκοπήσεις , αλλά σε όλες τις εκλογές φορέων και σωματείων, δημιουργώντας βάσιμες προσδοκίες ότι πολύ σύντομα θα υπάρξει αλλαγή των σημερινών πολιτικών συσχετισμών.

Διεκδικούμε να γίνουμε πρωταγωνιστές των πολιτικών εξελίξεων πολιτικός φορέας με   αυτόνομο και διακριτό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις και όχι Κυβερνητικό συμπλήρωμα και να εκφράσουμε τη νέα ελπίδα για το λαό μας και υπό αυτή την έννοια πιστεύω ότι αυτό θα εκφραστεί στις επόμενες εκλογές.

Κανείς βεβαίως δεν ισχυρίζεται κανείς ότι το εγχείρημα που ξεκινήσαμε είναι εύκολο και χωρίς εμπόδια .

 

Έχετε υπηρετήσει επί σειρά ετών την Αυτοδιοίκηση. Πως βλέπετε τα τελευταία χρόνιας το θεσμό; Πως αξιολογείτε τις προτάσεις τις κυβέρνησης για την απλή αναλογική;

Λυπάμαι που θα το πω , .όμως στο χώρο της Αυτοδιοίκησης η Κυβέρνηση 3 χρόνια τώρα , δεν έχει να επιδείξει συγκεκριμένο έργο. Εξαγγέλλουν μονίμως μεταρρυθμίσεις και «αναθεώρηση του Καλλικράτη» αλλά κανείς μέχρι σήμερα δεν γνωρίζει , ούτε καν οι ίδιοι , τι εννοούν. Ενώ από όλους αναγνωρίζεται ότι μία από τις βασικές αιτίες της κρίσης ήταν ο συγκεντρωτικός χαρακτήρας του κράτους και θα περίμενε κανείς δεσπόζουσα θέση στην πολιτική ατζέντα της εποχής να επέχει η συζήτηση για το αύριο της αποκέντρωσης και της αυτοδιοίκησης , δυστυχώς με ευθύνη της Κυβέρνησης , κάτι τέτοιο δε συμβαίνει. .

Ενώ   θα περίμενε κανείς να έχει ήδη ανοίξει ένας δημόσιος διάλογος , χωρίς σκοπιμότητες και προειλημμένες αποφάσεις , για το μέλλον του θεσμού , για την ουσιαστική αποκέντρωση αρμοδιοτήτων , αναγκαίων πόρων , αλλά και ευθυνών , με στόχο επιτέλους και στη χώρα μας οι αποφάσεις να λαμβάνονται από τις τοπικές κοινωνίες, δυστυχώς το αρμόδιο Υπουργείο , αποφεύγει τη συζήτηση στα ουσιώδη και επιλέγει να προσδώσει στις «πρωτοβουλίες» του μόνο επικοινωνιακό χαρακτήρα , προτείνοντας μια ….νέα πραγματικότητα στην αυτοδιοίκηση με μοναδικό όχημα την αλλαγή στο εκλογικό σύστημα. Έτσι όμως δ3εν λύνουμε, αλλά προσθέτουμε προβλήματα στο θεσμό..

 

•Παρ’ ότι είναι γνωστό ότι επί σειρά ετών δεν έχετε ενεργό ρόλο στα κοινά , δεν είναι λίγες οι φορές που με αναρτήσεις στους προσωπικούς σας λογαριασμούς, αναδεικνύετε διάφορα τοπικά θέματα, καταθέτετε προτάσεις, διαμαρτύρεστε για καθυστερήσεις έργων, ιδιαίτερα σε ότι αφορά τις οδικές συνδέσεις του νομού. Θέλετε να δηλώνετε ότι είστε παρών ή αισθάνεστε ότι δεν συνεχίστηκε το έργο σας;

Είναι σε σας αλλά και σε όλους τους συμπολίτες γνωστό , ότι την προηγούμενη δεκαετία , είχαμε ως Νομαρχία Πρέβεζας , σε συνεργασία με όλους τους φορείς του νομού, δρομολογήσει σημαντικά έργα που είχαν ως στόχο να άρουν τη συγκοινωνιακή απομόνωση του νομού και να αξιοποιήσουν τα συγκριτικά του πλεονεκτήματα.

Πρώτη προτεραιότητα ήταν οι οδικές συνδέσεις του νομού με την Εγνατία και την Ιόνια,   προς τούτο και πάρα τους ισχυρισμούς διάφορων πολιτικών παραγόντων του νομού , με την ολοκλήρωση της θητείας μου το 2010 , είχαν ήδη ξεκινήσει να εκπονούνται όλες οι απαραίτητες μελέτες , ενώ είχε αρχίσει η κατασκευή του οδικού άξονα «Άκτιο – Αμβρακία».

Και δεν σας το κρύβω , ότι δεν κατανοώ απολύτως τους λόγους, μετά από τόσα χρόνια να μην έχει ολοκληρωθεί κανένα από εκείνα τα σημαντικά έργα που , επαναλαμβάνω, είχαμε με μεγάλη προσπάθεια προετοιμάσει και δρομολογήσει.

Δικαιολογημένα λοιπόν κάποιος να αισθάνεται οργή και θυμό , που η Πρέβεζα και η ευρύτερη περιοχή στερείται των πλεονεκτημάτων , που όλη η υπόλοιπη Ήπειρος απολαμβάνει από την ολοκλήρωση των μεγάλων αυτοκινητοδρόμων.

Επειδή λοιπόν θεωρώ ότι πρέπει κάτι να γίνει για να «ξεκολλήσουν» αυτά τα έργα , μη έχοντας κάποιο θεσμικό ρόλο , επιλέγω κάθε φορά να στέλνω , μέσω του διαδικτύου, μηνύματα προς πολλούς αποδέκτες , ελπίζοντας ότι θα αναληφθούν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες για θετικές εξελίξεις για το νομό.

Καμιά άλλη σκοπιμότητα δεν υποκρύπτεται από αυτές μου τις παρεμβάσεις . Άλλωστε ποτέ δεν έπαψα να είμαι ενεργός πολίτης…

 

Παρά ταύτα διάχυτη είναι η φημολογία, ότι μετά την πολύχρονη απουσία σας από την ενεργό πολιτική δράση, σκοπεύετε να επιστρέψετε στην Αυτοδιοίκηση. Aακούγεται ότι μεθοδικά προετοιμάζετε την υποψηφιότητά σας για το Δήμο Πρέβεζας. Παρ’ ότι αναγνωρίζουμε ότι είναι σχετικά πρόωρο να ανακοινώσετε υποψηφιότητα, θα θέλατε να κάνετε ένα σχόλιο επί αυτού;

Γνωρίζετε πολύ καλά ότι ποτέ σε ένα δημόσιο διάλογο δεν αποφεύγω απαντήσεις και δεν συνηθίζω να κρύβω λόγια. Γνωρίζετε επίσης ότι με το θεσμό της Αυτοδιοίκησης έχω άρρηκτους δεσμούς από την 12χρονη ενασχόλησή μου με τη Νομαρχία Πρέβεζας, εκ των οποίων τα 8 ως Νομάρχης.

Πράγματι το τελευταίο διάστημα γράφονται και ακούγονται πολλά ,σχετικά με τα μελλοντικά πολιτικά μου σχέδια και την «επιστροφή μου στα κοινά»…

Σας απαντώ λοιπόν ευθέως , όπως έχω απαντήσει κατά καιρούς και σε άλλους συναδέλφους σας.

Έχω αφήσει ανοιχτό ένα τέτοιο ενδεχόμενο και υπό προϋποθέσεις θα επιστρέψω στην Αυτοδιοίκηση .

Επειδή όμως όπως και σεις αναγνωρίσατε είναι ακόμη πολύ νωρίς , δεν έχω ακόμη καταλήξει στις οριστικές μου αποφάσεις , παρ’ ότι δεν σας το κρύβω, πολλοί συμπολίτες με τους οποίους συνομιλώ καθημερινά με παροτρύνουν να οριστικοποιήσω τις αποφάσεις μου .

 

• Όταν λέτε «υπό προϋποθέσεις» τι εννοείται; Εξαρτώνται οι αποφάσεις σας από τις πολιτικές εξελίξεις ή μήπως περιμένετε να πάρετε κομματικό χρίσμα;

Σε καμιά περίπτωση δεν επιθυμώ και δεν θα επιδιώξω κομματικό χρίσμα , από ένα ή περισσότερα κόμματα. Άλλωστε όπως έχω ξαναπεί, στη σημερινή συγκυρία οι πολίτες στην πλειοψηφία τους δεν γοητεύονται από τα χρίσματα των κομμάτων , αλλά από τα χαρίσματα των υποψηφίων.

Γνωρίζετε ότι σε όλη μου την πολιτική διαδρομή επεδίωκα τις συνεργασίες και τις συναινέσεις και αυτό θα κάνω και τώρα… Οι προϋποθέσεις που θέτω , έχουν να κάνουν κυρίως με τις επικείμενες αλλαγές στην Αυτοδιοίκηση , που όπως προείπα όλο εξαγγέλλονται και όλο αναβάλλονται .

Όμως είναι όπως και εσείς είπατε νωρίς για τις οριστικές αποφάσεις και επιλογές. Οι εκλογές είναι ακόμη μακριά και οι συζητήσεις είναι ακόμη… διερευνητικές.

|

ΔΗΜ. ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ: "Μεταναστευτική πολιτική δεν είναι να περιφέρεσαι ως ιδρωμένος πυροσβέστης στα κέντρα κράτησης"...

 

 

 

Ιδιαίτερη η πρωτοβουλία του εξέχοντος ιστορικού Ηλία Σκουλίδα για μια διάλεξη στο πλαίσιο του μαθήματός του στο ΤΕΙ Ηπείρου, φέρνει (ξανά) κοντά μας δυό σημαντικές προσωπικότητες, που ως τέτοιες έχουν σημαντικά πράγματα να πουν, για ένα θέμα που πρέπει να μας απασχολεί όλους...

Στο πλαίσιο του μαθήματος "Πολιτική, Ετερότητα, Ανθρώπινα Δικαιώματα και Μουσική" του Τμήματος Λαϊκής και Παραδοσιακής Μουσικής του ΤΕΙ Ηπείρου και με την υποστήριξη της εφημερίδας "Η Γνώμη της Άρτας" διεξάγεται δημόσια εκδήλωση με θέμα "Το μεταναστευτικό και το προσφυγικό ως πολιτικά ζητήματα στην Ελλάδα σήμερα".

Ομιλητές ο Δημήτρης Χριστόπουλος, αναπληρωτής καθηγητής στο Πάντειο πανεπιστήμιο και Πρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και Λάμπρος Μπαλτσιώτης, ιστορικός και Ειδικός Γραμματέα Ιθαγένειας του Υπουργείου Εσωτερικών.

Για να μπούμε στην ουσία του θέματος και να κατανοήσουμε έτι περισσότερο την ιδιαίτερη σημασία της εν λόγω εκδήλωσης, η "Γ" έχει απευθυνθεί στους δυό προσκεκλημένους της εκδήλωσης, για να έχουμε μια πρώτη ιδέα του τι θα συζητηθεί και του πόσο αναγκαίο είναι να συζητηθεί.

Σήμερα τον λόγο έχει ο αναπληρωτής καθηγητής στο Πάντειο πανεπιστήμιο και Πρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δικαιωμάτων του Ανθρώπου Δημήτρης Χριστόπουλος, ο οποίος επισημαίνει πως "μεταναστευτική πολιτική δεν είναι να περιφέρεσαι ως ιδρωμένος πυροσβέστης στα κέντρα κράτησης" και απ' αυτή την διαπίστωση αν κάνουμε αρχή, θ' αντιληφθούμε, πόσο ενδιαφέροντα στοιχεία περιέχονται στην συνέντευξη που ακολουθεί

 

Κύριε Χριστόπουλε, καλή χρονιά! Για πολλοστή φορά στην Άρτα... Τι είναι αυτό που σας φέρνει εδώ, για να ξεκινήσουμε;

Η μητέρα μου είναι ηπειρώτισσα βλάχα από Συρράκο και Μέτσοβο, έχω σόι στην περιοχή και φυσικά έχω φίλους, πολλούς και καλούς, με πρώτον τον κουμπάρο μου δικηγόρο Βασίλη Μπαλάσκα που κατάφερε εδώ και εικοσιπέντε χρόνια να κάνει το χωριό του, τους Μελισσουργούς δικό μου χωριό. Αυτή τη φορά όμως έρχομαι με πρόσκληση του εξέχοντος ιστορικού Ηλία Σκουλίδα για μια διάλεξη στο πλαίσιο του μαθήματός του στο ΤΕΙ Ήπειρου που θα γίνει δημόσια με την ευγενική σας συνδρομή. Με δύο λόγια: αγαπάω Άρτα και όποτε μπορώ έρχομαι. Και τα καταφέρνω παρά τις υποχρεώσεις εκτός κι εντός Ελλάδας. Όταν θες κάτι το κάνειςς. Εγώ στην Άρτα έρχομαι τουλάχιστον δύο φορές κάθε χρόνο. Θα μείνω και το Σαββατοκύριακο για μια βόλτα στον υδροβιότοπο του Αμβρακικού. Είναι δημιουργικό να συνδυάζει κανείς την αναψυχή του με την εργασία, όπως θα κάνουμε τη βδομάδα που έρχεται.

 

Θα μιλήσετε με τον Λάμπρο Μπαλτσιώτη για το μεταναστευτικό και το προσφυγικό. Δώστε μας μια πρόγευση.

Καταρχήν, να σας δώσω μια πρόγευση του συνομιλητή μου. Ο Λάμπρος Μπαλτσιώτης είναι νομικός και διδάκτορας ιστορίας με ειδίκευση στη νεώτερη βαλκανική ιστορία. Πέραν αυτών, είναι ειδήμον στα ζητήματα ιθαγένειας, από τους καλύτερους γνώστες του θέματος. Με το εφόδιο αυτό, σαν άνοιξε η θέση του πρώτου ειδικού γραμματέα ιθαγένειας στο Υπουργείο Εσωτερικών το φθινόπωρο 2017, ήταν και αυτός που επελέγη. Μακάρι η δημόσια διοίκηση να στελεχώνονταν έτσι. Θα ήταν όλα πολύ καλύτερα!

 

Θα μιλήσετε εσείς λοιπόν για προσφυγικό και αυτός για το ζήτημα της ιθαγένειας;

Κάπως έτσι. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η Ελλάδα ανήκει στις ευρωπαϊκές χώρες με τα υψηλότερα ποσοστά μεταναστών κατοίκων. Ολοι αυτοί οι άνθρωποι στα δυο χρόνια της λεγόμενης προσφυγικής κρίσης σαν να ξεχάστηκαν. Ασχολούμαστε εκτεταμένα με τους 30.000-40.000 πρόσφυγες που «σκάλωσαν» εδώ, ενώ δημιουργήσαμε υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής, του οποίου ο πολιτικός προϊστάμενος ομολογεί ότι δεν έχει διόλου ασχοληθεί με τους εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες, αλλά μόνο με τους άρτι αφιχθέντες πρόσφυγες. Από την άλλη, το 2015, μεσούσης της προσφυγικής και πολιτικής κρίσης, νομοθετήθηκε η δυνατότητα των ξένων παιδιών που γεννιούνται ή και ανατρέφονται στην Ελλάδα να αποκτήσουν την ιθαγένεια με τη γέννησή τους ή έπειτα από έξι χρόνια σχολείο. Μια πραγματική ιδεολογική και πολιτική νίκη, που πασχίζει να εδραιωθεί διοικητικά. Οι καθυστερήσεις είναι τεράστιες: ενώ ο νόμος δίνει τη δυνατότητα για όσο γίνεται ταχύτερες διεκπεραιώσεις, η αποδεκατισμένη διοίκηση αγκομαχά. Η Ελλάδα, πριν ακόμη προλάβει να λύσει τους λογαριασμούς με τους εκατοντάδες χιλιάδες «δικούς της» μετανάστες, βρίσκεται αντιμέτωπη με τις νέες ροές αλλά και συνάμα με μια αναπάντεχα κυνική ευρωπαϊκή καινοτομία: οι ροές να σταματάνε εκτός ΕΕ με κάθε κόστος.

 

Θεωρείτε ότι το μείζον πρόβλημα είναι η Ευρώπη δηλαδή;

Ναι. Εμάς μας διάλεξαν για να κάνουμε τη βρώμικη δουλειά και μας πληρώνουν γι’αυτό. Τα κονδύλια που έχουν δαπανηθεί στην Ελλάδα για τη διαχείριση μερικών δεκάδων χιλιάδων προσφύγων αποτελούν παγκόσμιο ρεκόρ. «Με τόσα λεφτά, στο Σουδάν θα σώζαμε μισό εκατομμύριο», μου έλεγε υψηλός αξιωματούχος της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες. Ολοι οι σχετικοί με το θέμα το γνωρίζουν. Κι όμως: Ευρώπη είναι αυτή. Ολα γίνονται για να μην περάσουν οι ροές στην Ευρώπη. Κι αν τελικώς κάποιοι τα καταφέρουν; Ας μείνουν στις παρυφές, στη Λέσβο, τη Χίο και τη Σάμο. Πληρώνει ο Ευρωπαίος φορολογούμενος για να (νομίζει ότι) κοιμάται ήσυχος. Στη Λιβύη -που κι αυτή πληρώνεται από την ΕΕ- εμφανίστηκε εμπόριο των μεταναστών-σκλάβων, ενώ η ΕΕ ενίσταται όχι από τις τύψεις της που έφερε την κατάσταση σε αυτό το σημείο, αλλά επειδή -ω τι έκπληξη!- μια τόσο εύτακτη πολιτεία σαν τη Λιβύη παραβιάζει έτσι ακραία τα δικαιώματά τους… Τα χρόνια που έρχονται στην Ευρώπη θα είναι πολύ κυνικά σε ό,τι αφορά (και) στη διαχείριση του Προσφυγικού και Μεταναστευτικού.

 

Και τι να κάνουμε στην Ελλάδα δηλαδή;

Η χώρα μας πρέπει να θέσει το ζήτημά της. Κι όμως δεν το κάνει. Δεν δείχνει να έχει τα κουράγια να συμβάλει στην επανατοποθέτηση του προβληματισμού, στη βάση μιας πραγματιστικής πολιτικής ισοκατανομής των πληθυσμών στην ΕΕ . Κι όμως, μια σώφρων πολιτική διαχείρισης αυτού του ομολογουμένως δύσκολου θέματος θα εκκινούσε από πιο πίσω: την απόδοση προτεραιότητας στην τακτοποίηση των χρόνια εγκαταστημένων μεταναστών στην Ελλάδα -με την κτήση είτε ιθαγένειας είτε άλλων τίτλων διαμονής- για να καταλήξει στην επαναδιαπραγμάτευση των όρων της Συμφωνίας που οδηγούν τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου σε εκφασισμό και αντιπροσφυγικό παροξυσμό. Αυτό, στο σύνολό του, ονομάζεται μεταναστευτική πολιτική. Μεταναστευτική πολιτική δεν είναι να περιφέρεσαι ως ιδρωμένος πυροσβέστης στα κέντρα κράτησης. «Αν δεν φωνάξει η Ελλάδα για την ευρωπαϊκή πολιτική στο Προσφυγικό, ποιος θα φωνάξει;» μου έλεγε πρόσφατα Γερμανίδα υψηλή αξιωματούχος κριτικά διακείμενη στην πολιτική της καγκελαρίου της.

 

Συμφωνείτε με τους χειρισμούς της κυβέρνησης σχετικά με τους 8 Τούρκους αξιωματικούς;

Η αίτηση ακύρωσης της απόδοσης ασύλου είναι τυπικά σύννομη. Τέτοια δυνατότητα ο νόμος τη δίνει. Την δίνει μάλλον στον Υπουργό Εσωτερικών και όχι στον Μεταναστευτικής Πολιτικής, αλλά ψιλά μάλλον γράμματα. Τώρα, από κει και ύστερα η σύλληψη του Τούρκου τη Δευτέρα 8 Ιανουρίου είναι νομικά έωλη καθώς τέτοια δυνατότητα δεν δίνεται σε άνθρωπο που έχει πάρει άσυλο και δεν έχει κάνει παράνομες πράξεις. Το ότι η ζοχάδα του Ερντογάν βαφτίστηκε “δημόσιο συμφέρον” από την ελληνική δικαιοσύνη είναι κάτι που μου δημιουργεί θυμηδία. Τέλος, στο πολιτικό επίπεδο θέλω να σας πω ότι με αυτά και με αυτά δεν εξημερώνεις το θεριό, αλλά του ανοίγεις την όρεξη και θα το δείτε δυστυχώς. Για την Τουρκία, τρώγοντας έρχεται η όρεξη. Αυτά που συμβαίνουν σήμερα είναι πολιτικά ατυχείς χειρισμοί υπαγορευμένοι από τον φόβο και τέλος, διαδικασίες που δεν τιμάνε το κράτος δικαίου.

 

Με την ευκαιρία που θα είστε μαζί μας, να αλλάξω θέμα. Την Δευτέρα 8 Ιανουαρίου καταθέσατε μάρτυρας πολιτικής αγωγής στη δίκη της Χρυσής Αυγής. Τι εντυπώσεις κομίζετε από τη δίκη;

Το βασικό στη δίκη είναι να πεισθεί το δικαστήριο ότι τα εγκλήματα που έκαναν τα μέλη της Χρυσής Αυγής δεν τα έκαναν μόνοι τους ή επειδή μέθυσαν ή είχαν προσωπικές διαφορές με τα θύματα. Είναι βασικό το δικαστήριο να καταλάβει ότι όλα αυτά, ο φόνος του Φύσσα, οι ξυλοδαρμοί των συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ και των Αιγυπτίων αλιεργατών έγιναν από δράστες σε διατεταγμένη υπηρεσία στην ηγεσία της Χρυσής Αυγής. Αν αυτό γίνει κατανοητό, η Χρυσή Αυγή θα καταδικαστεί ως εγκληματική οργάνωση και τις ποινικές κυρώσεις δεν θα αντιμετωπίσουν μόνο οι φυσικοί αυτουργοί των εγκλημάτων αλλά και αυτοί που τα παραγγέλλανε.

 

xristopoulos-aa-nea-dimitris-00-a

Η πόλις οφείλει να είναι δίκαιη και να γνωρίζει την ύπαρξη όλων ώστε να γίνει συνύπαρξη. Η γέφυρα δεν έχει μια μόνο πλευρά που στηρίζεται αλλά και μια άλλη και το «τέλος» της γέφυρας είναι να ενώνει και ποτέ να χωρίζει...

 

 

 

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Όταν τελειώνει κάθε χρόνο τα φώτα και ο φωτισμός αναρωτιέμαι τι μένει. Έρχεται ο απολογισμός των γιορτών και η σκέψη, άραγε πόσο φως μας έστειλε η δύναμη εξ άνωθεν, ώστε να συνεχίσουμε τις πορείες μας ως πολίτες και πόλη σε μια δύσκολη εποχή με δύσβατα μονοπάτια ανηφόρες και κατηφόρες με αγιασμένα νερά και κατάλευκες βουνοκροφρές, με ένα γεφύρι που κάθε χρονιά φτάνει ο σταυρός στα θεμέλια μαζί με τη γυναίκα του πρωτομάστορα.

Και οι τελετές συνεχίζονται, οι πολίτες παρακολουθούν, η πόλη πλέει μαζί με τον Άραχθο και συμπλέουμε μαζί της,ταπεινοί κι ανήξεροι, ελπίζουμε τουλάχιστον φωτισμένοι.... Η πόλη, ήσυχη μετά τις γιορτές, θαρρείς κοιμισμένη κάποιες φορές, να δέχεται τη μοίρα της όπως η γυναίκα του πρωτομάστορα. Αδιαμαρτύρητα, αγόγγυστα, αθόρυβα. Έτσι αθόρυβα διασχίζω καμιά φορά και το παλιό αυτό γεφύρι που τόσα πόδια το διασχίζουν καθημερινά και βρίσκομαι σε μια αντίφαση- στην πόλη της μιας πλευράς και στην άλλη, τη διαφορετική πόλη της άλλης. Ένας κόσμος των καφετεριών και εστιατορίων από τη μια με λαμπρά και περιποιημένα τραπεζοκαθίσματα, λαμπερά χαμόγελα, οικογένειες και παρέες που γιορτάζουν δυνατά, παιδιά να τρέχουν γύρω από τον αιωνόβιο πλάτανο, μια σιωπηλή και διαφορετική ζωή των χεριών του κάμπου, από την άλλη. Ένας άλλος και διαφορετικός κόσμος, λες και βρισκόμαστε στην εποχή προ της ενώσεως,  και  με το λαογραφικό μουσείο ως όριο και σύμβολο.

 

paki-gef-33-m

 

Ακριβώς δίπλα σχεδόν αόρατο και αφανές ένα σούπερ μάρκετ – καντίνα. Το σημείο συνάντησης των ανθρώπων που υπηρετούν τον κάμπο, τα δικά μας κτήματα και περιβόλια. Ένας ξένος και μακρινός για μας κόσμος. Τους είδαμε ίσως για πρώτη φορά πριν λίγες εβδομάδες όταν έκαναν για πρώτη φορά τη δική τους πορεία και διαμαρτυρία στην πόλη με αφορμή ένα δυσάρεστο ατύχημα. Και φυσικά η παρουσία τους είναι αισθητή και όπως φαίνεται επιβεβλημένη πλέον στο εργατικό δυναμικό της πόλης. Παλιά ήταν οι φτωχοί ορεινοί και ορεινές που έκαναν αυτή την εργασία, τώρα είναι πλέον οι άνθρωποι από μακρινές και εξωτικές για μας χώρες, που υπηρετούν τον κάμπο. Εργατικοί, σιωπηλοί, ευγενείς με δικούς τους κανόνες και νόμους, χωρίς όμως να ενοχλούν κανέναν. Όχι πως είναι αόρατοι, έγιναν και ορατοί, απλώς είναι διακριτικοί, τηρώντας το χώρο και τα όρια. Ίσως να το έχουν διδαχθεί και στην πατρίδα τους αυτό, το αδιαπέραστο της κάστας και την τυφλή υπακοή σε νόμους που η δική τους κοινωνία και δομή να επιβάλει και να διδάσκει τελείως διαφορετικά.

 

paki-gef-33-b

 

Αποφασίζω στη στιγμή με αρκετή αμηχανία αλλά και περιέργεια να δω αυτό τον κόσμο τον διαφορετικό, που στέκεται δίπλα στους ελάχιστους τουρίστες που ήρθαν να επισκεφθούν και να φωτογραφίσουν τη γέφυρα και τον Άραχθο. Μπαίνω αποφασιστικά στο μάρκετ - καντίνα τους να δω τι πουλάει και με ευχάριστη έκπληξη βρίσκω τα εξωτικά προϊόντα που ταξιδεύουν χιλιόμετρα για να τους συνοδεύσουν, έστω σε ένα γεύμα, να τους θυμίσουν τη δική τους πατρίδα, και να τους δώσουν παρηγοριά μιας και η πατρίδα είναι γλυκιά. Ας μη γελιόμαστε. Ας τους έχει διώξει η αντιξοότητα, η φτώχεια, ο πόλεμος, η ανέχεια, η ίδια η ζωή. Περιπλανώμενοι, με απίστευτες ταλαιπωρίες, να βρεθούν τελικά σε έναν τόπο σαν το δικό μας, ευλογημένο, πλούσιο με κάμπο και νερά, που δεν είναι για όλους τους πολίτες αυτού του κόσμου και αυτού του πλανήτη αυτονόητο. Καμιά φορά γεννιέσαι σε φτωχό τοπίο και προσπαθείς να το πλουτίσεις. Πόσο τυχεροί εμείς να γεννηθούμε σε πλούσιο τοπίο και να ζούμε ερημωμένοι και φτωχοί. Πόσο τυχεροί όσοι βλέπουν τον πλούτο της περιοχής μας και περνά από τα χέρια τους, ως δύναμη παραγωγής και ως εργατικό δυναμικό... Και μεις; Τι κάνουμε ή καλύτερα τι δεν κάνουμε; Γεμάτο ένα κιβώτιο με την εξαιρετική τους πράσινη καυτερή πιπεριά, το πράσινο τσίλι, που είναι ένα χαρακτηριστικό μπαχαρικό της κουζίνας τους όπως και μερικά άλλα εξαιρετικά μείγματα που τα βρίσκεις σε ειδικά και μόνο μαγαζιά και εξωτικές κουζίνες. Χυμοί επίσης εξωτικοί από γκουάβα με μια χαρακτηριστική λεπτή γεύση άγνωστο ως φρούτο σε μας. Γλυκά, ρύζι, αλλά και έτοιμο φαγητό που ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού προσφέρει για ένα χαμηλό αντίτιμο και με χαρά με προσκάλεσε να δοκιμάσω κερνώντας μάλιστα και τον χυμό γκουάβα μιας και είμαι η πρώτη της πόλης που επισκέπτεται το μαγαζί του. Απορημένος με κοιτά όπως και οι θαμώνες του καταστήματός του. Οι περισσότεροι δεν μιλούνε καν ελληνικά -ο ίδιος όμως βρίσκεται πάνω από 20 χρόνια στην Ελλάδα. Αμήχανα κοιτώ κι εγώ και προσπαθώ να καταλάβω τη γραμμή και το όριο που υπάρχει ανάμεσα στον Άνθρωπο. Τι είναι ο Άνθρωπος και πόσες ορίζουσες και περιορισμούς μπορεί να διαθέτει άραγε; Το χρώμα του, το φύλο του, την εθνικότητα ή τη θρησκεία του, την παιδεία του, το βλέμμα του, ή μήπως την καταγωγή του. Ξέρω όμως πως η ευγένεια ακολουθεί τον Άνθρωπο σε κάθε του βήμα και σε κάθε χώρα και χώρο όπου κι αν πάει. Κι αυτό αποτέλεσε για μένα ένα μάθημα, μιας και τη συνάντησα εκεί που δεν την περίμενα να τη δω, με μια απλή ανθρώπινη κίνηση, ενώ την έχω χάσει εκεί που έπρεπε να εκπέμπει την εικόνα και το ρυθμό της πόλης μου ν’ αποτελεί δείγμα και υπόδειγμα , παράδειγμα καθημερινό που ευτυχώς μας το θυμίζουν οι άλλοι- ο ξένος και ο οδοιπόρος, ο άλλος, ό έτερος. Μαθήματα μιας μακρινής Οδύσσειας ενός Ομήρου, που από τότε περιέγραφε τον ξένιο Δια ως θεό του οδοιπόρου και ταξιδευτή, αυτού που όριζε και ταύτιζε την λαμπρή έννοια της φιλοξενίας με την ευγένεια και ανθρωπισμό. Ο μέγας ανθρωπισμός του πολιτισμού του Ομήρου που σήμερα, στην εποχή της κρίσης και της κατάκρισης, της υποκρισίας και των σημαιοστολισμών τελικά τον χάσαμε και ούτε καν τον αναζητάμε. Και δεν είναι πως δεν τον αναζητάμε αλλά ούτε καν τον διακρίνουμε αν εμφανιστεί. Γίναμε απάνθρωποι έως μισάνθρωποι, μας λείπει η ευγένεια και η έστω -απλή φιλόξενη προσέγγιση μιας και δε νομίζω να ζητά ο ξένος και τίποτα παραπάνω, όταν μάλιστα δεν ενοχλεί, δεν απαιτεί και δεν προκαλεί. Δεν είμαστε οι κοτζαμπάσηδες του χθες με την βούλα του αφέντη- εξουσιαστή. Αυτά τα μοντέλα έχουν ιστορικά πεθάνει και ξεπεραστεί. Είμαστε συμπολίτες και συνοδοιπόροι στον ίδιο χώρο και στην ίδια γη. Ο καθένας έχει το δικό του βηματισμό και τη δική του θέα όπως και τις δικές του ρυτίδες και πληγές. Ο καθένας μας υπακούει στο γένος των ανθρώπων και οι άνθρωποι ανθρώπινα φέρονται και συμπεριφέρονται. Η πόλις πρέπει και οφείλει να βρει σε όλους τον χώρο τους και την υπόστασή τους ώστε όλοι να ευδαιμονούν και να συμπορεύονται αρμονικά. Η πόλις οφείλει να είναι δίκαιη και να γνωρίζει την ύπαρξη όλων ώστε να γίνει συνύπαρξη. Η γέφυρα δεν έχει μια μόνο πλευρά που στηρίζεται αλλά και μια άλλη και το «τέλος» της γέφυρας είναι να ενώνει και ποτέ να χωρίζει. Ο σκοπός είναι να περνάνε οι άνθρωποι από την μια πλευρά της πόλης στην άλλη, να ενώνονται και να πορεύονται στη ζωή τους. Άνθρωπος δεν είναι μόνο αυτός με τα καθαρά και περιποιημένα ρούχα, την τυχερή και εύκολη ζωή που μπορεί και κάθεται στον ήλιο κι απολαμβάνει ελεύθερα τον καφέ του. Άνθρωπος είναι κι αυτός  που μοχθεί για το αυτονόητο του άλλου, που εργάζεται στη γη, που κουβαλά κρυφά και για χιλιόμετρα τις πληγές του, που πορεύεται σε ξένη γη και χώρα όχι από τουρισμό αλλά από βιοπορισμό και ανάγκη, όχι μόνο αυτόν που φωτίζει το κάθε άγιο φως αλλά κι αυτόν που τον κρύβει και τον προστατεύει το πιο πηχτό σκοτάδι, αυτό που κουβαλά σιωπηλά μέσα του και δεν το αφήνει να βγει ακόμη και στο πιο βασανισμένο βλέμμα, αυτό που με ευγένεια κι ανθρωπιά γνωρίζει κι αναγνωρίζει τον Άνθρωπο. Δεν έχουμε μόνο εμείς πατρίδα και πολιτισμό, κι άλλοι τον έχουν- μόνο που εμείς κάπως τον κρύβουμε, ή καλύτερα τον θεωρούμε αυτονόητο.  Εάν δεν τον δείξεις, δεν τον καλλιεργήσεις ή έστω δεν τον εκστομίσεις, παύει να υπάρχει. Και ο άνεμος που αναπνέουμε και μας χαϊδεύει  τ’ αυτιά πολιτισμός είναι, αναλόγως την δριμύτητά του....

Άνθρωπος είναι ο αληθινός συνάνθρωπος και όχι ο λύκος….Αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι και δω στην πόλη μας…

Όπως μας είπε ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, και μέσα απ' τους στίχους του, κυρίως απ' τα χρονογραφήματα, είχε την μοναδική ικανότητα να παρουσιάζει την πραγματικότητα και μέσα απ' αυτή να δημιουργεί τον απαιτούμενο προβληματισμό, για τον πολίτη...

 

 

 

Εκ των λίγων συλλεκτών δημοσιογραφικών και πολιτικών κειμένων, μπορεί να χαρακτηριστεί ο συνταξιούχος νομοκτηνίατρος Πρέβεζας Χρήστος Γκέτσης, ο οποίος με ιδιαίτερο πάθος αλλά και επιμέλεια, διατηρεί στο αρχείο του, όλα τα δημοσιογραφικά κείμενα και χρονογραφήματα του Λευτέρη Παπαδόπουλου, όπως αυτά δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ", της οποίας τύγχανε φανατικός αναγνώστης.

Η προσπάθειά του, ξεκίνησε αμέσως μετά την μεταπολίτευση, όταν ο νεαρός κτηνίατρος, έπρεπε να διοριστεί, αλλά είχε κάτι πολιτικές εκκρεμότητες (σ.σ. κοινωνικά φρονήματα, τα έλεγαν τότε) και έπρεπε να πιάσει λίγο τα σύνορα της πατρίδας μας, γιατί εκείνη την εποχή, η σκληρή δεξιά, δεν υπήρχε περίπτωση να... χαριστεί σε κανέναν. Διορίστηκε τότε στην Χίο, όπου εκτός της σκληρής δουλειάς, που έπρεπε να κάνει για την κτηνοτροφία της περιοχής, είχε ελεύθερο χρόνο και διάβαζε φανατικά την εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ"... Να θυμηθούμε πως εκείνη την εποχή την εν λόγω εφημερίδα, διεύθυναν κορυφαίες μορφές της δημοσιογραφίας, όπως ο Γιάννης Καψής και ο Λέων Καραπαναγιώτης, ενώ οι υπογραφές των αρθρογράφων ήταν εξ ίσου βαρυσήμαντες. Ένας εξ αυτών και ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, του οποίου ο τρόπος γραφής, αλλά και τα απλά θέματα, μέσα απ' τα οποία δημιουργούσε προβληματισμό, ενέπνευσαν το νεαρό τότε κτηνίατρο, που συνέχισε την αρχειοθέτηση των κειμένων, σε μεγάλους τόμους, οι οποίοι σήμερα, με την αναφορά στην εποχή που προέκυψε αυτό το ιστορικό υλικό, δείχνουν στον καθένα πόσο σημαντικό είναι το έργο που διατηρεί.

Γιατί με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, ρωτήσαμε τον συλλέκτη Χρήστο Γκέτση, το περασμένο καλοκαίρι που τον επισκεφτήκαμε στο σπίτι του, στο Θεσπρωτικό... Ιδιαίτερα πειστική η απάντηση, γιατί όπως μας είπε ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, και μέσα απ' τους στίχους του, κυρίως απ' τα χρονογραφήματα, είχε την μοναδική ικανότητα να παρουσιάζει την πραγματικότητα και μέσα απ' αυτή να δημιουργεί τον απαιτούμενο προβληματισμό, για τον πολίτη... Ο πολίτης, εκείνη την εποχή, έπρεπε να σκεφτεί και να κάνει την δική του υπέρβαση, η οποία πήρε τα χαρακτηριστικά του κορυφαίου πολιτικού γεγονότος, τον Οκτώβριο του 1981, με την μεγάλη αλλαγή που επαγγελλόταν ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Ο συνταξιούχος κτηνίατρος Χρήστος Γκέτσης, παρά τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει πλέον, μπορεί να θυμηθεί τα χαρακτηριστικότερα κείμενα του Λευτέρη Παπαδόπουλου και το πόσο αυτό λειτούργησαν στην ελληνική κοινωνία. Δεν λησμονεί και ο ίδιος ότι την εποχή εκείνη, όλοι οι σκεπτόμενοι πολίτες, είχαν καθημερινό τους "σύντροφο" την εφημερίδα και κυρίως "ΤΑ ΝΕΑ", που έκαναν απίστευτο ρεκόρ κυκλοφορία, με πάνω από τρεις εκατοντάδες χιλιάδες φύλλα, να αγοράζονται καθημερινά, στην Αθήνα και όλη την υπόλοιπη Ελλάδα.

Στο ιδιαίτερα επιμελημένο αρχείο του Χρήστου Γκέτση, δεν περιέχονται μόνο τα κείμενα του Λευτέρη Παπαδόπουλου. Όπως φαίνεται και στην φωτογραφία, τα περιεχόμενα ενός εκ των πολλών τόμων, παραπέμπουν ακόμη και στους πολιτικούς γελοιογράφους Κώστα Μητρόπουλο, Δημήτρη Χατζόπουλο, Στάθη κλπ, όπως επίσης και στην αναγνωρισμένη στήλη του Κώστα Χαρδαβέλα "σημεία και τέρατα", ενώ άλλος τόμος περιέχει αποκλειστικά, σειρές αφιερωμάτων στην Μακρόνησο...

Αν εστιάσουμε, στον χρονογράφο και ποιητή Λευτέρη Παπαδόπουλου, θα δούμε στο βιογραφικό του και το ακόλουθο απόσπασμα: «Γεννήθηκαστην Aθήνα το Nοέμβριο του 1935. Oι γονείς μου πρόσφυγες. O πατέρας μου από το Mιχαλίτσι της Προύσσας –ορφάνεψε μικρός και τον πήραν στο ορφανοτροφείο της Πριγκίπου, απ’ όπου τον έδιωξαν στην Eλλάδα με την ανταλλαγή το 1924– και η μητέρα μου από ένα χωριό (Πακάνσκι) κοντά στο Nοβοροσίσκ της Pωσίας. O πατέρας μου τέλειωσε το δημοτικό και έμαθε και τέχνη: τσαγκάρης. H μητέρα μου ήταν αναλφάβητη, αλλά γύρω στα εξήντα της έμαθε μόνη της να διαβάζει και να γράφει, γιατί "ντρεπότανε να ’ναι αγράμματη"».

Απ' αυτό και μόνο το στοιχείο, μπορεί ο καθένας να κατανοήσει και την αγωνία του συνταξιούχου κτηνίατρου, να προχωρήσει στην συλλογή και την αρχειοθέτηση όλων των κειμένων του...

Μια δουλειά, που σε καμία περίπτωση, δεν πρέπει να πάει χαμένη...

 

arxeio-xr-gketsis-44-b

 

arxeio-xr-gketsis-44-a

 

 

arxeio-xr-gketsis-44-c

Σελίδα 1 από 28

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13204770
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
3641
15095
93831

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 117 επισκέπτες και κανένα μέλος