A+ R A-
10 Δεκεμβρίου 2018
ΝΕΟΙ ΤΙΤΛΟΙ
Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2011 20:30

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΛΙΑΡΟΚΑΠΗΣ: Από τον Πλαστήρα μέχρι τον Ανδρέα…

Γράφτηκε από τον 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(11 ψήφοι)

Οδοιπόρος της Δημοκρατίας και του σοσιαλισμού αυτοχαρακτηρίζεται και αναγνωρίζεται απ’ όλους. Σεμνός, έντιμος και ακέραιος χαρακτήρας, έχαιρε μεγάλης εκτίμησης και των πολιτικών του αντιπάλων

 

 

 

 

 

 


Γράφει ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΜΠΟΚΟΓΙΑΝΝΗΣ

 


Ο Αλέκος Λιαροκάπης, ο άνθρωπος με το απλό ύφος και το εξαίρετο ήθος, ανδρώθηκε πολιτικά δίπλα στο Νικόλαο Πλαστήρα και το Λεωνίδα Σπαή. Κατάγεται από το Πέτα Άρτας αλλά γεννήθηκε στα Μέγαρα Αττικής το 1828. Εκεί έμεινε για λίγο ο πατέρας του Δημήτριος, ως γραμματέας του δήμου Μεγάρων.

Στη συνέχεια ήλθε στην Άρτα ως συμβολαιογράφος. Έτσι ο Αλέκος τελείωσε το Γυμνάσιο στην Άρτα και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εκλέχθηκε δυο φορές βουλευτής ΠΑΣΟΚ Άρτας, το 1977 και το 1985.

Από μικρός φλέγονταν από τα ιδανικά της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας. Στην κατοχή, μαθητής στο Γυμνάσιο, μαζί με άλλα παιδιά (ΕΔΕΕ, Εθνική Δημοκρατική Ένωση Ελληνοπαίδων), κλέβουν μουλάρια και πολεμικό υλικό από τις Γερμανικές αποθήκες και τα παραδίνουν στους αντάρτες.


Οργανώνει στην Άρτα την ΕΟΔΑ


Στην πολιτική εισέρχεται με την πτώση του Πλαστήρα, το 1945. Στέλνει επιστολή ο δεκαεπτάχρονος Αλέκος στον ίδιο τον Πλαστήρα και αυτός του απαντά στις 14-8-1945. Οργανώνει στην Άρτα τη Νεολαία ΕΟΔΑ (Εθνική Οργάνωση Δημοκρατικού Αγώνα). Στην Αθήνα φοιτητής πλέον, συνδέεται πιο στενά με το οικογενειακό περιβάλλον του Πλαστήρα και γίνεται μέλος της Κ.Ε. της Νεολαίας της ΕΠΕΚ. Στις κυβερνήσεις Πλαστήρα 1950-52, αναλαμβάνει Δ/ντης του ιδιαίτερου γραφείου του συμπατριώτη μας Στρατηγού Λεωνίδα Σπαή, στα Υπουργεία Στρατιωτικών και Βορείου Ελλάδος.

Παρ’ όλη την πολιτική του δραστηριότητα παίρνει το πτυχίο με «λίαν καλώς» και αρχίζει τη δικηγορία στην Άρτα. Υποψήφιος βουλευτής κατέρχεται για πρώτη φορά το 1961 με την Ένωση Κέντρου-Προοδευτικοί. Με την Κήρυξη του Ανένδοτου Αγώνα από το Γ. Παπανδρέου, βρίσκεται στην πρώτη γραμμή. Στις εκλογές του 1964, βγαίνει βουλευτής Άρτας της Ένωσης Κέντρου, πρώτος σε ψήφους .Έρχονται μετά λίγες μέρες οι ψήφοι των «πολιτικών υπαλλήλων και των στρατιωτικών» και το αποτέλεσμα ανατρέπεται. Ο αγώνας στα εκλογοδικεία για τέσσερες μήνες, δεν έφερε αποτέλεσμα.


Στο πλευρό του πολίτη και του αγρότη


Αντίθετος στη χούντα, δέχεται περιορισμούς, απειλές, παρακολουθήσεις. Παρ’ όλα αυτά παίρνει ενεργά μέρος στα γεγονότα της κηδείας και του μνημόσυνου του «Γέρου της Δημοκρατίας», Γιώργου Παπανδρέου. Με τη μεταπολίτευση απ’ τους πρώτους υποδέχεται τον Ανδρέα Παπανδρέου στο αεροδρόμιο. Εντάσσεται στο ΠΑΣΟΚ και κατεβαίνει υποψήφιος στις εκλογές του 1974. Πρώτος σε ψήφους, αλλά χάνει την έδρα λόγω του εκλογικού νόμου. Στις εκλογές του 1977 εκλέγεται βουλευτής ΠΑΣΟΚ Άρτας όπως και το 1985. Στις εκλογές του 1981 και του1989 δεν εκλέχτηκε. Από το1981 ως το1985 είναι πρόεδρος του ΗΛΠΑΠ. Το 1992 υποψήφιος δήμαρχος Άρτας, δεν εκλέχτηκε για ελάχιστες ψήφους.

Σ’ όλη του την πολιτική ζωή είναι ένας ακούραστος μαχητής ,στο πλευρό του αγρότη και του απλού πολίτη. Με ομιλίες του εντός και εκτός Βουλής, με άρθρα του σε εφημερίδες, με παραστάσεις, προβάλλει τα προβλήματα του τόπου μας αλλά και τα γενικότερα. Πάντα ενημερωμένος, κρατούσε επιμελώς αρχείο των κυριότερων πολιτικών άρθρων όλων των εφημερίδων. Ο κόσμος τον αγαπούσε σαν δικό του άνθρωπο. Στα χέρια τον μετέφεραν από το Κομπότι στις Σελλάδες σε προεκλογική του ομιλία. Οδοιπόρος της Δημοκρατίας και του σοσιαλισμού αυτοχαρακτηρίζεται και αναγνωρίζεται απ’ όλους. Σεμνός, έντιμος και ακέραιος χαρακτήρας, έχαιρε μεγάλης εκτίμησης και των πολιτικών του αντιπάλων.

Άφησε δυο βιβλία. Το πρώτο εκδόθηκε με την επιμέλεια του Νίκου Παπακώστα το 1980 και περιέχει «Ομιλίες και κείμενα», από το1963 ως το 1980. Το δεύτερο, «Αναμνήσεις», το έκανε ο ίδιος το1996. Περιέχει αναφορά στα γεγονότα του 1940-45, στο Νικόλαο Πλαστήρα, και την ιστορία του Πέτα, τόπου καταγωγής του και ιδιαίτερης αγάπης του.

Ήταν παντρεμένος με την Πηνελόπη Χουλιάρα και είχε τρία παιδιά, το Γιώργο, την Ουρανία και το Δημήτρη. Απεβίωσε στις 5-3-2000.


Αποσπάσματα από ομιλίες του για επίλογο που μένουν πάντα επίκαιρα:

«…Και εφεξής οι συντάξεις των ασφαλισμένων, από άποψη του ύψους τους να μην απέχουν παρασάγγες, (λ.χ. ο ένας 20.000 και ο άλλος 500.000 το μήνα), αλλά να ρυθμίζονται κατά δικαιότερο τρόπο και να υπερκαλύπτουν τις στοιχειώδεις δαπάνες συντήρησης…»

«… Η Δημοκρατία που γεννήθηκε στην πατρίδα μας, στην Ελλάδα, είναι το τελειότερο και δικαιότερο σύστημα διακυβέρνησης των λαών, παρά τις οποιεσδήποτε αρρώστιες και τις κακές συνήθειες, ενίοτε ορισμένων αρχόντων της. Πρέπει πάντοτε να εξελίσσεται, να αναπροσαρμόζεται, να αναγεννιέται και να ακολουθεί την πρόοδο και την εξέλιξη της κοινωνίας. Ό,τι ήταν χθες, δεν αποτελεί σήμερα την πλήρη και ολοκληρωμένη μορφή της, ύστερα μάλιστα από την αλματώδη πρόοδο του τεχνικού πολιτισμού της ηλεκτρονικής και της τεχνολογίας, όπου το κομπιούτερ και ο άνθρωπος ρομπότ της δίνουν νέες διαστάσεις και κατευθύνσεις. Τα χαρακτηριστικά, όμως διακριτικά της γνωρίσματα παραμένουν αναλλοίωτα…”

«…Κοινωνική Δημοκρατία υπάρχει, όταν καθαγιάζεται το ειδοποιόν κοινωνικό της περιεχόμενο υπέρ των πασχόντων και των κοινωνικώς αδύναμων, γιατί ο άνθρωπος πρέπει πρώτα να είναι άνθρωπος με ανθρωπιά, να συμπονεί και να συμπάσχει για τον αδύναμο και περιφρονημένο συνάνθρωπο και  «ο έχων δυο χιτώνες να δίνει τον ένα σε εκείνον που δεν έχει», με αλληλεγγύη και αλληλοβοήθεια, για την ευημερία του κοινωνικού συνόλου, όπως δίδαξε ο Εσταυρωμένος μεγάλος αναμορφωτής…»

 


 

Μπήκε στην πολιτική πλούσιος, έφυγε φτωχός!

 


Του ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 


Ήταν απ’ τους πολιτικούς που έχουν προ πολλού εκλείψει απ’ την δημόσια ζωή της χώρας μας. Απ’ αυτούς δηλαδή που έμπαιναν στην πολιτική πλούσιοι και έφευγαν φτωχοί και δεν… δυστύχησαν να μάθουν τη λέξη χορηγία, που είναι σήμερα πολύ της μόδας και την διαδικασία κάλυψης των εξόδων του προεκλογικού αγώνα, όπως στις ημέρες μας συνηθίζεται και το βιώνουμε καθημερινά, ακούγοντας τα… καμώματα του ενός και του άλλου εθνοπατέρα μας.

Ήθελε να τον αποκαλούν  «οδοιπόρο της Δημοκρατίας» και αυτό τήρησε στην ζωή του με ευλάβεια. Θα το διαπιστώσει κανένας διαβάζοντας το σύντομο ιστορικό αφιέρωμα που ετοίμασε και παρουσιάζει ο καλός συνεργάτης της «Γ» Χρυσόστομος Μποκογιάννης. Κι αν οι παλιότεροι θυμηθούν, θα μας δικαιώσουν. Μια ζωή γεμάτη αγώνες για την Δημοκρατία, σε εποχές που η ζωηρή στάση και η συμμετοχή στους αγώνες τιμωρούνταν κατά τον χειρότερο τρόπο. Όμως είχε γερές παρακαταθήκες. Δεν είναι μικρή ιστορία, για κάποιον πολιτικό να είναι δίπλα, στο ιδιαίτερο γραφείο του πρωθυπουργού Νικολάου Πλαστήρα και φυσικά δίπλα στον αρτινό εξέχοντα πολιτικό και στρατιωτικό Λεωνίδα Σπαή, την ιστορία και την πορεία του οποίου παρουσίασε σε προηγούμενο φύλλο η «Γ».

Εκλέχτηκε βουλευτής και τίμησε την ψήφο του λαού. Στην θητεία του ως βουλευτής της αντιπολίτευσης (1997 – 1981) είχε κάνει το δικό του ρεκόρ. Είχε κάνει τις περισσότερες ομιλίες στην Βουλή και φυσικά τις περισσότερες ερωτήσεις, επερωτήσεις και αναφορές. Σημαντικό ρεκόρ, γιατί τότε λειτουργούσε η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία και δεν την είχαν υποκαταστήσει τα τηλεοπτικά παράθυρα, στα οποία αρέσκονται να παρουσιάζουν ευφυολογήματα, οι σημερινοί μας εκπρόσωποι.

Είχε κάτι ακαταμάχητο. Μοναδικός ρήτορας! Είχε την δυνατότητα να κάνει με τον ίδιο τρόπο την ουσιαστική του παρέμβαση και στην συζήτηση μεγάλων θεμάτων στην Βουλή, αλλά και με τον ίδιο ζήλο να ομιλεί στο καφενείο του χωριού και να καθιστά κοινωνό των αγωνιών του, τον πιο απλό πολίτη, σε μια εποχή που το αίτημα της αλλαγής, έπρεπε να έχει ιδεολογική και πολιτική επάρκεια.

Όμως βρέθηκε στην τελευταία περίοδο της πολιτικής του διαδρομής (αυτή γνωρίζουμε εμείς πολύ καλά) σ’ ένα κόμμα, που όσους έχουν προσφέρει τους αντιμετωπίζει, ως υποψήφια… θύματά του. Και στην δύση της πολιτικής του σταδιοδρομίας, αυτοί που του ζήτησαν να είναι υποψήφιος δήμαρχος Αρταίων το 1990, οι ίδιοι τον… άδειασαν θεωρώντας ότι είχε κλείσει την πολιτική του πορεία. Για να δείξουν, ότι δεν θυμούνται, ούτε τιμούν, όσους πριν απ’ αυτούς έτρεξαν, για να προκύψει το οικοδόμημα, το οποίο κάποιοι εξ αυτών, ακόμα και σήμερα εκμεταλλεύονται και επιβιώνουν κοινωνικά και πολιτικά.

Ο δικηγόρος Αλέξανδρος Λιαροκάπης, ευτύχησε να τιμήσει την ψήφο των αρτινών πολιτών και να αναδειχτεί, ως ένας απ’ τους ελάχιστους πολιτικούς της χώρας μας, που μπήκε στην πολιτική με μοναδικό στόχο την προσφορά και σ’ αυτή την αρχή έμεινε πιστός.

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2011 20:38

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

14097771
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
2926
2926
46825

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 79 επισκέπτες και κανένα μέλος