A+ R A-
28 Μαΐου 2018

ΑΠΟΨΕΙΣ

Του

ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ

 

Μοιάζει με την παροιμία αλλά είναι χειρότερα τα πράγματα: Έψαχνε, λέει, κάποιος το πορτοφόλι του κάτω από ένα στύλο δημόσιου φωτισμού:
 -Τι ψάχνεις; τον ρώτησε περαστικός…
-Το πορτοφόλι μου του απαντά…
-Καλά, επιμένει, και είσαι σίγουρος ότι σου έπεσε εδώ;
-Όχι, αλλά εδώ έχει φως ρε φίλε εδώ ψάχνω, συνεχίζει ακάθεκτος….
Η Περιφέρεια Ηπείρου, και σωστά, σχεδιάζει να αναπτύξει ένα επιδοτούμενο πρόγραμμα αλλαγής των λαμπτήρων δημόσιου φωτισμού. Στο έργο Σύμπραξης Ιδιωτικού και Δημόσιου Τομέα (ΣΔΙΤ) συμπεριλαμβάνεται και η πόλη της Άρτας όπου σχεδιάζεται να αλλαχτούν περί τους 9.000 λαμπτήρες. Κάτι που θα επιφέρει όφελος (μικρότερη κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος) έως και 65% εν σχέσει με σήμερα…
 Σωστό μέτρα. Πόσο μάλιστα όταν υπάρχει και η δέσμευση για αλλαγή όλων των λαμπτήρων πανευρωπαϊκά κατά τα επόμενα δύο χρόνια… Και επεκτείνοντας το ανέκδοτο, άνετα θα ψάχνουμε…
Αλλά, θα έχουμε πορτοφόλια; Ή, μήπως κληθούμε τελικά να βάλουμε περισσότερες λάμπες δημόσιου φωτισμού εκεί που κλείνουν τα φώτα από τις βιτρίνες στην Σκουφά, εκεί που δεν θα λειτουργεί το Ξενία,  στις πέριξ της Άρτας αγροτικές εκμεταλλεύσεις που κατεβάζουν διακόπτες λόγω της κρίσης, από το γεγονός ότι ουδείς στάθηκε στο πλευρό όσων παράγουν, έξω από τα σπίτια όσων αναγκάζονται να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό για να κερδίσουν τη ζωή τους…
Και όλα αυτά γιατί, ενώ έγιναν τα δίκτυα (οι δρόμοι) δεν ήρθαν (ακόμη;) περισσότεροι μουσαφίρηδες στην περιοχή, τα αγρο-εφόδια πάρα ταύτα έγιναν πιο ακριβά, τα προϊόντα μας δεν διακινούνται στις μεγάλες αγορές…
 Γιατί, η οικονομική ανάπτυξη της Άρτας και κατ’ επέκταση της μείζονος περιφερείας, δηλαδή η συνολική προσπάθεια να «φωτιστεί» ο τόπος μας και  να λάμψουν τα ανθρώπινα πρόσωπα (γιατί, κακά τα ψέματα, όλα εκεί θα πρέπει να καταλήγουν, στους ανθρώπους και τις αγωνίες τους), απαιτεί άλλα μέτρα:
-Να καθαρίσει και αναδειχτεί ο Αμβρακικός. Να γίνει οικονομικό κέντρο αλιευμάτων σε συνδυασμό με νέες δραστηριότης (ήπιου) τουρισμού και δημιουργικών εμπειριών που έχουν σχέση με μια «ολιστική δράση»  (παρατήρηση,  κολύμπι, ψάρεμα, μαγείρεμα).
-Να εκμεταλλευτούμε το γεωθερμικό πεδίο στις Συκιές. Όπου διαπιστωμένα υπάρχει η δυνατότητα αντλήσεως ζεστού νερού έως και 100 κυβικά μέτρα/ώρα και θερμοκρασίας 55ο Κελσίου. Σύμφωνα με τον πρόεδρο των ΤΕΙ Γιώργο Μάνο «το γεωθερμικό πεδίο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την θέρμανση θερμοκηπίων, για την καλλιέργεια όλων των κηπευτικών ειδών τα οποία χρειάζεται η ελληνική και η ευρωπαϊκή αγορά, από λαχανικά μέχρι ανθοκομικά. Με δεδομένο ότι η χώρα μας είναι ελλειμματική στα προαναφερόμενα είδη θα μπορούσε η πεδιάδα της Άρτας, της οποίας σχεδόν το ήμισυ των εδαφών της είναι ακαλλιέργητα, να καταστεί όπως η Αλμερία στην Ισπανία, δηλαδή η ατμομηχανή της γεωργίας στην περιοχή της Δυτικής Ελλάδος. Η πεδιάδα αυτή θα μπορούσε να γίνει σημαντικός λαχανόκηπος και ο ανθόκηπος στην Ευρώπη».
-Να γίνει, ξανά με ΣΔΙΤ, ένα χιονοδρομικό κέντρο στην Κωστηλάτα, κάτι που θα αναζωογονούσε ολόκληρο τον ορεινό όγκο. Και αυτό καθώς έχουν ολοκληρωθεί  οι οδικοί άξονες προσέγγισης της Ηπείρου (Ιόνια και Εγνατία), με αποτέλεσμα τα Χωριά των Τζουμέρκων να έχουν γίνει προσβάσιμα. Αλλά, δεν αρκεί η απαράμιλλη ομορφιά της περιοχής ή οι φιλόξενοι άνθρωποι της. Ειδικά για την χειμερινή πληρότητα απαιτούνται περισσότερες υποδομές για την επιθυμητή προσέλευση στα καταλύματα και την διάχυση του οφέλους σε όλα τα χωριά...
-Οι τιμές στα κτηνοτροφικά προϊόντα έχουν κυλήσει σε επίπεδα ζημιογόνα. Ειδικά το γάλα και το κρέας έχουν απαξιωθεί οδηγώντας σε απόγνωση τους κτηνοτρόφους. Πρόσθετα και καθώς εισήλθαμε στην καλλιεργητική περίοδο, οι τιμές του πετρέλαιο ανεβήκαν σημαντικά και αναμένεται ανάλογη εξέλιξη καθ όλη την θερινή περίοδο (τουρισμός, κερδοσκοπία, απειλές κατά του Ιράν, πόλεμος στη Μέση Ανατολή).
Κοντολογίς έχουν αλλάξει τα… πετρέλαια στους αγρότες. Γιατί, επιπλέον, δεν μπορεί η παραγωγή αγνού αιγοπρόβειου γάλακτος στην Ήπειρο να μειώνεται και, ταυτόχρονα, να πέφτουν ο τιμές και να αυξάνεται η παραγωγή τυριού και γαλακτοκομικών προϊόντων. Κάποιοι, κύριοι στην περιφέρεια και το υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους, δεν διενεργούν τους κατάλληλους ελέγχους για παράνομες εισαγωγές και «ελληνοποιήσεις» βαλκανικών προϊόντων…
-Το φυσικό, καθαρό, ποιοτικό και αμόλυντο περιβάλλον της Ηπείρου είναι το συγκριτικό της πλεονέκτημα. Οι άνθρωποι και η Φύση είναι η δύναμή μας. Γι αυτά έρχονται οι επισκέπτες, γι΄ αυτό η Άρτα και ολόκληρη η Ήπειρος μένουν «αξέχαστα μέρη» στην μνήμη των επισκεπτών. Η Ήπειρος εν συνόλω με την απαράμιλλη ομορφιά της και τα φυσικά της όρια (Πίνδος, Αμβρακικός, Ιόνιο, Αλβανικά σύνορα) μπορεί να κηρυχτεί Ζώνη Ολοκληρωμένης Διαχείρισης.  Αυτό θα συντελούσε καθοριστικά στην αύξηση της τουριστικής προσέλευσης και την κατανάλωσης ηπειρωτικών προϊόντων ακριβώς λόγω της πιστοποίησης για την διαχείριση των φυτοφαρμάκων και των λιπασμάτων.
 Εάν δεν γίνουν όλα αυτά κύριοι υπεύθυνοι και να αλλάξετε όλα τα φώτα στην Άρτα και την Ήπειρο (κάτι που αποτελεί σωστή πρωτοβουλία και αναμένεται να συμβάλει στην μη περαιτέρω επιβάρυνση του περιβάλλοντος), τζάμπα (θα) καίει η λάμπα, τζάμπα…

Του

ΑΡΗ ΡΑΒΑΝΟΥ

 

Η έξοδος από τα Μνημόνια είναι πλέον ορατή, αν και υπάρχουν πολλά κενά για την επόμενη μέρα. Υπάρχουν όμως ορισμένα κρίσιμα στοιχεία: A) Η τέταρτη και τελική αξιολόγηση προχώρησε ομαλά. «Η γραμμή τερματισμού είναι ορατή». Όταν το δηλώνουν πολλοί θεσμικοί εκπρόσωποι των θεσμών, δεν χωρεί συζήτηση για το τι μέλλει γενέσθαι. Β) Νέος στόχος η «διατηρήσιμη ανάπτυξη». Η Τράπεζα της Ελλάδος προβλέπει ανάπτυξη 2,4% και 2,5% το 2018 και 2019 αντίστοιχα. Είναι αυτός ο στόχος εφικτός και εάν ναι, είναι διατηρήσιμο αυτό το ποσοστό ανάπτυξης; Όπως φαίνεται στα μακροοικονομικά μεγέθη, στις προβλέψεις των ξένων οίκων αξιολόγησης και τα δελτία των συστημικών τραπεζών ναι. Όμως, όσο και αν εμφανίζεται επίμονα στα χαρτιά, δεν κάνει την «εμφάνισή» της ούτε στα ταμεία των επαγγελματιών και των επιχειρήσεων ούτε στις τσέπες των εργαζομένων, πολλώ δε μάλλον στις ουρές των ταμείων ανεργίας. Αρα, εκεί χρειάζεται να γίνει ακόμα δουλειά. Γ) Buffer Stock (ή μαξιλαράκι): Ναι ή όχι; Η προληπτική γραμμή στήριξης δεν είναι δίλημμα μόνο οικονομικό, είναι και βαθύτατα πολιτικό. Αυτή τη στιγμή έχουν διαμορφωθεί δύο γραμμές σκέψης μέσα στους θεσμικούς παράγοντες της ελληνικής οικονομίας, αλλά κυρίως στους Ευρωπαίους και Αμερικανούς ομολόγους μας. Θα χρειαστεί χρήματα το κράτος; Αυτό είναι το κομβικό ερώτημα. Σήμερα έχει ήδη 7 δισεκ. ευρώ (έσοδα) και 10 δισεκ. ευρώ από το Πρόγραμμα. Αν όμως στο τέλος του ’18 αρχές του ’19 προκύψουν νέες ανάγκες τι γίνεται; Σε αυτό το περιβάλλον η κυβέρνηση προετοιμάζει διορθωτικές κινήσεις με αύξηση του κατώτατου μισθού που θα συμπαρασύρει προς τα πάνω, έστω και ελαφρά και τα άλλα μισθολόγια, την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, την χορήγηση στεγαστικού επιδόματος, κ.α.  
Υπό τη σκιά της σύγκρουσης, κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, όπως έδειξε και η χθεσινή συζήτηση στη Βουλή σε επίπεδο αρχηγών, η κοινωνία απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από τα υπάρχοντα κόμματα και τους πολιτικούς που τα στελεχώνουν.
Παρά τη γενικευμένη απογοήτευση των πολιτών με το πολιτικό σύστημα και τους θεσμούς (πλην του Στρατού και της Εκκλησίας), εμφανίζονται τα πρώτα μικρά μεν, αλλά σημαντικά σημάδια αισιοδοξίας για την πορεία της χώρας και την οικονομία της.
Έχει αρχίσει να κεφαλαιοποιείται η προσπάθεια επανόδου της χώρας σε μια «νέα κανονικότητα», με τη σταθεροποίηση του μακρο-οικονομικού περιβάλλοντος και την απομάκρυνση του υπερ-κινδύνου της εξόδου από την Ευρωζώνη. Ο πολιτικός ανταγωνισμός των δύο κομμάτων εξουσίας και των «δορυφορικών» σχημάτων που τα συμπληρώνουν -τον μεν ΣΥΡΙΖΑ οι ΑΝΕΛ, τη δε ΝΔ το Κίνημα Αλλαγής- αντί να ενισχύει τους πόλους που επιχειρούν να εκφράσουν, επειδή η κοινωνία φαίνεται πως αξιολογεί τα μέσα που χρησιμοποιεί η μεν ΝΔ ως αθέμιτα και τα μέτρα που παίρνει η Κυβέρνηση ως άδικα, αντίθετα ενισχύουν δύο ανεξέλεγκτους αντιπάλους: A) το λαϊκισμό, που όχι μόνο δεν υποχωρεί , αλλά βρίσκει πλέον στέγη και σε παραδοσιακά απρόσβλητους χώρους, όπως ο φιλελεύθερος, και κομματικούς όπως η ΝΔ. B) τις ακροδεξιές φασίζουσες αντιλήψεις (προσοχή: όχι τα ακροδεξιά κόμματα).

 

Το πολιτικό περιβάλλον
Η κινούμενη άμμος στην οποία κινείται το πολιτικό σκηνικό ευνοεί ελαφρά τον ΣΥΡΙΖΑ, αφού -όπως κάθε Κυβέρνηση- δεν μπορεί να αντισταθεί στη φθορά που της δημιουργεί η καθημερινότητα και τα πραγματικά γεγονότα, αλλά -παραδόξως- όπως βουλιάζει η ίδια τραβάει μαζί της και τη ΝΔ.
Το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης δεν μπορεί να ενισχύσει τη δυναμική του. Όχι μόνο παραμένει από στάσιμο έως οριακά πτωτικό, αποδεικνύοντας για 12ο συνεχή μήνα ότι έχει «ταβανιάσει», αλλά πλέον εμφανίζει και ρωγμές.
Η διαγραφή του Ευάγγελου Αντώναρου (ενός προσώπου με υψηλό κύρος και συμβολισμό, αφού αποτέλεσε για χρόνια στενό συνεργάτη του Κώστα Καραμανλή) προσωποποίησε τη σύγκρουση στο εσωτερικό του κόμματος μεταξύ των πιο ακραίων φωνών (τύπου Άδωνι Γεωργιάδη) και των πιο μετριοπαθών κεντροδεξιών στελεχών, που εκφράζουν την πιο ήπια, κεντρογενή πλευρά.
Ακόμη όμως πιο σημαντικό για τη ΝΔ είναι το γεγονός ότι η ψαλίδα μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων βαίνει μειούμενη για 3ο συνεχόμενο τρίμηνο. Αυτή η δυναμική καταγράφεται πλέον ως τάση και όχι ως ένα συγκυριακό φαινόμενο, όπως θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς το φθινόπωρο του 2017.

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

-Είναι δυνατόν, δίπλα στο παγκόσμιο μνημείο, να είναι δρώσα και επιδρώσα η πακιστανική κοινότητα της περιοχής ή θα συνέβαινε αυτό σε άλλη πόλη της Ελλάδας και δίπλα σε μνημείο με την σημασία του Γεφυριού της Άρτας;
Είναι το ερώτημα που οι πάντες θέτουν, με την πρώτη επίσκεψη στην Άρτα και την πρώτη εικόνα που σχηματίζουν, με την θέα στο πακιστανικό σουπερ μάρκετ, γύρω απ’ το οποίο οι μετανάστες λειτουργούν με τους δικούς τους όρους και με όποια ανοχή και συμπάθεια γι’ αυτούς, να δεις το θέμα, κάνουν κατάχρηση της φιλοξενίας και στην τελική ανάλυση προκαλούν! Στο σουπερ μάρκετ των πακιστανών της Γέφυρας, εκτός των προμηθειών τους, οι μετανάστες τρώνε, σε χώρους έξω απ’ αυτό, ενώ το τι τρώνε και υπό ποιούς υγειονομικούς όρους δημιουργείται αυτό, καμία δημόσια υπηρεσία, δεν μπήκε στον κόπο να ελέγξει, ενώ την ίδια στιγμή, είναι υπερβολικά αυστηρές με τον κάθε φουκαρά, που επιθυμεί ν’ ανοίξει ένα καφενείο, σε κάποιο απομακρυσμένο χωριό...
Πάνε πάνω από δέκα πέντε χρόνια, που έχει τεθεί το αίτημα για την απομάκρυνση όλων των πακιστανών απ’ το ιστορικό γεφύρι, με την πρόταση βεβαίως να εγκατασταθούν σε κάποιους άλλους χώρους και να ζήσουν, ίσως και πιό άνετα π’ ότι ζουν σήμερα. Κανένας δεν τόλμησε να κάνει την παραμικρή κίνηση και σα να μην έφταναν όλα αυτά, επετράπη ν’ ανοίξει και ο χώρος που θα τους έδινε την μεγαλύτερη άνεση, για να νοιώσουν ότι μπορούν να κάνουν ότι θέλουν. Τις εικόνες που προκύπτουν απ’ αυτή την κατάσταση, όλοι τις έχουν δει και όλοι έχουν οργιστεί...
Λίγο πιό δίπλα, οι ίδιοι μετανάστες έχουν κάνει κατάληψη του δημοτικού χώρου στάθμευσης, γιατί κάθε απόγευμα, πρέπει να μαζεύονται εκεί δεκάδες πακιστανοί και αφγανοί και να παίζουν το δικό τους παιχνίδι. Ο χώρος αυτός, κανονικά, θα έπρεπε να είναι όλες τις ώρες, γεμάτος λεωφορεία. Σήμερα τα λεωφορεία για να μεταφέρουν επισκέπτες κοντά στο ιστορικό γεφύρι, σταθμεύουν σε ιδιωτικό οικόπεδο και κανένας δεν γνωρίζει, αν υπάρχει και η σχετική άδεια του ιδιοκτήτη. Τραγική κι αυτή η εικόνα...
Να καταγραφεί ένα ακόμη δεδομένο, για να φτάσουμε στο ζητούμενο, σε σχέση με την ζωή των οικονομικών μεταναστών (σ.σ. οι εκτιμήσεις ειδικών αναφέρουν ότι στην ευρύτερη περιοχή μπορούν να ζούν πάνω από 2.000) στην περιοχή. Ο Δήμος Αρταίων απασχολεί αυτό το διάστημα, πάνω από εκατό εργαζόμενους με τα λεγόμενα οχτάμηνα. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς, δεν έχουν βρει ακόμη αντικείμενο...
-Με τόσους πλεονάζοντες εργαζόμενους και σε συνεργασία με την Αστυνομία, δεν θα μπορούσε ο Δήμος Αρταίων να κάνει μια στοιχειώδη απογραφή των οικονομικών μεταναστών, που ζουν στα όρια του;
Είναι πρόταση που έχει κατατεθεί από πολλούς, πολλά χρόνια πριν, αλλά κανένας δεν εξήγησε ποτέ, γιατί δεν την κάνει πράξη, αν και ο καθένας αντιλαμβάνεται την αναγκαιότητά της και το πόσο χρήσιμη θα φανεί.
-Τι να πουν οι άνθρωποι; Ότι δεν μπορούν να δουν πέρα απ’ την μύτη τους;
Και καλά δεν μπορούν να δουν την μύτη τους, δεν διαβάζουν και καμιά εφημερίδα, για να δουν τι γίνεται με ανάλογα προβλήματα σε άλλες πόλεις της Ελλάδας και της Ευρώπης, με την ελπίδα ότι θα κάνουν κάτι καλό για τον τόπο...
Ιδιαίτερα ψαγμένος σε θέματα που αφορούν την λειτουργία της πόλης, ο συνομιλητής μας, έλεγε σε γενόμενη συζήτηση, πως σε μια μικρή πόλη της Ιταλίας, ο μεγάλος αριθμός μεταναστών που ζουν εκεί, αντί για πρόβλημα, έγινε ευκαιρία ζωής και προσφοράς σ’ όλη την πόλη. Ο δήμαρχος της μικρής πόλης, έκανε απογραφή όλων των μεταναστών, με τους οποίους συνομίλησε και έθεσε τους όρους για την σωστή παραμονή τους, στην πόλη, με την προϋπόθεση ότι θα τους εξασφαλίσει καλούς όρους διαμονής. Χώρους να διαμείνουν με όλες τις βασικές ανάγκες, υπό μία προϋπόθεση. Δύο ώρες την ημέρα, θα εργάζονται υπέρ του τόπου που ζουν. Και βρήκε τον πιό χρήσιμο τομέα, ν’ απασχοληθούν... Σ’ έναν πολύ χρήσιμο τομέα, ο οποίος παρέχει σημαντική βοήθεια στον κάθε κάτοικο της πόλης. Δημιούργησε μια μονάδα παραγωγής ρεύματος, με μηχανοκίνητα μέσα. Που σημαίνει ότι για δυό ώρες, όλοι οι μετανάστες πηγαίνουν στην μονάδα και κάνουν στατικό ποδήλατο, απ’ το οποίο παράγεται το ρεύμα. Όλες τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας, μπορούν να εργάζονται για να ζουν αξιοπρεπώς, σε ειδικά διαμορφωμένα δημοτικά κτίρια, τα οποία έχει επισκευάσει για τον σκοπό αυτό ο Δήμος, ο οποίος παρέχει δωρεάν το ηλεκτρικό ρεύμα, σ’ όλους τους δημότες...
Λέγαμε και ξαναλέγαμε... Πρέπει να ονειρεύεσαι για τον τόπο που ζεις, για ν’ αποδειχθείς στην συνέχεια χρήσιμος και να τιμήσεις την εμπιστοσύνη, του πολίτη...

 

ΥΠΟΒΟΛΕΑΣ: Μην ξανοίγεσαι... Δεν πρόκειται κανένας απ’ αυτούς που διοικούν τον τόπο, αλλά και απ’ αυτούς που θα διοικήσουν, να φανταστούν και να υλοποιήσουν προτάσεις, σαν κι αυτές του δημάρχου της ιταλικής πόλης...

 

Σ’ ότι αφορά τους μετανάστες, οι ταγοί της περιοχής, θ’ ασχοληθούν μ’ αυτούς αν (σ.σ. απευκταίο, αλλά χωρίς να μπορεί να το αποκλείσει κανένας) προκύψει νέο τροχαίο δυστύχημα με θύμα μετανάστη και θα συγκεντρωθούν πάνω από χίλιοι, για να θυμίσουν ότι ζουν εδώ και είναι πάρα πολλοί...
Έδειχναν σαστισμένοι οι τοπικοί παράγοντες, όταν μετά το τροχαίο δυστύχημα, κατέκλυσαν τον περιφερειακό δρόμο, εκατοντάδες πακιστανοί και αφγανοί, οι οποίοι σχεδόν προκλητικά, έλεγαν πως δεν πρέπει οι ίδιοι να προσέχουν για την ασφάλειά τους, αλλά το κράτος.
-Αν αυτό δεν ήταν πρόκληση, τι ήταν;

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Mα το ντέρμπι είναι στημένο κι από πριν ξεπουλημένο
κι εσύ πνίγεσαι με δίχρωμα κασκόλ
ΕΛΛΑΣ
Στίχοι: Σταμάτης Μεσημέρης
Μουσική: Σταμάτης Μεσημέρης
Πρώτη εκτέλεση:
Βασίλης Παπακωνσταντίνου


Πως στήθηκε στον τοίχο η Άρτα, σ’ ένα παιχνίδι, που έμοιαζε ντέρμπι, αλλά δεν ήταν... Πριν ξεκινήσει, είχαν φροντίσει οι παράγοντες του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, να... σκιάξουν τον υπουργό Παιδείας Κώστα Γαβρόγλου και αυτός να κάνει την επίσημη επίσκεψή του στην Ήπειρο, αρκούντως φοβισμένος και να εξαγγέλλει, ακριβώς τα αντίθετα, απ’ όσα είχε εξαγγείλει και ψήφισε η Βουλή, σε ανάλογες περιπτώσεις (σ.σ. Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, Πανεπιστήμιο Ιονίων Νήσων). Η περιγραφή που κάνει το ρεπορτάζ της «Γ», είναι αρκούντως διαφωτιστική...
Το πρώτο που αφορούσε τον υπουργό Παιδείας, ήταν να μην έχει απέναντί του, τους καθηγητάδες και όλο το σύστημα της λειτουργίας του ακαδημαϊκής κοινότητας. Και του το εξασφάλισαν αυτό, οι καθηγητές του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, οι οποίοι είδαν από πολύ καιρό τώρα τους καθηγητές του ΤΕΙ Ηπείρου να... ξερογλείφονται, για το πότε θα έρθει η ώρα να ονομαστούν καθηγητές Πανεπιστημίου και να μετακομίσουν στα Γιάννενα, θεωρώντας πως εκεί το γήπεδο, έχει περισσότερες συγκινήσεις (πριμ, στημένα και όλα όσα λέγονται στις ποδοσφαιρικές συζητήσεις). Όταν ήρθε η ώρα να φτάσει στην Άρτα, αυτό το είχε εξασφαλισμένο, για να μπορεί ακολούθως να κάνει παιχνίδι...
Άσφαιρα τα πυρά του δημάρχου Αρταίων Χρήστου Τσιρογιάννη, που αν και αναζητούσε το αυτονόητο, δεν έπεισε... Αναζητούσε το Πανεπιστήμιο Ηπείρου, γνωρίζοντας όμως ότι ο υπουργός και οι καθηγητές του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, είχαν συμφωνήσει για το ΥΠΕΡπανεπιστήμιο Ιωαννίνων και περιέλαβε αυτή την θέση και στο νομοσχέδιο που θα εισαχθεί για συζήτηση στην Βουλή, τις επόμενες ημέρες... Γνωρίζει ο υπουργός, ότι όλα τα Πανεπιστήμια στην χώρα μας, φέρουν το όνομα της Περιφέρειας που αναπτύσσονται και όχι μιας πόλης. Όμως είπαμε τα Γιάννενα είναι Γιάννενα και για τον λόγο αυτό, στην περίπτωσή μας, δεν μιλάει κανένας για συγχώνευση ΤΕΙ και Πανεπιστημίου, αλλά για απορρόφηση του ΤΕΙ Ηπείρου, απ’ το ΥΠΕΡπανεπιστήμιο Ιωαννίνων!
-Ποιός μίλησε και σ’ αυτή την περίπτωση, για την αναγκαιότητα της περιφερειακότητας και της διαμόρφωσης της περιφερειακής συνείδησης;
Κανένας φυσικά, γιατί αυτή η έννοια, αλλά και η λειτουργία, δεν περνάει απ’ την σκέψη όσων αποφασίζουν για την τύχη της περιφέρειας Ηπείρου. Αντίθετα, προκύπτουν οι παράγοντες, που προβάλλουν το «κόκκαλο» που πέταξαν οι παράγοντες του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων στην Άρτα και την Πρέβεζα κατά κύριο λόγο. «Υλοποιούνται οι συγκεκριμένες προτάσεις του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα», αναφέρει σε δήλωσή του ο βουλευτής Βασίλης Τσίρκας και σε ανάλογο πνεύμα είναι και η δήλωση του έτερου βουλευτή Κώστα Μπάρκα, που χαίρεται γιατί η Πρέβεζα, δεν έμεινε εκτός διανομής...
«Νάχαμε να λέγαμε», είναι όλα αυτά. Στην Άρτα δημιουργείται ένα πανεπιστημιακό τμήμα, που ανάλογο υπάρχει και στα Γιάννενα, για να μην προκύψει ενδιαφέρον απ’ την πλευρά των υποψηφίων, που θα επιλέξουν το πρωτότυπο των Ιωαννίνων και να κλείσει. Ωραίο το κόλπο! Το ίδιο και στην Πρέβεζα. Υπάρχει στα Γιάννενα τμήμα Οικονομικών Σπουδών και δημιουργείται στην Πρέβεζα πανεπιστημιακό τμήμα Λογιστικής. Να μην το προτιμήσει κι αυτό, κανένας και να κλείσει... «Το στρίβειν διά του αρραβώνος»... Ο αποπροσανατολισμός, είναι πάντα η μεγάλη δύναμη της εξουσίας και την ζήσαμε, διά του περίεργου υπουργού Γαβρόγλου...
Θα περίμενε κανένας, οι έντονες αντιδράσεις, σ’ αυτά τα απλά θέματα, να προκύψουν απ’ τους καθηγητές του ΤΕΙ Ηπείρου, οι οποίοι δεν θα έκαναν την επανάσταση, αλλά θα υπερασπιζόταν το ίδρυμα και την πόλη, στην οποία ζουν τόσα χρόνια και απ’ αυτά έχουν απολάβει πολλά. Αλλά τα πολλά, τα σβήνουν πάντα, τα περισσότερα... Καθώς η ανάλυση περιλαμβάνει και ποδοσφαιρικές έννοιες, ας περάσουμε στο πρώτο συμπέρασμα. «Κότες» οι κύριοι καθηγητές... Κοιτάζουν τα Γιάννενα και ηδονίζονται...
Ας συμβιβαστούμε λοιπόν με το «κόκκαλο» και να περάσουμε στην άλλη πλευρά... Τους νικητές του ΥπερΠανεπιστημίου Ιωαννίνων, οι οποίοι όταν έκαναν τον υπέρ πάντων αγώνα για να πετύχουν το συγκεκριμένο αποτέλεσμα, δεν έλαβαν υπ’ όψιν τους, ότι η απληστία δεν υπήρξε ποτέ καλός σύμβουλος.
Γράφει ο σοβαρός αναλυτής Χρήστος Μασσαλάς (σ.σ πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων): «Τα αξιόλογα πανεπιστήμια είναι προϊόν αργών και προσεκτικών διαδικασιών ενώ τα τεχνολογικά ιδρύματα απαιτούν γρήγορες και ευέλικτες προσαρμογές. Η σημερινή πολιτική ηγεσία δεν φαίνεται να κατανοεί ούτε τον παράγοντα ποιότητα, ούτε το διακριτό ρόλο των ΑΕΙ και ΤΕΙ, ούτε το ρόλο τους στην επιβίωση της χώρας. Το αποτέλεσμα θα είναι οδυνηρό και θα έχει διάρκεια. Οι πληθωριστικές τάσεις σε καμιά από τις εκφάνσεις της κοινωνίας δεν είναι ωφέλιμες. Πόσο μάλλον στον ευαίσθητο χώρο της εκπαίδευσης»!


Υ.Γ. Δεν κάνουμε λόγο για την Γεωπονική Σχολή, γιατί μπορεί ο καθένας να φανταστεί, τι θα συνέβαινε αν κι αυτή πήγαινε στα Γιάννενα, που δεν έχουν ούτε πεδιάδα, ούτε Τζουμέρκα, ούτε Αμβρακικό...

Του

ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ

 

Το φάντασμα του χρέους, των υπερ-πλεονασμάτων, των φόρων, της παραγωγικής καθήλωσης, της ανεργίας και της φτωχοποίησης θα πλανιέται πάνω από τη χώρα και μετά την «έξοδο» από τα μνημόνια.
 Οι Γερμανοί δεν θέλουν να δώσουν το χρέος, το ΔΝΤ θέλει να μειωθούν οι συντάξεις -για να μειωθούν, ταυτόχρονα, οι φόροι στις επιχειρήσεις- και να μην αυξηθούν οι μισθοί. Ενώ οι ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ το μόνο που σκέφτονται είναι την καρέκλα. Γι’ αυτή τα κάνουν όλα.
 Ειδικά ο κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ αποδείχτηκε τόσο πειθήνιος στα κελεύσματα της τρόικας, με το διακύβευμα της διακράτησης της εξουσίας, που δέχεται οποιοδήποτε «τίμημα». Αυτό είναι πρωτοφανές σε παγκόσμιο επίπεδο. Τέτοια ευκαμψία για την εξουσία μόνο σε βασιλικές αυλές συναντάμε… Ειδικά δε στο θέμα των πλεονασμάτων του 3,5% που «επιτυγχάνονται» με υπερφορολόγηση, κάτι που ανακόπτει τους ρυθμούς ανάπτυξης (κάτω του 2% το 2018 και 2019, από τους χαμηλότερους στην Ευρώπη παρά την προηγηθείσα ύφεση…), εμποδίζει την δημιουργία (κανονικών) θέσεων εργασίας, στερεί την προοπτική των νέων ανθρώπων. Η φτωχοποίηση οφείλεται στον άρρωστο έρωτα του Τσίπρα με την εξουσία…
Η ΝΔ, πιστή στις υποδείξεις των μεγάλων εταιρειών και των δανειστών θέλει να μειώσει την φορολογία στα κέρδη, ακόμη και στα μη επενδυόμενα. Και σαν αντιστάθμισμα για τα διαφυγόντα έσοδα θέλει να αυξήσει τους άμεσους φόρους στους μισθωτούς των 400 ευρώ το μήνα και των 450 στους συνταξιούχους. Αντί για διεύρυνση της φορολογικής βάσης προς τους φοροαποφεύγοντες και παρα-οικονομούντες, θέλει να επιβαρύνει και άλλο όσους κινούνται στην περιοχή της απόλυτης φτώχειας. Από την άλλη υποστηρίζει ότι η απασχόληση δεν είναι θέμα διαθέσιμου εισοδήματος, μισθών και διαχεόμενου πλούτου, επενδύσεων, νέων σημάτων και αγορών αλλά, θέμα προσφοράς… Η αξιωματική αντιπολίτευση προτείνει δηλαδή χαμηλότερες τιμές παραγωγού μέσα από κατώτερα δικαιώματα. Ευελιξία και πλήρη απορρύθμιση για ευκολότερο «μπες-βγες» στην αγορά εργασία. Η ζούγκλα σε πλήρη εφαρμογή χωρίς καμία περιγραφή ή αναφορά.
 Και ποια είναι η διαφορά μεταξύ κυβέρνησης, που απέρχεται (ευτυχώς) και την ΝΔ που φιλοδοξεί να κάνει την… διαφορά (τρομάρα της); Μα το γεγονός ότι η ΝΔ τα έχει στο πρόγραμμά της και η κυβέρνηση τα έχει στα… e-mail της. Όπως ακριβώς τα λαμβάνει από την τρόικα. Τα εφαρμόζει δε απαρέγκλιτα προσκειμένου να παραμείνει στην εξουσία. Και προς τούτο δεν νιώθει καμία συστολή, δεν ορρωδεί προ ουδενός!
 Και οι δύο εταίροι του (δικομματικού) φενακισμού έχουν πρόγραμμα μόνο για την απόλυτη φτώχεια. Οι διαφορές τους εξαντλούνται στο εάν το επίδομα απόλυτης φτώχειας θα δίνεται σε 650.000 «περιθωριοποιημένους» συμπολίτες μας (ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα) και θα λέγεται Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης (ΚΕΑ) ή σε 800.000 και θα λέγεται Ελάχιστο εγγυημένο Εισόδημα (εξαγγελίες Μητσοτάκη). Τέτοιες τομές... Κανείς τους δεν έχει ένα στοιχειώδες πρόγραμμα για την ανάπτυξη. Αυτή, υποτίθεται, θα έρθει με τον αυτόματο πιλότο της εργατικής εξαθλίωσης και της διάλυσης των μισθών.
Αυτές είναι η διαφορές τους: στην ονομασία της ελεημοσύνης.
Αυτό είναι το πρόγραμμά τους: φτωχοποίηση, άρτος και θεάματα.
 Αυτό είναι το σχέδιο τους: Ένας φοβισμένος πολίτης χωρίς προοπτική που θα δέχεται την πατερναλιστική συμπεριφορά του «κυβερνήτη» (ΣΥΡΙΖΑ) ή την ελεημοσύνη του μαικήνα (ΝΔ)…
ΝΔ κα ΣΥΡΙΖΑ μιζάρουν στο ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα ή την ή το επίδομα.
 Είτε εξ αποτελέσματος (ΣΥΡΙΖΑ) είτε εξ επιλογής (ΝΔ) συμππίπτουν. Στην πράξη εφαρμόζουν αυτό που έκανε ο βαθύπλουτος  Ντόναλντ Τράμπ στις ΗΠΑ: Μείωσε την φορολογία στις πολύ μεγάλες επιχειρήσεις, υποτίθεται για να κάνουν επενδύσεις και να δημιουργούσουν νέα θέσεις εργασίας και παραγωγή στο εσωτερικό (Αμερική). Και τι έκαναν οι αθεόφοβοι; (αν και ατό ήταν αναμενόμενο): Με τα κέρδη που διασφάλισαν (από την περσινή χρήση αφού μειώθηκε ο φόρος προς το κράτος) αγόρασαν ίδιες μετοχές (των εισηγμένων εταιρειών τους). Με αποτέλεσμα ο δείκτης του Χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης να ανέβει, οι τιμές των (δικών τους) μετοχών να εκτοξευτούν στα ύψη (υψηλή-τεχνητή ζήτηση) και οι ίδιοι να γίνουν πλουσιότεροι (ενθυλακώνοντας υπεραξίες σε κάθε πώληση μετοχών).
 Αντιθέτως, μια προοδευτική οικονομική και κοινωνική πολιτική έχει στον πυρήνα της την ανάπτυξη και την διάχυση του οφέλους σε ολόκληρη την κοινωνία. Δηλαδή για την δημιουργία περισσότερων και καλύτερων  νέων θέσεων εργασίας, την ενίσχυση της μικρής και μεσαίας επιχειρηματικότητας, την τόνωση του αγροτικού εισοδήματος, την επαγγελματική και οικονομική κινητικότητα, την διεύρυνση της μεσαίας τάξης. Τα δε επιδόματα είναι αναγκαία για λίγο χρονικό διάστημα και  μόνο μεταβατικά για την αντιμετώπιση έκτατων αναγκών (ανεργία, απόλυτη φτώχεια). Δεν αποτελούν μόνιμη «λύση».
 Η ΝΔ το κάνει γιατί θέλει να ξαμολήσει τους νεοφιλελευθέρους, να μην τηρεί κανένα κανόνα εργατικού δικαίου, να ισοπεδώσει δικαιώματα.
 Ο ΣΥΡΙΖΑ το κάνει αφενός γιατί υιοθέτησε πλήρως τον καπιταλιστικό εκσυγχρονισμό (μέσω των πλεονασμάτων, της μείωσης της φορολογίας στα μη επενδυόμενα κέρδη, της μείωσης των μικρών συντάξεων και του περιορισμού του αφορολογήτου-της διεύρυνσης της φορολογικής βάσης όχι για το χτύπημα της φοροδιαφυγής αλλά για την μεταφορά βαρών στις πιο αδύναμες πλάτες). Αλλά και από ιδεολογική μονομέρεια καθώς πιστεύει ότι όσο εξαθλιώνεται ο λαός τόσο ωριμάζουν οι επαναστατικές συνθήκες…
 Και οι δύο φέρονται πατερναλιστικά και προσφέρουν «άρτο» για να ελέγξουν τις πολιτικές εξελίξεις. Θέλουν εξαρτημένους και άβουλους ψηφοφόρους για να ελέγξουν τις εξελίξεις.
Το προοδευτικό Κίνημα θέλει να προσφέρει ευκαιρίες στους πολίτες, ίσες δυνατότητες, γνώση για ανάπτυξη του ανθρώπου και της επιχειρηματικότητας. Ώστε ελευθέρα να αποφασίζει… Ο νέος δικομματικός φενακισμός θέλει μέσω της φτωχοποίησης να σέρνει στο άρμα τους εξαθλιωμένους ψηφοφόρους…

Του

ΑΡΗ ΡΑΒΑΝΟΥ

 

Σε αναπροσαρμογή της στρατηγικής τους κινούνται ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Δημοκρατία στη σκιά των τελευταίων δημοσκοπήσεων, δημοσιευμένων και μη, ενώ την ίδια στιγμή είναι κυρίαρχος ο προβληματισμός στην πλειοψηφία των πολιτών για το πολιτικό προσωπικό της χώρας. Παρά την παγιωμένη διαφορά, όπως προκύπτει από τις έως σήμερα δημοσκοπήσεις, της ΝΔ από τον ΣΥΡΙΖΑ και τη σταθερή πρωτιά της αξιωματικής αντιπολίτευσης, εν τούτοις έχει ξεκινήσει μεγάλη συζήτηση στο εσωτερικό των δύο επιτελείων, τόσο του Αλέξη Τσίπρα όσο και του Κυριάκου Μητσοτάκη για τους λεγόμενους ποιοτικούς δείκτες.

«Η συζήτηση για τα εκλογικά ποσοστά είναι μηχανιστική, αφού κανείς δεν γνωρίζει πότε θα γίνουν οι εκλογές, σε ποιες συνθήκες και ποιο θα είναι το διακύβευμα» αναφέρει πρόσωπο με βαθιά γνώση των τάσεων του εκλογικού σώματος και σπεύδει να τονίσει τον ιδιαίτερα χαμηλό βαθμό της εμπιστοσύνης των πολιτών για το πολιτικό προσωπικό της χώρας. Και αυτό διότι με βάση την κλίμακα 0-10, ο μέσος όρος είναι περίπου στο 3, στοιχείο που είναι το χειρότερο στην Ευρώπη. «Δεν είναι τωρινό το φαινόμενο, καθώς έχει ξεκινήσει από το 2007, αλλά τώρα έχει επιδεινωθεί η κατάσταση» υπογραμμίζει ο ίδιος παράγοντας.

Παράλληλα, από τις μετρήσεις που γίνονται, το μείζον ζήτημα που καλούνται να απαντήσουν οι ηγεσίες των κομμάτων και αυτό ήδη συζητούν είναι πώς θα αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών στο πολιτικό σύστημα. Δεν είναι τυχαίο ότι στην τελευταία εκλογική αναμέτρηση, τον Σεπτέμβριο του 2015, δεν προσήλθαν στις κάλπες σε σχέση με τις εκλογές του Ιανουαρίου του ίδιου έτους περίπου 650.000 ψηφοφόροι. Και για αυτό οι περισσότεροι πολιτικοί αναλυτές και επιστήμονες  αναφέρονται στην προβληματική σχέση πολιτών - πολιτικών. «Το πολιτικό πρόβλημα είναι μεγαλύτερο από το οικονομικό. Το πολιτικό προσωπικό έχει πριονίσει το κλαδί που κάθεται» είναι μία από τις κυρίαρχες φράσεις.

Αναπόφευκτα τίθεται θέμα συμμετοχής στις προσεχείς εκλογές και γίνεται μεγάλη συζήτηση για το εάν θα αυξηθεί ή όχι η αποχή. Οι δημοσκόποι που μετρούν συνεχώς, δεν έχουν μέχρι στιγμής ενδείξεις ότι θα αυξηθεί ο αριθμός της αποχής και εκτιμούν ότι η συμμετοχή θα παραμείνει περίπου στα ίδια ποσοστά, όπως το 2015, δηλ. στο 56% (η αποχή έφτασε το 44,1% διευρυμένη κατά 7,5% σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές, τον Ιανουάριο του 2015).

Βαριά τη σκιά του πάνω από το πολιτικό σύστημα ρίχνει η γενικευμένη απογοήτευση των πολιτών, η πλειοψηφία των οποίων πιστεύει ότι για να επιστρέψει η χώρα στην κανονικότητα απαιτείται τουλάχιστον μια δεκαετία. Το αίσθημα της απογοήτευσης προβληματίζει τις ηγεσίες του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ, καθώς οι μισοί περίπου πολίτες θεωρούν ότι η κατάσταση θα χειροτερεύσει και δεν πείθονται από το κυβερνητικό αφήγημα για καλύτερες ημέρες.

Ακόμη και η ΝΔ που προηγείται σταθερά στις δημοσκοπήσεις δεν πείθει, εκτός βέβαια από το στενό κομματικό της ακροατήριο, ότι επί διακυβέρνησής της η κατάσταση θα είναι καλύτερη. «Το περίφημο ''καλάθι της νοικοκυράς'' είναι αυτό που μετράει και επηρεάζει τις τάσεις, και όχι η όποια βελτίωση μακροοικονομικών δεικτών» υπογραμμίζει παράγοντας με μακρά εμπειρία στον χώρο της πολιτικής επικοινωνίας.

Στους αναποφάσιστους στρέφεται ο ΣΥΡΙΖΑ

Στο Μέγαρο Μαξίμου αναλύοντας τις δημοσκοπήσεις έχουν αντιληφθεί το πρόβλημα στη σχέση πολιτών και πολιτικής και θέτουν το θεσμικό ζήτημα. Γι' αυτό και έχουν επενδύσει στην αναθεώρηση του Συντάγματος και μέσω αυτής και στο περίφημο συμβουλευτικό δημοψήφισμα, όπου στο επίκεντρό του θα είναι, εάν γίνει, η άμεση εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας που θα έχει αυξημένες αρμοδιότητες από τον λαό που σε ποσοστό περίπου 75% το βλέπει θετικά. Επίσης, με αυτή τη λογική εξακολουθούν να συζητούν την αλλαγή και πάλι του εκλογικού νόμου με κατάτμηση περιφερειών, ακόμη και μείωση του ορίου εισόδου στη Βουλή, από το 3% στο 2% και ετοιμάζονται να καταθέσουν την απλή αναλογική για τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Στο πρωθυπουργικό επιτελείο θεωρούν εξαιρετικά σημαντικό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ συγκρατεί τα ποσοστά του, αν και παραδέχονται τη σημαντική μείωση της δύναμής του, λέγοντας όμως πως υπάρχει περιθώριο αντιστροφής του αρνητικού κλίματος.

Για τους αναποφάσιστους γίνεται μεγάλη συζήτηση και μεταξύ των δημοσκόπων, καθώς έχει παγιωθεί η εικόνα ότι το ποσοστό τους είναι περίπου στο 35%. Αυτή η εκτίμηση όμως αμφισβητείται από τμήμα των δημοσκόπων που υποστηρίζουν ότι είναι περίπου στο 10%, καθώς στο 35% υπολογίζουν όσους απέχουν διαχρονικά κ.λπ.

Ωστόσο στο Μέγαρο Μαξίμου, από όπου εκπέμπεται το μήνυμα ότι «είναι ανοικτό το πολιτικό παιχνίδι», το ανησυχητικό είναι όχι μόνο η χαμηλή πτήση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά του ίδιου του Αλ. Τσίπρα, καθώς οι θετικές κρίσεις είναι πολύ χαμηλά για τον Πρωθυπουργό. Επίσης, κρίσιμο στοιχείο για τον ΣΥΡΙΖΑ, που επενδύει και στη χαμηλή του συσπείρωση, είναι και το ποσοστό που θα καταγράψει ο νέος φορέας της Κεντροαριστεράς μετά και την εκλογή του νέου αρχηγού.

 

Αλλαγή πλεύσης της ΝΔ


Το αίτημα των εκλογών παραμένει από την ηγεσία της ΝΔ αν και η πλειονότητα των πολιτών δεν θέλει πρόωρες εκλογές. Ακόμη, ορισμένα κορυφαία στελέχη εστιάζουν την ανάλυσή τους και στο ότι μεγάλος αριθμός πολιτών θεωρεί ότι δεν έχει δικαιωθεί η ΝΔ με την αντιπολιτευτική της στρατηγική. Την ίδια στιγμή αναζητούνται ελκυστικοί τρόποι ώστε να γίνει πλειοψηφική η επιχειρηματολογία της αξιωματικής αντιπολίτευσης, καθώς μόλις 3 στους 10 θεωρούν ότι η κατάσταση θα ήταν καλύτερη με κυβέρνηση της ΝΔ. Στο ερώτημα πόσο κοντά είναι η ΝΔ στην αυτοδυναμία, κεντρικό στέλεχος εταιρείας δημοσκοπήσεων έλεγε ότι η ΝΔ δεν έχει «ταβανιάσει» και μπορεί να διαμορφώσει ρεύμα, αφού δυνητικά έχει ιδιαίτερα αυξημένη εκλογική επιρροή. Για να επιτευχθεί όμως αυτό, πρέπει να ενισχυθεί το μήνυμα της ΝΔ σε συγκεκριμένα εκλογικά σώματα και να καταφέρει η αξιωματική αντιπολίτευση να πείσει ότι έχει εναλλακτικό, αξιόπιστο και ρεαλιστικό πρόγραμμα. Αυτό επιχειρείται ήδη με τα προσυνέδρια της ΝΔ, αλλά μέχρι στιγμής οι ποιοτικοί δείκτες δεν βελτιώνονται, παρά μόνο διατηρούνται η πρωτιά του κόμματος και η αυξημένη διαφορά με τον ΣΥΡΙΖΑ, απόρροια του αρνητικού κλίματος για την κυβέρνηση.

Του

ΑΡΗ ΡΑΒΑΝΟΥ

 

Υπάρχει μια χρυσή ευκαιρία για το πολιτικό σύστημα να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, να μην πέσει στην παγίδα του λαϊκισμού και των εφήμερων εντυπώσεων. Είναι η στιγμή να λειτουργήσει υποδειγματικά στην αναζήτηση της αλήθειας και εποικοδομητικά στη χειμαζόμενη στις μέρες μας Δημοκρατία και τους θεσμούς της.
Η συζήτηση για τον εκλογικό νόμο, το σπάσιμο των μεγάλων περιφερειών και θα έθετα και ευρύτερα το θέμα του πολιτικού χρήματος, αποτελεί την καλύτερη ευκαιρία για το πολιτικό σύστημα να αντιμετωπίσει από κοινού τα δομικά του προβλήματα, να υπερβεί τον αυτισμό του και τις παθογένειες που το ίδιο δημιούργησε και να θωρακίσει τη Δημοκρατία.
Ας μην πάμε πάλι σε μια λογική, «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» και ας πρυτανεύσει, στο δρόμο για τη λήξη του τρίτου μνημονίου, λόγος εθνικής ενότητας και συνέγερσης. Θα διαφωνήσει κανείς ότι από τη μεταπολίτευση και μετά η σχέση της πολιτικής με τα ΜΜΕ και την αγορά ήταν σε μεγάλο βαθμό αλληλένδετη;
Δυστυχώς, τα προηγούμενα χρόνια, όσο μεγάλωνε το μέγεθος του ΑΕΠ, όσο η επικοινωνία απορροφούσε τεράστιο κομμάτι, όσο η διαδρομή του λεγόμενου πολιτικού χρήματος διέτρεχε το τρίγωνο της διαπλοκής, όσο αυξάνονταν οι εκλογικές δαπάνες τόσο ανέβαζε στα ύψη τα λειτουργικά των κομμάτων και τα ανάγκαζε σε υπέρογκους δανεισμούς.
Και η αποτυχία του πολιτικού συστήματος ήταν ότι η εξελικτική διαδικασία και η ωρίμανση των αλλαγών δεν ήταν αρκετή για να αντιμετωπίσει δραστικά το πρόβλημα. Εδώ και τουλάχιστον δυόμιση –τρεις δεκαετίες το σύστημα δεν χρειάζεται βελτιώσεις οριακές , χρειάζεται δραστικές τομές.
Το κρίσιμο ερώτημα όμως είναι εάν οι πολιτικοί θα συμφωνήσουν να αποκόψουν κάθε ομφάλιο λώρο που συνδέει την πολιτική με την οικονομική εξουσία, τόσο σε κεντρικό όσο και σε περιφερειακό και δημοτικό επίπεδο.
Εάν το πολιτικό σύστημα συνεχίσει να κυνηγά χίμαιρες, απλά η μια διαπλοκή θα διαδέχεται την άλλη και ο ένας αντίπαλος θα χτυπάει τον επόμενο. Όσο δεν γιατρεύονται οι αιτίες, το πρόβλημα θα αναπαράγεται. Και αυτό που μένει είναι κάθε νέα εξουσία να στοχοποιεί την επόμενη.
Και το ερώτημα που τίθεται είναι θα αποφασίσου όλα τα κόμματα μαζί; Και εδώ έρχεται η εθνική συνεννόηση. Είναι στρατηγική ανάγκη για τη σωτηρία της χώρας, είναι η μόνιμη στρατηγική που θα επιβιώσει και μετά τις επόμενες εκλογές, είναι αυτή που θα οδηγήσει στην έξοδο από την οριστική κρίση τελικά.
Το πρώτο βήμα μπορεί να γίνει με την υιοθέτηση της απλής αναλογικής και στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές. Το δεύτερο με το σπάσιμο των μεγάλων περιφερειών και το τρίτο βήμα και καθοριστικό να ελεγχθεί το πολιτικό χρήμα και να υπάρξουν δικλείδες ασφαλείας τέτοιες που θα αποτρέψουν μελλοντικά φαινόμενα διαπλοκής και συναλλαγής κάτω από το τραπέζι σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις.
Το πολιτικό σύστημα έχει την υποχρέωση να αποκαταστήσει τους κανόνες της Δημοκρατικής Πολιτεία, ώστε να μην επιστρέφουμε στο παρελθόν του φανατισμού, του διχασμού και της αλληλοεξόντωσης για το «ξεκαθάρισμα λογαριασμών». Όποιος εθελοτυφλεί μπροστά στην ανομία και τη βία και την υποθάλπει νομίζοντας πως εξυπηρετούνται τα πολιτικά του σχέδια, ας είναι έτοιμος να βρεθεί στη δίνη ενός πολιτικού Μεσαίωνα.
 Άρα, αναθεώρηση του Συντάγματος, ρυθμιστική διακυβέρνηση, εκλογικό σύστημα συνοδευόμενα από μετριοπαθή λόγο, είναι πεδίο όπου οι προοδευτικές δυνάμεις μπορούν και οφείλουν να συγκλίνουν.
Η ώρα για τις τομές είναι τώρα…

Του

ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ

 

Η κυβέρνηση έχοντας αποδεχτεί το μοιραίο των δημοκρατικών διαδικασιών, θέλει να περιορίσει το χρόνο που θα μείνε εκτός εξουσίας (μεταξύ δύο εκλογικών αναμετρήσεων). Γνωρίζοντας ότι η μόνη συγκολλητική ουσία είναι ο κυβερνητισμός. Προς τούτο είναι διατεθειμένη να ψηφίσει όσα μέτρα ακόμη απαιτήσουν οι δανειστές προσεγγίζοντας το συνταγματικό όριο της τετραετίας . Και έχοντας σαν ορίζοντας νέας εκλογικής αναμέτρησης με αφορμή την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας…
 Αλλά, μπορεί να ψηφίσει ένα ακόμη μνημόνιο και μάλιστα χωρίς λεφτά εκεί που τώρα τάζει «καθαρή έξοδο»;
 Αρχικά το Μαξίμου σχεδίαζε να προσέλθει στις κάλπες –ει δυνατόν- το φθινόπωρο του 2019, γνωρίζοντας ταυτόχρονα ότι όσο μείνει στην εξουσία φθείρεται. Ελπίζοντας από την άλλη ότι σε τρεις-τέσσερις μήνες, στα τέλη χειμώνα του 2020 θα ανοίξει και πάλι το πολιτικό παιχνίδι με αφορμή ένα πιθανό πλοκάρισμα στην εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας.
 Αν εκεί μπορέσει (σ.σ.: κακά τα ψέματα, μαζί με την Χρυσή Αυγή και το ΚΚΕ), η «αντισυμβατική» αντιπολίτευση να έχει 121 έδρες στη Βουλή, θα μπλοκάρει η εκλογή (νέου) Προέδρου (καθώς απαιτούνται 180 βουλευτές στην τρίτη ψηφοφορία). Και η προσμονή των εκλογών (μεταξύ του φθινοπώρου του 2019 και της άνοιξης του 2020) μπορεί να συγκρατήσει ενωμένο τον ΣΥΡΙΖΑ υπό τον Αλέξη Τσίπρα.
 Διαφορετικά, αν πάει σε εκλογές τώρα ή το φθινόπωρο όπως πολλοί στο ΣΥΡΙΖΑ εισηγούνται εν όψει των δραματικών περικοπών στις συντάξεις και τα προβλήματα από μια ασθμαίνουσα οικονομία, ώστε να διατηρήσει ένα ποσοστό κοντά στο 20%, αυτό δεν αρκεί. Και 25% να πετύχει, σε ενάμιση χρόνο μέχρι την άνοιξη του 2020 (και την προεδρική εκλογή) αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπολίτευση, με την μορφή που τον γνωρίζαμε σαν κυβερνητικό κόμμα θα έχει διαλυθεί. Θα έχε εκλείψει η αναγκαία συγκολλητική ουσία. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ισχυρός (αν όχι συμπαγής), άρα απειλητικός μόνο ως δύναμη εξουσίας. Δεν αντέχει (ιδεολογικά, πολιτικά, οργανωτικά, προγραμματικά) να κάνει αντιπολίτευση. Η εποχή που «πετροβολούσε» πέρασε…
Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ, από την άλλη και προκειμένου να κρατήσει την εξουσία, ναι μεν είναι διατεθειμένος να ψηφίσει τα πάντα που θα του υποδείξουν οι δανειστές αλλά, μήπως αυτή τη φορά δεν αντέξει αφού οι Γερμανοί επανέρχονται δριμύτεροι;
 Όπως έχουμε αναλύσει από ετούτη την στήλη ήδη από το 2017, η αντιπαράθεση (διαφωνία) ΔΝΤ και Γερμανίας είναι δύσκολο να συγκεραστεί. Το ΔΝΤ θέλει καθαρές δεσμεύσεις (ρυθμίσεις) για το χρέος προκειμένου να αποφανθεί για τη βιωσιμότητά του (και έτσι να μείνει στο ελληνικό πρόγραμμα) και η Γερμανία δεν θέλει να δεσμευτεί για μεγάλες απαλλαγές προς την Ελλάδα (στο χρέος). Ειδικά εάν αυτές οι εξαγγελίες δεν συνδυαστούν με συγκεκριμένες δεσμεύσεις εκ μέρους της Ελλάδας (μεταρρυθμίσεις, ιδιωτικοποιήσεις κ.λπ.).
 Σε αυτό το περιβάλλον ο νέος υπουργός Οικονομικών (σοσιαλδημοκράτης) Όλαφ Σόλτς φέρεται αποφασισμένος (δεν έχει αναστολές) να φέρει στη Βουλή (Bundestag) ένα νέο σχέδιο παρακολούθησης της Ελλάδας με κίνητρο την… πληρωμή στο ακέραιο του ελληνικού χρέους. Και αντί τον έλεγχο να ασκεί  (τεχνοκρατικά) το ΔΝΤ που δεν διαθέτει ενοχλητικό… κοινοβούλιο, θα αναλάβει (πολιτικά) ο Σολτς… τολμώντας να πηγαίνει ανά εξάμηνο στη γερμανική Βουλή (κάτι το οποίο –υποτίθεται- είχε «κουράσει» του Γερμανούς βουλευτές μέχρι το 2017). Τώρα στην Bundestag πρόεδρος είναι ο πολύς Β.Σόμπλε ο οποίος, ως φαίνεται, θα χαρεί να ελέγχει και από το νέο πόστο του τις οικονομικές (και όχι μόνο) εξελίξεις στην Ελλάδα…
 Κατά συνέπεια, δεν ισχύει η παλαιά βεβαιότητα του Μαξίμου ότι οι δανειστές θέλουν να φύγουν από τη χώρα, άρα δεν θα υποχρεωθούμε σε νέα συμφωνία και (έτσι) εμείς θα τάζουμε δήθεν «έξοδο» από τα μνημόνια και «θα φενακίζουμε τους ψηφοφόρους». Το δίδαγμα είναι απλό: Δεν έχουν εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση, φοβούνται ότι δεν θα προχωρήσουν οι ιδιωτικοποιήσεις, έχουν «ρισκάρει» πάνω από 240 δις στην Ελλάδα και θέλουν να τα πάρουν πίσω. Άρα, σχεδιάζουν να μείνουν εδώ. Και όταν πρόκειται για τα λεφτά, το κοινοβούλιο δεν είναι πρόβλημα. Θα πειστεί και η Bundestag …
 Σε αυτό περιβάλλον, δεν είναι διατεθειμένοι οι δανειστές (κυρίως οι Γερμανοί) να προσφέρουν μεγάλη μείωση του χρέους χωρίς στάδια, βήματα και δικλείδες ασφαλείας όπως απαιτεί το ΔΝΤ. Και έτσι ο Σόλτς ρισκάρει και μένει στην Ελλάδα προτείνοντας ως φαίνεται ένα μετα-μνημόνιο με δεσμεύσεις αλλά, χωρίς χρήματα. Με μόνο στόχο να πάρουν πίσω τα χρήματα (τους). Και μπροστά σε αυτό το σχέδιο (το διακύβευα των χρημάτων) οι Γερμανοί βουλευτές θα υπακούσουν.
 Έτσι όμως καταστρέφεται το εκλογικό αφήγημα του κ.Τσίπρα. Και ενώ θα ήθελε να μείνει στην εξουσία (ή, καλύτερα όπως το αναλύσαμε στην αρχή: δεν θέλει να μείνει μεγάλο διάστημα εκτός εκλογικού κύκλου γιατί κάτι τέτοιο θα ήταν διαλυτικό και θα του αφαιρούσε κομματικά ερείσματα), ενδεχομένως να μην μπορέσει να ψηφίσει ένα ακόμη μνημόνιο (χωρίς χρήματα) και –τελικά- να υποχρεωθεί να προσφύγει στις κάλπες προκειμένου να πατάξει την «καυτή πατάτα» στους επόμενους και ο ίδιος να μην αυτο-εξευτελιστεί καταρρέοντας…

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Όλη αυτή η ιστορία, με τους σκουπιδοτενεκέδες και τα σκουπίδια, που ανακαλύπτουν οι «εγκέφαλοι» του Μεγάρου Μαξίμου, δεν είναι παρά το αναμενόμενο τέλος της πιο θλιβερής παρέας, που με φόντο το ψεύδος και την αλητεία, εξαπάτησε τον θυμωμένο ελληνικό λαό και έμελε να κυβερνήσει την χώρα, σε μια χρονική συγκυρία, που ότι άλλο, εκτός από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, μπορεί να επιζητούσε. Και όπως συμβαίνει πάντα, με τους θλιβερούς πρωταγωνιστές, δημιουργούν την υποδομή για το που θα τους κατατάξει η πολιτική ιστορία. Στον σκουπιδότοπο βεβαίως, που οι… εγκέφαλοι του Μαξίμου, γνωρίζοντες εαυτούς, είπαν να δημιουργήσουν το όνομα του χώρου που θα τους… υποδεχτεί…
Το τέλος του μνημονίου, η περιφρούρηση των τάχα κεκτημένων, εκ της πορείας εξόδου απ’ την επιτήρηση, ουδόλως απασχολούν το πρωθυπουργό της παρακμής Αλέξη Τσίπρα. Το μόνο που τον ενδιαφέρει, είναι το πώς θα εξασφαλιστεί απ’ την ολική πολιτική του καταστροφή, η οποία σήμερα είναι δεδομένο, ότι έρχεται και με αυξημένη ταχύτητα μάλιστα.
Οι ανεπαρκείς και οι τραγικοί πολιτικοί, έχοντες αυξημένο το αίσθημα της αυτοσυντήρησης, διαπιστώνουν πρώτοι το τέλος τους, χωρίς να χρειαστούν την σύμφωνη γνώμη, όσων παρουσιάζουν σαν συνεργάτες και τάχα έχουν λόγο στις εξελίξεις… Σ’ αυτή την δύσκολη συγκυρία, λαμβάνουν αποφάσεις σαν κι αυτές του πρωθυπουργού της καταστροφής. Επίθεση κατά δικαίων και αδίκων! Και ότι μείνει, ενώ γνωρίζουν ότι υπό τις συνθήκες αυτές, δεν μένει τίποτα. Τίποτα απολύτως.
-Αν δεν βρισκόταν σε κατάσταση πανικού, ο Τσίπρας και οι περί αυτώ, υπήρχε περίπτωση, ν’ αποκαλέσουν το λαό της Λέσβου (σ.σ. κατά τον πρωθυπουργό, όχι της Μυτιλήνης) «φασιστοειδή»;
Το διέπραξαν κι αυτό, οι ίδιοι άνθρωποι που τους προηγούμενους μήνες επαίρονταν για το ενδεχόμενο, να πάρουν αυτοί οι πολίτες το Νόμπελ Ειρήνης, για τις θυσίες που έκαναν, σε σχέση με το προσφυγικό. Έναν περήφανο λαό, που με τις θυσίες του, τίμησε την Ελλάδα. Βγήκαν τα σκουπίδια της πολιτικής, για ν’ αποκαλέσουν αυτούς τους περήφανους ανθρώπους «φασιστοειδή», γιατί είπαν φωναχτά, αυτό που και οι κυβερνώντες έχουν αντιληφθεί. Ότι δηλαδή, διέλυσαν τα πάντα και κυρίως τα νησιά.


[Ας θυμίζουμε και την Ήπειρο, που πίσω απ’ τα νησιά του Αιγαίου, για τους ίδιους λόγους, ζει την ίδια τραγωδία, άσχετα αν κανένας δεν το δηλώνει φωναχτά, όπως έκαναν οι πολίτες της Λέσβου και της Χίου. Εδώ παίζουν ακόμη καθοριστικό ρόλο οι υπόγειες συμμαχίες, ανάμεσα σε κυβέρνηση και Περιφέρεια και αυτές ακριβώς εμποδίζουν, τους περήφανους ηπειρώτες, να βγουν δυναμικά στους δρόμους… Θυμηθείτε μόνο, το τι έγινε με το αναπτυξιακό συνέδριο στα Γιάννενα].

 

Ο πανικός είναι πάντα κακός σύμβουλος. Ενώ βλέπουν ότι η δημιουργία αντιπάλων και η διαρκής σκανδαλολογία, δεν προσθέτει τίποτα, έστω και δημοσκοπικά, επιμένουν στην ίδια κατεύθυνση. Στο ίδιο… έργο. Επίθεση κατά δικαίων και αδίκων, σε σημείο που δημιουργούν περισσότερους και περισσότερο ορισμένους αντιπάλους…
Μικρής εμβέλειας, το παράδειγμα, αλλά δείχνει το μοτίβο που κινούνται, οι επόμενοι… κάτοικοι του σκουπιδότοπου της πολιτικής ιστορίας της χώρας μας… Προκαλούν οι διορισμένοι στην διοίκηση του Νοσοκομείου Άρτας, βαφτίζοντας την διάλυση, έργο…  Προνομιακός νομός για τον Τσίπρα η Άρτα με βάση και το εκλογικό αποτέλεσμα του 2015, αλλά στις επόμενες εκλογές, θα είναι ο χειρότερος εκλογικά. Θα έχει συμβάλει σ’ αυτό και το θράσος, αυτών που επιλέχτηκαν να διοικήσουν, ένα τόσο σημαντικό οργανισμό. Αλλά τέτοιους ήθελαν… Ας περιμένουν το αποτέλεσμα…
Κοινός τόπος, το ότι οι επικίνδυνοι της πολιτικής, όταν βρίσκονται σε κατάσταση πανικού, δημιουργούν οι ίδιοι τις συνθήκες και τις προϋποθέσεις, για να κινητοποιηθεί ο λαός… Οι αιτίες υπήρχαν, απ’ την ημέρα που ανέλαβε τις τύχες της χώρας το τραγικό δίδυμο Τσίπρα - Καμένου.
Τώρα έρχονται και οι αφορμές. Μπορούσε ο ελληνικός λαός, να κάνει λίγη ακόμη υπομονή κι ας του έκοβαν ακόμη περισσότερο τις συντάξεις, ας έβλεπε την οικογενειακή οικονομία, να πηγαίνει απ’ το κακό στο χειρότερο. Δεν θα μπορούσε, όπως αποδεικνύεται, να ανεχτεί την δική του υπομονή και συμβολή στο να παραμένει ο κάθε Τσίπρας στην εξουσία, να την υποτιμάει τόσο χαρακτηριστικά, με την πρώτη δυσκολία. Η οποία δυσκολία, για τους πολίτες, αποτελεί το αυτονόητο. Να διαδηλώσει γι’ αυτό που θεωρεί σωστό και επιβεβλημένο… Για να χαρακτηριστεί, αυτός ο υπερήφανος πολίτης, που έστειλε τον Τσίπρα στην κυβέρνηση, «φασιστοειδές»!
Εδώ τελειώνουν τ’ αστεία και η ανοχή… Θ΄ αμειφτεί κι αυτός, με το «νόμισμα» που δημιούργησε για τους άλλους. Αυτοί που τότε ανάγκαζαν να κρύβονται, τους βουλευτές και κάθε πολίτη που δεν ήταν μ’ αυτούς, σε λίγο καιρό θα κρύβονται οι ίδιοι. Δυστυχώς, θα πέσουν στον λάκκο που οι ίδιοι έσκαψαν. Και δεν θα ξέρουν που να κρυφτούν.
Αυτοί οι Πολάκηδες, οι Βούτσηδες (σ.σ. καλώς τον υμνητή του ιδρυτή του αυριανισμού Γ. Κουρή), οι Κατρούγκαλοι και όλος ο εσμός των καταραμένων, έμαθαν στους πολίτες πώς να επιτίθενται κατά παντός. Αυτοί οι ίδιοι, θα πρέπει τώρα, να ψάξουν να βρουν τρύπα, να κρυφτούν…
Λίγη υπομονή. Σε πολιτικό επίπεδο, το επόμενο διάστημα, θα είναι εξόχως συναρπαστικό, μιας και θα σημάνει το τέλος, αυτών που κατέστρεψαν τα πάντα… Κανένας δεν μπορεί ν’ αποκλείσει το ενδεχόμενο των εκλογών, ακόμη και τους επόμενους δυό μήνες…

Του

ΑΡΗ ΡΑΒΑΝΟΥ

 

Επανήλθε το σενάριο των εκλογών, καθώς πλέον μετά την κίνηση του Κινήματος Αλλαγής να ζητήσει προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, έχει διαμορφωθεί ένα ισχυρό αντιπολιτευτικό μέτωπο, με βασικό πυλώνα τη Ν.Δ. που «προκαλεί» τον Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα να στήσει κάλπες.
Η επίσημη γραμμή του Μεγάρου Μαξίμου είναι ότι η κυβέρνηση θα εξαντλήσει τη θητείας της και όπως πρώτοι από αυτή εδώ την ταπεινή γωνιά μιας επαρχιακής εφημερίδας, είχατε πληροφορηθεί εδώ και μήνες για το σενάριο να γίνουν μαζί με τις εθνικές εκλογές και οι αυτοδιοικητικές (περιφερειακές και δημοτικές) τον Οκτώβριο του 2019.
Παρά τις διαψεύσεις όμως και την εμμονή ότι η κυβέρνηση θα εξαντλήσει την τετραετία, στο Μέγαρο Μαξίμου το πρωθυπουργικό επιτελείο αναλύει τα δεδομένα που θα κρίνουν τον χρόνο των εκλογών, αν και προσωπικά εκτιμώ ότι θα εξαντληθεί η τετραετία και θα στηθούν τριπλές κάλπες: δημοτικές, περιφερειακές και βουλευτικές.
Είναι σαφές ότι οι πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα εξαρτώνται τα τελευταία οκτώ χρόνια από την πορεία του μνημονιακού προγράμματος –κάτι που δεν πρόκειται να αλλάξει στο προσεχές μέλλον. Κατά συνέπεια, ο χρόνος των εκλογών εξαρτάται από τον τρόπο με τον οποίο θα κλείσει το τρίτο μνημονιακό πρόγραμμα τον Αύγουστο και, κυρίως, από τις δεσμεύσεις που θα αναληφθούν για την περίοδο που θα ακολουθήσει.
Στην κυβέρνηση αποκλείουν πλέον ένα «σενάριο καταστροφής», δηλαδή το να κλείσει το πρόγραμμα με την επίσπευση της περικοπής του αφορολόγητου ορίου (από το 2020 στο 2019), χωρίς την παράλληλη εφαρμογή των αντίμετρων. Ο αποκλεισμός του «καταστροφικού σεναρίου» στο πεδίο της διαπραγμάτευσης συμβαδίζει με αντίστοιχα μηνύματα από τις δημοσκοπήσεις.
Οι μετρήσεις όλων των εταιριών δείχνουν ότι αν και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αρκετά πίσω από τη ΝΔ, αλλά δεν πρόκειται να υποστεί καθίζηση όπως αυτή του ΠΑΣΟΚ, ενώ στο Μέγαρο Μαξίμου εμφανίζονται πεπεισμένοι ότι θα είναι οι τελικοί νικητές. Γι’ αυτό και το μέτωπο που στήνουν και ο διαχωρισμός ανάμεσα σε καλούς και κακούς, στο νέο και στο παλαιό σύστημα.  
Αν δεν υπάρξει κάποιο «ατύχημα» με τον Πάνο Καμμένο (ενδεχόμενο που απομακρύνεται όσο περνάνε οι μέρες), τότε θα είναι η περικοπή των συντάξεων που θα κρίνει το χρόνο των εκλογών. Αν η κυβέρνηση καταφέρει να πείσει τους δανειστές να αναστείλουν την ψηφισθείσα περικοπή των συντάξεων κατά 1,8 δισ., τα χέρια του Αλέξη Τσίπρα «λύνονται».
Με βάση αυτό το σενάριο υπάρχουν πολλοί που λένε ότι ο Πρωθυπουργός μπορεί είτε να πάει σε εκλογές αμέσως μετά τον Αύγουστο με ένα αφήγημα μεταμνημονιακής ευφορίας (πράγμα που χαρακτηρίζεται λογικό) είτε να περιμένει να κυλήσει ο χρόνος ούτως ώστε η οικονομική ανάκαμψη και η συνεπακόλουθη μείωση της ανεργίας να βελτιώσουν περαιτέρω το πολιτικό κλίμα για τον ΣΥΡΙΖΑ.
Βέβαια, το σενάριο της αναστολής της περικοπής των συντάξεων δεν φαίνεται να προχωράει και το πιο πιθανό είναι να οδηγεί η κυβέρνηση στο κλείσιμο του προγράμματος με το συνδυασμό μέτρων-αντίμετρων.
Απέναντι σε αυτό το ενδεχόμενο, αναπτύσσονται δύο εκτιμήσεις μεταξύ των κορυφαίων υπουργών: Η πρώτη εκτίμηση θεωρεί πολιτικά διαχειρίσιμο τον συνδυασμό μέτρων-αντίμετρων. Κατά αυτήν την εκτίμηση, το συνολικό άθροισμα είναι επ’ ωφελεία των ασθενέστερων οικονομικά στρωμάτων τα οποία συνιστούν το προνομιακό εκλογικό ακροατήριο του ΣΥΡΙΖΑ. Κατά συνέπεια, οι εκλογές πρέπει να γίνουν το 2019, είτε τον Μάιο (μαζί με τις ευρωεκλογές) είτε τον Οκτώβριο (μαζί με τις αυτοδοικητικές).
Η άλλη εκτίμηση είναι ότι οι περικοπές στις συντάξεις δεν είναι πολιτικά διαχειρίσιμες, ακόμα και αν συνοδευτούν από τα αντίμετρα. Σύμφωνα με αυτήν την εκτίμηση, πέρα από αυτή καθαυτή την οικονομική ζημιά για τους συνταξιούχους, οι περικοπές στέλνουν ένα ιδιαίτερα αρνητικό μήνυμα στους ασθενέστερους οικονομικά. Κατά συνέπεια, οι εκλογές πρέπει να γίνουν το φθινόπωρο του 2018 με ένα πολιτικό αφήγημα στο οποίο η «ανυπακοή σε παράλογες απαιτήσεις λιτότητας» θα έχει κεντρική θέση.
Προς το παρόν, ο πρωθυπουργός περιμένει τις εξελίξεις και αποφεύγει να διατυπώσει τη δική του κρίση. Ουσιαστικά παίζεται το παιχνίδι με την κολοκυθιά για το χρόνο των εκλογών. Εξάλλου ποτέ ιστορικά δεν έχουν προαναγγελθεί εκλογές μήνες πριν. Όλοι σημάδια περιμένουν να δουν και να τα διαβάσουν. Μόνο που με την παρούσα κυβέρνηση έχουν ανατραπεί οι σταθερές και ως εκ τούτου η ανάλυση δεν μπορεί να γίνεται με τον γραμμικό τρόπο.

Σελίδα 1 από 72

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13216156
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
409
409
105217

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 88 επισκέπτες και κανένα μέλος