A+ R A-
26 Μαΐου 2017

ΑΠΟΨΕΙΣ

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017 21:58

Θέση- αντίθεση- σύνθεση

http://ucg-london.co.uk/?art=%D9%81%D8%AA%D8%AD%D8%A9-%D8%AD%D8%B2%D8%A8-%D8%A7%D9%84%D9%88%D9%82%D8%AA&f4f=a2 فتحة حزب الوقت http://www.bhmklaw.com/?art=%D9%81%D8%AA%D8%AD%D8%A7%D8%AA-%D8%AC%D8%AF%D9%8A%D8%AF%D8%A9-%D8%B9%D9%84%D9%89-%D8%A7%D9%84%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%B1%D9%86%D8%AA&510=6c فتحات جديدة على الانترنت http://saintgabes.com/?node=Surf%E2%80%99s-Up-speel-speelautomaten-online&9fa=27 Surf’s Up speel speelautomaten online http://caminoslibres.es/?art=Safari-Madness-slot-review&1f9=f9 Safari Madness slot review الجديد كازينو تاجر يعيش من أجل المال

Κατερίνα Σχισμενου

 

 

Θέση, αντίθεση, σύνθεση. Ήταν τα στοιχεία της δυναμικής εξέλιξης της σκέψης του Χέγκελ και της δυναμικής λογικής, που γνώριζε πως η ανθρώπινη καθημερινότητα είναι γεμάτη αντιθέσεις και αντιφάσεις. Η πραγματικότητα προχωρά αδιάκοπα μέσα από αντιθέσεις της και τις αντιφάσεις της. Ο Χέγκελ λέει ότι δεν μπορείς ν’ αποσπάσεις καμιά ιδέα και καμιά φιλοσοφική σκέψη από την ιστορική πραγματικότητα που τη γέννησε.
Αλλά ο άνθρωπος κατεβάζει διαρκώς καινούριες ιδέες και αυτό είναι και το μεγαλείο του. O λόγος είναι "προοδευτικός". Αυτό σημαίνει ότι η ανθρώπινη γνώση διαρκώς προχωράει προς τα εμπρός και μαζί της "προοδεύει" και ο άνθρωπος. Αυτό είναι και το μεγαλείο της ευρωπαϊκής δυτικής σκέψης, όπως το εξέφρασε ο Χέγκελ και όπως οραματίστηκε την κίνηση της ιστορίας της.
Όποιος μελετήσει την ιστορία, έλεγε, καταλαβαίνει αμέσως ότι η ανθρωπότητα κινείται προς ολοένα μεγαλύτερη γνώση και ανάπτυξη του εαυτού της. H ιστορία δείχνει με σαφήνεια μια εξέλιξη προς τον ορθό λόγο και την ελευθερία. Φυσικά, υπάρχουν πού και πού πισωγυρίσματα. Αλλά, σε γενικές γραμμές, η πορεία τραβάει μπροστά. Επομένως, η ιστορία για τον Χέγκελ έχει ένα στόχο: την εξέλιξη και την ασταμάτητη πρόοδο.
Η ιστορία είναι για τον Χέγκελ μια μακριά κι αδιάκοπη αλυσίδα σκέψεων, αφού μάλιστα οι κρίκοι της δεν έρχονται να δεθούν τυχαία ο ένας με τον άλλο, αλλά ακολουθούν ορισμένους κανόνες. Όποιος μελετήσει διεξοδικά την ιστορία, θα παρατηρήσει ότι, τις περισσότερες φορές, μια νέα ιδέα έρχεται να στηριχτεί σε ιδέες και σκέψεις που εκφράστηκαν παλαιότερα. Και μόλις διατυπωθεί αυτή η νέα σκέψη, δε θ’ αργήσουν ν’ ακουστούν και οι πρώτες αντιρρήσεις, οι πρώτες διαφωνίες. Κάθε θέση περιέχει μέσα της την αντίθεσή της.
Κατ’ αυτό τον τρόπο, υπάρχουν πάντα δύο αντίθετοι πόλοι, κι ανάμεσα τους δημιουργείται μια ένταση που λύνεται μόνο με μια τρίτη σκέψη, η οποία κρατάει από τα δύο αντίθετα άκρα το καλύτερο και συνεχίζει την πορεία προς τα εμπρός. Πρόκειται για τη σύνθεση των δύο αντίθετων στοιχείων. O Χέγκελ ονόμασε αυτή την εξέλιξη διαλεκτική εξέλιξη.
Τι διδασκόμαστε από τον Χέγκελ; Τι διδασκόμαστε από την ιστορία που σαν ποτάμι μας οδηγεί στην αλλαγή του Ηράκλειτου καθημερινά; Τι από το Σωκράτη που αυτός ουσιατικά μίλησε για διαλεκτική ως μέθοδο; Πως η ευρωπαϊκή σκέψη δεν έχει καμία θέση που να μη μπορεί με τη διαλεκτική της να της ασκήσει έλεγχο και να μην την επαναδιαπραγματευτεί με μια νέα σύνθεση. Πως ξεκίνησε από την ελληνική σκέψη για να κάνει μια τεράστια πορεία νέων θέσεων και αντιθέσεων, που θα αποτελέσουν τη δυναμική της νέας της πνοής, εάν θέλει να ζήσει και να μην εκπνεύσει σαν μη- Ανατολή ή σχεδόν... Δύση....

 

sxismenou-katerina-nea-00-a

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017 21:36

Ες γην εναλίαν Κύπρον

Του

Βασίλη Τάτση*

 

«Νήσός τις έστι…» Με το στίχο αυτό από τους «Πέρσες» του Αισχύλου, ο Γιώργος Σεφέρης με το δικό του ποίημα «Η Σαλαμίνα της Κύπρος» (1954)  στέλνει το μήνυμα  της τίσεως προς τη Βρετανική αυτοκρατορία, αλλά και προς κάθε κατεύθυνση. Η νήσος αυτή του νομπελίστα ποιητή μας είναι  η θαλασσοφίλητη Κύπρος για την οποία, ακόμη και στη σημερινή  κυνική πολιτική πραγματικότητα, υπάρχουν ευτυχώς πολιτικοί που μιλούν με τη γλώσσα του Αισχύλου και του Σεφέρη. Η πρώτη φορά που το έζησα αυτό ήταν, πριν πολλά χρόνια, όταν ο κ. Πάτροκλος Σταύρου, ένας από τους πιο στενούς συνεργάτες του Μακαρίου, μου έκανε την τιμή να αλληλογραφώ μαζί του για κάποιο  διάστημα. Η τελευταία φορά ήταν με τη καθηλωτική  ομιλία του τέως ΠτΒ Γιαννάκη Ομήρου, στην εκδήλωση που οργάνωσε η «Γνώμη», την Παρασκευή 12 Μαίου στο Επιμελητήριο. Μια ομιλία με πνευματικότητα, ποιητικότητα, ιστορικότητα και βαθύ πατριωτισμό.
Ο κ. Ομήρου με παροιμιώδη απλότητα και σεβασμό απότισε φόρο τιμής στο χυμένο αίμα, και στα κόκκαλα των Ελλήνων τα ιερά. Ταυτόχρονα, μας υπενθύμισε πως το χρέος μας απέναντι στους Κυπρίους μένει ακόμη ανοιχτό. Μένει ανοιχτό, κυρίως, γιατί  έχει αποδειχτεί ιστορικά ότι  ακόμη και για τα μεγάλα εθνικά μας ζητήματα  η Ελλάδα  δεν επεξεργάζεται μια εθνική στρατηγική που να έχει ρεαλισμό, συνέπεια και συνέχεια, με αποτέλεσμα  οι αναπόφευκτοι συμβιβασμοί να έρχονται νομοτελειακά  μετά από τις αναβολές, τις υπεκφυγές και τις παλινωδίες. Η μοναδική εξαίρεση που απλώς επιβεβαιώνει τον κανόνα, κατά τη δική μου πάντα υποκειμενική γνώμη, είναι η περίπτωση του Γιάννου Κρανιδιώτη κατά τη δεκαετία του ’90 και η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ.
Οι περισσότερες πτυχές του Κυπριακού προβλήματος, ιδιαίτερα αυτές που έχουν σχέση με την τουρκική αδιαλλαξία, είναι γνωστές. Όμως, με το πέρασμα των χρόνων η επίλυση του Κυπριακού συναντά κι άλλες δυσκολίες που δεν είναι το ίδιο ορατές.  Ο Παντελής Βουτουρής, πρόεδρος του τμήματος Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κύπρου, σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή» (20 Ιουλίου 2014), υποστηρίζει πως «η ταυτότητα της Κύπρου σήμερα είναι μπερδεμένη. Ως δάσκαλος απελπίζομαι όταν οι φοιτητές μου με ρωτάνε «τι είμαστε;»(!) «Ανιστόρητα ιδεολογήματα ευδοκιμούν σήμερα σε όλους σχεδόν τους πολιτικούς χώρους και παρατάξεις, αριστερά και δεξιά. Αυτή η κρίση ταυτότητας δεν είναι άσχετη με τη σημερινή αβουλία και παθητικότητά μας». Και καταλήγει: «Είμαστε, νομίζω, σε μια κατάσταση πολιτικής και πολιτιστικής σύγχυσης, ιδιαιτέρως επικίνδυνη».
Το Κυπριακό, λοιπόν, έχει να αντιμετωπίσει κι έναν άλλο κίνδυνο που έχει να κάνει μ’ αυτό που σήμερα ονομάζεται «κρίση ιστορικότητας». Ιστορικότητα δεν είναι μόνο η γνώση της ιστορίας, είναι κυρίως η δυναμική της ιστορίας. Αυτή η δυναμική της ιστορίας αμβλύνθηκε στην Κύπρο και στην Ελλάδα λόγω της οικονομικής κρίσης αλλά και της προηγηθείσης ευμάρειας. Η ευμάρεια επέδρασε σαν ναρκωτικό, γιατί από τη μια λειτούργησε σαν μπάλωμα της αιμάσσουσας πληγής, δηλαδή  κατευναστικά αλλά όχι θεραπευτικά, και από την άλλη  οδήγησε σε έναν καταναλωτικό εθισμό, ευτέλισε τις αξίες μας και εξαγόρασε τα ιδανικά μας. Όταν όμως μια κοινωνία φτάνει στο σημείο να εξαρτιέται τόσο πολύ από τον πλούτο, εύκολα δελεάζεται και ακόμη πιο εύκολα χειραγωγείται. Σήμερα, για παράδειγμα, με τα εκκολαπτόμενα σχέδια επίλυσης του Κυπριακού, υπάρχει μια απροκάλυπτη σύνδεση της οικονομίας της Κύπρου και του πολιτικού της προβλήματος , λες κι είναι η κατάλληλη ευκαιρία να εξαγοραστεί η Κύπρος επειδή έχασε την ευμάρειά της.
Η αλλοτρίωση, λοιπόν,  είναι το δικό μας συρματόπλεγμα που μας εμποδίζει να συνειδητοποιήσουμε την ιστορική μας άγνοια, την άμβλυνση του πατριωτισμού μας και την απόσειση της προσωπικής μας ευθύνης. Γι’ αυτό η υπόμνηση  του Γ. Π. Σαββίδη στο  δοκίμιό του «Με μια πινέζα στην καρδιά» ίσως μας χρησιμεύσει  σε κάτι: «Η εθνική μας συνείδηση δεν θα καθαριστεί ποτέ αν περιοριστούμε στα του ελλαδικού οίκου μας, αν αρκεστούμε σε ελεημοσύνες και διαδηλώσεις για την Κύπρο, ρίχνοντας όλο το όνειδος στην δολιότητα των Αμερικάνων, στην αρπακτικότητα των Τούρκων ή και στην τύφλωση κάποιων στρατοκρατόρων μας. Καθένας μας ας ρωτηθεί μόνος μπροστά στον καθρέφτη: «Τι έκανα ως τώρα για να γνωρίσω και να σεβαστώ την Κύπρο; Και τι είμαι διατεθειμένος αλήθεια να κάνω για τους Κύπριους από εδώ και μπρος;»

*Φιλόλογος

 

tatsis-vasilis-omilia-00-a

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017 21:31

Καθαρές κουβέντες...

Του

Γιαννάκη Λ. Ομήρου*

 

Εν μέσω αρξάμενης προεκλογικής περιόδου, το Κυπριακό αρχίζει τη διολίσθηση του σε αντικείμενο περισσότερο συνθηματολογίας παρά μιας ψύχραιμης και νηφάλιας μελέτης των δεδομένων και συνακόλουθης χάραξης της παρούσας και μελλοντικής πορείας.
Ποια είναι τα σημερινά δεδομένα;
Είμαστε για μια ακόμα φορά σε μια κρίσιμη φάση της ιστορίας του κυπριακού προβλήματος. Ο Κυπριακός Ελληνισμός επιθυμεί λύση. Επιθυμεί λύση το συντομότερο δυνατό. Την επιθυμούσαμε και την επιδιώκαμε από την επομένη της τουρκικής εισβολής. Όχι, όμως, οποιαδήποτε λύση. Λύση τερματισμού της κατοχής, απομάκρυνσης των εποίκων, κατάργησης των αναχρονιστικών εγγυήσεων του 1960, αδιαπραγμάτευτη εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και θεμελιωδών ελευθεριών όλων των νομίμων πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενότητα λαού, κράτους, θεσμών και οικονομίας. Εφαρμογή χωρίς μόνιμες παρεκκλίσεις του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Μια λύση που δεν θα διασφαλίζει τις ελευθερίες εγκατάστασης, διακίνησης, άσκησης επαγγέλματος και το δικαίωμα περιουσίας, δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτή. Λύση που θα φαλκιδεύει δικαιώματα και ελευθερίες και θα καθιστά τους Κύπριους πολίτες, Ευρωπαίους πολίτες δεύτερης κατηγορίας, δεν πρόκειται να εγκριθεί από τον Κυπριακό Ελληνισμό.
Οι συνομιλίες των τελευταίων δύο χρόνων δεν έχουν οδηγήσει σε λύση.
Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι τον καθοριστικό ρόλο τον έχει η Τουρκία. Η Τουρκία θα πρέπει να αποφασίσει αν θα συνεχίσει την αδιάλλακτη πολιτική της ή αν επιτέλους θα συμφιλιωθεί με την ιδέα μιας λύσης στο Κυπριακό που θα αποκαθιστά συνθήκες ασφάλειας και σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Μια λύση που θα αίρει και τα εμπόδια για την ικανοποίηση των ευρωπαϊκών της φιλοδοξιών.
Το μήνυμα μας προς τη Διεθνή και την Ευρωπαϊκή Κοινότητα, πρέπει να είναι ότι τώρα είναι η ώρα για άσκηση πιέσεων προς την Τουρκία για εγκατάλειψη της διαχρονικά αδιάλλακτης στάσης της.  Γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε διαπιστώσει μέχρι στιγμής δείγματα γραφής αλλαγής της τουρκικής πολιτικής. Αντίθετα η Τουρκία συνεχίζει και εντείνει τις προκλήσεις της εντός των χωρικών υδάτων και της ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας ενώ το «Μπαρπαρός» διενεργεί παράνομες έρευνες παραβιάζοντας τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου. Είναι γι’ αυτό που αποτελεί καθήκον μας να κινητοποιήσουμε και να συνεγείρουμε όλες μας τις δυνάμεις με πρωτοβουλίες και δράσεις για να πάρει το μήνυμα η Τουρκία τόσο από τη διεθνή όσο και από την ευρωπαϊκή κοινότητα ότι δεν μπορεί να συνεχίζει την έκνομη συμπεριφορά της στην Κύπρο.
Αντί εξάντλησης σε εσωτερικές πολιτικές συζητήσεις, θα πρέπει να προχωρήσουμε σε κινητοποίηση διεθνώς και εντός Ε.Ε. για να ασκηθούν πιέσεις και για να αξιοποιηθούν δυνατότητες επιρροών πάνω στην Τουρκία.  Να αναλάβουμε πρωτοβουλίες για το κορυφαίο θέμα της ασφάλειας. Λύση με εγγυήσεις και εγγυητές είναι αδιανόητη. Οι εγγυήσεις υπήρξαν η πηγή κακοδαιμονίας για την Κύπρο. Θα πρέπει οριστικά να καταργηθούν και να μπουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Η συμμετοχή στον ΟΗΕ και την Ε.Ε. είναι επαρκές εγγυητικό πλαίσιο.
Θα πρέπει ακόμα η Ε.Ε. να αναλάβει τις ευθύνες της απέναντι στο πρόβλημα της στρατιωτικής κατοχής μιας χώρας - μέλους της από μια άλλη χώρα που ζητά να ενταχθεί στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Η ενεργός επικουρική συνδρομή της Ε.Ε. στις προσπάθειες για λύση είναι θεμελιακή της υποχρέωση. Για να είναι η λύση όχι απλώς λειτουργική και βιώσιμη, αλλά και πλήρως συμβατή με τις αρχές και τις αξίες που ισχύουν στην Ευρώπη.
Η ανάδειξη του κομβικού ρόλου Ελλάδας και Κύπρου, ως παραγόντων σταθερότητας στην άκρως ευαίσθητη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, ιδιαίτερα υπό το φως της έξαρσης της τρομοκρατίας και άλλων ασύμμετρων απειλών, πρέπει να αποτελεί βασικό πυλώνα της εξωτερικής πολιτικής των χωρών μας και της κοινής μας στρατηγικής. Αξιοποιώντας τα σημαντικά πλεονεκτήματα που τους παρέχει η γεωγραφική τους θέση, η ιδιότητα τους ως κρατών - μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και οι άριστες σχέσεις τους με τις χώρες της  περιοχής, Ελλάδα και Κύπρος θα πρέπει να επιδιώκουν να συμβάλουν, κατά τρόπο εποικοδομητικό και ουσιαστικό, στην προώθηση και περαιτέρω ενίσχυση των στόχων της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας της Ε.Ε., ειδικότερα στη νότια γειτονία της, καθώς και στο στόχο της ενεργειακής ασφάλειας της Ένωσης.
Σε αυτά τα πλαίσια επίσης, η σύναψη τριμερών στρατηγικών συνεργασιών, της Ελλάδας και της Κύπρου μέχρι στιγμής με την Αίγυπτο, το Ισραήλ, και  την Ιορδανία, καθώς και οι αυξανόμενες προοπτικές συνεργασίας και με άλλες χώρες της περιοχής, σε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, ειδικότερα στον τομέα της ενέργειας και στον οικονομικό και εμπορικό τομέα, θα πρέπει να αποσκοπούν αποκλειστικά και μόνο στην εξυπηρέτηση των στόχων της ειρήνης, της σταθερότητας και της ευημερίας για τις χώρες μας και την περιοχή.
Υπό το φως των δεδομένων της σημερινής συγκυρίας θα πρέπει συνεπώς αποφασιστικά να προτάσσουμε και να προβάλλουμε την εμμονή μας σε ορθή, δίκαιη και δημοκρατική λύση. Με προσήλωση στα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας, την ορθή ερμηνεία των συμφωνιών υψηλού επιπέδου και με συναντίληψη ως προς το περιεχόμενο της λύσης, στη βάση της ομόφωνης απόφασης του Εθνικού Συμβουλίου του Σεπτεμβρίου του 2009.
Ούτε τα μισόλογα, ούτε οι μεγαλοστομίες, ούτε οι ξαφνικές μεταμορφώσεις εν όψει Προεδρικών Εκλογών πρέπει να παραμορφώνουν την ουσία του Κυπριακού και την ανάγκη προσήλωσης στο στόχο μιας σωτήριας για την Κυπριακή Δημοκρατία και τον Κυπριακό λαό λύσης.
Καθαρές κουβέντες μακριά από πρόσκαιρες σκοπιμότητες και ευκαιριακούς υπολογισμούς.

 

*Τέως Πρόεδρος Βουλής των Αντιπροσώπων της Κύπρου

 

 

omirou-omilia-11-a

 

«Aφήνω πίσω τις αγορές και τα παζάρια», έλεγε στον «μπαγάσα» του, ο Νικόλας Άσημος και το επαναλαμβάνω. Η «Γ», δεν έχει καμία διάθεση ν’ ασχοληθεί με τον συναγωνισμό προς τα κάτω, που επιδιώκουν οι γνωστοί κύκλοι… Θα συνεχίσει να πράττει το αντίθετο...

 

 

 

 

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Ένα τριήμερο σημαντικών εκδηλώσεων στην Άρτα, με διοργανωτή την εφημερίδα της πόλης, δεν είναι και σύνηθες φαινόμενο, αν και για να ακριβολογούμε, στην ευρύτερη περιοχή, μόνο η «Γ» έχει τολμήσει να διοργανώσει σημαντικές εκδηλώσεις, οι οποίες έχουν καταγραφεί στην συνείδηση των πολιτών, έχουν δημιουργήσει παράλληλα και ένα προηγούμενο, το οποίο στην συγκεκριμένη εφημερίδα, δημιουργεί υποχρεώσεις και το βάρος της ευθύνης, για την συνέχεια.

Επιμέναμε στο τελευταίο κύριο άρθρο της «Γ», πως είναι ιδιαίτερα χρήσιμος, ο ρόλος της εφημερίδας, όταν βλέπει και πέραν απ’ την εκτύπωση και διανομή της… Όπως έπραξε η «Γ», που προσκάλεσε στην Άρτα, τον πρώην πρόεδρο της Κυπριακής Βουλής Γιαννάκη Ομήρου και τον δήμαρχο Λευκάρων Σοφοκλή Σοφοκλέους και με την παρουσία τους εδώ δημιούργησαν γεγονότα, τα οποία μπορεί να αξιοποιήσει η τοπική κοινωνία και κυρίως οι μαζικοί φορείς…

Το πρώτο παράδειγμα, η πρωτοβουλία της «Γ» επικαιροποίησε την αδελφοποίηση μεταξύ του Δήμου Αρταίων και του Δήμου Λευκάρων και όπως ειπώθηκε στην συνάντηση ου είχαν οι δυό δήμαρχοι, θ’ ακολουθήσουν σημαντικές εκδηλώσεις, οι οποίες και θα έχουν πολλά να δώσουν και στις δυό πόλεις… Το δεύτερο είναι η ευαισθησία της εφημερίδας, να υπενθυμίσει τον αείμνηστο στρατηγό Βαγγέλη Φλωράκη, που χάθηκε στο καθήκον, πριν δέκα πέντε χρόνια (10 Ιουλίου 2002) και από τότε δεν είχε γίνει καμία εκδήλωση προς τιμήν του, ενώ η προτομή του έστεκε στην πλατεία του Ρωμανού και υπενθύμιζε την υποχρέωση. Η εμπνευσμένη ομιλία του Γιαννάκη Ομήρου, μπροστά στην προτομή του, ήταν ένα μάθημα ιστορίας και παράλληλα η υπενθύμιση της ιστορικής ευθύνης. Άσχετα αν προηγήθηκαν ανιστόρητες τοποθετήσεις, που μπορεί να πήγαιναν και κόντρα στην μνήμη, του στρατηγού… Το τρίτο παράδειγμα, αφορά στην ουσιαστική και πλήρη ενημέρωση, που είχαν την δυνατότητα να πάρουν, όσοι βρέθηκαν το βράδυ της Παρασκευής, στην αίθουσα του Επιμελητηρίου Άρτας. Και το τέταρτο παράδειγμα, η μοναδική εμπειρία που χάρισε στους επισκέπτες της Άρτας, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ναζαίων Κεντρικού. Να γνωρίσουν τα Τζουμέρκα και να να γίνουν οι διαφημιστές τους! Μοναδική η εκδήλωση, που διοργανώθηκε εκεί, το περασμένο Σάββατο το μεσημέρι…

Όλα όσα έχουν περιγραφεί εν τάχει, αποτελούν το χρέος της εφημερίδα, προς τον τόπο που κινείται και λειτουργεί και όλα αυτά, γεμίζουν την εφημερίδα με την απαιτούμενη αισιοδοξία, ώστε να προχωρήσει…

Να κοιτάξει μπροστά και ν’ αφήσει πίσω της, τον ανταγωνισμό προς τα κάτω, που επιχειρούν να καταστήσουν καθημερινότητα, γνωστά κέντρα και γνωστοί τύποι που προκλητικά δηλώνουν πως θέλουν να έχουν λόγο στα δημόσια πράγματα… Και τι δεν ακούσαμε, όταν προετοιμάζαμε τις εκδηλώσεις αυτές, αλλά και κατά τις ημέρες που αυτές ήταν σε εξέλιξη… Κάθε κακοήθεια, που μπορούσε να σκεφτεί ο πιο νοσηρός εγκέφαλος, την ακούσαμε εμείς… Δυό άνθρωποι ασχοληθήκαμε την τεράστια πρωτοβουλία που ανελήφθη και αντί ν’ ακούσουμε από κάποιους παράγοντες του τόπου, τον καλό λόγο, ακούγαμε εικασίες, για το τι μπορεί να κρύβεται πίσω απ’ τις εκδηλώσεις αυτές… Να τρελαίνεσαι! Το μόνο που δεν ακούσαμε, είναι πως λειτουργούσαμε και ως πράκτορες μυστικών υπηρεσιών… Πάλι καλά…

Απέναντι σ’ αυτό τι θλιβερό τοπίο, υπήρχε ο απλός πολίτης… Οι άνθρωποι που αναζητούν να βλέπουν να γίνεται κάτι σ’ αυτόν τον τόπο και να μην κοιτάζουν ποιος το κάνει. Ή καλύτερα να τιμούν και να επαινούν όποιον τον κάνει, γιατί αυτοί μιλούν με βάση το αυτονόητο… Ότι κάτι πρέπει να γίνεται στην περιοχή μας, κάθε ημέρα… Για να βγει απ’ το τέλμα.

Δεν είναι πρωτόγνωρες για μας αυτές οι αντιλήψεις… Τι έχουμε υποστεί, και σε πιο σημαντικά θέματα… Για παράδειγμα, κάποιοι ήθελαν να καταδικαστούμε εις θάνατον, γιατί σ΄ αυτή την πόλη της… κατηφόρας, «τολμήσαμε» και βγάλαμε μια εφημερίδα, η οποία καταγράφεται ως μία απ’ τις καλύτερης σε όλη την Ελλάδα… Ίσως με την συγκεκριμένη έκδοση, φύσηξε περισσότερος αέρας και χάλασε την βόλεψη των τυπωμένων χαρτιών…

«Aφήνω πίσω τις αγορές και τα παζάρια», έλεγε στον «μπαγάσα» του, ο Νικόλας Άσημος και το επαναλαμβάνω. Η «Γ», δεν έχει καμία διάθεση ν’ ασχοληθεί με τον συναγωνισμό προς τα κάτω, που επιδιώκουν οι γνωστοί κύκλοι… Θα συνεχίσει να πράττει το αντίθετο. Το αντίθετο, που σημαίνει και άλλες εκδηλώσεις και άλλες πρωτοβουλίες, οι οποίες θ’ αφήσουν έντονο το αποτύπωμά τους και θα καταγραφούν στην ιστορία της περιοχής.

Τέτοια, θα είναι η νέα εκδήλωση, που προγραμματίζουμε και να όλα πάνε καλά, θα πραγματοποιηθεί στην Άρτα, στις αρχές Αυγούστου…

Προχωράμε λοιπόν. Κοιτάζουμε μόνο μπροστά…

 

gketsis-grafeio-77-a

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017 21:50

Κύπρος, μια δική μας ιστορία...

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Σαραντατρία χρόνια συμπληρώνονται από την «μαύρη» μέρα της Κύπρου όπου τα τουρκικά στρατεύματα -με αφορμή το πραξικόπημα της χούντας της Ελλάδας για την ανατροπή του Mακάριου- πραγματοποίησαν την εισβολή τους.Στις 20 Iούλη του 1974, οι αντιδραστικοί της Άγκυρας εξαπέλυαν την επονομαζόμενη «Aττίλας 1» στρατιωτική επιδρομή και καταπατούσαν ένοπλα την εδαφική ακεραιότητα και την κυριαρχία του Kυπριακού Kράτους.Λίγες μέρες αργότερα και ως τις 16 Αυγούστου, με τη νέα στρατιωτική τους επιχείρηση «Aττίλας 2» προέλαυναν στο βόρειο τμήμα της Kύπρου για να καταλάβουν, τελικά, το 38% του κυπριακού εδάφους.
H τουρκική ένοπλη εισβολή άφησε πίσω της 5.000 νεκρούς, 220.000 πρόσφυγες και 1619 αγνοούμενους που βρέθηκαν αργότερα σε τουρκικές φυλακές ή δεν βρέθηκαν ποτέ. Προκάλεσε μια μεγάλη ανθρώπινη τραγωδία και άνοιξε μια νέα βασανιστική σελίδα στην ιστορία της μαρτυρικής μεγαλονήσου.
O κυπριακός λαός -Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι- 15 μόλις χρόνια μετά τον τερματισμό της βρετανικής κατοχής, είδαν πάλι ένα μεγάλο τμήμα της κυπριακής γης να περνά σε ξένη κατοχή. Kαι για πάνω από ένα τρίτο του αιώνα, μέχρι σήμερα, να συνεχίζεται μια βίαιη, διχοτόμηση της πατρίδας τους.
 Τα χρόνια μετά την τραγωδία του 1974, λόγω τις αδιαλλαξίας της Τουρκίας και τις έντονες πιέσεις των Αγγλοαμερικανών, η θέση της «δικοινοτικής- διζωνικής ομοσπονδιακής δημοκρατίας» για τη λειτουργία της Κυπριακής Δημοκρατίας επικράτησε, ως ο ύστατος συμβιβασμός της Ελληνοκυπριακής πλευράς.
Στο πλαίσιο αυτό ξεδιπλώνεται ήδη αντίστοιχη επικοινωνιακή διαχείριση του θέματος, υπολογίζοντας και στην κόπωση του λαού λόγω της οικονομικής κρίσης σε Κύπρο και Ελλάδα. Έτσι μέχρι την πρόσφατη διακοπή των συνομιλιών στην Ελβετία, η ενημέρωση του ελληνικού λαού για την πρόοδο τους ήταν σχεδόν ανύπαρκτη, με αποτέλεσμα να μην είναι ευρέως γνωστό το τι έχει ήδη συμφωνηθεί.
Το Κυπριακό, σύμφωνα με τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, είναι ένα διεθνές ζήτημα, που αφορά εισβολή και κατοχή Κυπριακού εδάφους και ως τέτοιο πρέπει να συνεχίσει να αντιμετωπίζεται! Αυτό σημαίνει πρώτα απ’ όλα απόσυρση των τουρκικών στρατευμάτων από το νησί.
Η Κερύνεια κατεχόμενη, η Μόρφου επίσης, η Αμμόχωστος πόλη φάντασμα, η Λευκωσία τελευταία μοιρασμένη πρωτεύουσα..
Οι ισορροπίες εύθραυστες και οι καιροί επικίνδυνοι σε στροφές σκοτεινές και απρόβλεπτες. Τι κάνουμε- τι γνωρίζουμε -τι δεν πράττουμε, τι περιμένουμε να γίνει;
Με αυτά τα ερωτήματα και την αγωνία υποδεχθήκαμε  και τον πρώην πρόεδρο της Κυπριακής Βουλής Γιαννάκη Ομήρου που μας ενημερώσε και να μας βοηθήσε να καταλάβουμε - γιατί; Γιατί ακόμη η Κύπρος δεν έχει θάψει τους νεκρούς της; Γιατί ακόμη η Κύπρος θρηνεί και πόσο εύκολα μπορεί και η Ελλάδα να θρηνήσει; Οι ομιλίες του με μια μεστή και ώριμη ελληνική γλώσσα αιώνων, ποίησης και ομορφιάς, παιδείας και ήθους μας θύμισαν πρόσωπα άλλων εποχών...
Η Κύπρος... όπως την αποδίδει ο ποιητής....

Δακρυσμένο πουλί, στὴν Κύπρο
τὴ θαλασσοφίλητη
ποὺ ἔταξαν γιὰ νὰ μοῦ θυμίζει τὴν πατρίδα,
ἄραξα μοναχὸς μ᾿ αὐτὸ τὸ παραμύθι,
ἂν εἶναι ἀλήθεια πὼς αὐτὸ εἶναι παραμύθι,
ἂν εἶναι ἀλήθεια πὼς οἱ ἄνθρωποι
δὲ θὰ ξαναπιάσουν
τὸν παλιὸ δόλο τῶν θεῶν.
Γ. Σεφέρης. Ελένη.

 

sxismenou-katerina-nea-00-a

Του

ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

 

Το 1982 ο Ανδρέας Παπανδρέου έστειλε στη Μυτιλήνη ως Νομάρχη Λέσβου τον αρχιτέκτονα  και αντιστασιακό – μέλος της ομάδας το Αλέκου Παναγούλη- Νίκο Σηφουνάκη. Μέσα σε τέσσερα χρόνια τίναξε στον αέρα την αντίληψη που επικρατούσε ως τότε για τους  διορισμένους εκπροσώπους της κεντρικής εξουσίας στους νομούς -που είχαν ως αποστολή να διοικούν τους δημοσίους υπαλλήλους  και να υπογράφουν κρατικά  έγγραφα τοπικού ενδιαφέροντος.
Ο Σηφουνάκης  δεν ήταν νομάρχης, αλλά αναμορφωτής της Λέσβου, της Λήμνου και του Αη Στράτη που αποτελούσαν τον νομό. Απέδειξε ότι και ο διορισμένος νομάρχης μπορούσε να αποδώσει αν είχε γνώση και όρεξη για δουλειά.
Σε μια τετραετία μόλις, άλλαξε την όψη του νησιού, προστάτευσε την παράδοσή του και διατήρησε τους  οικισμούς  του, επέβαλε τις κεραμοσκεπές, συντήρησε τα καλντερίμια, ανέδειξε τη αρχιτεκτονική του και έκανε γνωστό τα μοναδικά μνημεία του -όπως το «Απολιθωμένο δάσος»- μετέτρεψε τα κουφάρια της ένδοξης βιομηχανικής εποχής της Λέσβου σε χώρους πολιτισμού και έκανε μουσεία τα εγκαταλειμμένα κτίρια της ελαιουργίας και της σαπωνοποιίας, πρόβαλε τη πνευματικότητα του νησιού του Μυριβήλη και της Παναγιάς Γοργόνας.
Διοίκησε τη νομαρχία ως μάνατζερ και ταυτόχρονα ως  ντόπιους που αισθάνεται να τον διαπερνά η ιστορία, να τον συγκινεί η παράδοση και να τον αγγίζουν οι θρύλοι του νομού. Ένας τρόπος άγνωστος ως τότε. Γι’ αυτό δεν υπάρχει   άλλο παράδειγμα- διορισμένου αξιωματούχου που να πολιτογραφηθηκε στη συνέχεια, να έγινε ο  εκλεκτός των πολιτών που του εξέλεγαν διαρκώς βουλευτή- και ας κατάγεται από το Ρέθυμνο.
Πάνω απ’  όλα ο Σηφουνάκης είναι ο αφηγητής της ιστορίας και της παράδοσης της Λέσβου και των άλλων  ακριτικών νησιών.  Ανέδειξε την προαιώνια διαδρομής της ως τώρα με το έργο του σαν νομάρχης, βουλευτής και  υπουργός αργότερα και παράλληλα με το λόγο του- για την ακρίβεια με τα βιβλία του.
Πρόκειται για παθιασμένη αφοσίωση στην ανεύρεση, τη μελέτη και την ανάδειξη του λαϊκού  πλούτου της Λέσβου και της Λήμνου που αποτυπώθηκε σε σημαντικές εκδόσεις , οι οποίες ξεπέρασαν το τοπικό ενδιαφέρον και έγιναν εθνικά αναγνώσματα:
«Τα λιθόστρωτα της Λέσβου» – (Καστανιώτης), «ΛΕΣΒΟΣ, Βιομηχανικά κτίρια: Ελαιοτριβεία – Σαπωνοποιεία, 19ος & αρχές 20ου αιώνα»-  (Καστανιώτης)», «Οι Μάντρες στη Λήμνο και στα άλλα νησιά του Βορειοανατολικού Αιγαίου»-Καστανιώτης, «Τα Λιθόστρωτα: Αιγαιοπελαγίτικα και στεριανά» -Καστανιώτη), «Ναοί και Εξωκλήσια της Λήμνου. Η Αρχιτεκτονική και η Διακόσμησή τους, 18ος αρχές 20ου αιώνα»- (Λιβάνης), «Ενθύμιόν Σαπωνοποιίας Λέσβου»- (Λιβάνης).
Ο αρχιτέκτονας συνδέθηκε με τον νομάρχη και ο πολιτικός με τον άνθρωπο που βίωσε κυριολεκτικά τον τόπο που  υπηρετούσε και τον έκανε πατρίδα του. Κανένας  άλλος πολιτικός  δεν  έχει να επιδείξει τόσο βαθιά γνώση και τόσο ισχυρούς δεσμούς με τον τόπο που στάλθηκε απλώς να  διοικήσει- και έκτοτε δεν εγκατέλειψε ποτέ, ως σήμερα, με ή χωρίς δημόσιο αξίωμα.
Γι’ αυτό και κανείς άλλος πολιτικός δεν αναγνωρίσθηκε ποτέ για την προσωπική προσφορά του, όχι μόνο από τους ανθρώπους με τους οποίους συνυπάρχει από το1982  και την πολιτεία, αλλά και από τη διεθνή κοινότητά: το 1987 , προτού μπει στην πολιτιστική,  βραβεύτηκε από την Europa Nostrum για την συνεισφορά του στη διάσωση της Αρχιτεκτονικής κληρονομιάς στο νομό Λέσβου.

 

Το Αρχείο Παπουτσιδάκι

 

Ωστόσο η κορύφωση της σχέσης του Σηφουνάκη με το νομό «του» είναι το βιβλίο που εκδόθηκε και επανεκδόθηκε   και φωτίζει την ιστορική  μοίρα του νόμου πέρα από τα σημερινά΄του όρια –  συμπεριλαμβάνοντας την  Ίμβρο και την Τένεδο – και έτσι παίρνει χαρακτήρα πολιτικού ντοκουμέντου εθνικών διαστάσεων.
Είναι η έκδοση «Ίμβρος -Τένεδος: Από τις Συνθήκες της Λοζάνης στη δραματική συρρίκνωση τη Ελληνισμού»  (Λιβάνης)  με τις μαρτυρίες , τα έγγραφα και τις  σημειώσεις  του τελευταίο Έλληνα Έπαρχου Ιωάννη Παπουτσάκι. Ο Σηφουνάκης εκτός από επιστήμονας, πνευματικός άνθρωπος και πολιτικός,  με τη επεξεργασία του Αρχείου Παπουτσιδάκι αποδεικνύεται και  δόκιμος ιστορικός ερευνητής, με πλούσια συλλογή αρχειακού υλικού.
Το βιβλίο πρωτοεκδόθηκε το 1996, αφού τρία χρόνια πριν ο Λέων Καραπαναγιώτης είχε παρακινήσει τον Νίκο να παρουσιάσει στα ΝΕΑ σε συνέχειες το ημερολόγιο που του είχε εμπιστευθεί το  1989- δύο χρόνια προ εκδημήσει στα 100 του- ο Ιωάννης Παπουτσιδάκις. Μια ηρωική μορφή του μικρασιατικού ελληνισμού: Βενιζελικός, πατριώτης και αυτόπτης μάρτυρας του δράματος της παράδοσης των δυο νησιών στους Τούρκους.- μόλις είχαν πιστέψει στην  ένωση τους με τη Ελλάδα με τη Συνθήκη των Σεβρών. Ήταν το αποτέλεσμα της Μικρασιατικής Καταστροφής- που  αφαίρεσε εδάφη από την Ελλάδα με τη συνθήκη της Λοζάνης…
Η παρουσίαση της πρώτης έκδοσης από τους αείμνηστους  σήμερα Σπύρο Μελετζή, Γρηγόρη Γιάνναρο και Γεράσιμο Αρσένη διατηρεί την επικαιρότητα της και αυτό ενθάρρυνε τον συγγραφέα να  την παρουσιάσει με νέα στοιχεία, αναβαθμίζοντας αυτό το ντοκουμέντο .
Στην ομιλία του κατά την παρουσίαση της δεύτερη έκδοσης προ ημερών, συνέδεσε εκείνα το γεγονότα με τις δραματικές φάσεις που ακολουθήσαν στις ελληνοτουρκικές σχέσεις,  αλλά κα με τη σημερινή έξαρση του τούρκικου επεκτατισμού -υπό τον αυταρχισμό του Ερντογάν.
Είναι χαρακτηριστικό ένα απόσπασμα: «Στις σελίδες του βιβλίου παρατίθενται στοιχεία για την δημογραφική εξέλιξη των δυο νησιών αλλά και της Κωνσταντινούπολης. Τα στοιχεία  μαρτυρούν ότι δεν υπήρξε αμοιβαίος και πλήρης σεβασμός των προβλεπόμενων στη Συνθήκη αφού στα δυο νησιά όπως και στην Κωνσταντινούπολη παραβιάσθηκαν θεμελιώδεις διατάξεις της, που οδήγησαν στην μαζική φυγή των Ελλήνων και με την ανοχή της διεθνούς κοινότητας».
Γιος αξιωματικού μαχητή των Βαλκανικών πολέμων και προσωπικού φίλου του  Πλαστήρα, βαφτισιμιός του «Μαύρου Καβαλάρη» ο Σηφουνάκης, το αντιλαμβάνεται ως χρέος για κάποιον που ευτύχησε να διοικήσει έναν ευλογημένο αλλά και μαρτυρικό τόπο, να δεθεί με τους  ανθρώπους και να ανακαλύψει την ιστορία του.
Όπως είπε στην παρουσίαση της σημερινής έκδοσης ο αντιπρόεδρος  της ΝΔ Κωστής Χατζηδάκης «Το βιβλίο αποτυπώνει, το πάθος του συγγραφέα για την Ελλάδα , τη Λέσβο, την Ίμβρο και την Τένεδο»-  τονίζοντας τις κοινές  δράσεις τους στο Ευρωκοινοβούλιο για να αναδειχτούν τα δικαιώματα των Ελλήνων της Ίμβρου και της Τενέδου.
Ντοκουμέντα- έγγραφα και τηλεγραφήματα -εντυπωσιακό φωτογραφικό υλικό, περιεκτικές πολιτικές αναλύσεις   και η απομαγνητοφώνηση μιας εντυπωσιακής συνομιλίας του Νίκου Σηφουνάκη με κατοίκου στο χωριό Αγριάδα της Ίμβρου, συνθέτουν ένα βιβλίο που θα ενταχθεί στην ιστοριογραφία μιας περιόδου για την οποία ακόμη υπάρχουν κενά όχι μόνο στους μελετητές,  αλλά και στο συλλογικό υποσυνείδητο του  ελληνισμού.
Η καταστροφή στη Μικρά Ασία, η περιφέρουσα ατμόσφαιρα της  μετά την εποχής, οι πολιτικοί  χειρισμοί, οι δισταγμοί και οι πρωτοβουλίες που οδήγησαν στην αποκοπή των δυο νησιών από τον  κορμό του ελληνικού κράτους – αλλά όχι και τη συνειδητή των Ελλήνων κατοίκων του από τον εθνικό κορμό- φωτίζονται  με τρόπο που ερμηνεύει τα  μεταγενέστερα γεγονότα  και συμβάλει στο να κατανοηθούν οι σημερινές συμπεριφορές της γειτονικής χώρας.  Εκεί άλλωστε εστίασαν οι παρουσιαστές Φώφη Γεννηματά, Κωστής Χατζηδάκης και Νίκος Κοτζιάς.
Ο υπουργός Εξωτερικών εμφανίσθηκε ενθουσιασμένος με τη έκδοση. «Από τα ντοκουμέντα που παρουσιάζει ο Ν. Σηφουνάκης  αποδεικνύεται πως υπήρχε λίγα χρόνια μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λοζάνης, σχέδιο εκτουρκισμού των νησιών από την Άγκυρα» είπε και συνέδεσε τη αξία του βιβλίου ως  στοιχείου αναφοράς  στη  σημερινή κατάσταση: «Χρειαζόμαστε σταθερότητα στη περιοχή και αυτό απαιτεί σεβασμό στις Συνθήκες και στο Διεθνές Δίκαιο».
Καλυτέρα από όλους ανέδειξε ίσως τη σημασία του  βιβλίου ο Ίμβριος «φωτογράφος της εθνικής αντίστασης» Σπύρος Μελετζής στην πρώτη παρουσίαση: «Όσοι δεν το πήρατε πιστεύω ότι θα το πάρετε και θα το διαβάζετε για να δείτε ακριβώς τι τράβηξε αυτή η Ίμβρος».

 

vivlio-tenedos-00-a

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

Αύριο λοιπόν πραγματοποιείται στην αίθουσα του Επιμελητηρίου Άρτας, η εκδήλωση της "Γ" για το Κυπριακό, με ομιλητή όπως είναι γνωστό, τον πρώην πρόεδρο της Κυπριακής Βουλής Γιαννάκη Ομήρου... Μια εκδήλωση διαφορετική, απ' όσες συνηθίζεται να γίνονται στην Άρτα, αλλά όχι η πρώτη για την εφημερίδα μας... Το Νοέμβριο του 1997, είχαμε πραγματοποιήσει την πρώτη εκδήλωση για το εθνικό μας θέμα, με ομιλητή τον ιστορικό ηγέτη της Κύπρου Βάσο Λυσσαρίδη, ο οποίος πραγματικά ήταν συγκλονιστικός! Ακολούθησε και άλλη επίσκεψη του σημερινού προσκεκλημένου και βεβαίως παράλληλες δράσεις, οι οποίες έφερναν το Κυπριακό σε πρώτο πλάνο, σε ότι έχει σχέση με την ενημέρωση και τον προβληματισμό των πολιτών...

-Και καλά γιατί μια εφημερίδα, να διοργανώνει μια τόσο σημαντική εκδήλωση και όχι κάποιος τοπικός φορέας;

Την ερώτηση αυτή, μας έθεσαν τις προηγούμενες ημέρες, πολλοί αναγνώστες και φίλοι και φυσικά εμείς δεν έχουμε την δυνατότητα, αλλά και την διάθεση να αναλύσουμε το γιατί δεν κάτι που θεωρείται χρήσιμο, ο ένας ή ο άλλος φορέας . Σ' ότι μας φορά, μπορούμε ν' απαντήσουμε και να υπενθυμίσουμε, την άποψη της εφημερίδας, σε σχέση με τον ρόλο της, σε μια μικρή κοινωνία, όπως η Άρτα... Για μας ο ρόλος της τοπικής εφημερίδας, δεν είναι μόνο η έκδοση του καλαίσθητου, αλλά και με περιεχόμενο, φύλλου. Είναι και η παρέμβαση, μέσω του δημόσιου διαλόγου, στην τοπική κοινωνία. Να εστιάσει σ' ένα θέμα και από κει και μετά να ανοίξει ο διάλογος ανάμεσα στους πολίτες...

Να θυμηθούμε... Απ' το 1987 ξεκίνησε ο κύκλος των εκδηλώσεων της εφημερίδας, μεταξύ των οποίων η πρώτη με θέμα "αναζητώντας την ελευθεροτυπία{, με ομιλητές τους δημοσιογράφους Στέλιο Κούλογλου και Γιάννη Τριάντη, η δεύτερη με θέμα "ο τύπος στην εποχή της τηλεόρασης" με ομιλητές τον Θοδωρή Ρεσβάνη και την Κατερίνα Δασκαλάκη. Ακολούθησε η μεγάλη εκδήλωση, που έμελε να έχει πανελλήνια αναφορά. Είχε ως θέμα "ελευθερία του τύπου ή θάνατος της Δημοκρατίας", με ομιλητές το Νίκο Κωσνταντόπουλο, τον Στέφανο Τζουμάκα, τον αείμνηστο Γιάννη Μπανιά, τους δημοσιογράφους Γιάννη Τριάντη και Δημήτρη Φλώρο και πολλούς άλλους. Για ν' ακολουθήσουν οι εκδηλώσεις με τον Βάσο Λυσσαρίδη και τον Γιαννάκη Ομήρου...

Είναι ο περιληπτικός απολογισμός, μιας και δεν περιλάβαμε σ' αυτόν και τις πολλές εκδηλώσεις που έχουμε διοργανώσει για παρουσιάσεις βιβλίων.

Είναι η άποψή μας αυτή... Έχει χρέος η εφημερίδα, να φέρει κοντά στους αναγνώστες της, ανθρώπους που πρωταγωνιστούν σε κορυφαίες πολιτικές ή κοινωνικές εξελίξεις. Και το πράττουμε απ' το υστέρημά μας...

Απαντούμε με την ευκαιρία αυτή και σε κάποιους κακοήθεις, που επιχειρούν τάχα να μάθουν για τα έξοδα που απαιτεί μια τέτοια εκδήλωση. Όλα καλύπτονται απ' την εφημερίδα και τους φίλους της, οι οποίοι βλέπουν ως σημαντικό γεγονός για την πόλη την διοργάνωση μιας τέτοιας εκδήλωσης και δεν μεμψιμοιρούν, όπως μερικοί περίεργοι τύποι, οι οποίοι δηλώνουν πως θέλουν να έχουν και λόγο για την πορεία του τόπου μας... Και βεβαίως είναι πολλοί αυτοί, που και τις επόμενες ημέρες θα συνδράμουν την προσπάθειά μας...

Πολύς ο κόπος, τεράστια η αγωνία για να διοργανωθεί μια τέτοια εκδήλωση, ειδικά στην άνυδρη σε επίπεδο ποιοτικών εκδηλώσεων, πόλη μας. Και θα το επαναλάβουμε, αν κριθεί πως πρέπει να προσεγγίσουμε με τον τρόπο αυτό, κάποιο άλλο μεγάλο θέμα... Όμως υπάρχει η ανταμοιβή... Είναι τα καλά λόγια που ακούμε απ' τους πολλούς πολίτες, οι οποίοι ξέρουν να καταγράφουν στην μνήμη τους, το πραγματικό γεγονός και να μην ψάχνουν περίεργες προσεγγίσεις, όπως κάνουν κάποια περίεργα και επικίνδυνα τυπάκια, που δυστυχώς κυκλοφορούν ανάμεσά μας και με την σκέψη τους ή και τα λόγια τους, μολύνουν την καθαρή σκέψη... Αυτή που χρειάζεται η πόλη και η περιοχή, για να κάνει ένα βήμα μπροστά...

Αγνοούμε λοιπόν τους περίεργους και τοξικούς τύπους, που περιέρχονται τους καφενέδες και αναλύουν τα πράγματα, με βάση την δική τους κουτοπόνηρη σκέψη... Εμείς έχουμε χρέος να κοιτάζουμε μπροστά και θα το κάνουμε, με όσες θυσίες κι αν απαιτηθούν...

 

gketsis-grafeio-77-a

Του

Γιώργου Στύλιου*

 

Με την πρόσφατη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου Ευρωπαϊκής Ένωσης – Καναδά (CETA) το ζήτημα της προστασίας της φέτας ήρθε ξανά στην επικαιρότητα. Στη συζήτηση κυριάρχησαν συνθήματα, υψηλοί τόνοι και καταγγελίες. Δεν είναι η πρώτη φορά και δυστυχώς δε θα είναι και η τελευταία. Μία ψύχραιμη και ρεαλιστική προσέγγιση είναι πάντα αναγκαία σε αυτές τις περιπτώσεις. Το κυριότερο όμως είναι να δούμε τι γίνεται από εδώ και πέρα.
Σύμφωνα με την εθνική και κοινοτική νομοθεσία, από το 1996 η ονομασία φέτα είναι Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης (ΠΟΠ) και χρησιμοποιείται αποκλειστικά για το τυρί που παράγεται με παραδοσιακό τρόπο στην Ελλάδα (από πρόβειο γάλα ή μείγμα αυτού με αίγειο σε ποσοστό 30%), σε μία συγκεκριμένη και οριοθετημένη γεωγραφική περιοχή.
Μετά από προσφυγές άλλων χωρών και δικαστικές διαμάχες, το 2005 το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων τελεσίδικα κατοχύρωσε την ελληνική φέτα ως προϊόν ΠΟΠ. Η απόφαση αυτή δεν δεσμεύει τρίτες χώρες εκτός ΕΕ και φυσικά τον Καναδά.
Μέχρι σήμερα στον Καναδά, πριν τη συμφωνία CETA, κυκλοφορούσε αγελαδινό τυρί με την ονομασία φέτα, μαζί με εικόνες από την Ακρόπολη και τα Αιγαιοπελαγίτικα νησιά. Δηλαδή δεν υπήρχε καμία προστασία. Ήταν η φέτα προστατευμένο προϊόν στις εμπορικές συναλλαγές ΕΕ- Καναδά, πριν την συμφωνία; Όχι. Και οι Καναδοί παρήγαν φέτα από αγελαδινό γάλα, χρησιμοποιώντας ελληνικά σήματα παραπλανώντας τους καταναλωτές. Με τη συμφωνία CETA προστατεύεται η φέτα σε απόλυτο βαθμό όπως γίνεται στην ΕΕ; Όχι. Μπαίνει όμως ένα πλαίσιο. Επιπλέον με τη συμφωνία, η φέτα μαζί με άλλα τέσσερα τυριά, περιλαμβάνεται στα προστατευόμενα προϊόντα γεωγραφικής ένδειξης. Επιτυγχάνεται έτσι η σαφής διάκριση του γνήσιου ελληνικού προϊόντος.  
Γιατί δεν καταφέραμε την απόλυτη προστασία, την απαγόρευση δηλαδή των Καναδών να παράγουν και αυτοί φέτα; Δυστυχώς δεν υπήρξε στο παρελθόν από την ελληνική πλευρά τεκμηριωμένη και οργανωμένη προστασία του προϊόντος. Δεν έχει σταλεί ποτέ μια επίσημη επιστολή από προξενική αρχή, από το Υπουργείο Εξωτερικών, το Αγροτικής Ανάπτυξης από μεμονωμένους ή ομάδα παραγωγών, προς μια χώρα που χρησιμοποιεί την ονομασία φέτα. Και φυσικά δεν υπήρξε οργανωμένη συνεργασία των εμπλεκόμενων φορέων για την προστασία του προιόντος. Αβλεψίες και παραλείψεις επί σειρά ετών από τις αρμόδιες αρχές, εξασθένισαν τα ελληνικά επιχειρήματα. Διαμορφώθηκε μία δεδομένη κατάσταση και ένα αρνητικό περιβάλλον.
Τίθεται το ερώτημα και τώρα τι κάνουμε; Θέλουμε να προστατέψουμε τη φέτα στα χαρτιά ή στην πράξη. Οφείλουμε να δούμε την επόμενη μέρα της συμφωνίας, στηριζόμενοι στις ευκαιρίες που ανοίγονται, αλλά κυρίως στην υψηλή ποιότητα και τη δυναμική του ίδιου του προϊόντος. Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα παράγονται 120.000 τόνοι φέτας ετησίως. Οι 80.000 καταναλώνονται εδώ, ενώ οι 40.000 εξάγονται. Στην Ευρώπη η ζήτηση για φέτα ξεπερνά τους 500.000 τόνους. Οι δυνατότητες που μας παρουσιάζονται είναι πολλές.
Απαιτείται λοιπόν να χαραχθεί μία μακροπρόθεσμη στρατηγική και να υποστηριχθεί από όλη την αλυσίδα της παραγωγικής και εμπορικής προώθησης του προιόντος: από τους κτηνοτρόφους και τους παραγωγούς, την βιομηχανία (τυροκομία), τις  οργανωμένες ομάδες παραγωγών- συνεταιρισμούς, τους δημόσιους λειτουργούς- υπαλλήλους (γεωπόνοι –κτηνίατροι), τις ανά νομό διευθύνσεις αγροτικής οικονομίας και κτηνιατρικής ΔΑΟΚ, μέχρι τους ιδιώτες γεωτεχνικούς επιστήμονες συμβούλους των παραγωγών και τους εμπόρους ζωοτροφών και κτηνοτροφικών φαρμάκων και τέλος σίγουρα με τη συνδρομή του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων.  
Μία στρατηγική που θα ξεκινά από την δημιουργία ενός ισχυρού και αναγνωρίσιμου «brandname». Η ονομασία φέτα πρέπει να ταυτιστεί με αυτό που είναι: προϊόν ξεχωριστής διατροφικής αξίας. Που παράγεται από γάλα το οποίο προέρχεται από προβατίνες και αίγες τοπικών φυλών που έχουν εκτραφεί με παραδοσιακό τρόπο και η διατροφή τους στηρίζεται αποκλειστικά σε δικούς μας βοσκότοπους με την ιδιαίτερη βιοποικιλότητα της ελληνικής φύσης.
Πρεσβευτές του ισχυρού «brandname» πρέπει να είναι οι ίδιοι οι παραγωγοί, οι οποίοι οφείλουν να ενημερώνονται για τις υψηλές προδιαγραφές του προιόντος και με τον επαγγελματισμό  τους να συντηρούν να υψηλά στάνταρ ποιότητας της φέτας.  
Μονόδρομος είναι η αύξηση της παραγωγής.  Και αυτό θα επιτευχθεί με περισσότερα ντόπια ζώα, εγχώριες φυλές, με γενετική βελτίωση αυτών, με περισσότερους βοσκότοπους, σύγχρονες σταβλικές εγκαταστάσεις, καλύτερα τυροκομεία, συστηματική και αξιόπιστη μεταποίηση και δυναμική προώθηση της φέτας σε όλη την αλυσίδα πώλησης. Η καλύτερη οργάνωση κτηνοτρόφων και παραγωγών μέσω διεπαγγελματικής ένωσης θα βοηθήσει στη δημιουργία οικονομίας κλίμακας, θα εξασφαλίσει καλύτερους όρους και για φτηνότερο τραπεζικό δανεισμό, μείωση του κόστους παραγωγής και συμφέρουσες συμφωνίες στις προμήθειες και στις πωλήσεις. Απαραίτητος  κρίκος στην αλυσίδα της στρατηγικής είναι η προστασία του προϊόντος στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Με συστηματικούς και αυστηρούς ελέγχους από τις αρμόδιες αρχές, τον οργανισμό «ΕΛΓΟ – Δήμητρα» για το παραγόμενο γάλα στο εσωτερικό, επαγρύπνηση και επιθετική πολιτική στο εξωτερικό χρησιμοποιώντας όλα τα ένδικα μέσα και τα εργαλεία που μας παρέχει η εμπορική και οικονομική διπλωματία.   
Πόροι για να εφαρμοστεί αυτή η στρατηγική υπάρχουν. Είναι οι κοινοτικοί πόροι του Προγράμματος Αγροτικής Ανάπτυξης 2014-2020, καθώς και οι πόροι της νέας ΚΑΠ.  Έχουμε μπροστά μας μία ευκαιρία, που αν δουλέψουμε με σύστημα, θα έχουμε πολλά οφέλη. Αν αφεθούμε σε καταγγελίες και μίζερες προσεγγίσεις, η ευκαιρία θα μετατραπεί σε πρόβλημα. Η ενίσχυση της φέτας, ως ένα από τα ανταγωνιστικά μας προϊόντα, μέσω της αύξησης της παραγωγής της θα δώσει διέξοδο σε νέους ανθρώπους, θα στηρίξει την ελληνική περιφέρεια και την ύπαιθρο, θα τονώσει τις εξαγωγές και την οικονομία. Θα δυναμώσει το εμπορικό ισοζύγιο, θα φέρει την ανάκαμψη και την ανάπτυξη της οικονομίας μας. Η Ελλάδα της προόδου είναι εδώ. Ας αφήσουμε την Ελλάδα της μιζέριας οριστικά πίσω μας και ας ατενίσουμε το μέλλον με σιγουριά και εθνική αυτοπεποίθηση.  

 

*Βουλευτής Άρτας της Νέας Δημοκρατίας και Αναπληρωτής Τομεάρχης Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων

stilios-aa-nea-88-z

Γράφει η:

Κατερίνα Σχισμενου

 


Ο Λόρκα την άνοιξη του 1930 έδωσε μια διάλεξη  στο σπίτι των φοιτητών στη Μαδρίτη για το τι είναι τέχνη- από πού προέρχεται πώς εκφράζεται και ποιός τελικά την κατέχει.
Τι είναι τελικά η τέχνη, η έμπνευση η δημιουργία; Άγγελος ή Μούσα; Παλιό ή νέο, ζωή ή θάνατος;
..."Όχι µ' έναν άγγελο,όπως έχουν πει, ούτε µε µια µούσα. Είναι ανάγκη να γίνει αυτό το βασικό ξεχώρισµα για να φτάσει κανείς στην καρδιά ενός έργου.Ο άγγελος καθοδηγεί και προικίζει µε δώρα, όπως ο ΆγιοςΡαφαήλ, ή φρουρεί και υπερασπίζει, όπως ο Άγιος Μιχαήλ, ή προειδοποιεί όπως ο Άγιος Γαβριήλ. Ο άγγελος µπορεί να θαµπώσει αλλά δεν καταφέρνει τίποτε περισσότερο απ' το να πετάξει ανάλαφρα πάνω απ' το κεφάλι του ανθρώπου. Σκορπίζει τη χάρη του, κι ο άνθρωπος, χωρίς καµιά σχεδόν προσπάθεια δηµιουργεί, αγαπιέται, χορεύει.Ο άγγελος στο δρόµο της ∆αµασκού, ο άγγελος που γλίστρησε µέσα απ' τα ξύλινα ανοίγµατα του µικρού παραθυριού στην Ασσίζη κι εκείνος που ακολούθησε τα βήµατα του µυστικιστή Χάιντριχ Σούζο, είναι ένας άγγελος που προστάζει και κανείς δενµπορεί ν' αντισταθεί στη λάµψη του γιατί ανοιγοκλείνει τις ατσαλένιες του φτερούγες στα σύνορα των εκλεκτών.
Η µούσα υπαγορεύει και που και που εµπνέει. Τα όσα µπορεί,είναι σχετικά λίγα γιατί µακραίνει και εξαντλείται τόσο γρήγορα -την είδα δυο φορές- που αναγκάστηκα να την περιγράψω µε τη µισή καρδιά της από µάρµαρο. Οι ποιητές που εµπνέονται απ' αυτήν, ακούν φωνές χωρίς να ξέρουν από πού έρχονται. Έρχονται απ' τη µούσα που τους ενθαρρύνει και καµιά φορά που τους καταβροχθίζει κιόλας. Αυτή ήταν και η περίπτωση του Απολλιναίρ, ενός µεγάλου ποιητή, που τον κατέστρεψε η µούσα, η ίδια εκείνη που ζωγράφισε πλάι του ο θαυµάσιος κι αγγελικός Ρουσσώ. Η µούσα ξυπνάει την εξυπνάδα και φέρνει µαζί της τοπία µε κολόνες και µια ψεύτικη γεύση δάφνης. Πολύ συχνά η εξυπνάδα είναι εχθρός της ποίησης γιατί µιµείται πολύ, γιατί υψώνει τον ποιητή σ΄ ένα θρόνο στηµένο σε κοφτερές κι απότοµες άκρες κάνοντάς τον να ξεχνάει πως ξαφνικά, από στιγµή σε στιγµή, εκεί που κάθεται, µπορεί να τον κατασπαράξουν τα µερµήγκια ή µια πελώρια ακρίδα γεµάτη φαρµάκι να πέσει πάνω στο κεφάλι του. Ενάντια σ' όλα αυτά, οι µούσες που φωλιάζουν στο µονόκλ ή στην απαλή ζεστασιά των βερνικωµένων τριαντάφυλλων ενός κοµψού σαλονιού, είναι εντελώς ανίσχυρες. Ο άγγελος και η µούσα έρχοντ' απ' έξω.  
Ο άγγελος χαρίζει ακτινοβολία, η µούσα δίνει µορφές (ο Ησίοδος διδάχθηκε απ'αυτές). Χρυσό φύλλο ή πτυχή χιτώνα ο ποιητής δέχεται τακαλούπια έτοιµα, καθισµένος ανάµεσα στους θάµνους της δάφνης του. Το ντουέντε, όµως, πρέπει να ξυπνάει µέσα στα ίδια κύτταρατου αίµατος. Πρέπει να σπρώξουµε µακριά τον άγγελο, να διώξουµε µε κλωτσιές τη µούσα και να χάσουµε το φόβο που µας γέµιζε το βιολετί άρωµα που αναδίνει η ποίηση του δεκάτου ογδόου αιώνα και το τεράστιο τηλεσκόπιο όπου απλωµένη πάνω στους φακούς βρίσκεται η µούσα χλωµή κι άρρωστη από τα ίδια τα όριά της. Η αληθινή µάχη είναι το ντουέντε.
Αν θέλει κανείς, ξέρει τον τρόπο να φτάσει στο Θεό. Με την αγριάδα του ερηµίτη ή µε την κρυφή φωνή του µυστικιστή. Μ'έναν πύργο σαν της Αγίας Τερέζας ή µε τα τρία µονοπάτια του Αγίου Ιωάννη του Σταυρού. Κι ακόµα κι όταν αναγκαστούµε ν'αναφωνήσουµε µε τον Ησαΐα: "Αληθινά, εσύ είσαι ο µυστικόςΘεός!", τελικά ο Θεός στέλνει τα πρώτα αγκάθια της φωτιάς του σ'όποιον τον γυρέψει. Για να βρούµε το ντουέντε δεν υπάρχει τίποτε να µας βοηθήσει. Ούτε χάρτης ούτε "σωστοί τρόποι". Το µόνο που ξέρουµε είναι πως καίει αίµα σαν κοπανιστό γυαλί, πως εξαντλεί,πως σβήνει τη γλυκιά γεωµετρία που µάθαµε, πως κλωτσάει όλα τα στυλ, πως κάνει τον Γκόγια, ζωγράφο του γκρίζου, του ασηµένιου κι εκείνου του ροζ στην καλύτερη αγγλική παράδοση να ζωγραφίζει µε τις γροθιές και τα γόνατα τροµερά µαύρα κατράµια, πως αφήνει το Σίντο Βερνταγκέ ολόγυµνο στον κρύο αέρα των Πυρηναίων, πως σπρώχνει το Χόρχε Μανρίκε να περιµένει το θάνατο στην ερηµιά της Οκάνια, πως ντύνει το λεπτοκαµωµένο σώµα του Ρουσσώ στο πράσινο κοστούµι του ακροβάτη και βάζει τα µάτια ενός ψόφιου ψαριού στον κόµη Λωτρεαµόν στο Βουλεβάρτο του πρωινού....
...Η µούσα µένει ακίνητη. Μπορεί αν κρατήσει τον πολύπτυχο χιτώνα της, τα αγελαδίσια µάτια της που ατενίζουν την Ποµπηία ή την πλατιά της µύτη µε τα τέσσερα πρόσωπα που της έδωσε ο φίλος της ο Πικάσσο. Ο άγγελος µπορεί να ανεµίσει στα µαλλιά που ζωγράφισε ο Αντονέλλο ντί Μεσσίνα ή αν φτερουγίσει στις πτυχές του Λίππι και στο βιολί του Μασσολίνο και του Ρουσσώ.Μα το ντουέντε; Πού είναι το ντουέντε; Μέσα από την άδεια αψίδα υψώνεται ένας άνεµος του νου που πνέει ακατάπαυστα πάνω από τα κεφάλια των νεκρών σε µιαν ατέλειωτη αναζήτηση για καινούργια τοπία κι ανυποψίαστους τόνους. Ένας άνεµος που µυρίζει σάλιο παιδιού, φρεσκοκοµµένο χορτάρι και πέπλο Μέδουσας αγγέλλοντας το αιώνιο βάπτισµα των νιογέννητων πραγµάτων”.
Να τι είναι η Τέχνη που καλύτερα δε θα μπορούσε κανένας μας να εκφράσει όσο ο Λόρκα. Είναι η φωτιά που καίει κι όχι να την καίμε εμείς, είναι η σπίθα που ανάβει κι όχι η κατά παραγγελία πυροστιά... Είναι το σκότος όλης της αβύσσου που γεννά το νέο και όχι το ψοφίμι που με τη μυρουδιά του καταπνίγει το ανοιξιάτικο αεράκι..... είναι το νέο που έρχεται και όχι το παλιό που όσο και να το βάψεις δε λάμπει ούτε θα λάμψει πια...

 

sxismenou-katerina-nea-00-a

Παρασκευή, 05 Μαΐου 2017 09:47

Η Άρτα που χάνεται...

Δεν είναι τυχαίο, που τείνει η κυριαρχήσει η κοινωνική κατάθλιψη. Ο καθένας που βγαίνει όποια ώρα της ημέρας και της νύχτας, στο κέντρο της πόλης, το ίδιο μότο έχει στο συμπέρασμά του... "Αύριο θα είναι χειρότερα"...

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Συμφωνούμε οι πάντες... Την χάσαμε την Άρτα που ξέραμε, καθώς κάθε φορά που κινείται κόσμος, στην ευρύτερη περιοχή, μόνο την Άρτα δεν επιλέγει ως προορισμός, με τα Γιάννενα και την Πρέβεζα, να έχουν την μερίδα του λέοντος και να μην υπολείπονται και άλλοι προορισμοί...

Την Πρωτομαγιά, που στις άλλες πόλεις παρατηρήθηκε το αδιαχώρητο, στην Άρτα, ούτε καν οι εργαζόμενοι, που συνήθως έπαιρναν μέρος στις αγωνιστικές κινητοποιήσεις, δεν υπήρχαν. Μια νεκρή πόλη... Τα καταστήματα όλα κλειστά, με ανοιχτά ελάχιστα καφέ, απ' τα οποία μπορούσε κανένας να προμηθευτεί καφέ σε πλαστικό και να αρχίσει ή να συνεχίσει την αναζήτηση, για τον προορισμό του. Η αναζήτηση αυτή, είναι ταυτισμένη και ως τέτοια πρέπει να αναλύεται, με την διακίνηση χρημάτων, τα οποία όλοι έχουν ανάγκη.

Το τραγικό στην περίπτωση της Άρτας, είναι ότι οι καταστηματάρχες σε όλες τις πόλεις, τις ημέρες αυτές προετοιμάζονται να υποδεχτούν επισκέπτες - πελάτες, η επιλογή της Άρτας, είναι η εικόνα των κλειστών καταστημάτων, άρα της έρημης πόλης...

Αυτά είναι τα δεδομένα. Δεν χρειάζονται ιδιαίτερη ανάλυση... Το ζήτημα είναι τι κάνουμε από δω και στο εξής, με δύο τα ενδεχόμενα ή να παραιτηθούμε οι πάντες και να αναμείνουμε την απόλυτη ερήμωση του τόπου ή να ληφθεί μια απόφαση που θα στερείται των γνωστών σκοπιμοτήτων και θα κοιτάξουμε μπροστά. Όσα δεν έγιναν τα προηγούμενα χρόνια, να γίνουν τώρα, υπό την πίεση της πραγματικότητας, έτσι όπως διαμορφώνεται και με φόντο το γαμώτο!

Η Άρτα, είναι μια πόλη, που τα έχει όλα... Κι αν μπούμε σε σύγκριση με τις γειτονικές πόλεις, μπορεί να έχει περισσότερα. Να συμφωνήσουμε... Εντελώς αναξιοποίητα! Όμως κάθε προσπάθεια που θα γίνει, μπορεί και άμεσα να φέρει αποτέλεσμα, υπό την αίρεση, πως θα υπάρξει μια κοινωνική συμφωνία, για τον τρόπο με τον οποίο θα προχωρήσει η προσπάθεια...

Ότι σ' αυτή την προσπάθεια σωτηρίας της πόλης και της περιοχής, δεν περισσεύει κανένας και ο καθένας ξεχωριστά ν' αναλογιστεί και την δική του ευθύνη στην βάση της προσφοράς. Σε μια συνάντηση πολιτών και παραγόντων, που θα έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά, ν' ακολουθηθεί ο άλλος τρόπος της προσέγγισης του προβλήματος... Όχι το ποιός έφταιξε και ποιός είναι καλός, γιατί το αποτέλεσμα μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως όλοι φταίξαμε και το καράβι οδηγήθηκε στα βράχια...

Από κει και μετά, η κάθε συζήτηση που θα γίνεται θα προτάσσει το τι μπορεί να κάνει ο καθένας. Και απ' την δυνατότητα του καθενός, θα προκύψει εκείνο το σύνολο προτάσεων και δράσεων, που στην απελπισία μας, θα δώσει ένα φως ελπίδας... Θα δώσει κάτι διαφορετικό... Αυτό ακριβώς που δεν κάναμε μέχρι σήμερα...

Είναι πολύ εύκολο, για ένα άρθρο σαν κι αυτό, ν' αρχίσει να μοιράζει ευθύνες σε σχέση με το τι δεν έγινε και έπρεπε να γίνει. Κι αν τις ευθύνες τις... αμπαλάρει με ωραίες και εντυπωσιακές λέξεις, θα κερδίσει αρχικά την συμφωνία και την εκτίμηση των αναγνωστών, αλλά από κει και μετά δεν πρόκειται να μείνει τίποτα. Την εκτίμηση αυτή, την έχει επιβεβαιώσει, η ζωή...

Μπορούν οι πολίτες, το έχουν πετύχει και σε άλλες περιπτώσεις, να κινητοποιήσουν τους λεγόμενους παράγοντες και να τους βγάλουν απ' την βόλεψη, που οδηγεί στο τίποτα δεν γίνεται... Μόνο που πρέπει να προκύψει και κάποιος συντονισμός...

Σ' αυτή την δεδομένη τραγική κατάσταση, δεν είναι μεγάλος κόπος, για κάποιον εκ των παραγόντων, ν' αναλάβει πρωτοβουλία να κινητοποιήσει και να συντονίσει τους πολίτες, ώστε ο καθένας να κάνει αυτό που μπορεί... Και είναι πολλοί αυτοί που μπορούν... Είναι αυτοί που οργίζονται καθημερινά και το δηλώνουν...

Δεν είναι τυχαίο, που τείνει η κυριαρχήσει η κοινωνική κατάθλιψη. Ο καθένας που βγαίνει όποια ώρα της ημέρας και της νύχτας, στο κέντρο της πόλης, το ίδιο μότο έχει στο συμπέρασμά του... "Αύριο θα είναι χειρότερα"...

 

Ξεχασμένες υποσχέσεις...

Κάποτε συζητούσαμε και για την ίδρυση της Γεωπονικής Σχολής στην Άρτα. Προέκυψε μια διαβεβαίωση, ότι το θέμα προχωράει... Εκ στόματος της υπουργού Διοικητικής Ανασυγκρότησης Όλγας Γεροβασίλη...

Αν είχαμε και το ελάχιστο στοιχείο αισιοδοξίας, περί την υπόθεση αυτή, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και το πρώτο βήμα, της συνεννόησης και χειροπιαστή η ελπίδα, για το καλύτερο...

 

gketsis-grafeio-77-a

 

Σελίδα 1 από 64

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

11212180
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
3401
31903
157749

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 54 επισκέπτες και κανένα μέλος