A+ R A-
10 Δεκεμβρίου 2018
ΝΕΟΙ ΤΙΤΛΟΙ

ΑΠΟΨΕΙΣ

Γράφει ο
ΚΩΣΤΑΣ ΓΚΕΤΣΗΣ

 

Κατάκοπος ο αστυνομικός, απ’ την πολυήμερη προσπάθεια, για τον εντοπισμό του κυκλώματος διακίνησης κοκαΐνης και χασίς στην περιοχή Άρτας και Πρέβεζας σ.σ. ρεπορτάζ στην σελίδα 27), δεν περιαυτολογούσε, για την επιτυχία της Αστυνομίας (σ.σ. και προσωπική του, μιας και συμμετείχε στην προσπάθεια), αλλά ήταν ιδιαίτερα προβληματισμένος για την συνέχεια... Η συνέχεια, που έχει σχέση με και με τις προηγούμενες εμπειρίες, αν θυμηθούμε και ανάλογες περιπτώσεις, όπου οι διακινούντες το λευκό θάνατο... ταλαιπωρήθηκαν κάποιες ημέρες στα γραφεία της Αστυνομίας Άρτας και μετά ποιός ξέρει πως συνέχισαν την ζωή τους...
Θα θυμάστε... Ένας εξ αυτών, έκανε και διεθνή... καριέρα, μιας και σκότωσε έμπορο ναρκωτικών στα Τίρανα και μέχρι σήμερα κρατείται στις Φυλακές της Αλβανικής πρωτεύουσας...
Στο σταυροδρόμι της διακίνησης των ναρκωτικών, η περιοχή μας  και για τον παραπάνω αυτό λόγο, οι συλλογισμοί που αφορούν τα ναρκωτικά, έπρεπε να τρομάζουν τους πάντες και περισσότερο όσους έχουν βεβαιωμένη την ευαισθησία για τα παιδιά όλου του κόσμου... Καθημερινές οι ανακοινώσεις της Αστυνομίας, για σύλληψη διακινητών ναρκωτικών και οι ποσότητες που κατάσχονται, ούτε που μπορούσε να τις διανοηθεί ο κοινός θνητός...
Για ν’ ακολουθήσουν οι εικόνες τη καθημερινότητάς μας. Και στην Άρτα και στην Πρέβεζα, δεν χρειάζεται να είσαι αστυνομικός, για να δεις τις συναλλαγές του λευκού θανάτου, αλλά και την κατάληξη παιδιών, που αναζήτησαν την ευτυχία στις ουσίες... Και πάρα πίσω... Δεκάδες οικογένειες, να μην μπορούν να βρουν την ησυχία τους, μιας και κάποια απ’ τα παιδιά, έχουν γίνει τα χαρακτηριστικά δείγματα της εξάρτησης απ’ τις ουσίες...
Μπορεί και να μην είναι τόσο τα γεγονότα, τα αποτελέσματα της δράσης της Αστυνομίας, που δημιουργούν την οργή και την αγανάκτηση... Είναι περισσότερο οι εικόνες που προαναφέρουμε, για να ζητήσουμε μια ακόμη φορά, την ευαισθησία... Την ευαισθησία που πρέπει να δείξει η πολιτεία απ’ την μια και η κάθε τοπική κοινωνία απ’ την άλλη...
Σε κεντρικό επίπεδο, η πολιτεία πρέπει να εκσυγχρονίσει το θεσμικό πλαίσιο, για την αντιμετώπιση όσων διακινούν ναρκωτικά και να ξεκαθαριστούν οι σχέσεις ανάμεσα στους χρήστες και στους διακινητές. Γιατί πλέον, προκειμένου ν’ αποφύγουν την ποινή, όλοι οι διακινητές, αποδεικνύουν ότι είναι χρήστες και καθαρίζουν. Όμως και ως ασθενείς οι ίδιοι, την ζημιά την κάνουν και άντε να βρεις άκρη... Απ’ όσα μας εξήγησε αστυνομικός που γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα, απ’ όσους συνελήφθησαν για διακίνηση ναρκωτικών, τα τελευταία χρόνια, το ποσοστό αυτών που καταδικάστηκαν, δεν ξεπερνάει το 5%.
Σε τοπικό επίπεδο... Απαθείς παρατηρητές των σκηνών θανάτου, μέσα στις πόλεις, είναι όσοι έχουν ευθύνη ν’ ασκήσουν κοινωνική πολιτική και ψηλά στην ατζέντα των θεμάτων που τους απασχολούν, έπρεπε να είναι η διακίνηση ναρκωτικών, στην κάθε πόλη... Ούτε που τους περνάει απ’ το μυαλό να κάνουν την ελάχιστη παρέμβαση, περάν όσων συμβατικών εκδηλώσεων, αποφασίζονται σε κεντρικό επίπεδο, για να προκύπτει η στάχτη στα μάτια των πολιτών που αγωνιούν, αλλά και για να καταναλώνονται κάποια κονδύλια απ’ τον κρατικό κορβανά, των οποίων οι ωφελημένοι, είναι πάντα συγκεκριμένοι...
Άπειρες φορές, το θέμα της χρήσης των ουσιών και η κοινωνική αποσύνθεση που την ακολουθεί, η «Γ» το έχει τοποθετήσει πολύ ψηλά στις αναζητήσεις της, αλλά και στις παρεμβάσεις της. Και έχει προκύψει η εμπειρία, η οποία αποτελεί και το δείγμα της ποιότητας όσων δηλώνουν ότι εκπροσωπούν τον λαό, σ’ όποια θέση κι αν βρίσκονται...
Όλοι μιλούν για όλα τα θέματα, ακόμη και γι’ αυτά δεν γνωρίζουν και είναι σίγουρο πως τους εκθέτουν. Αποφεύγουν σνα ο διάβολος το λιβάνι, να μιλήσουν για το θάνατο των παιδιών των οικογενειών, που δίνουν την μάχη της επιβίωσης...
-Τυχαία η κοινή επιλογή όλων;
Καθόλου! Θέλουν να τα έχουν καλά και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ... Κι αυτοί που διακινούν ναρκωτικά ή έστω υπάρχει η υποψία για την ενασχόλησή τους με την διακίνηση, έχουν λόγο στην τοπική κοινωνία, έχουν και ψήφο... Και φυσικά δεν είναι διατεθειμένοι να «τσακίσουν αυγά, για να κάνουν ομελέτα». Ε... και τι έγινε, θα πούν... Ενώ σε δημόσιες συζητήσεις και παρισταμένων κάποιων εμπλεκομένων, δεν αποφεύγουν να πουν και δυό επαινετικά λόγια... Σε κάποιες περιπτώσεις, θεώρησαν υπερβολή την επιμονή της «Γ», ν’ αναδεικνύει το μείζον θέμα, νομίζοντας ότι αποκτούν ψηφοφόρους... Και πρέπει ο σκεπτόμενος πολίτης, να φανταστεί πως η αγωνία για την ψήφο, μπορεί να συνυπάρχει με την ανοχή της διακίνησης ναρκωτικών, σε μικρές κοινωνίες...
Η πρόκληση είναι μπροστά μας... Εντός των ημερών, θ’ αρχίσουν να κατατίθενται προτάσεις, για το πως οι πόλεις, άρα και οι τοπικές κοινωνίες, θα γίνουν καλύτερες. Αν δείτε μια πρόταση για τα ναρκωτικά, τότε μπορεί η δική μας αρθρογραφία, να είναι εκτός πραγματικότητας...
Ίσως αυτό το «στοίχημα», δώσει και ένα ενδιαφέρον παραπάνω, στην αγωνία για το πως οι τοπικές κοινωνίες, θα λειτουργήσουν καλύτερα...

Γράφει ο
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΕΓΑΣ

 

Ο οικονομικός κύκλος της κρίσης, που για την Ελλάδα ξεκίνησε το 2007, περίπου ένα χρόνο πριν την κατάρρευση της Lehman brothers, δεν έχει κλείσει ακόμη. Δώδεκα αδιέξοδα χρόνια που έχουν συσσωρεύσει πολύ μίσος και τεράστια λαϊκή αμφισβήτηση. Αυτό το ζήτημα από μόνο είναι τεράστιο πρόβλημα για την χώρα και για τη νέα γενιά.
Ταυτόχρονα, ο πολιτικός κύκλος που ξεκίνησε εξ αφορμής του τρόπου (μη) αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης, ο οποίος άνοιξε το 2015, συνεχίζει να δημιουργεί πρόσθετη (και ασύμμετρη) αστάθεια. Η αμφισβήτηση είναι αμφίστομη, δηλαδή (αυτό)καταστροφική για τους ίδιους που την εκπέμπουν, αυτεπίστροφη στο πολιτικό σύστημα και τυφλή: όλοι εναντίον όλων. Ούτε η αμφισβήτηση ούτε τα αποτελέσματά της έχουν φανεί ακόμη πλήρως. Η κρίση κύκλους κάνει! Επανέρχεται ανατροφοδοτώντας η οικονομική την πολιτική και αντίστροφα…
Συμπερασματικά θα λέγαμε ότι έχουμε την σκιά της κρίσης, η οποία ξεκίνησε το 2007 με το θηριώδες έλλειμμα στο ισοζύγιο εξωτερικών πληρωμών και η οποία συνεχίζεται ακόμη, εντός της οποίας υπήρξε μια 8ετία πυκνού σκότους με τα μνημόνια. Και ως γνωστός, στο πιο βαθύ σκοτάδι ξεκινούν οι εφιάλτες ενός αδιέξοδου και αντισυμβατικού πολιτικού κύκλου δήθεν που λαμβάνει ανεξέλεγκτα χαρακτηριστικά.
Όπως το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης -που κυρίως οφειλόταν σε ενδογενής αιτίες- είχε πολλές διεθνείς αφορμές (Lehman), έτσι και η συνεχιζόμενη πολιτική αστάθεια ανατροφοδοτείται από εξωγενείς παράγοντες. Τα εκλογικά αποτελέσματα στη Γερμανία ή τα κίτρινα γιλέκα στην Γαλλία είναι ορισμένα μόνο από τα παραδείγματα που «επιβεβαιώνουν» τις διεθνείς επιρροές επί εθνικών προβλημάτων. Εξελίξεις που πιθανόν ικανοποιούν ένα αξιοπρόσεκτο ποσοστό «αντισυμβατικών» ψηφοφόρων του 2015. Οι οποίοι, αυτοπροσδιορίζονται σαν «ευρωπαϊκή πρωτοπορία» καθώς προηγήθηκαν των «γιλέκων», των «5 αστριών» ή ακόμη των Γερμανών, των Ούγγρων, των Ιταλών, των Ολλανδών….. Οι υπόλοιποι της αντισυμβατικής ψήφου ευτυχώς έχουν αντιληφθεί την τεράστια οικονομική ζημιά και πολιτική ήττα που προκλήθηκε στον τόπο τα τελευταία χρόνια και αναζητούν θεσμικές εκφράσεις προκειμένου οργανωμένα να συνεχίσουν την ανανέωση του πολιτικού χώρου.
Ο «αντισυμβατικός» πολιτικός κύκλος που σχηματικά άνοιξε ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα κλείσει εύκολα εάν όσοι διεκδικούν  να σηματοδοτήσουν την απαρχή μιας νέας παραγωγικής περιόδου, δεν αποδειχτούν πραγματικά εναλλακτικοί. Και όχι απλά «υπομονετικά κομματικά υποκείμενα» που αποδέχονται κάθε προσβολή μέχρι να ολοκληρωθεί η τετραετία των κυβερνώντων και να έρθει η σειρά τους. Αν μοιρολατρικά  πολιτεύονται τα κόμματα της αντιπολίτευσης, οι ΣΥΡΙΖΑ/ΝΕΛ θα εμφανίζονται να έχουν ακόμη «αντισυμβατικό αφήγημα». Η εναλλαγή έχει πάψει να ισχύει. Όταν κάποιος φεύγει, φεύγει από την πολιτική σκηνή. Και όποιος έχει συμπληρώσει «ένσημα» σαν βοηθός, δεν θα ανέβει στα σίγουρα στη σκηνή.
 Αυτό μοιάζει να το έχει καταλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ γι αυτό και έχει αναθέσει «όλη την εξουσία στα τρολ». Τρολάρει κάθε πραγματικά εναλλακτική, μελετημένη και τεκμηριωμένη προσπάθεια, κυρίως στην οικονομία ή σε σχέση με τη νεολαία, λοιδορεί ότι δεν μπορεί να αντικρούσει, καταστρέφει ότι δεν μπορεί να ελέγξει (τρόπος εκλογής των Δημοτικών Συμβουλίων). Και τρολάρει γιατί δεν ελέγχει μέσω των (μαζικών ) κινημάτων τις διεργασίες στην κοινωνία (όπως θα έκανε η αριστερά, όπως επιδιώκει κάθε πολιτικός φορέας). Ελέγχει το κοινοβούλιο και άρα την εξουσία. Και με βάση τον κρατικό κορβανά επιχειρεί να πλήξει ότι ξεχωρίζει, προβοκάρει ότι πάει κόντρα στο σχέδιο «διακράτησης της εξουσίας».
 Αλλά εάν η αναπαραγωγή μέσα στην κρατική μήτρα αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ, τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν στερούνται ευθυνών (σαφώς μικρότερων λόγω μεγέθους και ελλείψει… κρατικών μέσων). Η αυτοεπιβεβαίωση και, σε μεγάλο ποσοστό, η αναπαραγωγή και η διαιώνισή τους μοιάζει να είναι το μείζον πρόβλημα του κομματικού απαράτ. Και αυτό αφορά σε παγκόσμια (δηλαδή ΗΠΑ και Ευρώπη) κλίμακα.
Πρόσθετα η ΝΔ είναι πολιτικά ανύπαρκτη γιατί δεν είναι αληθινή. Προσποιείται και προσπαθεί να κρύψει τον πραγματικό χαρακτήρα της. Άλλη είναι η «ούγια» της «χριστιανοκοινωνική» της βάσης, άλλα ο αρχηγός της πρεσβεύει και διαφορετικές είναι οι σύγχρονες ανάγκες σε μια συνεχώς μεταβαλλόμενη κοινωνία.
 Έτσι, αφενός έχουμε την εμμονή ενός κλαμπ «ειδικών» που δείχνουν να έχουν συνασπιστεί προκειμένου να κρατήσουν την εξουσία και αφετέρου είναι διάχυτη η άποψη περί της απροθυμίας αναζήτησης εναλλακτικών λύσεων στην οικονομία. Κυρίως γιατί δεν υπάρχει διάθεση «καψίματος» κεφαλαίου (κούρεμα χρέους). Χρήματα τα οποία έχουν δανειστεί τα κράτη και από αυτούς τους τόκους που βγαίνουν από την υπερφορολόγηση, τα ματωμένα πλεονάσματα, αντλεί τεράστιους πόρους το άκρως ευνοημένο 1% του παγκόσμιου πληθυσμού. Αυτοί είναι οι δύο βασικοί λόγοι (πολιτικός και οικονομικός) που ανατροφοδοτούν τα άκρα και την ακραία δεξιά στην Ευρώπη.
Οι ευκαιρίες ανανέωσης των εκπροσώπων του Λαού θα δώσει την εικόνα ότι κάτι αλλάζει. Είναι το πρώτο βήμα. Δεν αρκεί  όμως η ανανέωση μόνο στη σύνθεση των εκπροσώπων, γιατί σύντομα θα υπάρξει αποκαθήλωση (βλέπε Μακρόν)  εάν δεν συνδυαστεί με λειτουργικές προτάσεις. Ταυτόχρονα πρέπει να προκληθεί αισιοδοξία ότι μέσα από την προσδοκώμενη ανάπτυξη θα ωφεληθούν όλοι, έστω και όχι στον ίδιο βαθμό, και να χαράξει μια νέα προοπτική ότι η καθημερινότητα αλλάζει. Κάθε μέρα, κάθε χρόνο θα υπάρχει ανοδική κίνηση, ευκαιρίες και αυξήσεις. Έστω στο ύψος του πληθωρισμού αλλά, αυξήσεις. Μόνο έτσι μπορεί να οικοδομηθεί η συναίνεση του μέλλοντος.
Οι πολίτες θέλουν πίσω την ζωή τους. Να τους την δώσουμε λοιπόν οργανωμένα και θεσμικά. Τα κόμματα να γίνουν πιο ελκυστικά και να προσφέρουν ένα σχέδιο που δουλεύει. Και όσοι δεν μπορούν να υπηρετήσουν το νέο, ας τους αλλάξουν οι ψηφοφόροι. Γιατί, αντιθέτως, το ρίσκο θα είναι να… ξεμείνουν τα κόμματα από ψηφοφόρους. Πρέπει τα δημοκρατικά κόμματα να εγγυηθούν ότι οι εκπρόσωποι του Λαού θα βγαίνουν ακώλυτα, θα συμμετέχουν όλες οι ομάδες στις διεργασίες, θα ελαχιστοποιηθούν οι αποκλεισμοί. Και οι εκπρόσωποι των πολιτών θα ομνύουν στους εντολείς τους: τους ψηφοφόρους.  Διαφορετικά, έτσι γίνεται στις δημοκρατίες, οι πολίτες θα αντιδράσουν αυθόρμητα, χωρίς σχέδιο, άρα ασύνταχτα. Και το είδαμε πρόσφατα αυτό (2015), είναι κάτι που περιλαμβάνει τρομερά πισωγυρίσματα... Και μπορεί αυτή την φορά το εκκρεμές του τρόμου να πάει στα άκρα δεξιά! Και αυτό πραγματικά είναι πολύ επικίνδυνο για όλους μας…

Τετάρτη, 05 Δεκεμβρίου 2018 20:00

Απάχηδες της Πολιτικής

Γράφει ο
ΘΩΜΑΣ ΓΚΕΤΣΗΣ*

 

Η περίοδος που ζούμε είναι μια περίοδος θολή, δύσκολη, γεμάτη γρίφους. Δυσκολεύεται κάποιος να βάλει σε τάξη όσα συμβαίνουν στην κοινωνία και όσα σκέφτεται ο κάθε πολίτης. Υπάρχει απόλυτη σύγχιση, απόλυτος αιφνιδιασμός, απόλυτη απορρύθμιση της καθημερινότητας των Ελλήνων…
Συγκεκριμένα: Παρά τις διακηρύξεις και τις μεγαλοστομίες, η συντριπτική πλειοψηφία των συμπολιτών μας πένεται. Ο Έλληνας υποφέρει από την υπερφορολόγηση και την ανεργία και αδυνατώντας ν’ ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του, γίνεται θύμα των τραπεζών. Οι πλειστηριασμοί δίνουν και παίρνουν και πολλές φορές χάνει και το σπίτι του.
Οι συνεχείς μειώσεις των αποδοχών και ο ευτελισμός του μεροκάματου τον αναγκάζει να βρίσκει καταφύγιο στα συσσίτια της Εκκλησίας. Οι νέοι φεύγουν στο εξωτερικό. Οι χήρες και οι πολύτεκνες οι οικογένειες χωρίς ουσιαστική προστασία με αποτέλεσμα να οξύνεται επικίνδυνα το δημογραφικό πρόβλημα…
Υποσχέσεις αθετούνται, τα ψέματα πολλαπλασιάζονται, λάσπη εκτοξεύεται ασύστολα και επιλεκτικά εναντίον αντιπάλων, η συκοφαντία δηλητηριάζει και εξοργίζει κάθε έντιμο άνθρωπο, η ανομία, οι ληστείες, οι κακοποιήσεις ανήμπορων και υπερήλικων ατόμων είναι καθημερινές και ανατριχιαστικές… Τα Πανεπιστήμια κατάντησαν Κέντρα Διακίνησης Ναρκωτικών!
Τα σχολεία παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των εκπαιδευτικών, σε σχεδόν πλήρη εγκατάλειψη… (ελλείψεις εκπαιδευτικών, απόπειρα αλλοίωσης αναλυτικών προγραμμάτων… ).
Η Πολιτική Ηγεσία, τις τελευταίες μέρες, άνοιξε μέτωπο και με τους μαθητές, γιατί, λέει, κάνουν καταλήψεις σχολείων. Τα παιδιά φωνάζουν υπέρ της Μακεδονίας και κατηγορούνται για φασισμό! Εδώ η ίδια Ηγεσία δίδαξε την πρακτική των καταλήψεων τώρα δεν αρέσει …και φοβερίζει. Κάποιος επιτέλους πρέπει να θυμίσει στους πολιτικούς ότι για όσα συμβαίνουν στα σχολεία και τα Πανεπιστήμια, οι ΜΟΝΟΙ που δεν φταίνε είναι οι ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ και προπαντός τα ΠΑΙΔΙΑ…  Τα παιδιά δικαιούνται μεγαλύτερου σεβασμού και συνεχούς φροντίδας…
Η εκπαίδευση δε, απαιτεί ειλικρινές ενδιαφέρον, συνεννόηση και συναίνεση εθνική. Είναι ζήτημα εθνικό και δεν  αντιμετωπίζεται πρόχειρα και με επικίνδυνους πειραματισμούς. Απαιτεί ακόμα αύξηση και όχι μείωση των σχετικών κονδυλίων.
Είναι να απορεί κανείς με τη σημερινή Πολιτική Ηγεσία. Ενώ στηρίζεται σε ξύλινα πόδια και στερείται της απαραίτητης ουσιαστικής πλειοψηφίας κατέχεται από έμμονες ιδέες ότι μπορεί ΜΟΝΗ της να λύσει όλα τα μεγάλα προβλήματα της χώρας και μάλιστα σε …προεκλογική περίοδο… Και δεν αντιλαμβάνεται ότι γίνεται και γραφική και επικίνδυνη για τη χώρα. Δεν ενημερώνει έγκαιρα κανένα. Δε συνεργάζεται με κανένα. Στους ξένους (υπερδύναμη, Γερμανία…) πάντα πρόθυμη και πάντα εξυπηρετική. Της ζητούν 10 και δίνει 20! Η καρεκλίτσα …βλέπετε…  Κόλλησε πάνω της όπως το όστρακο πάνω στο βράχο… Και οι ξένοι την αντιμετωπίζουν ανάλογα. Δε θα μπορούσαν άλλωστε να βρούν  πιο υπάκουη σύμμαχο.
Σαν Έλληνας ντρέπομαι και πνίγομαι από την μπόχα που αναδύεται από τη συγκεκριμένη πολιτική. Κατά τη γνώμη μου χρειάζεται ΑΛΛΑΓΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ. Πριν είναι πολύ αργά…
Πριν κλείσω την παρέμβασή μου αυτή, θέλω να αναφερθώ και σε δύο ακόμα θέματα που συγκλόνισαν τη χώρα: το Μακεδονικό και το Εκκλησιαστικό…

1.Η υπερδύναμη και η Γερμανία κυρίως, θέλοντας να προλάβουν τη Ρωσία να μη βάλει πόδι στα Σκόπια, εξέφρασαν την επιθυμία στη χώρα μας να υπογράψει συμφωνία με τα Σκόπια για να μπορέσουν να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ!
Η Ελλάδα, σαν καλή και υπάκουη χώρα, υπέγραψε τη συμφωνία των Πρεσπών και έγινε ουσιαστικά η ουρά ενός ασήμαντου κρατιδίου στο οποίο παρέδωσε το ιερό όνομα της Μακεδονίας, τη γλώσσα και την εθνότητα…
Το χειρότερο είναι ότι άνοιξε για τα καλά την όρεξη για αλυτρωτικές  διαθέσεις αυτού του κρατιδίου και ο κίνδυνος είναι υπαρκτός… Η συμφωνία των Πρεσπών είναι κατάπτυστη και απορρίφθηκε αμέσως από τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων, χωρίς να ιδρώσει το αυτί της υπεύθυνης ηγεσίας…
Δύο μεγαλειώδη συλλαλητήρια έγιναν σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα για την ακύρωση της συμφωνίας χωρίς αποτέλεσμα. Κραυγή αγωνίας βροντοφώναξαν και ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Μανώλης Γλέζος και αγνοήθηκαν… Ντροπή! Παρατηρώ, αλίμονο , ότι την ίδια ανιστόρητη πολιτική ακολουθούμε  και στο θέμα της Βορείου Ηπείρου… Μπράβο μας!!! Αυτά τα χάλια βλέπει και ο Τούρκος ίσως και μας γελοιοποιεί καθημερινά. Το μόνο που μου μένει ειναι να ευχηθώ ο Θεός να βάλει το χέρι Του!!!
2.Ξαφνικά νάτο και το Εκκλησιαστικό!
Ένα πρωινό ο Πρωθυπουργός της χώρας με την παρουσία του Αρχιεπισκόπου, παρουσιάστηκε στις κάμερες της τηλεόρασης και φανερά ικανοποιημένος, σε διθυρανβικό τόνο, πληροφόρησε τους Έλληνες ότι πέτυχε ιστορική συμφωνία με την Εκκλησία …αιφνιδιάζοντας τους πάντες. Ανακοίνωσε στη συνέχεια 15 σημεία αυτής της συμφωνίας στα οποία συμφώνησε και ο Αρχιεπίσκοπος…
Δεν επιθυμώ να κρίνω οποιαδήποτε πτυχή αυτής της συμφωνίας. Υπάρχουν άλλοι πιο ειδικοί… Δεν μπορώ όμως να μην επισημάνω έκπληκτος τα εξής δυσκολονόητα:
-    Δεν υπήρξε καμία ενημέρωση του Πατριαρχείου.
-    Υπήρξε πλήρης άγνοια της Ιεραρχίας, της αυτόνομης Εκκλησίας της Κρήτης και των Μητροπολεων Ρόδου …που παρουσιάζουν ειδικό ενδιαφέρον.
-    Υπήρξε γενικός ξεσηκωμός του Κλήρου εναντίον της συμφωνίας.
Τελικά η συμφωνία ακυρώθηκε αμέσως. Και ήταν σωστή η ακύρωση. Σε προεκλογική περίοδο δεν επιτρέπονται παιχνίδια σε βάρος της Εκκλησίας. Η Εκκλησία της Ελλάδος πρόσφερε και προσφέρει τα πάντα στο Έθνος και δικαιούται μεγαλύτερου σεβασμού.


……............


Ένα βράδυ στις όχθες του Σηκουάνα, έκανε περίπατο ο πατριδολάτρης ποιητής Α. Βαλαωρίτης και του επιτέθηκαν απάχηδες. Ο ρωμαλέος ποιητής, με γροθιές, τους έτρεψε σε φυγή…
Ελπίζω να γίνει κατανοητό το μήνυμα του ποιητή!


*Συνταξιούχος Δάσκαλος

Γράφει ο
ΚΩΣΤΑΣ ΓΚΕΤΣΗΣ

 

Μέσα απ’ την διαρκή ομίχλη, μπορεί κάτι καλό να βγεί… Είναι αποδεδειγμένο και στην περίπτωση της ελληνικής κοινωνίας που βιώνει τόσα πολλά τα τελευταία χρόνια, τα λεγόμενα χρόνια της κρίσης... Τα διδάγματα, είναι πολλά και εξόχως ενδιαφέροντα…
Απ’ την μια έχουμε τον παραλογισμό της οικονομικής ευφορίας, που μαζί της έφερε και την διαφθορά σε όλα τα επίπεδα, για ν’ αναζητήσει την ασφάλεια του «ηθικού πλεονεκτήματος», το οποίο κόμιζε ο πολλά υποσχόμενος Αλέξης Τσίπρας και οι συνοδοιπόροι του…
Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο της μετάβασης και της χαμένης ελπίδας, θα πρέπει να εντοπιστεί το πεδίο δράσης και συλλογισμού, απ’ το οποίο θα προκύψουν τα πολλά οφέλη… Γιατί αυτό το πεδίο συλλογισμού και ανάλυσης τα παρέχει όλα. Απ’ την πρώτη ημέρα που η χώρα έδειχνε πως μπορεί ν’ αλλάξει και σελίδα και να προχωρήσει σ’ έναν κόσμο διαφορετικό.
Έρχεται η πρώτη ψυχρολουσία, η οποία αποδεικνύει ότι ο Αλέξης Τσίπρας, δεν ζητούσε ν’ αλλάξει τον κόσμο, αλλά να γαντζωθεί στην εξουσία θεωρώντας ότι θα ζήσει τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του, μ’ αυτή. Πρώτη πράξη, το τερατούργημα της συνεργασίας, με ον ακροδεξιό Καμένο, που κάποιοι νόμισαν, ότι κι αυτός ήρθε να υπηρετήσει το «ηθικό πλεονέκτημα». Και φυσικά ξεγελάστηκαν.
Για να έρθει η τραγική συνέχεια. Αντί του νέου κόσμου και της αλλαγής των πάντων, που όλοι περίμεναν και θεωρούσαν ότι θα τα κάνει πράξη ο Τίπρας, είδαν ακριβώς τα αντίθετα, με το τέλος να τους επιφυλάσσει εντελώς τα χειρότερα και περισσότερο τραγικά...  Το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο και ιδιότυπο, σε σχέση με την πολιτική ιστορία της πατρίδας μας. Μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδος, η οποία κρατάει κάποιους μήνες, μέχρι τώρα και μπορεί να διαρκέσει άλλους δέκα μήνες, μέχρι τον Οκτώβριο του 2019.
Μια παρατεταμένη, πλην όμως υγιής προεκλογικής περίοδος, υπό άλλες συνθήκες, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως η καλύτερη περίοδος, μιας και οι πολίτες θα μπορούσαν να συζητήσουν και μετά από έντονο προβληματισμό, ν’ αποφασίσουν το καλύτερο για την πατρίδα μας.
Τούτη όμως η προεκλογική περίοδος, με την υπογραφή του Αλέξη Τσίπρα, θα είναι η πιο βλαβερή, άρα όσο το δυνατόν νωρίτερα τελειώσει, τόσο το καλύτερο για την χώρα μας και τον λαό της… Να περάσει και να μην την θυμάται κανένας… Αν αυτό μπορεί να συμβεί, που όμως είναι πάρα πολύ δύσκολο…
Αναφέρουν οι πληροφορίες, πως σε σύσκεψη στο Μαξίμου, όπου συζητήθηκε το τραγικό κλίμα που έχει διαμορφωθεί εις βάρος της κυβέρνησης, ο πρωθυπουργός ήταν αισιόδοξος. Είπε χαρακτηριστικά, πως ο ίδιος μπορεί «να γυρίσει το παιχνίδι»!
-Μπορεί όμως, να γυρίσει ένα «παιχνίδι», που απ’ την αρχή, είναι χαμένο;
Οι δημοσκοπήσεις, όλες χωρίς καμία εξαίρεση, μαρτυρούν ότι δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής στην ελληνική κοινωνία, για το μόρφωμα ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που σημαίνει ότι ο πρωθυπουργός, για να είναι τόσο σίγουρος, κάποια επικίνδυνη σκέψη θέλει να κάνει πράξη. Και απ’ τα όπλα που μπορεί να έχει στα χέρια του, το μόνο που του έχει απομείνει, είναι η καλλιέργεια του κλίματος μίσους και διχασμού, απ’ το οποίο θεωρεί ότι θα έχει πολλά οφέλη.
Βεβαίως και δεν έχει την ελάχιστη δυνατότητα «να γυρίσει κανένα παιχνίδι». Και αυτό ως διαμορφωμένη πραγματικότητα, μετά από εκλογική διαδικασία, θα είναι το όφελος το οποίο θα έχει στα χέρια του ο ελληνικός λαός, για να ορίσει το μέλλον του.
Θα τα έχει δει όλα… Και τα αποτελέσματα της πρώτης περιόδου, τα οποία οδήγησαν την χώρα «στα βράχια», αλλά και το πείραμα της μετάβασης στο καλύτερο, το οποίο απ’ την αρχή παρουσιάστηκε ως κενό περιεχομένου, αλλά με μεγάλα λόγια, τα οποία κανένας δεν θέλει να θυμάται…
Και το μήνυμα. Η όποια αλλαγή προς το καλύτερο, η όποια προσπάθεια να αλλάξει σελίδα η χώρα, δεν μπορεί να στηρίζεται στις σαθρές βάσεις που έστησε ο Τσίπρας, μόνο και μόνο για να βρεθεί στην εξουσία και να κάνει τις υπέρ πάτων προσπάθειες, για να μην την χάσει. Με το χειρότερο… Να μην υπολογίζει τον κοσμάκη που τον στήριξε και προκειμένου να είναι αυτός πρωθυπουργός, θα επιθυμεί να τον οδηγήσει σε καταστάσεις μίσους. Ακριβώς σ’ αυτό το πεδίο, το οποίο έχει πληρώσει πολύ ακριβά, αυτή η χώρα…
Γι’ αυτό και πρέπει να επιμείνουμε… Πως η παρατεταμένη προεκλογική περίοδος, που θα περάσει μέσα από το μίσος, θα το απορρίψει απ’ την μια, αλλά θα οδηγήσει και σε σοβαρές σκέψεις,  για το πώς θα προκύψει το καλύτερο για την πατρίδα μας.
Όλα αυτά φαντάζουν σαν μια απλή διαδικασία, αλλά δεν είναι... Καταδεικνύεται όσο ποτέ άλλοτε, ότι η όποια μεγάλη αλλαγή, δεν μπορεί ν’ αφορά τα «ψεύτικα τα λόγια, τα μεγάλα», αλλά τις προγραμματικές συμφωνίες και όλες τις πολιτικές δυνάμεις, να είναι μέσα στο «παιχνίδι» και να μην κοιτάζει η μια το πως θα καταστρέψει την όποια θετική προσπάθεια της άλλης. Θα χρειαστεί οι πολίτες, μπροστά στην όποια απόφασή τους, να φέρνουν -με κάθε ευκαιρία- στην μνήμη τους, τις ημέρες που ζήσαμε στα τέλη του 2014, μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2015. Γιατί μέσα και απ’ αυτές τις εικόνες, θα μπορεί να φαίνεται και το ανάστημα, του κάθε πολιτικού αρχηγού και φυσικά της παράταξης που εκπροσωπεί...

Γράφει ο
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΕΓΑΣ

 

Αν και το ελληνικό πρόβλημα ήταν πρόβλημα παραγωγικότητας (αντιπαραγωγικός και κρατικοδίαιτος ιδιωτικός τομέας) και δημοσιονομικής σπατάλης επί ΝΔ (διορισμοί, κουμπάροι, προμήθειες), τελικά αυτά που έμεινε από την κρίση είναι τρία πράγματα:

α/Η κρίση ήρθε το 2010.
β/Τα μνημόνια έφεραν την κρίση
 γ/ Η αρχιτεκτονική του μνημονίου ήταν η κατάλληλη για να σωθούν οι ξένες (γαλλικές και γερμανικές) τράπεζες.

 Το πρώτο και το δεύτερο είναι μεγάλα λάθη. Το μνημόνιο και το ΔΝΤ κατέστησαν αναπόδραστη εξέλιξη για τον τόπο λόγω Αλογοσκούφη και Καραμανλή.
Η τρίτη διαπίστωση είναι απολύτως σωστή. Το ελληνικό χρέος είναι τεράστιο γιατί τότε, το 2010, αυτό δεν κουρεύτηκε προκειμένου να μην θιγούν οι ξένες τράπεζες-κάτοχοι ελληνικών αξιόγραφων (ομολόγων). Το επιχείρημα ήταν ότι η παγκόσμια οικονομική κρίση που πυροδοτήθηκε με τη κατάρρευση της lehman brothers (2008) ήταν στην αρχή της και μπορούσε να επεκταθεί παγκόσμια μέσω τραπεζών. Η αλήθεια είναι ότι οι ευρωπαίοι «εταίροι» κοίταξαν την τσέπη τους.
 Και αυτό το (ελληνικό) χρέος σήμερα, παρά το ονομαστικό κούρεμα των 110 δις το 2012, δεν είναι βιώσιμο (σ.σ. όπως αρέσκονται να το αποκαλούν οι τεχνοκράτες). Δύσκολα μπορούν να πληρωθούν τόκοι σε κεφάλαιο (χρέος) 360 δις ευρώ, καθώς με επιτόκιο 4% (σ.σ.: που θεωρείται ευνοϊκό με τα υφιστάμενα στοιχεία!) θα πρέπει να διπλασιαστεί το πλεόνασμα σε 7% του ΑΕΠ κάθε χρόνο (14 δις σε τόκους!). Μιλάμε για τεράστια φοροεπιβάρυνση.
Τώρα, σχεδόν δέκα χρόνια μετά το πρόβλημα είναι ξανά οι τράπεζες, αλλά οι… ελληνικές! Λόγω «κόκκινων» δανείων έχουν ανάγκη μιας νέας ανακεφαλαιοποίησης καθώς πρόκειται για άδεια τσόφλια και όχι για κανονικές τράπεζες. Οι οποίες, πλέον, συντηρούνται από τις προμήθειες των 30 ή 50 λεπτών στην εξόφληση των λογαριασμών κοινής ωφέλειας που πληρώνουν οι πολίτες στα καταστήματά τους.

 

Το τέλειο τέχνασμα
Την αρχή για την ανακεφαλαιοποίση έκανε η Eurobank και θα επακολουθήσουν οι άλλες.
 Ας δούμε τι επιχειρεί να κάνει η εν λόγω τράπεζα.
Η Eurobank απορρόφησε την (θυγατρική της) Grivalia δίνοντας 16 τραπεζικές μετοχές έναντι μιας της εταιρείας εκμετάλλευσης ακινήτων. Έτσι ο Καναδός Prem Watsa, μέτοχος και στις δύο, διπλασιάζει το ποσοστό του στην Τράπεζα (αποκτά το 34% από περίπου 17%) και μάλιστα, χωρίς να πληρώσει για την (αναγκαία) ανακεφαλαιποποίησή της (όπως θα κάνουν οι άλλοι μέτοχοι των υπολοίπων τραπεζών μέσα στο 2019, κάτι που αποτελεί αφορμή για το ξεπούλημα στο Χρηματιστήριο…).
 Μάλιστα ο Watsa ευνοήθηκε (σ.σ. εάν δεν την πυροδότησε) από την πτώση του Χρηματιστηρίου αφού εξευτελίστηκαν οι τραπεζικές μετοχές και ό ίδιος, μέσω Grivalia εμφανίστηκε σαν «λευκός ιππότης»-σωτήρας της τράπεζάς αποκτώντας υπερδιπλάσιες μετοχές της Eurobank μόνο με τις μετοχές μιας εταιρείας real estate…
Πρόσθετα, τα ακίνητα (υποθήκες «κόκκινων» δανείων) θα περάσουν σε εταιρεία Ειδικού Σκοπού, αλλά ουσιαστικά την εκμετάλλευση ΟΛΩΝ των ακινήτων θα αναλάβει η νέα Grivalia.
Κοντολογίς η Eurobank χωρίς να… πουλήσει ακίνητα διαγράφει τα «κόκκινα» δάνεια, η περιουσία (υποθήκες) μένουν στην ίδια και ο κύριος μέτοχος, χωρίς να βάλει επιπλέον χρήματα, διπλασιάζει το ποσοστό του.
Το τέλειο τέχνασμα. Μόνο που αφορά τους μετόχους και δεν μετατρέπει -που είναι το ζητούμενο- την Eurobank σε μια κανονική τράπεζα. Αυτός θα έπρεπε να είναι ο στόχος της χώρας (άρα της κυβέρνησης) προκειμένου τόσο η ίδια όσο και οι άλλες τράπεζες να χρηματοδοτήσουν την αναπτυξιακή διαδικασία που έχει ανάγκη η πατρίδα μας.
Εξηγεί επίσης γιατί τα (ξένα) επιθετικά-κερδοσκοπικά fund ήρθαν και τοποθετηθήκαν τόσο μακροπρόθεσμα στην Ελλάδα, ενώ συνήθως «χτυπούν», κάθονται λίγες ημέρες και φεύγουν για άλλες "πατρίδες"…
Ήρθαν για τις επιχειρήσεις και τα ακίνητα-φιλέτα της Ελλάδας. Είναι κάτι που το είχαμε επισημάνει εξ αρχής. Τα οποία θα τα αποκτήσουν στο 1/3 της σημερινής τους τιμής και θα τα μοσχοπουλήσουν σε λίγα χρόνια. Τότε τα εν λόγω fund θα φύγουν από την Ελλάδα έχοντας αποκομίσει τεράστια κέρδη! Και η χώρα δεν έχει-δεν θα έχει τράπεζες. Θα μένει καταδικασμένη σε παραγωγική καθήλωση…
Βεβαίως η προσπάθεια ανακεφαλαιοπίησης της τράπεζας, κάθε τράπεζας, είναι κάτι θετικό καθώς απομακρύνει τους κινδύνους για τους καταθέτες και, εν δυνάμει, μπορεί να χρηματοδοτήσει τις αναπτυξιακές ανάγκες της κοινωνίας… Αν και στην προκειμένη περίπτωση η ανακεφαλαιοποίηση γίνεται με… τούβλα και οικόπεδα και όχι με ζεστό χρήμα. Ωστόσο το τέχνασμα της μείωσης των κόκκινων δανείων είναι απερίγραπτο. Πρόκειται για αποθέωση της ... δημιουργικής λογιστικής. Και δεν αποκλείεται να το απορρίψουν οι Εποπτικές Αρχές εκτός Ελλάδας (SSM). Άρα προκύπτει ζήτημα ποιότητας των εποπτικών κεφαλαίων!
 
Ανακεφαλαιοποίηση με τούβλα ή με φόρους;
 Από την άλλη πλευρά είναι το σχέδιο Στουρνάρα για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με... φόρους. Υπό αυτή την έννοια η κεφαλαιακή στήριξη της Eurobank είναι προτιμητέα.
 Σε κάθε περίπτωση οι φορολογούμενοι θα βάλουν και άλλα λεφτά για τις τράπεζες. Αυτή τη φορά καθώς τα Fund που θα αγοράσουν κοψοχρονιά τα «κόκκινα» δάνεια, θα λάβουν σαν εγγύηση και περίπου 8 δις από τον φόρο που δεν θα πλήρωναν οι τράπεζες τα επόμενα χρόνια (αν έχουν κέρδη). Και εάν δεν επιτύχουν κερδοφορία, το δημόσιο θα πλήρωνε στις τράπεζες τα αντίστοιχο ποσό. (Ουσιαστικά θα τις χρηματοδοτήσει επειδή… δεν μπόρεσαν να βγάλουν κέρδη…).
 Κοντολογίς τα fund θα πάρουν τα στεγαστικά δάνεια κοντά στα 30 σεντς το κάθε ευρώ του στεγαστικού-επιχειρηματικού δανείου (30%). Και για δάνεια  40 δις θα καταβάλουν 12 δις, έχοντας εξασφαλίσει το 67% του καταβαλλόμενου ποσού (τα 2/3) από το δημόσιο (αναβαλλόμενος φόρος). Ότι βγάλουν από εκεί και πέρα, πέραν των 4 δις ευρώ δηλαδή (μέχρι τα 12 που θα ξοδέψουν) θα είναι υπερκέρδη!
 Απ ότι αποκαλύπτεται και τότε (2010) και τώρα (2018) όλα γίνονται για τις τράπεζες. Τότε για τις ξένες, τώρα για τις εγχώριες (που ελέγχουν οι ξένοι). Η πολιτεία έχει υποσχεθεί να μην πληρώσουν φόρο (και εάν δεν έχουν κέρδη να τις ενισχύσει οικονομικά το δημόσιο) προκειμένου να έχουν κεφαλαιακή επάρκεια (εποπτικά κεφάλαια). Και η μάχη τώρα για την σεισάχθεια των κόκκινων δανείων γίνεται για την ανακατανομή τω εν λόγω χρημάτων (8 δις ευρώ).  Ως προς την Eurobank, η χρηματιστηριακή καταιγίδα ήταν μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία προκειμένου ο Καναδός-Ινδός Watsa να βάλει γερό πόδι (34%) στην τράπεζα.
 Και η όλη συζήτηση περιορίζεται στις τράπεζες και τους μετόχους. Πίσω όμως από αυτές τις εξελίξεις είναι οι δανειολήπτες. Οι οποίοι, σε ένα μήνα δεν θα έχουν την προστασία του νόμου Κατσέλη. Όταν σπίτια αντικειμενικής αξίας 100.00 ευρώ θα βγαίνουν στο σφυρί με συνοπτικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2018 21:07

Η Ευρώπη σε περιδίνηση

Γράφει ο
ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ Λ. ΟΜΗΡΟΥ*

 

Όταν η Συνθήκη της ρώμης έθεσε το 1957 τα θεμέλια για την ενοποίηση της Ευρώπης, ο τότε Πρωθυπουργός της Βρετανίας Χάρολντ Μακμίλλαν ζήτησε να συμμετάσχει και το Ηνωμένο Βασίλειο σε αυτό το ευρωπαϊκό εγχείρημα.  Ο Στρατηγός Ντε Γκολ ωστόσο αντιτάχθηκε, θεωρώντας ότι η Βρετανία θα λειτουργούσε ως Δούρειος Ίππος των Αμερικανών.
Από τότε πέρασαν πολλές δεκαετίες. Η Βρετανία εντάχθηκε αργότερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, διατηρώντας ωστόσο μια μόνιμη επιφυλακτικότητα και αίσθηση υπεροψίας, κατάλοιπο  της νοοτροπίας της πάλαι ποτέ Βρετανικής αυτοκρατορίας. Ροκανίζοντας συστηματικά κάθε πρωτοβουλία και κάθε προοπτική ενδυνάμωσης του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.
Η Βρετανική υπεροψία στηρίχθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα και στην ειδική σχέση που είχαν συνάψει, ΗΠΑ και Ηνωμένο Βασίλειο, επί Προεδρίας Ρούζβελτ και Πρωθυπουργίας Τσώρτσιλ.
Στην πορεία του χρόνου αυτή η προνομιακή σχέση ατόνησε και οι ΗΠΑ εγκαθίδρυσαν ειδικές σχέσεις, οικονομικές και πολιτικές, μέσα στον ευρωπαϊκό χώρο, με τη Γερμανία.
Στη Βικτωριανή εποχή οι Βρετανοί, γνωστοί για το ακραίο σαρκαστικό τους χιούμορ, έλεγαν ότι όταν η ομίχλη σκεπάζει τη Μάγχη, καλύπτεται ολόκληρη η Ευρώπη. Θέλοντας να ικανοποιήσουν τον αθεράπευτο μεγαλοϊδεατισμό τους. Και ενώ στη Βικτωριανή εποχή μπορούσαν ακόμα να ζουν, στο δικό τους «σύνδρομο ανωτερότητας», σήμερα η «ομίχλη της Μάγχης» έχει σκεπάσει, για τα καλά, ολόκληρη τη γηραιά ήπειρο.
Τα όσα διαδραματίζονται στη Βρετανία για το «BREXIT», αποτυπώνουν, από τη μια, την παθολογική νοσταλγία για τα «μεγαλεία» της εκλιπούσας αυτοκρατορίας και από την άλλη, το μόνιμο αντιευρωπαϊκό σύνδρομο της «γηραιάς Αλβιώνας».
Όλα αυτά όμως συμβαίνουν, καθώς το ευρωπαϊκό οικοδόμημα βρίσκεται σε ευρύτερη κατάσταση περιδίνησης. 62% των Γερμανών, σύμφωνα με τελευταία δημοσκόπηση, ζητούν την αποχώρηση της Μέρκελ από την Καγκελαρία. Το διπολικό κομματικό σύστημα στη Γερμανία διαλύεται. Τα ποσοστά Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλδημοκρατών καταρρέουν, ενώ εκείνα των ακροδεξιών -ευρωσκεπτικιστών- απογειώνονται.
Το συγκεντρωτικό προεδρικό σύστημα στη Γαλλία φαίνεται, προς το παρόν, να διασώζει τον Εμμανουέλ Μακρόν , ωστόσο τα δημοσκοπικά ποσοστά της Λεπέν παρουσιάζονται εφιαλτικά αυξημένα.
Στην Ιταλία, η ακροδεξιά ασκεί εκτελεστική εξουσία και συγκρούεται βίαια με τις Βρυξέλλες.
Τα ακροδεξιά, αντιευρωπαϊκά και εν πολλοίς νεορατσιστικά κόμματα σε ολόκληρη την Ευρώπη, μεγεθύνονται ενώ η υδροκέφαλη γραφειοκρατία των Βρυξελλών παραμένει αμήχανη, άβουλη και ανίκανη  να αντιδράσει.
Τα βασικά πολιτικά κόμματα του «δημοκρατικού τόξου», φιλελεύθεροι και σοσιαλδημοκράτες, αδυνατούν να αντιμετωπίσουν την επερχόμενη καταιγίδα, εμμένοντας σε πολιτικές που τροφοδοτούν την κρίση και γιγαντώνουν το θηρίο του αντιευρωπαϊσμού.
Καθώς μια νέα σκοτεινή και φοβική περίοδος για την Ευρώπη προμηνύεται, η ανάγκη μιας ευρύτατης δημοκρατικής συσπείρωσης, με πραγματικά προοδευτικό περιεχόμενο, καθίσταται επιτατική.
Διαφορετικά, η Ευρώπη θα είναι υποχρεωμένη να ξαναζήσει το, αλήστου μνήμης, εφιαλτικό της παρελθόν.


*Τέως Πρόεδρος Βουλής των Αντιπροσώπων της Κύπρου

Γράφει ο
ΚΩΣΤΑΣ ΓΚΕΤΣΗΣ

 

Το είχαμε ξεχάσει, αν και με πολλή έμφαση, μας το θύμιζε ο Νιόνιος... «Των Ελλήνων οι κοινότητες φτιάχνουν άλλον γαλαξία» και επί πλέον πως των ελλήνων οι κοινότητες, κράτησαν την ελληνική περιφέρεια όρθια, κρατώντας πρώτα και τα πιό απομονωμένα χωριά, στην ζωή...
Για να έρθει η «χαριστική βολή»! Καποδίστριας στην αρχή και Καλλικράτης στην συνέχεια... Και στις δυό μεταρρυθμίσεις(!), θαρρείς πως ο νομοθέτης ήταν βαλτός... Να διαλύσει τα χωριά. Δημιουργήθηκε η επίφαση εκπροσώπησης, που ως τέτοια, σε κανένα πεδίο, δεν έκανε το καλό. Αντίθετα μεγάλο κακό... Και στην λειτουργία των δημοτικών συμβουλίων, όπου το θεσμικό πλαίσιο επέβαλλε στον δημοτικό σύμβουλο, να λειτουργεί μόνο για την δημοτική ενότητα που εκπροσωπούσε, αλλά και στα τοπικά συμβούλια, τα οποία είχαν μόνο διακοσμητικό χαρακτήρα και άφηναν τον χώρο, για να εργαλειοποιηθούν, από δημάρχους και άλλους παρατρεχάμενους.... Ο κάθε υποψήφιος, έψαχνε για την στελέχωση του κάθε τοπικού συμβουλίου, σε πολίτες που θα έφερναν ψήφους και στην συνέχεια θ’ αδιαφορούσαν για τα πολλά προβλήματα των χωριών. Με σημαντικότερο αρνητικό αποτύπωμα, να λειτουργούν τα χωριά χωρίς έστω και την υποτυπώδη ηγεσία. Σώθηκαν τα χωριά μας, γιατί είχαν σημείο αναφοράς τον πρόεδρο, που ήθελε δεν ήθελε, έπρεπε να εργαστεί και να παρουσιάσει αποτέλεσμα...
«Φτωχός συγγενής», είναι ο κάθε πρόεδρος τοπικού συμβουλίου, όσο η αυτοδιοίκηση λειτουργούσε και λειτουργεί με το θεσμικό πλαίσιο, που επέβαλε ο Καλλικράτης. Να πάει να παρακαλέσει τον δήμαρχο, να βγάλει κανένα χιλιάρικο, για ν’ αλλάξει κάποια καμένη λάμπα ή να βρει, με το χιλιάρικο αυτό, τον τρόπο να καθαρίσει κάποια σημεία του χωριού. Και βέβαια αποδεχόταν το ρόλο του φτωχού συγγενή, ο κάθε πρόεδρος, γιατί είχε συμφωνήσει από πριν να είναι ο απολογητής του δημάρχου που τον επέλεξε... Ελάχιστα τα παραδείγματα των τοπικών προέδρων, όχι μόνο στην περιοχή, αλλά σ’ ολόκληρη την χώρα, που είχαν τον... τσαμπουκά, ν’ αντιπαρατεθούν με δημοτική αρχή και δημοτικό συμβούλιο, για να εξασφαλίσουν αυτά που είχε ανάγκη το χωριό τους... Ήταν έτσι τα πράγματα, που και να ήθελε κανένας να διεκδικήσει, έβρισκε μπροστά του τοίχο!
Δεν πήγαινε άλλο... Το είχαν διαπιστώσει οι πάντες, πως τα χωριά μας, δεν διαλυόταν, ήταν ήδη διαλυμένα... Για να έρθει ο Κλεισθένης, που επιχειρεί να βάλει σε τάξη τα κακώς κείμενα στον χώρο της αυτοδιοίκησης και να την απαλλάξει από αδικίες και τάσεις καταστροφής...
Την θέση του «φτωχού συγγενή» προέδρου του τοπικού συμβουλίου, θα πάρει ένα αυθύπαρκτο και αυτόνομο τοπικό συμβούλιο, το οποίο θα εκλέγεται όπως ακριβώς εκλέγεται το Δημοτικό Συμβούλιο και θα έχει ανάλογες αρμοδιότητες, σ’ ότι αφορά τον ζωτικό χώρο του κάθε χωριού... Θα έχει προϋπολογισμό και πρωτίστως θα έχει την δυνατότητα να διεκδικεί απ’ την δημοτική αρχή και το δημοτικό συμβούλιο, αυτό που δικαιούται...
Είχε την πρόνοια ο νομοθέτης, να ορίσει την διαδικασία εκλογής κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να μην επιτρέπεται η κάθε προσπάθεια σε επίπεδο χωριού, να συνδέεται με τους δημοτικούς συνδυασμούς. Και δεν θα συνδέεται, γιατί και εκλογικά, δεν θα το επιθυμεί κανένας. Ούτε ο υποψήφιος δήμαρχος, για να μην περιχαρακώσει τους ψηφοφόρους του, στην τοπική αντιπαράθεση, ούτε οι υποψήφιοι του τοπικού συμβουλίου, για να μην θεωρηθούν συμπληρώματα της μιας ή της άλλης παράταξης, άρα και ανήμποροι να διεκδικήσουν το καλύτερο για το χωριό.
Το νέο θεσμικό πλαίσιο και σ’ αυτόν τον τομέα, όπως και στο σύνολο της λειτουργία της αυτοδιοίκησης, επιτρέπει να γίνουν πολλά πράγματα, να γίνουν σημαντικά βήματα, για να μην μιλάμε μετά, για τα χαμένα χωριά μας... Όμως ποτέ από μόνο του, ένα θεσμικό πλαίσιο, δεν έλυσε προβλήματα. Τα προβλήματα τα λύνουν οι πολίτες που θ’ ασχοληθούν σοβαρά, αξιοποιώντας τις δυνατότητες που δίνει το θεσμικό πλαίσιο...
Που πολύ απλά σημαίνει, πως πρέπει να προκύψει ενδιαφέρον για τα χωριά... Κυρίως απ’ όλους αυτούς που μέχρι τώρα, φώναζαν για την κατάντια των χωριών μας και είχαν δίκαιο να δυναμώνουν την ένταση της φωνής τους, καθόσον ότι κι αν έκαναν, απ’ όπου κι αν προχωρούσαν, θα έβρισκαν μπροστά τους τοίχο...
Με αρχή του διαλόγου το ποιοί είμαστε και τι ζητάμε, είναι σίγουρο πως το ενδιαφέρον θ’ αυξάνεται και θα προκύψει το καλύτερο... Θα κινητοποιηθούν πολίτες, οι οποίοι δεν θα επιθυμούν τις εντυπώσεις που προσφέρει η προεκλογική φασαρία, σε δημοτικό επίπεδο και κατά την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, θα έχουν ένα σημαντικό όφελος. Θα διαμορφώσουν το πλαίσιο της διεκδίκησης για την επόμενη ημέρα και είναι σίγουρο πως θα καταφέρουν πολλά...
Κι εκεί που κανένας παρατηρεί και καταγράφει τα θετικά, μιας χρήσιμης προσπάθειας, διαπιστώνει και την ιδιοτροπία... Γιατί να πάω εγώ, στο τοπικό συμβούλιο, λένε κάποιοι χωρίς βάζουν υπεράνω όλων την ουσιαστική προσφορά, που για τις μέρες μας, είναι η αναγκαιότητα να κρατηθούν τα χωριά μας όρθια...
Αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς... Πρέπει να αισιοδοξούμε... Θα βρεθούν σοβαροί πολίτες, που θ’ αντιληφθούν την αναγκαιότητα της εποχής...

Γράφει ο
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΕΓΑΣ

 

Σας ευχαριστώ από καρδιάς, σφίγγω καθενός το χέρι του. Με συγκινήσατε, μου δώσατε περίσσια δύναμη, ξανα-ανέβηκα στο Ξηροβούνι μου! Το βουνό των παιδικών μου χρόνων! Αλλά, όχι σαν Σίσυφος «που κύλαγε λιθάρια τον ανήφορο» κατά την φράση της γιαγιάς μου,  αλλά ακέριος τσοπάνης και περιηγητής με μακρύ ορίζοντα!
Δεν ξέρω αν σας ξεβόλεψα σήμερα που ήρθατε εδώ αλλά να ξέρετε ότι ξεβολεύτηκα και εγώ. Πίστευα ότι αυτά που γράφω αφορούν λίγους. Τώρα κατάλαβα πως ό,τι είναι γραμμένο με ψυχή, ό,τι είναι διατυπωμένο αληθινά, προώρισται να κινητοποιήσει… Ό,τι έχει ψυχή και προοπτική έχει αναγνώριση!
Όταν βρίσκεσαι στον τόπο σου, όταν βλέπεις τα όνειρά σου να πραγματοποιούνται, όταν τα ζαρωμένα χέρια που σε πήραν αγκαλιά σου δίνουν ακόμη δύναμη, όταν τα τρυφερά χεράκια που εσύ χουχούλιασες σε δείχνουν «να εκεί είναι ο μπαμπάς μου», είσαι ευτυχισμένος.
 Έκανα μια δύσκολη διαδρομή και ακόμη δεν απήλαυσα του κόπους μου. Πρώτον γιατί ξέρω ότι αν καθίσω για να απολαύσω θα «τρώω» από την ιστορία, από την διαδρομή και, δευτερευόντως, όταν κάθεσαι και «τρως» γίνεσαι πλαδαρός. Στο νου και το σώμα. Και τα δύο είναι το ίδιο ορατά, το ίδιο επικίνδυνα…
Εξάλλου ο Ηπειρώτης δεν κάθεται ποτέ. Έχει μικρή σκευή, εμείς οι φερέοικοι τσοπάνηδες ακόμη μικρότερη, και συνεχώς μετακινείται. Μάστορας, φούρναρης, τσοπάνος ή τσέλιγκας, αργυροχρυσοχόος πίσω από τα κοπάδια για να μετατρέψει τον πλούτο σε ακριβό κόσμημα που θα το διαφυλάξει η θυγατέρα στην τραχλειά της… Πάντα μεταλαμπαδεύαμε τέχνη στον κόσμο και φέρναμε πλούτο πίσω…
Αυτή τη δύσκολη διαδρομή από τη στάνη του Ξηροβουνίου, από τα καπνοχώραφα της Άρτας, από τους μπαχτσέδες του κάμπου μέχρι σήμερα επιχείρησα να την περιλάβω στο βιβλίο μου. Το οποίο έχει ηπειρώτικο άρωμα από την πρώτη στιγμή (το αποκαλύπτει ο τίτλος εξάλλου) και περιεχόμενο του φτιαγμένο με κάματο.
 (Και μια παρένθεση για τα ΑΝΑΠΙΑΣΜΑΤΑ: Εκτός από το ξανάπιασμα της ιστορίας, το ξανακοίταγμα τι κάνουμε και τι πάει στραβά, δείχνει επίσης την αποφασιστικότητα να ξαναπιάσουμε τα προζύμια και να ζυμώσουμε… Αρκετά με το κοσκίνισμα σαν την νύφη που δέκα μέρες κοσκινάει γιατί δεν θέλει να ζυμώσει… Πρέπει να ζυμώσουμε και επιβάλλεται να φουρνίσουμε. Ειδάλλως, δεν υπάρχει λόγος να μιλάμε, να μιλούν δηλαδή, να εκφέρουν βερμπαλιστικά διάφορες απόψεις οι οποίες είτε είναι ανεφάρμοστες είτε δεν έχουν σκοπό να υλοποιήσουν... Νισάφι με όλους αυτούς με τις κούφιες διακηρύξεις…)
 Αυτός λοιπόν είναι ο πλούτος μου από τα σχεδόν 35 χρόνια των κόπων μου (για να μην αναφερθώ -καθ ότι δεν έχω ένσημα- στα προηγούμενα 15 της σκληρής οικογενειακής απασχόλησης).
Αλλά δεν έμεινα, νομίζω, στο παρελθόν αλλά επιχείρησα να πω και για τα μελλούμενα. Τι πρέπει να κάνουμε... Πίστευα  ότι είχα, έχω, έχουμε δύο υποχρεώσεις:
-Να αφήσω, να αφησουμε μια κληρονομιά στα παιδιά του κόσμου (και τα παιδιά μας). Και αυτή είναι η γνώση, ο αγώνας για τις σπουδές, το δίδαγμα της εργατικότητας, το σθένος, την πίστη σε δυνατές και διαχρονικές αξίες. Με το προσωπικό παράδειγμα, την ηθική και το δίκαιο ώστε να οπλιστεί η νέα γενιά…
-Και εμείς να συνεχίσουμε να παλεύουμε σε ένα μεταβαλλόμενο κόσμο όπου εντείνονται οι ανισότητες, που τον κυριεύουν οι προβοκάτορες. Και να συνεχίσουμε με το ίδιο σθένος για τα ιδανικά που εμάς κινητοποίησαν. Τόσο αποτελεσματικά δε που έφτανε η προοπτική για ένα πιο δίκαιο, για ένα καλύτερο αύριο να μας κάνει ευτυχείς. Τότε που ζούσαμε με την προοπτική μιας λαμπρής ημέρας, μιας καλύτερης μοίρας για όλους μας.
Ξεκίνησα να γράφω το βιβλίο για τα παιδιά μου, για όλα τα παιδιά, καθώς έβλεπα το Δημογραφικό πρόβλημα να εντείνεται, τις χαμένες ευκαιρίες για δημιουργία και αυτοπραγμάτωση, ένα ακόμη κύμα μετανάστευσης να τρώει τις σάρκες του Έθνους. Γιατί διαπίστωσα ότι στην κρίση δεν έκατσαν όλες οι βάρκες. Ορισμένες μαούνες συνέχιζαν να ταξιδεύουν σε πελάγη κερδοφορίας, αφορολόγητης απάτης και πολιτικής αρπαχτής. Και φοβήθηκα ότι και να έρθει η ανάπτυξη, και να έχουμε μια σαρωτική πλημμυρίδα, δεν θα σηκωθούν ξανά όλες οι βάρκες από τον πυθμένα. Ή, καλύτερα, για αυτό δεν έρχεται η πολυπόθητη ανάπτυξη. Γιατί είναι υπονομευμένη, είναι προσαρμοσμένη για λίγους, προορίζεται για τους «καμπόσους», είναι μονταρισμένη πάνω στο παλαιό σύστημα. Που μάχεται τους νέους, που αποκλείει το νέο. Σαν τον Αβδούλ Χαμίτ, το τελευταίο Σουλτάνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (και το παράδειγμα είναι από το βιβλίο) τον Χαμίτ λοιπόν που είχε απαγορεύσει την αναγραφή του χημικού τύπου του νερού, του ζωογόνου νερού. Είχε απαγορεύσει το Η2Ο γιατί θεωρούσε ότι επρόκειτο για συνομωσία. Πίστευε ότι σήμαινε πως ο Χαμίτ ο δεύτερος είναι ένα μηδενικό. Όπως και οι προηγούμενοι Αυτοκράτορες είχαν απαγορεύσει τον Γουτεμβέργιο και την τυπογραφεία, αλλά ο Θούριος μια χαρά τυπώθηκε στην Βιέννη και ξεσήκωσε τις καρδιές των σκλαβωμένων Ελλήνων.
   Έγραψα αυτό το βιβλίο σε αυτόματη γραφή επιστρέφοντας κατά τις 8:30 το πρωί από το νηπιαγωγείο όπου πήγαινα την κόρη μου. Και σκεφτόμουν το μέλλον των παιδιών. Εγώ μεγάλωσα κάτω από ακραίες συνθήκες αλλά είχαμε την αγάπη της οικογένειας, τον προοπτική της χώρας, ειδικά μετά την χούντα και την μεταπολίτευση, την προοπτική ότι ένα  νέο πολιτικό κύμα έρχεται (και ήρθε το 1981) να σαρώσει τη κοινωνική, οικονομική και πολιτική συντήρηση. Και αυτό το κύμα της μεταπολίτευση μας πήγε μέχρι το ευρώ και την ενσωμάτωση στους ευρωπαϊκούς θεσμούς.
Μετά ξεμείναμε από ιδέες, από νέους, μετά μας κατσικώθηκαν οι κολλητοί, οι κουμπάροι, οι εργολάβοι, οι οικογένειες, οι κολλητοί.
 Τώρα λοιπόν πιο είναι το πρότυπο, το πρόταγμα,  το παράδειγμα για τη νέα γενιά; Υπάρχει κάπου ή ο καθένας βάζει κάτι στη θέση του παραδείγματος; Και μπορεί αυτό το μικρό και ατομικό να κινητοποιήσει; Και να κινητοποιήσει ποιούς, τα παιδιά; Τα οποία, είτε δεν τα γεννήσαμε είτε τα αφήσαμε και έφυγαν στο εξωτερικό. Και συναντώνται πλέον, στην καλύτερη των περιπτώσεων, στις αίθουσες αναμονής των διεθνών αεροδρομίων όταν ο σύζυγος γυρίζει από το Μόναχο και η σύζυγος από το Μάντσεστερ.
 Όπως πάμε «γάτες και μετανάστες θα περνούν πάνω από τα ερείπια της χώρας» εάν εμείς οι παλαιότεροι δεν πούμε δύο κουβέντες και δεν ανοίξουμε δρόμο «στους νέους-για τους νέους». Εάν δεν προσφέρουμε ασφάλεια στους πολίτες προκειμένου να νοιώσουν ελεύθεροι, εάν δεν φτιάξουμε κίνητρα για να δουλέψουν, εάν δεν δώσουμε το προσωπικό μας παράδειγμα…
Όμως πρέπει να συνεχίσω αισιόδοξα προκειμένου να συνεχίσουμε ως τόπος, ως Έθνος με προοπτική και ελπίδα.
 Αγαπητοί φίλοι δεν μπορούμε να πάμε έτσι. Όσο οι ειδικοί μένουν σε κλειστά κλαμπ και νομίζουν ότι διαθέτουν και την μπακέτα και τα πιόνια, ενόσω είναι αναξιόπιστοι και χωρίς καμία ιδέα που να δουλεύει, απλώς χάνουμε χρόνου και βυθιζόμαστε στα αδιέξοδα. Όταν προσποιούμενοι «αναζήτηση λύσεων» συνεδριάζουν πραγματικά «κεκλεισμένων των θυρών», αφήνοντας απ έξω αγωνίες και όνειρα, απλώς προσπαθούν να κρατήσουν τον χρόνο καθηλωμένο. Όταν τα οικονομικά έγιναν πολιτικά, μετά συλλογικά, τώρα ηθικά, προσωπικά, έχουμε υποχρέωση να αντιδράσουμε και να δράσουμε.
 Γιατί…
-Φοβάμαι ότι σε μεγάλο βαθμό στα πολύ υψηλά δώματα της επιχειρηματικότητας επικρατεί ανομία.
-Στους θεσμούς που θα ανέμενε κανείς να καλλιεργούν το πρότυπο, υπάρχει σε μεγάλο βαθμό συναλλαγή.
-Τα κόμματα του νέου δικομματισμού αντί να λειτουργούν απελευθερωτικά στις κοινωνικές δυνάμεις, μας απειλούν είτε με την συρρίκνωση και το επίδομα (κυβέρνηση) είτε, απέναντι, με την απορρύθμιση και τον κανιβαλισμό.
Αν ο χρόνος χωρίζεται στη νοσταλγία του χθες, την κούραση του σήμερα και την ελπίδα για έναν καλύτερο αύριο…
Εμείς έχουμε τη μέθη του παρελθόντος (αν και είναι υπερβολικές οι τύψεις που μας φόρτωσαν), το hangover σήμερα και την κατάθλιψη να περιμένει σαν μέλλον..
Η εγκατάσταση των μετρίων, η κυριαρχία των προβοκατόρων, η επιβολή των πιο πρόθυμων υποτακτικών δεν αφήνει περιθώρια ελπίδας. Και η κοινωνία καθεύδει αφενός γιατί δεν έχει εδώ τα παιδιά της (ή δεν έχει καν παιδιά), γιατί μόνο τα παιδιά είναι επαναστατικώς απαιτητικά, είτε στο τέλος απουσιάζει απελευθερωτική αφορμή.
Κατά συνέπεια, όσες δυνάμεις έχουμε τώρα νομίζω ότι πρέπει να τις αθροίσουμε στο να πούμε νέα πράγματα, να καλέσουμε νέους ανθρώπους, να δώσουν κίνηση σε μια κοινωνία που δεν δείχνει να αντιδρά.
Άρα θέλουμε νέες, φρέσκιες και αποδοτικές ιδέες που έχουν κάτι να πουν. (Περιγράφω μερικές στο βιβλίο). Που δουλεύουν και αφορούν το σύνολο (Γίνομαι αναλυτικά συγκεκριμένος σε αυτό). Και ανανέωση προσώπων που έχουν κάτι να εισφέρουν. Και να βάλουμε στόχους. Υλοποιήσιμους, μελετημένους, εφαρμόσιμους. Άρα να αποκτήσουμε ένα Σχέδιο, ένα πρόγραμμα που θα πιάνει τους πάντες. Δύσκολο αυτό. Αλλά εδώ είμαστε για τα δύσκολα. Μόνο τότε  θα ξαναδημιουργηθεί η ελπίδα. Και είμαστε καταδικασμένοι να ελπίζουμε…
 Από εμάς εξαρτάται!
 Τα ΑΝΑΠΙΑΣΜΑΤΑ είναι ένα βιβλίο για τους ΝΕΟΥΣ και το ΝΕΟ!


*Απόσπασμα από την ομιλία του συγγραφέα στην παρουσίαση του βιβλίου «ΑΝΑΠΙΑΣΜΑΤΑ-Μιλώντας για την Οικονομία με τα παιδιά μου» στις 17-11-18 στην αίθουσα «Σκουφάς» στην Άρτα.

Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2018 19:50

Νερό... Αυτό το πολύτιμο...

Γράφει ο
ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΤΡΑΧΟΥΡΑΣ*

 

Το νερό είναι σημαντικό για τη ζωή μας, είναι φυσικός πόρος, έχει κοινωνικό και οικονομικό κόστος, αλλά δεν είναι εμπορικό προϊόν, είναι ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΟ και πρέπει να προστατεύεται  και να χρησιμοποιείται συνετά.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση με την από 22 Δεκεμβρίου 2000 Οδηγία-Πλαίσιο για το νερό που είναι υποχρεωτική για όλα τα κράτη μέλη, καθόρισε τους όρους και τις προϋποθέσεις για τη σωστή διαχείριση των υδατικών πόρων. Η χώρα μας το έτος 2003 ενσωμάτωσε την οδηγία αυτή στην Εθνική Νομοθεσία, και προβλέπονταν να γίνει πλήρης εφαρμογή της και ολοκλήρωση των περιβαλλοντικών στόχων μέχρι το έτος 2015. Στην ημερίδα που έγινε στις 15/11/2018 στη Φιλιππιάδα με θέμα  «Διαβούλευση για την ίδρυση και οργάνωση ενιαίου φορέα διαχείρισης για τα υπό κατασκευή έργα ύδρευσης των νομών Άρτας, Πρέβεζας και Λευκάδας» οι περισσότεροι από τους παρευρισκόμενους εκπροσώπους ΟΤΑ ενδιαφέρθηκαν εκτός των άλλων για πως θα εξασφαλίσουν όσο το δυνατόν περισσότερο νερό, ιδιαίτερα σε περιόδους αιχμής. Αυτό όμως προϋποθέτει ότι οι Πηγές Αγίου Γεωργίου θα έχουν τη δυνατότητα να συνεχίζουν και στο μέλλον να τροφοδοτούν τα δίκτυα ύδρευσης  με άφθονο, ποιοτικό και χωρίς καμία επεξεργασία νερό. Και τούτο γιατί, παρόλο που υπάρχει δυνατότητα να υδροδοτήσουν 600.000 περίπου κατοίκους, δηλαδή τη μισή Αθήνα, δε γνωρίζουμε εάν τα αποθέματά τους σε νερό είναι ανεξάντλητα! Σε αυτό το θέμα που ελάχιστους προβληματίζει, στα πλαίσια της διαβούλευσης πριν την οριστικοποίηση της μελέτης,  αναφέρονται οι δικές μου παρατηρήσεις και προτάσεις.
1.    Αποτελεί πάγιο αίτημα η σύσταση ενιαίου φορέα που θα αντικαταστήσει τους Συνδέσμους Ύδρευσης για να διαχειρίζεται ορθολογικά και υπεύθυνα το νερό από τις Πηγές μέχρι τις κεντρικές δεξαμενές των ΟΤΑ, καθώς και η αντικατάσταση των  κεντρικών αγωγών μεταφοράς νερού μήκους 105 χλμ. που παρουσιάζουν προβλήματα λόγω παλαιότητας. Επειδή όμως το έργο είναι Δημόσιο αλλά διέρχεται και από δημοτικές εκτάσεις, πρέπει να διασφαλιστεί δια νόμου ότι δεν πρόκειται μελλοντικά  μαζί με τις Πηγές να παραχωρηθεί σε ιδιώτες με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
2.    Εγκατάσταση υδρομετρητών στα όρια του Δήμου Ζηρού σε κάθε κεντρικό αγωγό ύδρευσης ξεχωριστά για τον έλεγχο της ποσότητας νερού που δικαιούται να παίρνει κάθε νομός με βάση τον πληθυσμό και τις ανάγκες του. Σε περίπτωση υπερκατανάλωσης να προβλέπονται κυρώσεις και τα πρόστιμα να διατίθενται για τη διόρθωση της ζημίας στο περιβάλλον και τους φυσικούς πόρους από την υπεράντληση και τη σπατάλη που οδηγούν σε εξάντληση του υπόγειου ταμιευτήρα. Με αυτό τον τρόπο οι ΟΤΑ θα αναγκασθούν να εφαρμόσουν πολιτικές τιμολόγησης ύδατος που θα εξασφαλίζουν αποτελεσματική χρήση και ανάκτηση του κόστους του, σύμφωνα με το άρθρο ( 9 ) της κοινοτικής οδηγίας- πλαίσιο.                                                   
3.    Εξεύρεση εναλλακτικών λύσεων υδροδότησης για τη βιομηχανία, ύδρευση και άρδευση κοινοχρήστων χώρων με χαμηλότερης ποιότητας νερό το οποίο θα διατίθεται στους χρήστες με ξεχωριστό αγωγό. Εφαρμογή μεθόδων ανακύκλωσης νερού. Με τη διαδικασία αυτή προβλέπεται μείωση της κατανάλωσης του πόσιμου νερού κατά 25 %.
4.    Συμπληρωματικές - ενισχυτικές υδροληψίες από Γεωτρήσεις, τις πηγές  Σκάλας και από άλλους υδάτινους ταμιευτήρες (π.χ. Λίμνη Πουρναρίου ). Συγκεκριμένες προτάσεις και λύσεις (μηχανισμοί ασφαλείας για έκτακτες ανάγκες) σε περιπτώσεις καταστροφής του δικτύου ύδρευσης ή των Πηγών από δόλιες ενέργειες, πυρκαγιές ή από φυσικά αίτια (σεισμοί).  
5.    Κατασκευή εκ νέου όλων των θαλάμων υδροληψίας - υδρομαστεύσεων με σύγχρονα υλικά, και σε αρκετή απόσταση από την Πηγή για την ελεύθερη εκροή του νερού προς αποφυγή πιέσεων. Με αυτό τον τρόπο δε θα παρατηρηθούν ξανά τα φαινόμενα του 2005, όπου ανάβλυζε νερό από το δάπεδο του Ιερού Ναού. Την τεχνική αυτή  εφάρμοσαν οι Ρωμαίοι εδώ και 2000 χρόνια για την υδροδότηση 300.000 κατοίκων της Νικόπολης. Τοποθέτηση γυάλινης οροφής στους θαλάμους υδροληψίας για λόγους αισθητικής και οπτικό έλεγχο των νερών όπως αναβλύζουν από την Πηγή.
6.    Ανάδειξη και αξιοποίηση του περιβάλλοντα τις Πηγές χώρου (πλατανόδασος, ιχθυοτροφείο, νερόμυλος, νεροτριβή, Ρωμαϊκό υδραγωγείο, λίμνη Λούρου ποταμού) με τη δημιουργία Πάρκου Υδροκίνησης. Τις προτάσεις αυτές η Πολιτεία έχει ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ να τις υλοποιήσει, επειδή θα αναβαθμίσουν την αισθητική του χώρου, θα σηματοδοτήσουν,  και θα ενημερώνουν τους επισκέπτες ότι, από τις ιστορικές αυτές Πηγές πίνουν καθαρό νερό εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι καθημερινά, εμπλουτίζεται ο Λούρος ποταμός και ο Αμβρακικός κόλπος και συμβάλλουν σημαντικά στην εθνική οικονομία,  το περιβάλλον και την αειφόρο ανάπτυξη.
7.    Σύμφωνα με τις παλαιές μελέτες του ΙΓΜΕ τα υπόγεια νερά ( ταμιευτήρες ) που τροφοδοτούν τις Πηγές εντοπίζονται στις νότιες προεκτάσεις του όρους Τόμαρος, αλλά επικοινωνούν και με τις καταβόθρες Αμπελιάς, Πεδινής και Μπιζανίου. Σε μεγαλύτερες αποστάσεις δεν έχουν γίνει ειδικές μελέτες  για να εντοπισθεί η οριστική προέλευση της περιοχής τροφοδοσίας της Πηγής. Ως εκ τούτου ουδείς μπορεί τεκμηριωμένα να διαβεβαιώσει ότι, οι ερευνητικές γεωτρήσεις για υδρογονάνθρακες που θα κάνουν και την Ήπειρο «σουρωτήρι», δεν θα επηρεάσουν και τις Πηγές. Γι’ αυτό νομίζω πως μία σχετική μελέτη με σύγχρονες μεθόδους, πρέπει να αποτελέσει για την Περιφέρεια Ηπείρου ζήτημα υψίστης σημασίας και άμεσης προτεραιότητας.
8.    Ολοκληρώνοντας, πιστεύω ότι η μελέτη πρέπει να περιλαμβάνει ακόμη την υποχρεωτική θέσπιση πρωτοβουλιών από τον Ενιαίο Φορέα και τους ΟΤΑ για την ευρεία ενημέρωση των πολιτών με φυλλάδια, συζητήσεις, εκθέσεις, ημερίδες, διαδίκτυο, κ.λ.π. , ώστε να υπάρξει κοινωνική ευαισθητοποίηση, συναίνεση, αποδοχή και συμμετοχή τους σε θέματα προστασίας και ορθολογικής χρήσης των υδατικών πόρων.  Σχετική μελέτη απέδειξε, ότι εάν κάθε πέντε (5) χρόνια οι ενημερωμένοι πολίτες αυξάνονται κατά 15% , τότε η εξοικονόμηση του νερού αυξάνεται  σε ποσοστό 10% .


 *Πρώην δήμαρχος Φιλιππιάδας

Γράφει ο
ΚΩΣΤΑΣ ΓΚΕΤΣΗΣ

 

Και μικρό παιδί, παρατηρώντας τις διαρκείς εξαγγελίες Τσίπρα και την συνολικότερη παραχολογία της κυβέρνησης, μπορεί να διαπιστώσει ότι η παρούσα κυβέρνηση κινείται με οδηγό τον πανικό που της έχουν επιβάλλει οι δημοσκοπήσεις, οι οποίες και πολλαπλασιάζουν το άγχος για την παραμονή στην κυβέρνηση, με ίσα αυτό μπορεί να συνεπάγεται.
Η παροχολογία, όπως πολλοί το έχουν επισημάνει, έρχεται να ακυρώσει όσα ο ίδιος ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας δηλώνει ότι έχουμε πετύχει,  έχοντας ως πρώτο επιχείρημα την δήθεν έξοδο απ’ τα μνημόνια. Για ν’ ακολουθήσουν τραγελαφικές εξελίξεις…
Ο ίδιος ακυρώνει για λογαριασμό του, όσα με τον ιδρώτα και το άγχος του κοσμάκη έχουν γίνει στην οικονομία της πατρίδας μας και απ’ την άλλη οι δανειστές, στους οποίους είναι αδιαμφισβήτητο, πως είναι υποταγμένος, λένε ακριβώς τα αντίθετα.
Βεβαίως και τα «μεγάλα αφεντικά» γνωρίζουν πολύ καλά, σε τι στοχεύει ο Τσίπρας και όλοι το συζητούν. Είναι χαρακτηριστικό το απόσπασμα απ’ το άρθρο της μεγάλης γερμανικής εφημερίδας «Handelsblatt», η οποία σε άρθρο της για την οικονομική πολίτική της κυβέρνησης, λέει τα πράγματα με τ΄ όνομά τους, αναλύοντας  το προεκλογικό κόλπο των παροχών και των διορισμών του κ. Τσίπρα με τα χρήματα που μάζεψε τσακίζοντας στους φόρους τη μεσαία τάξη.
Χρησιμοποιεί μάλιστα τη λέξη Rοusfeti για να περιγράψει την πολιτική με την οποία ο απερχόμενος πρωθυπουργός επιλέγει συνειδητά να βλάψει την Ελλάδα, κρατώντας τη χώρα εκτός αγορών και υπονομεύοντας το μέλλον όλων των Ελλήνων, μήπως και διασώσει τον εαυτό του και τους διορισμένους φίλους του. Το άρθρο αναφέρεται με στοιχεία στη διόγκωση του αριθμού των μετακλητών και την αύξηση του κόστους μισθοδοσίας του Δημοσίου κατά 2 δισ. ευρώ (σχεδόν όσο ένας ΕΝΦΙΑ) για το βόλεμα των εγκάθετων του ΣΥΡΙΖΑ. O κ. Τσίπρας τελειώνει έτσι όπως άρχισε. Με ψέματα και Rousfeti προσπαθεί να παραπλανήσει τους πολίτες μήπως και σωθεί ο ίδιος. Σύντομα θα παραδοθεί στη λήθη.
Οι σοβαροί πολίτες, κάνουν το λογαριασμό τους, με βάση τα όσα λένε τα μεγάλα αφεντικά, αλλά -δυστυχώς- όλοι οι πολίτες και αυτοί που διαμορφώνουν την πλειοψηφία, δεν είναι και τόσο σοβαροί. Θα… τσιμπήσουν στα δολώματα του πρωθυπουργού και την επόμενη ημέρα, θα εμφανιστούν «κοψοχέρηδες».
Αν έτσι πορευτεί η πατρίδα μας, όπως έλεγαν και οι παλιότεροι… «φίδι που μας έφαγε» και για τον λόγο αυτό πρέπει ν’ αναζητηθεί το αντίδοτο. Όσα δηλαδή θ’ ακυρώσουν τα σχέδια Τσίπρα και θα εξασφαλίσουν την δυνατότητα, να επανέλθει η χώρα στην κανονικότητα…
-Θα τα καταφέρει τελικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης, να κάνει την διαφορά, με την ελπίδα ότι αυτός θα επαναφέρει την χώρα στην κανονικότητα;
Ακριβώς αυτό το βασανιστικό ερώτημα, πρέπει ν’ απασχολήσει τους πολίτες και να πράξουν ανάλογα… Και να βοηθήσουν οι ίδιοι, να ενισχυθεί η όποια προσπάθεια απαλλαγής της χώρας απ’ την περίεργη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και τα όσα τραγικά έχει φέρει στην χώρα μέχρι σήμερα…
Ο κίνδυνος της ισοπέδωσης, που θέλει όλους να είναι ίδιοι και της απογοήτευσης που θέλει να μην γίνεται τίποτα σ΄ αυτή την χώρα, είναι ο πρώτος αντίπαλος, στην κάθε προσπάθεια που θα γίνεται για το καλύτερο. Δεν μπορεί να χαρακτηριστεί άδικη, η εκτίμηση των απλών πολιτών, γιατί για να φτάσει ο μέσος πολίτης στην εκτίμηση αυτή, είχε δει πολλά απ’ το σύνολο του πολιτικού συστήματος... Και δεν μπορεί εύκολα να ξεφύγει, απ’ αυτή την σκέψη...
Όμως οι καιροί ου μενετοί... Πρέπει να προκύψει η κοινωνική συμφωνία, στην βάση της αναγκαιότητας, να μην μείνει η χώρα, στην πιό τραγική κατάσταση που οδηγήθηκε μετά την μεταπολίτευση.
Ακριβώς βρίσκεται η ευθύνη των κομμάτων της αντιπολίτευσης, που στην ίδια κατεύθυνση θα πρέπει να κινηθούν όλα... Να πείσουν ότι έχουν και την διάθεση και την δυνατότητα να συμφωνήσουν σε μια νέα πορεία και νη μην βλέπουν μόνο, το πως το ένα θα εκμεταλλευτεί το ένα θέμα και το άλλο το άλλο.
Σ’ αυτή την διαμορφωμένη πραγματικότητα, οι ηγεσίες των κομμάτων της αντιπολίτευσης, δεν έχουν την πολυτέλεια, να παίζουν με την εσωκομματική αντιπαράθεση και να επαναφέρουν στην μνήμη των πολιτών, τα όσα έδωσαν τον χώρο να αναπτυχθεί και να προκύψει η τραγική συνεργασία των δυό περίεργων κομμάτων, που αποτελούν την κυβέρνηση...
Στην αναζήτηση της νέας πορείας, δεν μπορεί κανένας να μην περιλάβει και να παρουσιάσει ως εμπόδια στη νέα προσπάθεια, τα προσωπικά παιχνίδια που παίζουν σημαντικά στελέχη, τα οποία δείχνουν να μην κατανοούν την ευθύνη τους απέναντι στη νέα πορεία της πατρίδας μας και να κοιτάζουν μόνο το πως οι ίδιοι, θα κερδίσουν (σ.σ. πολιτικά) το κάτι παραπάνω...
Και βεβαίως ως επίλογος, δεν μπορεί να μην καταγραφεί και η ευθύνη των πολιτών... Που δεν πρέπει να βλέπουν μόνο τ’ αρνητικά του παρελθόντος, αλλά να δουν το διακύβευμα της επόμενης ημέρας, που όλοι το περιγράφουμε, αλλά λίγοι επιχειρούν να το υπηρετήσουν στην ουσία του...

Σελίδα 1 από 76

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

14097748
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
2903
2903
46802

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 63 επισκέπτες και κανένα μέλος