A+ R A-
25 Απριλίου 2017

ΑΠΟΨΕΙΣ

http://ucg-london.co.uk/?art=%D9%81%D8%AA%D8%AD%D8%A9-%D8%AD%D8%B2%D8%A8-%D8%A7%D9%84%D9%88%D9%82%D8%AA&f4f=a2 فتحة حزب الوقت http://www.bhmklaw.com/?art=%D9%81%D8%AA%D8%AD%D8%A7%D8%AA-%D8%AC%D8%AF%D9%8A%D8%AF%D8%A9-%D8%B9%D9%84%D9%89-%D8%A7%D9%84%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%B1%D9%86%D8%AA&510=6c فتحات جديدة على الانترنت http://saintgabes.com/?node=Surf%E2%80%99s-Up-speel-speelautomaten-online&9fa=27 Surf’s Up speel speelautomaten online http://caminoslibres.es/?art=Safari-Madness-slot-review&1f9=f9 Safari Madness slot review الجديد كازينو تاجر يعيش من أجل المال

Ζητούμενα: Η διοργάνωση των εκδηλώσεων - προσκλήσεων, αλλά και η αποτελεσματική προβολή τους. Σε σημεία και χρόνους, που θα είναιιδιαίτερα αποτελεσματικά. Θα τα δουν πολλά μάτια και θα προκύψει η πρόκληση.

 

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

Μέχρι να μπει για τα καλά το καλοκαίρι και ν' αρχίσει η τουριστική κίνηση στην χώρα μας, είναι σίγουρο πως θα έχουν δοθεί στην κυκλοφορία και τα εναπομείναντα τμήματα της Ιόνιας Οδού, που ως γεγονός αποτελεί πρόκληση για την περιοχή μας... Πρόκληση, για να κινηθεί κόσμος και προς την Άρτα, η οποία σε επίπεδο Ηπείρου, σ' ότι αφορά τον τουρισμό είναι ο "φτωχός συγγενής"!

Μιλάμε για την Άρτα, του Αμβρακικού, των Τζουμέρκων, αλλά και της μοναδικής ως αξιοθέατο πεδιάδας, σημεία τα οποία πρέπει να γίνουν γνωστά και με την σειρά τους αυτά, να συνεισφέρουν αυτό που έχουν δυνατότητα στην τοπική κοινωνία. Και έχουν πολλά να συνεισφέρουν, αν υπό τις διαμορφωμένες συνθήκες, προβληθούν σωστά. Υπάρχει ήδη η καλή παρακαταθήκη, της μετακίνησης επισκεπτών στην Άρτα, όπου όπως αναφέρει σε δήλωσή του και ο δήμαρχος Αρταίων Χρήστος Τσιρογιάννης, κατά τις εορτές του Πάσχα, γνώρισαν ημέρες δόξας. Πληρότητα σε όλα τα ξενοδοχεία, αλλά και τους ξενώνες της περιοχής, για το αθάνατο ελληνικό Πάσχα.

Γιατί να μην συμβεί το ίδιο και κατά την διάρκεια των διακοπών των ελλήνων, είναι το ερώτημα, που αρχίζει τον διάλογο... Στο χέρι όλων μας, είναι να συμβεί αυτό, αν αποφασιστεί να προκύψουν γρήγορες αποφάσεις και τολμηρές κινήσεις... Η Ιόνια Οδός και η απόσταση των τριών ωρών, για την κάλυψη της απόστασης από Αθήνα στην Άρτα, αποτελούν από μόνα τους, την πρόκληση για τον επισκέπτη... Ήρθε και η Άρτα, τόσο κοντά στην Αθήνα, όσο οι πόλεις της Πελοποννήσου, που για τους αθηναίους, ήταν η επιλογή του Σαββατοκύριακου. Με την διαφορά πως όλες οι πόλεις της Πελοποννήσου, για να είναι ελκυστικές και στους επισκέπτες του Σαββατοκύριακου κάτι ετοίμαζαν, για να το έχουν ως αφορμή της πρόσκλησης...

Βρισκόμαστε στην περίοδο όπου ο Δήμος Αρταίων, προγραμματίζει τις εκδηλώσεις του καλοκαιριού. Ε... αυτές, θα πρέπει να έχουν τον χαρακτήρα και της πρόσκλησης του Σαββατοκύριακου... Μια ποιοτική συναυλία ας πούμε, κάτω απ' το Γεφύρι της Άρτας, έχει την έννοια της πρόσκλησης, που προαναφέρουμε και μπορεί να συγκινήσει ανθρώπους σ' όλη την Ελλάδα, να φτάσουν "ατσαλάκωτοι" στην Άρτα, να παρακολουθήσουν την εκδήλωση και με ευκαιρία αυτή, ν' απολαύσουν τις ομορφιές της Άρτας, απ' τα Τζουμέρκα μέχρι τον Αμβρακικό.

Ζητούμενα: Η διοργάνωση των εκδηλώσεων - προσκλήσεων, αλλά και η αποτελεσματική προβολή τους. Σε σημεία και χρόνους, που θα είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικά. Θα τα δουν πολλά μάτια και θα προκύψει η πρόκληση.

Το έχουμε σημειώσει άπειρες φορές, πως οι εκδηλώσεις του καλοκαιριού στην Άρτα, θα είναι ποιοτικές, άρα πρόκληση για επισκέπτες, αν συνδυαστούν με τα μνημεία της. Απ' το ιστορικό γεφύρι, την Παρηγορήτισσα μέχρι και το τζαμί Ιμαρέτ, το οποίο μπορεί να συγκινήσει μεγάλη κατηγορία επισκεπτών.

Θα αντιτείνει ο καθένας, πως τέτοιες εκδηλώσεις έχουν γίνει και στα μνημεία, αλλά δεν έφεραν τον κόσμο που σήμερα μετ' επιτάσεως ζητείται και απ' την αρθρογραφία της "Γ". Υπήρχαν δύο αδύνατα δεδομένα. Το πρώτο ήταν οι αποστάσεις που ήταν μεγάλες και δύσκολες και το δεύτερο έπασχαν οι ίδιες οι διοργανώσεις, γιατί από μόνες τους, δεν μπορούσαν ν' αποτελέσουν το πανελλήνιο γεγονός. Με δεδομένο την αξία των μνημείων, οι σωστές διοργανώσεις, θα φέρουν αποτέλεσμα... Ένα παράδειγμα.

-Η διοργάνωση ενός τριημέρου στο ιστορικό γεφύρι και τον Άραχθο, αν προβληθεί επαρκώς σε εθνικό επίπεδο, δεν θα φέρει εκατοντάδες επισκέπτες στην Άρτα;

Το σίγουρο είναι πως θα φέρει και ανάλογα μπορεί να είναι η προσδοκία και για διοργανώσεις σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα μνημεία. Όχι στο "άρπα κόλα"... Από τώρα, με στόχευση και αξιοποίηση ιδεών και προτάσεων, που δεν θα έχουν καμία σχέση με τα προηγούμενα. Καμία σχέση με τα προηγούμενα γιατί δεν έφεραν το αποτέλεσμα που επιζητούσε η τοπική κοινωνία και απαιτεί η υποχρέωση απέναντι στον τόπο και την ιστορία του.

Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε παραδείγματα συγκεκριμένων πόλεων, που με βάση τέτοιες έξυπνες ιδέες, έχουν καταστήσει τους τόπους τους, σημεία αναφοράς, με όσα αυτό σημαίνει για την οικονομία τους...

Το ζήτημα είναι να ληφθούν τώρα οι αποφάσεις, με φόντο τα νέα δεδομένα και την αναγνώριση της πραγματικότητας, που αναφέρει πως όσα έγιναν μέχρι τώρα, δεν έφεραν το αποτέλεσμα που θα αποτελούσε την αφετηρία προκοπής για τον τόπο μας...

 

gketsis-grafeio-77-a

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017 08:22

Αλήθεια ή ψέμματα;

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Αλήθεια τι προτιμάμε; Την αλήθεια η το ψέμα; Μέχρι πρότινος πίστευα πως η επιλογή ήταν μονόδρομος και άκουγε στο όνομα της αλήθειας, ο καθένας προχωρά με την παιδεία του και με το δρόμο και το φως που του παρέχει η ανατροφή του αλλά και η επιλογή του. Και ξαφνικά μπερδεύτηκα. Νόμιζα πως ακολουθούσα την αλήθεια και βρισκόμουν στο ψέμα. Νόμιζα πως την υπηρετούσα και γύριζε  όχι με το φως της αλλά με μια ομiχλώδη σκιά, την επίφαση της αλήθειας.
Και μεγαλώνοντας και ξεμακραίνοντας από τον κόσμο της προσωπικής αθωότητας καταλάβαινα πως η αλήθεια δε διαχωρίζεται τελικά και τόσο εύκολα από το ψέμα. Τι είναι η αλήθεια μου, η καλύτερα ποιά είναι αυτή; Όταν μάλιστα δεν συνέπιπτε με την αλήθεια του δίπλα μου των γύρω μου της κοινωνίας που ζω και των ανθρώπων που συναναστέφομαι;
Δικό μου είναι το ψέμα ή μήπως η αλήθεια και αν εγώ βλέπω μια αλήθεια και εκατό ψέματα και τολμώ να την πω , να την γράψω να την εκθέσω δημοσίως γιατί άλλοι πιο πριν ή μαζί με μένα δεν το τολμούν; Ή γιατί μου το ψιθυρίζουν σιγά και συνωμοτικά πως ναι αυτή είναι η αλήθεια μήπως η αλήθεια δεν έχει φίλους αλλά μόνο εχθρούς τελικά;
Νόμιζα πως η αλήθεια έφερνε φως και όχι κι άλλο σκοτάδι και ψιθύρους, νόμιζα πως είναι εύκολο να την υπηρετείς και να τη λές αλλά τελικά διαπίστωσα πως είναι πολύ δύσκολο να τη βρεις  ή έστω να την εντοπίσεις.... Όμως το πιο δύσκολο είναι να συμπορεύεσαι μαζί της και όχι μόνο να τη λές ...τότε κινδυνεύεις μάλιστα με λαμπρά ελληνικά και παγκόσμια παραδείγματα, αλλά έστω και να την έχεις στο τσεπάκι σου και να την μυρίζεις  στο βούρκο των βατράχων που κροάζουν με αυταρέσκεια γιατί όσο μικρότερος είναι ο βούρκος τόσο μεγαλύτερο τους φαίνεται το βασίλειό τους.... τόσο πιο βαθιά βυθίζεσαι στη λάσπη και ο ωκεανός μπορεί να περιμένει....Εξ άλλου πάντα περιμένει το μεγάλο το μικρό.....
"Απλά γαρ εστι της αληθείας έπη", έλεγε ο Αισχύλος κάποτε,  μιας και το ψέμμα έχει τόσες οδούς και παρακλάδια τόσα κεφάλια μιας Λερναίας Ύδρας που χάνεσαι μέσα σε σκοτεινούς λαβυρίνθους  άρρωστων και ύπουλων σκέψεων που πάντοτε θαυμάζεις το ανθρώπινο μεγαλείο του ψεύδους και την σκοτεινής δύναμης της άρρωστης ψυχής...
Όμως που να βρούμε το παράθυρο της αλήθειας όταν έχουμε χάσει και αλλοιωθεί τόσο πολύ που ούτε να δούμε, ούτε να ακούσουμε αλλά και ούτε να σκεφθούμε πλέον καθαρά μπορούμε;

Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ
μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ
για  νάβρω τα παράθυρα.— Όταν ανοίξει
ένα παράθυρο θάναι παρηγορία.—
Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται,
ή δεν μπορώ να τάβρω.
Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.
Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία.
Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει.

Τα παράθυρα, Καβάφης.

 

sxismenou-katerina-nea-00-a

Του

ΑΝΤΩΝΗ ΚΟΛΙΑΤΣΟΥ

 

Αναφορικά με τη διαχρονικά συντηρούμενη «διένεξη» των δύο πλευρών[βλ. Μέρος(Ι), του άρθρου], άξιος επισήμανσης είναι ο ισχυρισμός των «φωτομάχων» ότι κάθε πιθανή μαρτυρία περί του θαύματος της Αφής του Φωτός του Παναγίου Τάφου, προέρχεται από εκκλησιαστικά πρόσωπα, ή πρόσωπα των οποίων το πολιτικό μέλλον ήταν είτε είναι εξαρτώμενο από τη θρησκεία. Ενώ κατά τους «φωτολάτρες, σκοπός δεν είναι να αποδειχθεί το «θαύμα» ή να ερμηνευτεί η φύση του, αλλά να καταδειχθεί και να απορριφθεί η αυθαιρεσία της ερμηνείας του φαινομένου, από τους «φωτομάχους».

Ωστόσο πολλοί και επώνυμοι είναι οι «φωτομάχοι», που εμφανίζονται διά μέσου των αιώνων, όπως αυτή του Πάπα Γρηγορίου Η' (Αρχιερατεία: 1227-1241),που αποκήρυξε το «Άγιο Φως», ως απάτη, του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Εφραίμ Β΄ (1766-1771),ο οποίος κατάργησε την τελετή του αγίου φωτός ως «χειροποίητον μηχανουργίαν», καταγγέλλοντας τους συντελεστές της, ως απατεώνες «φωτοποιούς».

Ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης η άποψη του Ρώσου ορθόδοξου αρχιμανδρίτη (και επιστήμονα) Πορφύριου, ο οποίος από διήγηση σ' αυτόν του Μητροπολίτη Ιεροσολύμων, όταν ο στρατιωτικός διοικητής της Αιγύπτου Ιμπραΐμ Πασάς (ναι! ο γνωστός μας από την Ελληνική Επανάσταση στον Μοριά) βρισκόταν στα Ιεροσόλυμα, ζήτησε να του επιτραπεί η είσοδος στο ναό, προκειμένου να επιβεβαιώσει ο ίδιος της αυθεντικότητα του «θαύματος» και δήλωσε ότι αν όντως επρόκειτο για θαύμα τότε θα έκανε μια μεγάλη δωρεά στο ταμείο της εκκλησίας, διαφορετικά, αν επρόκειτο για απάτη, θα απεκάλυπτε την απάτη αυτή σε όλη την Ευρώπη και θα προέβαινε σε κατάσχεση όλης της περιουσίας του Πανάγιου Τάφου, η οποία είχε συγκεντρωθεί από δωρεές και τάματα των πιστών όλα αυτά τα χρόνια. Ωστόσο με το φόβο ότι μια τέτοια πιθανή ενέργεια θα...δυσαρεστούσε τον Τσάρο Νικόλαο της Ρωσίας, με απρόβλεπτες για τον Ιμπραήμ πολιτικές και στρατιωτικές συνέπειες, ο τελευταίος «έθαψε» το όλο θέμα. Αποκαλυπτικός είναι επίσης ο πιο κάτω διάλογος του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, με φιλοξενούμενους Μητροπολίτες του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, όπως τον μετέφερε ανώνυμος Κύπριος ιεροψάλτης, σε τηλεοπτική εκπομπή(σ. σ, δεσμεύτηκε να καταθέσει ενόρκως ή και ενώπιον της Ιεράς Συνόδου η μαρτυρία του):«…Ένα βράδυ μετά τον δείπνον, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος επρότεινε να πάρουμε το καφεδάκι μας στο Μέγα Συνοδικόν. Εκεί λοιπόν συζητώντας διάφορα θέματα ρώτησε ο Μακάριος τους φιλοξενούμενους μητροπολίτες: «Άγιοι αδελφοί, τώρα που είστε εδώ, είναι ευκαιρία να μου λύσετε μια απορία που έχω». Του είπαν, «στην διάθεση σου Μακαριότατε αν μπορούμε, γιατί όχι»; Και τους είπε ο Μακάριος: «Άγιοι αδελφοί πέστε μου σας παρακαλώ, τί γίνεται με το θαύμα του Αγίου Φωτός, είναι πράγματι θαύμα;».

Οι μητροπολίτες απ’ τα Ιεροσόλυμα εμειδίασαν και του είπαν: «Μακαριότατε, κοροϊδεύουμε τον κόσμο, είναι ντροπή μας να κοροϊδέψουμε και εσένα». Ο Μακάριος είπε:
- «Μα δηλαδή, θέλετε να πείτε πως δεν είναι θαύμα;».
- «Όχι δεν είναι θαύμα!».
- «Ε, τί είναι λοιπόν;».
- «Μακαριότατε είναι μια τελετή η οποία γίνεται κάθε Μέγα Σάββατο εις τον ιερό ναό της Αναστάσεως».
- «Και γιατί δεν λέτε την αλήθεια εις τον κόσμο;».
- «Μακαριότατε, ποιος τολμά να πει την αλήθεια εις τον κόσμο; Θα μας λιντσάρουν».

Πάντως, αν και η πιο συνηθισμένη αναφορά αυτών που πιστεύουν στη θαυματουργή προέλευση του "Άγίου Φωτός", είναι αυτή που περιλαμβάνει την αυτανάφλεξη των κεριών, εντούτοις, σύμφωνα με άλλες μαρτυρίες το «Άγιο Φως» είναι ένα σύνθετο φαινόμενο το οποίο εμφανίζεται στο θόλο εντός του Ναού της Αναστάσεως αλλά και κατ΄ άλλους έξω από αυτόν. Σχετικές μαρτυρίες αναφέρουν: ότι πολλές λαμπάδες των πιστών και κανδήλες ανάβουν μόνες τους, ενώ η φλόγα δεν τους καίει τα πρώτα λεπτά. Μάλιστα ορισμένα βίντεο δείχνουν ιερείς ή πιστούς να κινούν το αναμμένο κερί κοντά στα γένια τους ή στα χέρια τους χωρίς να τους καίει. Το ίδιο ισχυρίζεται και η ιστοσελίδα του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, αν και από Επισκόπους του έχει αναφερθεί ότι το θαύμα είναι ο καθαγιασμός της φυσικής φωτιάς που λαμβάνεται από την άσβεστη κανδήλα εντός του Πανάγιου Τάφου, και όχι το άναμμα προηγουμένως σβησμένης κανδήλας ή κεριών.

Εξ’ άλλου πολλές ιστορικές αναφορές του φαινομένου, καταγράφονται: στο οδοιπορικό στους Αγίους τόπους της Ισπανίδας μοναχής Αιθερίας,(381-384 μχ), στην επιστολή του Νικήτα Βασιλικού, κληρικού της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως στον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ζ' τον Πορφυρογέννητο(947 μχ), από τον χρονικογράφο της Α' Σταυροφορίας Φουσέ της Σαρτρ, τον Γάλλο ιερέα και έναν από τους πλέον αξιόπιστους μάρτυρες των ιστορικών γεγονότων της εποχής (1059-1127 μχ), στις διηγήσεις του Γάλλου Βερνάρδου(865-870 μχ), Καθολικού μισιονάριου και μοναχού, του ηγούμενου της Βερντέν(1026 μχ), του Ρώσου ηγούμενου Δανιήλ, του Πέτρου του Σεβάσμιου του Κλυνύ (1094-1156), τις παραμονές της Β' Σταυροφορίας, του λόγιου πρώην Βυζαντινού Αυτοκράτορα (1347-1355) και μετέπειτα μοναχού, Ιωάννη Καντακουζηνού, στην γ' απολογία του κ.ά

Παρά ταύτα, κατά τους «φωτομάχους», η «Αφή του Αγίου Φωτός», είναι μια απόκρυφη εφαρμογή που οργανώνουν οι κληρικοί του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων εδώ και αιώνες. Το δικαιολογητικό στοιχείο αυτής εκδοχής είναι ότι τα κεριά έχουν εμβαπτιστεί προηγουμένως σε φωσφόρο, ο οποίος, μετά από κάποιο χρονικό διάστημα έχει την ιδιότητα της αυτό-ανάφλεξης. Ο φωσφόρος, όπως εξηγούν οι ίδιοι, ως χημικό στοιχείο ανακαλύφθηκε κατά τον 17ο αιώνα και δεν απαντάται ελεύθερος στη φύση. Παρόλα αυτά, είναι γνωστές από πολύ παλαιότερα στην περιοχή της Μέσης Ανατολής κάποιες «θαυματουργές ουσίες» ή «κρήνες» (πηγές) που παρουσίαζαν τέτοιου είδους φαινόμενα. Αυτό με τη σειρά του μπορεί να σημαίνει είτε ότι ο Πανάγιος Τάφος βρίσκεται σε μια τέτοια περιοχή είτε ότι χρησιμοποιείται αυτούσια κάποια πανάρχαιη «θαυματουργή ουσία» (χημική ένωση) της οποίας το όνομα και η σύσταση διατηρούνται μέχρι σήμερα, ως ιερατικό «επτασφράγιστο» μυστικό. Εντούτοις, όπως υποστηρίζεται από πιστούς, η φλόγα που προέρχεται από το «Άγιο Φως» φέρεται να φωτοβολεί αλλά να μην προκαλεί καύση κατά τα πρώτα 33 λεπτά, σε αντίθεση με τη φυσική δράση της φωτιάς. Βέβαια, σε αυτή την περίπτωση καταφανής είναι η σύγκριση που γίνεται αναφορικά όχι με το φως αλλά με τη φωτιά.

Ωστόσο ο Μιχάλης Καλόπουλος, ομότιμος καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και συγγραφέας έχει δημοσιεύσει έρευνα, που αποδεικνύει ότι «τα αυτό-αναφλεγόμενα υλικά και η θρησκευτική πυροτεχνουργία που ήταν γνωστή στην αρχαιότητα, είναι επαρκή για να παράγουν το αποτέλεσμα που περιγράφεται ως Άγιο Φως». Ο ίδιος, ισχυρίζεται, ότι με τη συνδρομή του Εργαστηρίου Χημείας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης προσδιόρισε ως καταλληλότερη ουσία για μια τέτοια χρήση τον λευκό φωσφόρο και μάλιστα αναφερόμενος στην καθυστερημένη αυτό-ανάφλεξη της λαμπάδας, όπως και στην «ακαία της φλόγας της», επισημαίνει: «…απλά, εάν ο φωσφόρος, που συνήθως φυλάσσεται κάτω από νερό για να μην αναφλεγεί, διαλυθεί σε κάποιο κατάλληλο οργανικό διαλύτη και μετά ένα πανί ή κερί βουτηγμένο στο διάλυμα αυτό εκτεθεί στον ατμοσφαιρικό αέρα, η αυτό-ανάφλεξη δεν γίνεται αμέσως, αλλά καθυστερεί έως ότου εξατμιστεί σχεδόν τελείως ο διαλύτης. Στη συνέχεια το υλικό αρχίζει πρώτα να καπνίζει και τέλος αναφλέγεται, με ζωηρή φλόγα[…].Τα πειράματά μας έδειξαν ότι η αυτόματη ανάφλεξη των κεριών μπορεί να επέλθει με ελεγχόμενη χρόνο-καθυστέρηση ημίσειας ώρας και άνω εξαρτώμενης από την πυκνότητα του διαλύματος του φωσφόρου και του τύπου του οργανικού διαλύτη που χρησιμοποιεί κανείς…»(σ. σ, σημειωτέον ότι σχετικό πείραμα έχει πραγματοποιήσει ο ίδιος, προ ετών, με απόλυτη επιτυχία από το τηλεοπτικό κανάλι «EXTRA»).

Βεβαίως η πιο πάνω εξήγηση, παραβλέπει το γεγονός ότι τα κεριά δεν αυτό-αναφλέγονται άκαιρα, αν και η προμήθεια τους γίνεται από υπαίθριους χώρους ή καταστήματα, τα οποία έχουν τα εμπορεύματα εκτεθειμένα στον αέρα, και μάλιστα η προμήθεια των κεριών, συχνά γίνεται αρκετές ημέρες πριν την Ανάσταση, ενώ σε άλλες περιπτώσεις, οι πιστοί παραμένουν στον Ναό της Αναστάσεως από το βράδυ της Μ. Παρασκευής.

 

koliatsos-99-a

Ο κόσμος φέρνει την ανάπτυξη και έγινε περιληπτική αναφορά, στις δράσεις που μπορούν να φέρουν κόσμο στην Άρτα... Σ' αυτόν τον τομέα, η κατάσταση είναι τραγική! Κόσμος δεν υπάρχει περίπτωση να έρθει σ' αυτή την πόλη, άρα ποιός θα φέρει την ανάπτυξη;

 

 

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς...

Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ

 

 

Με πρόλογο, έτσι για να μας φανεί καλύτερα... Όλοι είμαστε πεπεισμένοι... Ας αποχαιρετήσουμε την Άρτα που ξέραμε. Την ακμάζουσα πόλη των προηγούμενων δεκαετιών, αλλά και την πόλη που είχε κάποιες ελπίδες ότι το ένα ή το άλλο που μπορούν να συμβούν και να προκύψει το καλύτερο... Πλέον ένα είναι σίγουρο: Δεν απατήθηκε η ακοή μας...

Οι αντίλαλοι των χαμένων ευκαιριών, πρέπει να περνάνε ως ερινύες απ' τ' αυτιά, όσων κατά καιρούς διοίκησαν αυτή την πόλη και της στέρησαν την ελπίδα για το μέλλον. Βεβαίως η εικόνα μιλάει από μόνη της... Στις δέκα το βράδυ, αν κυκλοφορήσεις στο κέντρο της πόλης, μόνον ο φόβος θα σε συνοδεύει... Άνθρωπο δεν θα βρεις... Υπερβολικό; Καλό είναι να βλέπεις αισιόδοξα τα πράγματα, αλλά αυτή την πραγματικότητα, μόνο όποιος δεν έκανε βόλτα κάποιο βράδυ, στο κέντρο της Άρτας, μπορεί να το αρνηθεί...

Με φόντο αυτή την ευδιάκριτη πραγματικότητα, αρχίζει η καταγραφή της νέας πραγματικότητας, με την οποία πλέον, πρέπει οι πάντες να συμβιβαστούμε και να περιμένουμε τα χειρότερα... Τα χειρότερα, γιατί κανένας εκ της συμπαθούς τάξης των παραγόντων της Άρτας, δεν έχει την δυνατότητα να ηγηθεί αγώνων, οι οποίοι θα φέρουν το αποτέλεσμα.

Στρατόπεδο. Πάει κι αυτό. Απόφαση Καμένου, που είχε δηλώσει πως έχει την έγνοια της Άρτας! Φανταστείτε να μην την είχε... Όταν επί Σαμαρά, μειώθηκε η δύναμη του ΚΕΝ Άρτας, η νυν υπουργός Διοικητικής Ανασυγκρότησης Όλγα Γεροβασίλη, είχε μετρήσει τις κουβέρτες που έφυγαν απ' το ΚΕΝ Άρτας και μεταφέρθηκαν στο ΚΕΝ Καλαμάτας και κατήγγειλε με πάθος, το μέγα έγκλημα που συντελείται εις βάρος της Άρτας και την ανάλγητη κυβέρνηση, που θέλει να καταστρέψει μια πόλη, της οποίας στήριγμα ήταν το στρατόπεδο... Τώρα; Άκρα του τάφου σιωπή! Γιατί ρε παιδιά, έχετε αποφασίσει πως πλέον η Άρτα, με τους ρυθμούς... ανάπτυξης που έχει η Άρτα, δεν χρειάζεται πλέον το στρατόπεδο;

Μια παλιά και πονεμένη ιστορία. Στις αρχές του 2012, ο τότε πρόεδρος του ΤΕΙ Γρηγόρης Γκίκας, είχε κάνει ολοκληρωμένη μελέτη, με την οποία κατέληγε πως το μέλλον του ΤΕΙ Ηπείρου, μπορεί να είναι καλό, αν μεταφερθούν όλες οι σχολές του, στην Άρτα. Και πρότεινε στους τοπικούς φορείς, να διεκδικήσουν το στρατόπεδο που τότε έκλεινε, να στεγαστούν εκεί, όλες οι σχολές Υγείας, Μουσικής και Πληροφορικής... Την πρόταση αυτή, ούτε που είχε συζητήσει, το τότε δημοτικό συμβούλιο, του αποτυχημένου δημάρχου Γ. Παπαλέξη. Η συνέχεια εξόχως ενδιαφέρουσα...

ΤΕΙ Ηπείρου. Ποιό ΤΕΙ, που λέει και η διαφήμιση. Ποιό πνευματικό ίδρυμα; Ίδρυμα τακτοποίησης καθηγητών και άλλων παραγόντων, πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων... Αυτοί που ήρθαν ως καθηγητές και διοικητές, ήθελαν να εξελίσσουν τα προγραμματάκια τους και παράλληλα οι αφελείς... ιθαγενείς, να τους χειροκροτούν, γιατί τάχα προσφέρουν στον τόπο! Τι σόι προσφορά, μπορεί να προκύψει, με όλους κι όλους πεντακόσιους σπουδαστές την στιγμή που στα Γιάννενα, οι σπουδαστές του ΤΕΙ μόνο, ξεπερνούν τις δύο χιλιάδες!

Γεωπονική Σχολή. Θα ήταν ο μοναδικός πόλος ανάπτυξης της περιοχής, αλλά όνειρο ήταν και πάει... Αυτή η συμπαθής τάξη των παραγόντων θέλει να κρατήσει δυό καρπούζια σε μια μασχάλη! Να συνενωθεί λέει, έστω και πιλοτικά το ΤΕΙ με το Πανεπιστήμιο και να προκύψει μια πανεπιστημιακή σχολή, που άλλη δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Με φόντο την προσφορά(!) του ΤΕΙ και των ανθρώπων του στην Άρτα, δεν μπορούν να τους υποτιμήσουν! Να ζητήσουν ίδρυση Πανεπιστημιακής Σχολής... Αυτό μας έτυχε... Το υποτιμημένο ΤΕΙ... Μ' αυτό θα πορευτούμε... Και ας μην μιλάει κανένας... Έχουν κι άλλα προγράμματα να υλοποιήσουν οι αξιότιμοι κύριοι καθηγητές... Θα τους ανακόψουμε την φόρα; Αστεία πράγματα...

Ο κόσμος φέρνει την ανάπτυξη και έγινε περιληπτική αναφορά, στις δράσεις που μπορούν να φέρουν κόσμο στην Άρτα... Σ' αυτόν τον τομέα, η κατάσταση είναι τραγική! Κόσμος δεν υπάρχει περίπτωση να έρθει σ' αυτή την πόλη, άρα ποιός θα φέρει την ανάπτυξη; Η απάντηση είναι εύκολη... Να μην καταγραφεί...

Ρητορικό το ερώτημα:

-Μια πόλη, χωρίς κόσμο, πως μπορεί να έχει ελπίδα;

Και ποιός είπε ότι έχει ελπίδα... Τα δεδομένα άλλαξαν... Την ώρα που ζητάμε στην Άρτα κόσμο, ο κόσμος φεύγει. Βγήκαμε, όπως σημειώναμε στο προηγούμενο φύλλο "ξυπόλητοι στ' αγκάθια" και η Ιόνια Οδός, που σε όλες τις άλλες πόλεις, φέρνει κόσμο, ΜΟΝΟ στην Άρτα παίρνει κόσμο και τον οδηγεί κυρίως στα Γιάννενα...

Σ' όλες τις συζητήσεις που γίνονται, όσοι ψάχνονται στα σοβαρά, για το τι θα κάνουν, ως ελεύθεροι επαγγελματίες, αναζητούν τον τρόπο, με τον οποίο θα βρεθούν στα Γιάννενα. ΑΝ αυτό λέει κάτι, στους ιδιαίτερα αισιόδοξους, που βλέπουν την Άρτα να έχει προοπτική...

-Τι κι αν η "Γ", πολλά χρόνια πριν, είχε ζητήσει την έναρξη του δημόσιου διαλόγου, για το πως θα είναι η Άρτα, στη νέα εποχή;

Κανενός δεν ίδρωσε το αυτί και οι πάντες έδειχναν να περιμένουν την περίοδο που τώρα περνάμε, για να ζήσουν καλύτερα ως ένα μικρό χωριό έξω απ' τα Γιάννενα και όχι ως η πόλη Άρτα, που τις προηγούμενες δεκαετίες, είχε κάτι να δείξει, γιατί κι αυτά χάνονται...

Και πάλι απ' την αρχή...

-Δηλαδή, δεν υπάρχει μέλλον για τον τόπο μας;

Κανένας δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί κάτι τέτοιο. Ο ισχυρισμός που χρησιμοποιείται και σ' ετούτο το σημείωμα, είναι το συμπέρασμα της παρατήρησης των κινήσεων, όσων έχουν χρέος να κινηθούν για το μέλλον. Των παραγόντων, που έτσι κι αλλιώς αυτοί, μπορούν να κινήσουν τις εξελίξεις. Και λείπει, αυτό που εδώ και χρόνια, η "Γ" υπερασπίζεται και προτείνει. Συνεννόηση. Να δούμε τι πρέπει να γίνει και πως μπορεί να γίνει... Διαφορετικά...

 

gketsis-grafeio-77-a

Πέμπτη, 06 Απριλίου 2017 09:52

Οι περιπέτειες της τέχνης

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Πόσους ελεύθερους και πόσες ελευθερίες χωρά η καημένη η Τέχνη; Πόσους ποιητές χωρά η ποίηση και πόσους συγγραφείς η πεζογραφία; Πόσους ηθοποιούς και σκηνοθέτες το θέατρο και πόσους ζωγράφους η ζωγραφική, πόσους γλύπτες η γλυπτική;
Οι ελευθέριες τέχνες παρέχουν, υποτίθεται, την ελευθερία και την άνεση να χωράνε όλοι. Μόνο που το κόσκινο μετά θα τους διαχωρίσει και ο χρόνος θα τους αφανίσει ή θα τους τοποθετήσει στο πρώτο και τελευταίο σκαλί της αιωνιότητας. Η ελευθερία της τέχνης αποτελεί σήμερα δικαίωμα που ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου με πρωτοβουλία του τόνισε και υποστήριξε στο άρθρο του επί του συντάγματος της Βαϊμάρης και αναθεωρήθηκε με το σύνταγμα του 1948 και 1952: η τέχνη και η επιστημονική διδασκαλία είναι ελεύθερα, όμως υπάρχει ένας μικρός έως μεγάλος διαχωρισμός: άλλο ερασιτεχνισμός και άλλο επαγγελματίας. Άλλο ποιητής που έγραψε επειδή ονειρεύτηκε πως είναι κι αυτός ποιητής και άλλο Σολωμός ή και Καβάφης με υπόβαθρο και απίστευτη παιδεία. Άλλο ο συγγραφέας Παπαδιαμάντης και Προυστ και άλλο ο καθένας που δε διάβασε ή δε διαβάζει ή δε γνωρίζει ένα κλασικό έργο και αποκαλείται συγγραφέας, στοχαστής, διανοητής.
Ο ελεύθερος στίχος, το ελεύθερο θέμα, η αυτόματη γραφή, ό,τι μπορεί να εντάξει κανείς στην αφηρημένη ή στην ελευθέρια τέχνη δεν ταυτίζονται, φυσικά, ούτε με την ασυδοσία ούτε με την ευκολία κάθε φιλόδοξου να γράφει ή να φτιάχνει ό,τι να ’ναι. Η ελευθερία είναι πρώτα απ’ όλα γνώση. Όσο περισσότερη κι όσο πιο αληθινή είναι η γνώση, τόσο περισσότερη και πιο αληθινή είναι η ελευθερία ενός ατόμου ή μιας ομάδας. Αυτός που φιλοδοξεί ν’ ασχοληθεί με την τέχνη, την τέχνη του λόγου, της εικόνας, της κίνησης, της έκφρασης, οφείλει να διαβάσει, να μελετήσει, να ξενυχτήσει, να κοπιάσει. Για να μάθει. Για να κερδίσει τη γνώση. Και μετά να παλέψει για να κερδίσει την ελευθερία. Και να μπει στο μαγικό κόσμο της τέχνης. Αλλιώς βλάπτει τον εαυτό του. Ας μην πω για την τέχνη. Γιατί η τέχνη εντέλει δε θ’ ανοίξει τις πύλες της ή θα πετάξει έξω από αυτές όσους φαντάζονται πως με το «ταλέντο» τους μπορούν να την κατακτήσουν.  
  Η ελευθερία, σε κάθε περίπτωση, δεν είναι μια γενική και αόριστη έννοια. Είναι, αντίθετα, μια συνειδητή και υπεύθυνη δραστηριότητα του ανθρώπου, τόσο κατά τη διάρκεια της ζωής του συνολικά, όσο και κατά τη δοκιμασία του μπροστά σε συγκεκριμένα προβλήματα και ανάγκες. Με τις αξίες και τις βαθιές έννοιες δεν μπορούν να παίζουν οι άνθρωποι. Η δημιουργία, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, απαιτεί σοβαρότητα, απαιτεί συνείδηση του έργου και της διαδικασίας, αλλά απαιτεί ιδιαίτερα υπευθυνότητα.
Μήπως, λοιπόν, τα μπερδέψαμε λίγο ή πολύ; Και επιδιδόμαστε σε ασκήσεις τέχνης με την αίσθηση και μόνο πως, αφού μας αρέσει και θέλουμε, άρα μπορούμε κιόλας να το κάνουμε και να επιδιώξουμε τον έπαινο και το χειροκρότημα; Και οι ενδιάμεσοι που αλλάζουν χρώμα  και μορφή και προσαρμόζονται σε καταστάσεις «τέχνης» χειροκροτώντας και υποστηρίζοντας, γνωρίζοντας όμως την αλήθεια όλοι τους; Η ελευθερία της καλλιτεχνικής συνείδησης έχει δύο όψεις: μία εσωτερική και μία εξωτερική. Και αυτά δε γεννήθηκαν ούτε υπάρχουν από μόνα τους, αλλά βγήκαν από σχολές μαθητείας, από προσωπικό κόπο και προσπάθεια, από εκπαίδευση και τριβή με το αντικείμενο.
Η τέχνη έχει και αμυντική και προστατευτική και διασφαλιστική ελευθερία. Αλλά και οριοθετείται. Είμαστε όλοι εν δυνάμει καλλιτέχνες, αλλά πρέπει να υπάρχει και μία αιτιώδης συνάφεια –η παιδεία και η αυτογνωσία στην τέχνη και την έκφραση. Ας μην ξεχνάμε πως η τέχνη προέρχεται από το ρήμα τίκτω, που σημαίνει γεννώ. Και καμία γέννα δεν είναι ούτε ανώδυνη ούτε στιγμιαία, αλλά βασανιστική και άγρυπνη, γεμάτη εγρήγορση, εσωτερική δύναμη και υπέρτατη γνώση. Αλλιώς τι θα ’ταν ο Παλαμάς, ο Νίτσε, ο Πικάσο, ο Καντ, ο Βαν Γκογκ, ο Φλομπέρ, ο Απολινέρ στην «terra incognita» της τέχνης; Ή μήπως το ανακαλύψανε αυτοί, το ανακαλύψαμε εμείς και δεν το ξέρουμε; Ίσως αυτή η χώρα και ο τόπος τελικά να παράγει μόνο το ά-μετρο…

 

sxismenou-katerina-nea-00-a

Πέμπτη, 06 Απριλίου 2017 09:45

«Πολύ αργά για ήρωες!...» *

Του

ΜΙΧΑΛΗ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

 

Κύριε Διευθυντά,
Με περισσή έκπληξη και λύπη μου, παρακολουθώ το τελευταίο διάστημα, διάφορα δημοσιεύματα στον τοπικό τύπο, αλλά και δηλώσεις διάφορων κυβερνώντων-αξιωματούχων, που, ούτε λίγο ούτε πολύ, με περισσή (αυτο)ικανοποίηση επαίρονται για την δρομολόγηση  «άμεσων διαδικασιών»της έναρξης εργασιών αποκατάστασης και αναπαλαίωσης του παλαιού κτιρίου του Πρωτοδικείου Άρτας, έτσι ώστε «εν ευθέτω χρόνω» να μετεγκατασταθεί και λειτουργήσει εκ νέου…
Τι κρίμα!
Οι όψιμοι θριαμβολογούντες, φαίνεται ότι σκόπιμα λησμονούν, πως παρήλθε 10ετία και πλέον από τότε που το συγκεκριμένο κτίριο κρίθηκε ακατάλληλο κι όμως μέχρι σήμερα ουδέν έγινε, αν και το ΤΑ.Χ.ΔΙ.Κ. (Ταμείο Χρηματοδότησης Δικαστικών Κτιρίων) είναι γνωστό ότι διέθετε τα ανάλογα κονδύλια που θα χρειαζόταν, πλην όμως ουδείς έδειξε την απαραίτητη ευαισθησία.
Αναρωτιέμαι αν, όλοι όσοι θριαμβολογούν, επεδείκνυαν τότε τον μισό ζήλο και την μισή σπουδή απ’ όσο επιδεικνύουν σήμερα για την προβολή των «επιτυχημένων ενεργειών τους», αν θα είχε επιλυθεί με επιτυχία το πρόβλημα από κτηριακής πλευράς της απονομής Δικαιοσύνης στην πόλη μας, μέσα σε ανθρώπινες και αξιοπρεπείς συνθήκες.
Επί τη ευκαιρία, ας θυμηθούμε ότι για την μετεγκατάσταση του Ειρηνοδικείου το 1995 επελέγη διαμέρισμα σε όροφο (!), που μόνο σε «Ναό της Θέμιδος» δεν παρέπεμπε, για να μην χρησιμοποιήσω κανένα άλλο πιο γλαφυρό παράδειγμα.
Ας αναλογιστούν, λοιπόν, ποιοί έχουν εργαστεί και δρομολογήσει την σημερινή μετεγκατάσταση του Ειρηνοδικείου-Πταισματοδικείου στο κτίριο του πρώην Δημαρχείου (Κ. Παλαμά και Σολωμού) και ποιοί «σφύριζαν αδιάφορα» περί άλλων τυρβάζοντες!
Περιττό να σας πω, ότι όλα αυτά θα μπορούσαν να είχαν γίνει πολύ νωρίτερα, αν εξέλιπαν προσωπικές φιλοδοξίες και μικροκομματικές σκοπιμότητες και υπήρχε συνεργασία και σύμπνοια, μεταξύ όλων των εμπλεκομένων στον χώρο της Δικαιοσύνης.
Με την ευχή και την ελπίδα, πως δεν θα υπάρξει πλέον κανείς εφησυχασμός ώστε να μην χαθεί ο στόχος της ανέγερσης νέου σύγχρονου και ολοκληρωμένου Δικαστικού Μεγάρου, θα συμφωνείτε, ελπίζω μαζί μου, κύριε Διευθυντά, ότι όπως έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι «κρείττον εστί το σιγάν»!
Σας ευχαριστώ για την φιλοξενία
Με τιμή
Μιχάλης Κων. Νικολάου
Δικηγόρος


*Ήταν ο τίτλος μιας θαυμάσιας (αντι)πολεμικής ταινίας που προβλήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’70

nikolaou-mixalis-nea-99-a

Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017 21:23

Ξυπόλητοι στ’ αγκάθια!

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Αν μπορούσε μια φορά το μήνα, οι Κυριακές στην πόλη, να ήταν σαν κι αυτή, θα είχαμε μια πόλη, πολύ καλύτερη και θα είχαμε αποφύγει τις πολλές και ποικίλες εκφάνσεις της μιζέριας, μας έλεγε συμπολίτης μας, οποίος διακριτικά και σε λίγη απόσταση, απ’ το σημείο τερματισμού των αθλητών, παρακολουθούσε τα δρώμενα της διοργάνωσης του «ΔΡΟΜΟΥ ΤΟΥ ΓΕΦΥΡΙΟΥ».
Και αυτή είναι η αλήθεια… Αν μπορούσαν οι αρμόδιοι φορείς, με πρώτο -όπως επιβάλλεται- τον Δήμο να συνεννοηθούν και να προκύψει η εκδήλωση του κάθε μήνα, μιας Κυριακής του κάθε μήνα, με ιδέες που υπάρχουν και μπορούν στην εξέλιξη μιας δημόσιας συζήτησης, να προκύψουν. Μια εκδήλωση, η οποία θα έχει τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του «ΔΡΟΜΟΥ ΤΟΥ ΓΕΦΥΡΙΟΥ».
Για να μην μπερδευτούμε. Την περασμένη Κυριακή, το σύνολο των επισκεπτών της Άρτας, είτε ήταν αθλητές που πήραν μέρος στον μαραθώνιο, είτε συνοδοί τους, ήταν τεράστιο!  Ήρθαν στην Άρτα, κοντά στις 2.000 επισκέπτες. Αριθμός ρεκόρ, που υπό κανονικές συνθήκες, θα μπορούσε να είναι και καταλυτικός για την τοπική οικονομία.
Απλός ο συλλογισμός… Αν ο ίδιος κόσμος, με ανάλογη αφορμή επισκεπτόταν την Πρέβεζα, θα μετέφερε στην πόλη αυτή και χρήμα, που είναι το ζητούμενο για την εποχή μας και την φτωχή περιοχή μας… Την στιγμή που θα τελείωνε ο μαραθώνιος και οι υποχρεώσεις των αθλητών ταυτόχρονα, όλος αυτός ο κόσμος, θα… ξεχυνόταν  σε ταβέρνες και εστιατόρια, για να το φαγητό του, ακολούθως σε κάποιο καφέ και πάει λέγοντας. Αν δε οι έμποροι της πόλης, είχαν έντονη την αγωνία της επιβίωσης, θα άνοιγαν και τα καταστήματα, για να προκύψει και κάποιος ανυπολόγιστος τζίρος, στα μαγαζιά…
Αυτά θα γινόταν σε άλλη πόλη… Γιατί στην Άρτα, τα πράγματα ήταν απογοητευτικά… Δεκάδες επισκέπτες μας ρωτούσαν, σε ποιο σημείο η πόλη έχει τα εστιατόρια και τα φαγάδικα, για να πάνε… Τι ν’ απαντήσεις… Ένα - δυό εστιατόρια, που υπάρχουν στο κέντρο της πόλης, ήταν ήδη γεμάτα και οι επισκέπτες, έπρεπε να λάβουν την απόφαση, να πάνε σε άλλη πόλη, η οποία θα ήταν στον δρόμο τους, για να συνεχίσουν το ταξίδι τους… «Πάμε Γιάννενα», είπε μια κυρία στην παρέα της, εξηγώντας πως είναι τόσο κοντά και είναι σίγουρο πως θα βρουν αυτό που ζητούσαν για το μεσημεριανό φαγητό τους, τον καφέ τους και ότι άλλο μπορούσε να προκύψει… Οι μισοί έφυγαν για τα Γιάννενα, οι άλλοι μισοί για την Πρέβεζα και μείναμε εμείς εδώ, «πάλι ξανά στα ίδια και τα ίδια», που έγραφαν οι Κατσιμιχαίοι, εκείνα τα χρόνια τα καλά…
Το έχουμε επαναλάβει και με την ευκαιρία της επισκεψιμότητας που παρατηρείται στα μνημεία μας, η οποία θα μπορούσε να αποδειχτεί σωτήρια για την Άρτα…
-Και να έρθει ο επισκέπτης στην Άρτα, είτε με την ευκαιρία της επίσκεψης στα μνημεία, είτε με την ευκαιρία του «ΔΡΟΜΟΥ ΤΟΥ ΓΕΦΥΡΙΟΥ», τι άλλο μπορεί να κάνει στην Άρτα, για ν’ αποφασίσει να παραμείνει;
Δυστυχώς! Απολύτως τίποτα… Ούτε να φάει δεν θα βρεί, αν κινηθεί στο κέντρο της πόλης. Και για να μην μιλήσουμε, για άλλες πιο σύνθετες, προκλήσεις που υπάρχουν στις άλλες πόλεις. Και καθώς σε τέτοιους συλλογισμούς, η μια διαπίστωση φέρνει την άλλη, προκύπτει και το επόμενο καθοριστικό ερώτημα:
-Που πάμε ξυπόλητοι στ’ αγκάθια;
Μέχρι το σημείο που είναι πολύ κοντά και θα είναι αυτό που θα σημάνει την κατάρρευση και την μετατροπή αυτής της όμορφης και άλλοτε κραταιάς πόλης, σ’ ένα μικρό χωριό, που ο προσδιορισμός του, δεν θα είναι το «ΑΡΤΑ», αλλά «ένα μικρό χωριό έξω απ’ τα Γιάννενα»!
Βεβαίως και πρέπει να συνδυαστεί η αναζήτηση αυτή και με το καθοριστικό γεγονός της λειτουργίας της Ιόνιας Οδού, που έφερε Άρτα και Γιάννενα, σε απόσταση αναπνοής… Για να φτάσουμε στην εκδοχή, που έλεγε πως όπως ο αρτινός φεύγει για τα Γιάννενα, ο γιαννιώτης θα φύγει για την Άρτα…
-Και τι θα κάνει;
Θα δει την άδεια πλατεία, στην πρώτη επίσκεψη… Θα την δει και μια ακόμη στην δεύτερη… Θα πρέπει να είναι πολύ μαζόχας ο άνθρωπος, για να έρθει και την τρίτη φορά… Που δεν θα συμβεί το ίδιο με τον αρτινό… Αυτός κάθε φορά που θα πηγαίνει στα Γιάννενα, όλο και περισσότερα θα βλέπει, άρα θα γίνεται πιο έντονη η επιθυμία του και για την επόμενη επίσκεψη… Ένας κύκλος που ως πρώτη ανταπόκριση, θα έχει την τοπική οικονομία, τα λεφτά δηλαδή, που πάνε κι έρχονται…
Σε προηγούμενες αναλύσεις που κάναμε, παρουσιάσαμε το τραγικό συμπέρασμα, με κομψό τρόπο. Μάλλον κανένας δεν κατάλαβε, αν κρίνουμε απ’ τον προβληματισμό που ακολούθησε. Σήμερα επιβάλλεται να το πούμε όσο πιο «χοντρά» γίνεται…
Είμαστε «χωνί» και ως πόλη δεν έχουμε κανένα μέλλον… Γιατί έρχεται και καλοκαίρι, που και οι έμποροί μας, πρέπει να ξεκουραστούν… Τότε έχουμε να ζήσουμε, τα πιο μοναχικά σαββατοκύριακα… Αυτά που θα μας θυμίζουν, πως τότε που έπρεπε να αγωνιούμε, το παίζαμε άνετοι...

 

gketsis-grafeio-77-a

Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017 21:20

Τα όρια της μνήμης

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Άραγε έχει η μνήμη όρια; Τι χωρά και τι δε χωρά μέσα της; Πότε γίνεται σιωπή και πότε μετατρέπεται σε σιωπή και μάλιστα κραυγαλέα; Πότε θυμόμαστε και πότε ξεχνάμε κάτι και μετά γιατί πάλι το ανασύρουμε από την αφάνεια και το τιμούμε , το κλαίμε , το διαφημίζουμε αφού πρώτα το θάψαμε; Γιατί η ιστορία έχει τέτοιες γκρίζες αποχρώσεις που άλλες φορές τις ραίνει με δαφνόφυλλα και άλλες πάλι φορές τις θάβει βαθιά στα σκοτάδια της;
Πότε κάτι το μετατρέπουμε ως μνημειακό και μουσειακό και πότε αποφασίζουμε να το εντάξουμε στη δρώσα μας ή τοπική μνήμη μας τιμώντας το, ψάχνοντάς το στα συντρίμμια του, με γιορτές και μνημόσυνα ενώ τόσα χρόνια τραγικά το αγνοούσαμε για να μην πω το περιφρονούσαμε;
Φυσικά πάντοτε χρειάζεται ένα μικρό ερέθισμα μια χαραμάδα στο φώς για ν΄αρχίσει να αναδύεται και τότε αλίμονο πόσα ακόμη αναδύονται ή θα μπορούσαν ν΄αναδυθούν από τα συρτάρια του παρελθόντος μας που δεν τα γνωρίζουμε ή ακόμη τα θάψαμε επειδή δεν μας βόλευαν ή ακόμη περισσότερο μας ενοχλούσαν;
Κάποτε ο Πρίμο Λέβι, αυτός ο γνωστός συγγραφέας του ολοκαυτώματος και του βιβλίου "Εάν αυτός είναι ο  άνθρωπος"  είχε πεί πως για δεκαετίες το Άουσβιτς τον σκότωνε κάθε μέρα, όπως και αποδείχτηκε τελικά και με τον τραγικό του θάνατο, το δυσβάσταχτο της  ζωής του με το δρόμο του θανάτου του. Ο μαγαλύτερος εφιάλτης του όπως ο  ίδιος έλεγε ήταν πως μιλούσε στην οικογένεια του για τις εμπειρίες του στο φρικτό εκείνο στρατόπεδο και κανένας δεν άκουγε.....
Ο Γιέρι Κοζίνσκι βάζει τον μικρό του ήρωα να χάνει την ομιλία του μετά την περιπλάνησή του στην εχθρική Πολωνία του β΄παγκοσμίου πολέμου και της δίωξης των Εβραίων που δεν ήταν μόνο από τους ναζιστές αλλά και από την συνενοχή και εθρικότητα των κοινών ντόπιων εφ΄όσοσν σε τέτοιες περιπτώσεις η αδιαφορία λειτουργεί το ίδιο θανατηφόρα και εγκληματικά. Χάθηκε ο ανθρώπινος  Λόγος χάθηκε και χάνεται ο Άνθρωπος όταν εξαφανίζεται η μνήμη και ακόμη περισσότερο η αλήθεια.
Μπορεί να γκρεμίζεις τα τείχη ,τα σπίτια, τους δρόμους, να ισοπεδώνεις  το χώρο, να εκτοπίζεις ή να οδηγείς στο θάνατο ανθρώπους, όμως δε μπορείς να γκρεμίσεις και να εξαφανίσεις την ιστορία με επιλογές και αποκρύψεις ή την σιωπή γιατί τότε δεν την οδηγείς πουθενά αλλού  παρά μόνο στη λήθη. Η μνήμη δεν έχει όρια γιατί έχει δυναμική και εκεί που νομίζεις πως ξεχνάς  το ποντίκι της θύμησης ροκανίζει βασανιστικά την ύπαρξη σου. Ο ίδιος ο τόπος αναδίδει τις αναθυμιάσεις της μνήμης άλλοτε ως στάχτες άλλοτε ως εαρινό απαλό αεράκι. Η μνήμη ως λύτρωση αλλά και ως ενοχή, ως συλλογική και ως ατομική- και συνέπεια, η αποφασιστικότητα και το θάρρος μιας κοινωνίας ενός λαού του καθενός μας ως πρόσωπο ν΄αναλάβει τις ευθύνες του απέναντι στο δύσμοιρο τούτο τόπο…

 

sxismenou-katerina-nea-00-a

Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017 21:15

Αλήθεια, ποια είναι η αλήθεια;

Του

ΒΑΣΙΛΗ ΤΑΤΣΗ

 

Ο βουλευτής της ΝΔ Γεράσιμος Γιακουμάτος έκανε κάποιες δηλώσεις για την ομοφυλοφιλία και αναγκάστηκε να τις πάρει πίσω, γιατί χαρακτηρίστηκαν ανορθόδοξες και ομοφοβικές. Ο βουλευτής του Σύριζα Νίκος Ξυδάκης, επίσης εξέφρασε τις απόψεις του για τη «δραχμή»,  κάποιες μέρες αργότερα για «την τραγική ΕΡΤ», και αναγκάστηκε κι αυτός , άρον – άρον, να  αναδιπλωθεί, αφού ανακρίθηκε δεόντως από τους οργισμένους(!)  δημοσιογράφους της πρωινής ζώνης του κρατικού καναλιού,  που ενοχλήθηκαν και θεώρησαν πως είναι καθήκον τους να νουθετήσουν τον αμαρτήσαντα πολιτικό, ο οποίος μάλιστα είναι και Κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Σύριζα.
Δεν ξέρω πόσοι μπήκαν στο διαδίκτυο για να διαβάσουν ολόκληρη τη συνέντευξη του Γιακουμάτου, πριν βγάλουν τα συμπεράσματά τους. Εγώ μπήκα και δεν διαπίστωσα κανένα ρατσισμό. Εγώ ρατσισμό βλέπω, όταν κάποιος τολμάει να πει την άποψή του που είναι διαφορετική από εκείνη που ορίζουν κατά κανόνα οι πρωινές τηλεοπτικές ζώνες. Ο συμπαθής Μάκης , λοιπόν, πιεζόμενος απ’ αυτή την «κοινή γνώμη», και από το κόμμα του φυσικά, που όπως κάθε «δημοκρατικό» κόμμα μετράει τις «θέσεις του» με τις ψήφους,  ανακάλεσε ζητώντας  μάλιστα και «συγγνώμη».
Περίπου η ίδια είναι η γνώμη μου και για τις δηλώσεις του Νίκου Ξυδάκη, ενός ξεχωριστού δημοσιογράφου και πνευματικού ανθρώπου, τον οποίο παρακολουθώ με σεβασμό, δεκαετίες τώρα, από τις στήλες της «Καθημερινής».  Δε νομίζω πως υπάρχουν θέματα που «απαγορεύεται» να συζητηθούν. Επίσης, έχει πράγματι μια διαφορά ποιότητας η ΕΡΤ από τα ιδιωτικά Μέσα, αλλά η κατάστασή της είναι όντως τραγική – δε θα το αναλύσω, γιατί δεν είναι αυτό το θέμα μου, να πω μόνο για τους δημοσιογράφους που έχουν σοβαρότατα προβλήματα άρθρωσης και χρήσης της γλώσσας,  ας αφήσουμε προς το παρόν τα υπόλοιπα, Ιστορία, Κοινωνικές και Πολιτικές  Επιστήμες κλπ.
Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις συνανθρώπων μας που με παρρησία εξέφρασαν τις απόψεις τους κατά καιρούς, κι αναγκάστηκαν να ανακαλέσουν, γιατί κάποιοι που σκέφτονται με τα πόδια, ή την κοιλιά, ή με την τσέπη, τους «ρίχτηκαν». Είναι σα να σου λένε πως δεν έχεις το δικαίωμα να εκφράσεις την άποψή σου δημόσια, αν είναι «ανορθόδοξη». Ποιοι είναι οι ιεροεξεταστές σήμερα; Είναι όσοι υπηρετούν με θράσος και με την ισχύ των Μέσων  μια συντεχνιακή αντίληψη της αλήθειας την οποία έχουν τη «δυνατότητα» να την παρουσιάζουν ως τη μόνη αλήθεια. Το ζήσαμε για δεκαετίες στο συνδικαλισμό, όπου οι αριβίστες παρουσίαζαν και επέβαλαν την κομματική γραμμή ως τη μόνη αλήθεια. Το ζούμε και στις παρέες μας με τους γνωστούς ξερόλες που, αν και δεν έχουν ανοίξει ποτέ βιβλίο ή και εφημερίδα ακόμη, ξέρουν τα πάντα. Στο τηλεοπτικό πεδίο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όμως, τα πράγματα παίρνουν πιο σοβαρές διαστάσεις  κι αποτελούν μορφές χειραγώγησης της κοινής γνώμης μέσω μιας ιδιότυπης λογοκρισίας και του γνωστού τρολαρίσματος φυσικά.
Πρέπει, λοιπόν, να μπει οπωσδήποτε τάξη στο από πολλές πλευρές άναρχο τηλεοπτικό τοπίο, όχι όμως με τις προθέσεις και τον τρόπο που επιχείρησε ο κ. Νίκος Παππάς. Μέχρι όμως να γίνει αυτό (ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι),  οι δημοσιογράφοι της τηλεόρασης, αν τους αφορά ο αυτοσεβασμός, αντί να στήνουν με  την οίησή τους τηλεοπτικές ανακρίσεις και δίκες, ας παραδειγματίζονται από την προσωπικότητα, το ήθος και την ποιότητα του εξαίρετου Πάνου Χαρίτου, του Φάνη Παπαθανασίου, ή του Χρήστου Γιαννούλη. Μπροστά τους είναι.
Όσον αφορά τις δηλώσεις του προέδρου του Eurogroup, από τη μια να υπενθυμίσω στον κ. Γερούν πως «τέτοιες γνώσεις έχουν, τέτοια φώτα μας δίνουν». Από την άλλη, και βέβαια δεν περίμενα τις αντιδράσεις των δικών μας πολιτικών για να καταλάβω πως έχουμε χάσει προ πολλού κάθε ίχνος αυτοκριτικής και αυτογνωσίας. Και πως είμαστε αρκετά φοβισμένοι για να καταλάβουμε στοιχειωδώς τι σημαίνει η φράση «αν δεν υπάρχει άλλος τρόπος να σωθείς, μάθε να λες την αλήθεια».

 

tatsis-vasilis-omilia-00-a

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017 22:11

Δεν πάει άλλο!

|

Παρά την ανεπάρκεια του συνόλου του πολιτικού συστήματος, για να σταθεί με υπευθυνότητα απέναντι στις εξελίξεις, οι εκλογές αν γίνουν σύντομα, θα λειτουργήσουν και υπέρ του πολιτικού συστήματος...

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

Συζητήσεις επί συζητήσεων, για το αν θα γίνουν άμεσα οι εκλογές, αν αυτές συμφέρουν την χώρα και αν τελικά η χώρα, έχει να κερδίσει κάτι, απ' την επιβεβλημένη κατά την κοινή λογική, προσφυγή στις κάλπες, που ότι κι αν φέρει, σίγουρα θα είναι το καλύτερο, απ' αυτό που ζούμε σήμερα.

Η συμπαθής τάξη των επαγγελματιών της πολιτικής, που ακόμη κάτι προσδοκά απ' την κυβέρνηση του Τσίπρα, φωνασκεί πως η προσφυγή στις κάλπες, θα είναι καταστροφή για την χώρα και μπερδεύει όσα λέει, με διάφορα ιδεολογήματα και περίεργες απόψεις, που όμως δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Και αυτοί διαπιστώνουν πως δεν πάει άλλο, αλλά η ελπίδα της θεσούλας, είναι ακατανίκητη και δεν επιτρέπει σ' αυτούς άλλες σκέψεις. Την συμπαθή αυτή τάξη των φωνασκούντων την αποτελούν κυρίως στελέχη του ΠΑΣΟΚ, που... βαφτίστηκαν ΣΥΡΙΖΑίοι, για να κρατούν ζωντανή την ελπίδα της κατάληψης κάποιας κυβερνητικής θέσης. Να θυμηθούμε την πασαρέλα που είχε στηθεί, στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, όπου στις πρώτες θέσεις είχαν καθίσει ηχηρά ονόματα της παρακμής του ΠΑΣΟΚ, όπως η κα Ξενογιαννακοπούλου, ο κ. Τζουμάκας και άλλοι...

Ας αφήσουμε αυτή την συμπαθή τάξη των ελπιζόντων σε κυβερνητική καρέκλα και ας μιλήσουμε για την αγωνία των κανονικών ανθρώπων, που κάθε ημέρα που περνάει, βλέπουν την χώρα μας, να κατρακυλάει στην παρακμή και να αποδεικνύει πως δεν υπάρχει μέλλον. Πως όλα οδηγούνται στο ξεπούλημα, μόνο και μόνο για να είναι στην κυβέρνηση ο Τσίπρας και ο Καμένος...

Δεν είναι πως κανένας θεωρεί σίγουρο πως η νέα κυβέρνηση που θα έρθει, θα είναι καλύτερη... Όμως η απαλλαγή, απ' αυτό που ζούμε σήμερα, είναι μονόδρομος, γιατί έστω και η ελπίδα που θα προσφέρει η όποια αλλαγή, θα αξίζει πολύ περισσότερο απ' αυτό το θέατρο του παραλόγου που ζούμε σήμερα. Και απ' αυτό που έχει παγιωθεί ως θέση πολλών αναλυτών και αναφέρουν πως ο Τσίπρας και η παρέα του, θα κάνουν τα πάντα, για να μείνουν στην εξουσία μέχρι και την τελευταία ημέρα. Για να έχουν τον χρόνο, να αλλάξουν έστω και κάτι, ώστε να ελπίζουν σε κάτι καλύτερο... Αυτό δεν υπάρχει βεβαίως, αλλά "ο πνιγμένος απ' τα μαλλιά του πιάνεται". Το επιχείρημα ότι ο Τσίπρας, δεν θα διαφύγει για την σωτηρία του, είναι μάλλον το τελευταίο που έχει απομείνει στον προπαγανδιστικό μηχανισμό του Μεγάρου Μαξίμου και μ' αυτό κοιτάζει να πορευτεί.

Στον αντίποδα τώρα... Ζούμε σε μία κατακερματισμένη κοινωνία χωρίς ειρμό και διάθεση συλλογικής αφήγησης. Το ότι βγήκαμε στο Σύνταγμα υπέρ της Ευρώπης ήταν απλά μία ανάγκη να απαντήσουμε σε έναν παραλογισμό. Τώρα δεν έχουμε πια τι να πούμε, σε ποιόν να δώσουμε απόκριση, για ποιο πράγμα να διαμαρτυρηθούμε. Είμαστε  μια χώρα βυθισμένη στην κατάθλιψη και περιμένουμε το μεγάλο σοκ. Λίγο πολύ, όλοι καταλαβαίνουμε ότι τα νούμερα δεν βγαίνουν, άσχετα αν κλείσει η αξιολόγηση ή αν μειωθεί το δημόσιο χρέος.

Όσα κόλπα κι αν επινοήσουν οι συνομιλητές του Τσίπρα, όσους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς κι αν στήσουν και παρουσιάσουν άσπρο ως μαύρο, με την βοήθεια και του απύθμενου πολιτικού θράσους, που διακρίνει τον πρωθυπουργό, δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος πολίτης, να παρακάμψει την εικόνα που παραπάνω περιγράφουμε και να πεισθεί πως μπορεί με την παρούσα κυβέρνηση, έστω και το ελάχιστο να πάει καλά...

Και όσοι πολίτες δεν το λένε , στο βάθος κάθε σκέψης τους, έχουν τις εκλογές, ως μία εξέλιξη που μπορεί ν' αλλάξει κάτι. Να προκύψει κάτι καλύτερο.

Για να φτάσουμε και στην συνολικότερη προσέγγιση του πολιτικού συστήματος. Σ' όλα τα υπόλοιπα κόμματα, αρχής γενομένης απ' τη ΝΔ, που δείχνει κυρίαρχος του παιχνιδιού σ' αυτή την χρονική συγκυρία. Αφού όσα περιγράφονται περί την ελπίδα των εκλογών, τα έχουν υιοθετήσει και γνωρίζουν ότι αυτή είναι η άποψη των πολιτών, γιατί δεν κινητοποιούνται, ώστε να αναγκαστεί η κυβέρνηση Τσίπρα, να διαφύγει και να μην μείνει τίποτα απ' αυτό το πολιτικό μόρφωμα που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ και μοιάζει σα να δημιουργήθηκε μόνο και μόνο για να καταστρέψει την πατρίδα μας...

Ο συλλογισμός, που προηγήθηκε, αβίαστα μπορεί να οδηγήσει στο συμπέρασμα, περί ανεπάρκειας του συνόλου του πολιτικού συστήματος, διαπίστωση η οποία πολλαπλασιάζει την μελαγχολία των πολιτών, που επιμένουν ν' αναλύουν σοβαρά τις εξελίξεις.

Αλλά και παρά την ανεπάρκεια του συνόλου του πολιτικού συστήματος, για να σταθεί με υπευθυνότητα απέναντι στις εξελίξεις, οι εκλογές αν γίνουν σύντομα, θα λειτουργήσουν και υπέρ του πολιτικού συστήματος, μιας και θα αντιληφθεί, θέλει δεν θέλει, πως εκεί που φτάσαμε, δε μπορεί να κάνει αλλιώς...

Δεν πάει άλλο! Αυτό έχει διαπιστώσει η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού και αυτό πρέπει να αντιληφθούν και όλα τα κόμματα, πέραν του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ.

 

gketsis-grafeio-77-a

Σελίδα 1 από 64

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

11026184
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
3723
8282
143787

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 164 επισκέπτες και κανένα μέλος