ΛΑΜΠΡΟΣ ΜΑΛΑΜΑΣ: Η ζωή κι ο θάνατος είναι ένα, όπως ο ποταμός κι η θάλασσα είναι ένα

Του ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΪΝΤΑΣΗ

Δικηγόρου

Η είδηση του θανάτου του Λάμπρου Μάλαμα, πραγματικά με έθλιψε βαθύτατα, όπως πιστεύω και χιλιάδες φίλους αυτού του καλοκάγαθου γίγαντα των γραμμάτων. Και αυτό επειδή ουδέποτε επέτρεψε τον θάνατο να τον αγγίξει, αλλά πάντοτε φρόντιζε να τον προκαλεί και σε προχωρημένη ακόμη ηλικία στεκόταν σαν ακλόνητο ΕΠΟΝιτόπουλο. Ήταν ένα πραγματικά ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΠΝΕΥΜΑ και το περιοδικό που εξαμηνιαία κυκλοφορούσε έφερε αξίως αυτόν τον τίτλο.

Τον Λάμπρο Μάλαμα τον γνώρισα τις καλές εποχές της ΠΡΩΙΝΗΣ, όταν συχνά επικοινωνούσε με την εφημερίδα, προκειμένου καταρχήν και δήθεν να προωθήσει διαφημίζοντας το περιοδικό του και τα βιβλία του, αλλά κυρίως για να μάθει τον παλμό της κοινωνίας, την στάση ζωής μας απέναντι στις εξελίξεις, τις πολιτικές και τις κοινωνικές. Αθεράπευτα αγωνιστής και αριστερός με την αληθή έννοια, είχε μια μεγάλη αγωνία, που πολλές φορές είχαμε συζητήσει: την αγωνία της επιβίωσης του περιφερειακού (political correct όρος αντί του ορθού επαρχιακού) τύπου. Εκτιμούσε ιδιαιτέρως τον Κώστα Γκέτση, που τότε είχε την «ΠΡΩΙΝΗ» και συνέπασχε με τις δικαστικές περιπέτειες που αντιμετώπιζε η εφημερίδα, θεωρώντας ότι όταν δοκιμάζεται ένα επαρχιακό έντυπο, πρέπει να ταράζεται όλη η κοινωνία.

Η Επαρχία είναι η φωνή του Έλληνα και όταν φιμωθεί ο επαρχιακός Τύπος θα έρθει το τέλος του ελεύθερου πνεύματος. Ο ίδιος έδινε το μήνυμα. Τα χρόνια που έφερε στην πλάτη του δεν τον δάμασαν ούτε μια στιγμή και ο λόγος του ήταν χειμαρρώδης και αληθινός. Τις εποχές του life Style, του εύκολου χρήματος και του δανεισμού, σφυροκοπούσε τη νοοτροπία και έφερνε παραδείγματα από την τριπλή κατοχή, πως τότε η ελληνική ψυχή μεγαλούργησε. Η Ελλάδα δεν είναι τέτοια για τον Λάμπρο Μάλαμα. Η Ελλάδα είναι αγώνας και όχι καλοπέραση.

Τα περιοδικά του και τα βιβλία του δεν ήταν απλώς φάρος πνεύματος, ήταν γροθιά στο στομάχι, όχι στο κατεστημένο, αλλά στη νοοτροπία που δημιουργήθηκε από την Μεταπολίτευση και μετά. Είχε καθάρια ματιά και παρακολουθούσε από το μικρό γραφειάκι του στα Γιάννινα τις εξελίξεις σε όλον τον κόσμο και ακούραστα τις κατέγραφε και τις σχολίαζε, χρησιμοποιώντας τις εκδόσεις του ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ σαν μήνυμα ναυαγού σε μπουκάλι στον ωκεανό. Και πολλοί ήταν οι παραλήπτες! Πολλοί ήταν αυτοί που συμφωνούσαν ότι δεν μπορεί να είναι κριτήριο ο πλούτος, αλλά η ευημερία των λαών, η ισότητα και η δικαιοσύνη.

Ο Λάμπρος Μάλαμας έφυγε από την ζωή, άφησε όμως πίσω του, μια ειλικρινή παρακαταθήκη αξιών . Τα κείμενά του, αλλά και η δουλειά των συνεργατών του απ'όλη την Ελλάδα και όλο τον κόσμο, που έσπευσαν κοντά του, όπως οι μέλισσες στον ανθό, σήμερα είναι περισσότερο επίκαιρα από ποτέ. Κείμενα που γράφηκαν ακόμη και σε εποχές ευημερίας, έδιναν το μήνυμα ότι η κοινωνία μας πρέπει να είναι ανθρώπινη και όχι καταναλωτική.

Δυστυχώς, έζησε να δει να επαληθεύεται, αλλά τουλάχιστον άφησε πίσω του ένα ημερολόγιο ζωής, που ιδίως οι Ηπειρώτες πρέπει να το μελετήσουν και να το αξιολογήσουν, γιατί μόνο χρήσιμο μπορεί να είναι για τον τόπο μας και τους ανθρώπους του .