A+ R A-
20 Σεπτεμβρίου 2017

Του

Παναγιώτη Β. Παπάκου*

 

Η εφαρμογή της νομοθεσίας περί Δασικών Χαρτών για τον Νομό μας παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον λόγω του γεωφυσικού αναγλύφου του στο οποίο εντάσσονται μεγάλες εκτάσεις ορεινού όγκου αλλά και πεδινές καλλιεργήσιμες εκτάσεις , για τον λόγο αυτό χρήσιμο είναι να αναφερθούμε εν τάχει στην διαδικασία ανάρτησης του Δασικού Χάρτη και υποβολής αντιρρήσεων.
 Με την υπ. αριθμ.  158587/1808/26-7-2017 (ΦΕΚ B 2653) υπουργική απόφαση αποφασίσθηκε η εφαρμογή του άρθρου 4 του άρθρου 13 ν. 3889/2010 για πολλές περιοχές της χώρας, μεταξύ των οποίων και η Περιφερειακή Ενότητα Αρτας.
Σύμφωνα με την απόφαση αυτή οι εργασίες συντάξεως, κατάρτισης και επικαιροποίησης δασικών χαρτών  θα εκτελεσθούν από την ανώνυμη εταιρεία «Εθνικό Κτηματολόγιο και Χαρτογράφηση Α.Ε.»  με αναθέσεις σε ιδιωτικά γραφεία εκπόνησης δασικών μελετών.
Η διαδικασία των δασικών χαρτών ξεκινά με την δημοσίευση ανακοίνωσης στον  σχετικό ειδικό διαδικτυακό τόπο  όπου και δημοσιεύεται ανακοίνωση της  Διεύθυνσης Δασών  στην οποία γνωστοποιείται ότι αναρτήθηκε ο δασικός χάρτης , ο τόπος και ο χρόνος της ανάρτησης, και προσκαλούνται οι ενδιαφερόμενοι για την υποβολή τυχόν αντιρρήσεών τους.
Εν συνεχεία οι ενδιαφερόμενοι εντός προθεσμίας 105 ημερών (125 για τους κατοίκους εξωτερικού) θα πρέπει να υποβάλουν τις αντιρρήσεις τους οι οποίες θα πρέπει να τονισθεί ότι υποβάλλονται ηλεκτρονικά σε ειδικό διαδικτυακό τόπο και χορηγείται σχετικός αριθμός πρωτοκόλλου ενώ τα αποδεικτικά στοιχεία τα οποία επικαλούνται οι ενδιαφερόμενοι αποστέλλονται σε έντυπη μορφή στο Σημείο Υποστήριξης της Ανάρτησης του Δασικού Χάρτη όπως ορίζεται στην παραπάνω πρόσκληση.
Ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει να δοθεί στο ότι  με τις αντιρρήσεις προβάλλονται λόγοι που αφορούν αποκλειστικά και μόνον την αμφισβήτηση του χαρακτήρα ή της μορφής των εμφανιζόμενων εκτάσεων ο δε ενδιαφερόμενος θα πρέπει να αποδεικνύει έννομο συμφέρον και να έχει καταβάλει το σχετικό ειδικό τέλος που προβλέπεται.
Οι αντιρρήσεις πρέπει να περιέχουν  τα προβλεπόμενα από τον νόμο τεχνικά στοιχεία, στοιχεία που προσδιορίζουν το έννομο συμφέρον του ενδιαφερομένου και στοιχεία που αποδεικνύουν την καταβολή του ειδικού τέλους, ενώ ο ενδιαφερόμενος μπορεί με τις αντιρρήσεις του να δηλώνει ότι επιθυμεί να εκπροσωπείται από τεχνικό σύμβουλο.
Εν συνεχεία οι αντιρρήσεις εξετάζονται από την Επιτροπή Εξέτασης Αντιρρήσεων η οποία προσκαλεί τον ενδιαφερόμενο τουλάχιστον 10 ημέρες πριν την συνεδρίαση για να παραστεί κατά την εκδίκαση της αντιρρήσεώς του και αν υπάρχει τεχνικός σύμβουλος προσκαλείται και αυτός.
Τέλος ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει να δοθεί στο κείμενο των αντιρρήσεων κατά την σύνταξή του τόσο από τεχνικής όσο και από νομικής πλευράς  ώστε αυτό να μην είναι αόριστο και απορριφθούν τυχόν οι αντιρρήσεις για τον λόγο αυτό.


*Δικηγόρος

Του

Γιάννη Κυριόπουλου*

 

Η πρόσφατη συμφωνία αξιολόγησης των αποτελεσμάτων της οικονομικής πολιτικής από μέρους της διεθνούς «επιτήρησης» συνιστά τη μεγίστη απόδειξη κατάρρευσης της πολιτικής των «μνημονίων». Κυρίως εξ αιτίας του πλημμελούς σχεδιασμού αλλά και της αμελούς «προσαρμογής» στην εφαρμογή τους. Τυπικό και ακραίο παράδειγμα αυτής της διαπίστωσης αποτελεί η «μνημονιακή» πολιτική στην υγεία και τις υπηρεσίες υγείας.
Έχει πλέον τεκμηριωθεί επαρκώς, ότι οι πολιτικές της διεθνούς «επιτήρησης» επέφεραν μείωση του ρυθμού βελτίωσης (και ενδεχομένως επιδείνωση) του επιπέδου υγείας και επίταση των κοινωνικοοικονομικών ανισοτήτων. Τα φαινόμενα αυτά συνδέονται με την υγεία και τη χρήση υπηρεσιών υγείας στα πλαίσια μιας ιστορικώς πρωτοφανούς «απο-ασφάλισης» του πληθυσμού.

 

Καθολική ασφάλιση
Η απόπειρα αντιμετώπισης αυτών των εξελίξεων αποτελεί παρέμβαση με μερικό και μεταβατικό χαρακτήρα, που χρηςιμοποιεί και προνοιακά στοιχεία. Δεν συνιστά μια απάντηση με σταθερά ασφαλιστικά δεδομένα.
Στον πυρήνα αυτών των φαινομένων ευρίσκεται η παρατεταμένη οικονομική κρίση και η ενσωμάτωση των επιπτώσεων της στην υγεία και την ιατρική περίθαλψη. Όπως για παράδειγμα, η δραματική μείωση των σπάνιων υγειονομικών πόρων, η μεταφορά του χρηματοδοτικού βάρους στα νοικοκυριά, καθώς και η απουσία διαρθρωτικών πολιτικών κατάλληλων για τις περιοριστικές συνθήκες της συγκυρίας.
Στο πλαίσιο αυτό, τα προβλήματα πολιτικής προτεραιότητας στη συγκυρία εντοπίζονται στην αναγκαιότητα εγκαθίδρυσης σταθερού σχήματος καθολικής ασφάλισης (μεταρρύθμιση ΕΟΠΥΥ). Επίσης, διασφάλισης της πρόσβασης στη πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας (μεταρρύθμιση ΠΕΔΥ).
Τα προβλήματα αυτά έχουν επιδεινωθεί ως αποτέλεσμα των «μνημονιακών » πολιτικών και των ατελέσφορων απαντήσεων σε αυτές. Υπό το πρίσμα αυτό απαιτούν άμεσες και λυσιτελείς διαρθρωτικές αλλαγές στα πλαίσια της εθνικής πολιτικής υγείας.

 

«Διχοτομημένο» σύστημα υγείας
Οι «μνημονιακές» πολιτικές για την υγεία περιλαμβάνουν ένα μεγάλο και σύνθετο μείγμα παρεμβάσεων και περιορισμών (στη τιμολόγηση, την αποζημίωση και στις διαδικασίες), το οποίο πλήττει καίρια την παραγωγή φροντίδας υγείας (στα φάρμακα, την ιατρική περίθαλψη και τον ιδιωτικό τομέα υγείας). Ακόμη, προάγουν την ενσωμάτωση μέτρων με πρόσθετο χρηματοδοτικό βάρος στα νοικοκυριά. Ως εκ τούτου εντείνει το «φαύλο κύκλο» των ανισοτήτων.
Ήδη τα φαινόμενα απορρύθμισης είναι επώδυνα εξ αιτίας των ακολουθούμενων πολιτικών, στο έδαφος των χρονίων στρεβλώσεων του υγειονομικού τομέα. Η συνέχεια αυτών των πολιτικών παραπέμπει σε ένα «διχοτομημένο» σύστημα υγείας με μικρό προνοιακό δημόσιο τομέα και ιδιωτικό «απο-ασφαλισμένο» τμήμα.
Ως εκ τούτου, το δίλημμα: λιτότητα versus αποδοτικότητα παραμένει κρίσιμο. Παραπέμπει κυρίως στην ανάγκη για την προώθηση ενός εθνικού «περιέχοντος» προγράμματος, εντός του οποίου αδρανοποιείται μερικώς η τοξικότητα της «περιεχόμενης» μνημονιακής συμφωνίας στην υγεία.

 

Διαρθρωτικοίμετασχηματισμοί
Η μηχανιστική μεταφορά πολιτικών, τεχνικών και μεθόδων στην υγεία και τη περίθαλψη -προωθείται από τη διεθνή «επιτήρηση»- κατέδειξε ότι έχει περιορισμούς. Οι περιορισμοί αυτοί αναπαράγουν τη καθοδική πορεία των υγειονομικών δεικτών και υπονομεύουν τη κοινωνική συνοχή.
Αντιθέτως, οι πολιτικές διαρθρωτικών μετασχηματισμών απελευθερώνουν εγκλωβισμένους πόρους και παγιδευμένες δημιουργικές δυνάμεις, οι οποίες είναι επαρκείς και παρούσες στον υγειονομικό τομέα της χώρας.
Εν κατακλείδι, το πρόβλημα της εθνικής πολιτικής υγείας είναι πρόβλημα στρατηγικής και διαρθρωτικών αλλαγών μακροπρόθεσμου χαρακτήρα. Δεν περιορίζεται αποκλειστικά σε μικροδιαχειριστικές παρεμβάσεις και αμφίβολης βιωσιμότητας ιδεοσχήματα.
Η επίτευξη της (κοινωνικής) ισότητας, της (οικονομικής) αποδοτικότητας και της (ιατρικής) αποτελεσματικότητας είναι ένα κρίσιμο ζήτημα πολιτικής και κουλτούρας.

 

*Καθηγητής Οικονομικών της Υγείας

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017 09:45

Χαμόγελα τον Αύγουστο

Του

Δημ. Χατζησωκράτη*

 

Η υποψηφιότητα του Γιώργου Καμίνη για την ηγεσία του νέου Ενιαίου Φορέα της κεντροαριστεράς, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ως μια υποψηφιότητα ενός κορυφαίου παράγοντα της κοινωνίας των πολιτών, εκτός των κομμάτων της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗΣ, δίνει πρόσθετο κύρος στην προσπάθεια ενότητας και ανανέωσης του χώρου και εύρος στην εκλογική διαδικασία.
Η αρθρογραφία για την υποψηφιότητα δίνει και παίρνει. Και αυτό είναι καλό. Ταυτοχρόνως όμως, πριν ακόμη υπάρξει η επίσημη δήλωση υποψηφιότητας από μέρους του, έχουν σπεύσει να αποδώσουν και τις …«ταμπέλες». Ποιας ακριβώς πλευράς στην πολιτική γεωγραφία του χώρου θα ηγηθεί, ποιών απόψεων θα γίνει εκφραστής!
Είναι προφανές πως όλα αυτά είναι πρωθύστερα! Ο Γ. Καμίνης, αποφασίζοντας να μπει στην κεντρική πολιτική σκηνή, γνωρίζει καλά το πολιτικό στίγμα των δεσμευτικών αποφάσεων του πρόσφατου Συνεδρίου της ΔΗΣΥ, που περιλαμβάνει πέρα από την εκλογή ηγεσίας, το Ιδρυτικό Συνέδριο του νέου Ενιαίου Φορέα έως το τέλος του 2017 και τη σταθερή πολιτική στόχευση. Την απόφαση δηλαδή, για τη συγκρότηση ενός ισχυρού πόλου της Κεντροαριστεράς, ως πλειοψηφικό πολιτικό και κοινωνικό ρεύμα και καταλύτη των πολιτικών εξελίξεων στην πατρίδα μας, με σαφή και ανοιχτά τα πολιτικά μέτωπα τόσο απέναντι στον εθνολαϊκισμό, κάθε μορφής, όσο και απέναντι στην συντηρητική παράταξη. Όπως γνωρίζει και τη σταθερή αυτοδέσμευση της ΔΗΣΥ και στην Πολιτική συμφωνία του κειμένου του Ιουλίου του 2016 από την ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΘΕΣΕΩΝ για τις ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ, το οποίο είχε συνομολογήσει το σύνολο σχεδόν των οργανωμένων και μη δυνάμεων του χώρου.
Είναι προφανές ότι θα πορευτεί μετά γνώσεως …
Βεβαίως το ζήτημα των υποψηφιοτήτων και του/της επικεφαλής είναι πολύ σημαντικό και «πιασάρικο» στα ΜΜΕ. Δεν θα πρέπει όμως να μας διαφεύγει το ΜΕΙΖΟΝ! Επικεφαλής ποιου φορέα; Του νέου και ενιαίου κόμματος, χωρίς τη συνέχιση της παρουσίας των σημερινών κομμάτων και κινήσεων ή του ομοσπονδιακού-πολυκομματικού φορέα;
Γι’ αυτό, αφού φαίνεται ότι πλειοψηφεί η πρόταση για να προηγηθεί η εκλογή επικεφαλής πριν το Ιδρυτικό Συνέδριο του νέου κόμματος, είναι πολλοί/ες όσοι/ες υποστηρίζουμε την απόλυτη αναγκαιότητα να διασφαλιστεί ότι οι πολίτες, που νοιάζονται για τη συγκρότηση της κεντροαριστεράς, θα πρέπει ταυτοχρόνως και να αποφανθούν, στην ίδια εκλογική διαδικασία, μέσα από μια ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΑΛΠΗ, για τη μορφή που θα πάρει, τελικώς, ο ενιαίος φορέας.
Και είναι προφανές ότι για όλα τα παραπάνω, τόσο αυτός, όσο και η Φώφη Γεννηματά καθώς και όσοι/ες άλλοι/ες υποψήφιοι/ες υπάρξουν, θα δώσουν το ιδιαίτερο στίγμα τους σε μια πορεία, της οποίας το αδιάβλητο διασφαλίζει η Επιτροπή Ν. Αλιβιζάτου. Εξ όνυχος τον λέοντα…
Όμως, ας μη βιαστούμε , ας μην προτρέξουμε. Ας κρατήσουμε, αυτόν τον καυτό μήνα Αύγουστο αυτό το χαμόγελο, που άνθισε στα πρόσωπα όσων παθιάζονται για τη συγκρότηση της κεντροαριστεράς στον τόπο. Αυτό το «…μπας και γίνει κάτι» των χιλιάδων απογοητευμένων από την αβελτηρία του χώρου. Ας σημειώσουμε, εξάλλου και την έκδηλη ανησυχία των επιτελείων τόσο του ΣΥΡΙΖΑ όσο και της ΝΔ για το άνοιγμα του παιχνιδιού στο χώρο της κεντροαριστεράς, που πολύ σύντομα και θα τους αφορά και θα τους απειλεί…


*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “ΤΑ ΝΕΑ”

Του

Λευτέρη Τζιόλα

 

ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ : οι αντοχές της συνεργασίας.

-------------------------------------------------------------

Καθώς οι εξελίξεις κινούνται σε περιβάλλον αποπνικτικό και τα πράγματα πιέζουν σε κάθε επίπεδο, επανέρχεται η συζήτηση της σταθερότητας της κυβέρνησης. Δηλαδή, της αντοχής και του χρονικού βάθους της συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ. Η σχέση αυτή (και η αντοχή της) περιλαμβάνει στην πραγματικότητα δύο επίπεδα αξιολόγησης : της σχέσης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και της σχέσης Α.Τσίπρα - Π.Καμμένου.

Η συμμαχία αυτή, εκδηλωμένη στο υψηλότερο επίπεδο, με τη μορφή της κυβέρνησης συνεργασίας, και μάλιστα σε μια ιδιαίτερη περίοδο υψηλών απαιτήσεων σε ικανότητες και σύμπτωση πολιτικών, δεν μπορεί να ερμηνευθεί ή να αναλυθεί με ορθολογικό τρόπο ή με τη χρήση αναλυτικών εργαλείων σαν αυτά που χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί η αριστερά, περί '''όμορων - συγγενικών χώρων'', περί ''κοινού προγράμματος'', ή, έστω, περί ''ειδικού σκοπού''.

Είναι, μάλιστα, να απορεί κανείς, πως η συμμαχία αυτή συγκροτήθηκε και διήρκησε τη πρώτη φάση (Ιανουάριος 2015 -Ιούλιος 2015), αλλά κυρίως συνεχίσθηκε και επιβιώνει από το Σεπτέμβριο 2015 έως σήμερα, χωρίς κανείς από τα στελέχη της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ (με εξαίρεση την ήπια επισήμανση Φίλη, μετά την έξοδο του από την κυβέρνηση τον Νοέμβριο 2016) να θέτει θέμα άρνησης της, ή, έστω, επαναξιολόγησης της με βάση αρχές και πολιτικές και τις υπαρκτές αλλοπρόσαλλες συμπεριφορές και τις ανοιχτά συντηρητικές επιλογές του Π. Καμμένου και των ΑΝΕΛ. Τούτο είναι ένα ακόμα κεφάλαιο, μαζί με παρόμοια άλλα, άρνησης εφαρμογής, καταπάτησης κάθε θεωρητικής επεξεργασίας και κάθε αναφοράς σε αρχές, που προκαλεί τεράστια αλγεινή εντύπωση, ιδιαίτερα, μάλιστα, για ανθρώπους που συμμετέχουν στο ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνηση, με θεωρητική κατάρτιση και συνεισφορές στα θέματα των κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών και των προϋποθέσεων για τον προοδευτικό χαρακτήρα τους, καθώς και για την κοινωνική διαστρωμάτωση, τον ρόλο της ιδεολογίας, των πολιτικών και των κομμάτων.

ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, Α.Τσίπρας- Π.Καμμένος : οι φάσεις συνεργασίας, στοχεύσεις, οι εναλλακτικές.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Αν η πρώτη φάση (Ιανουάριος 2015 -Ιούλιος 2015) μπορούσε, με τραβηγμένο τρόπο, να παρουσιασθεί ως συνεργασία ''ειδικού σκοπού'' (με συγκεκριμένους στόχους, τους τότε ''αντιμνημονιακούς'', και περιορισμένη χρονική διάρκεια), δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να ευσταθεί κάτι τέτοιο για την επόμενη περίοδο (από τον Σεπτέμβρη 2015 έως σήμερα). Κατά τη δεύτερη περίοδο έχει συντελεσθεί μία στροφή 180 ' του ΣΥΡΙΖΑ, επιδιώκεται μία πορεία σε ευρωπαϊκό έδαφος με εναγώνιες επιδιώξεις συνεργασιών και υποστηρίξεων από τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα (SPD, Ζ.Γκάμπριελ) και ηγετικές προσωπικότητες (Φ.Ολάντ, Μ.Σούλτς, Ζ.-Κ. Γιούνκερ) που έχουν εκφρασθεί εναντίον της κυβερνητικής συμμετοχής του Π. Καμμένου. Η θέση, μάλιστα, αυτή των ευρωπαίων σοσιαλδημοκρατών συνοδεύονταν και από μια ευρύτερη τακτική τους για την προσέγγιση - συνεργασία των χωρών της ριζοσπαστικής αριστεράς και των σοσιαλιστών/σοσιαλδημοκρατών, προχωρώντας μέχρι και την ανασύνθεση του ευρύτερου προοδευτικού φάσματος. Η στάση του Α.Τσίπρα, παρά την εμφάνιση φιλικών διαθέσεων, στην πραγματικότητα, ήταν έντονα επιφυλακτική και τελικώς απορριπτική, επιδεινώνοντας έτσι τη θέση του κι από πλευράς ισχυρών ευρωπαίων συμμάχων, κι από πλευράς εγχώριας απήχησης του, μέσω ενός ελληνικού εγχειρήματος για τη διεύρυνση ή/και μετασχηματισμό του προοδευτικού χώρου. Το 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, Οκτώβριος 2016, ορίζοντας έναν περίκλειστο κομματικό χώρο, παρά τα εκλογικά του ποσοστά και τις ευθύνες του εθνικών διαστάσεων, ήταν για τα ζητήματα αυτά καταλυτικό.

Για πολλούς, η μέχρι σήμερα συνεχιζόμενη συνεργασία με τους ΑΝΕΛ και τον Π. Καμμένο αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου, το εμφανές σημείο μιας παρασκηνιακής συνεργασίας με το τμήμα της καραμανλικής δεξιάς. Όπως αυτή εκφράσθηκε και στην επιλογή -εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, Π.Παυλόπουλου, και στην κυβερνητική συνεργασία με τον Π. Καμμένο, ο οποίος ποτέ δεν αρνήθηκε, το αντίθετο σε κάθε ευκαιρία την επιβεβαιώνει, τη σχέση του με το τμήμα αυτό της συντηρητικής παράταξης, αλά και στη συμμετοχή στενών συνεργατών του πρόσφατου καραμανλικού παρελθόντος (Παπαγγελόπουλος κλπ). Ο Α.Τσίπρας, Το ερμηνευτικό αυτό σχήμα, περιλαμβάνοντας πραγματικά στοιχεία της πρώτης φάσης, δεν μπορεί να επεκταθεί προς την τρέχουσα περίοδο και ιδιαίτερα εισερχόμενοι σε περίοδο κοντινή των ερχόμενων εκλογών, όπου η κομματική αντιπαράθεση θα σκληρύνει, η ΑΝΕΛ θα αγωνιούν να επιβιώσουν κοινοβουλευτικά και οι καραμανλικοί θα διεκδικούν θέσεις στην κυβέρνηση του κόμματος τους. Να σημειώσουμε, εδώ, όπως έχουμε ξαναγράψει, ότι ο Α.Τσίπρας, το Σεπτέμβρη 2015, κλώτσησε μια μεγάλη και μοναδική ευκαιρία που του πρόσφεραν το νικηφόρο εκλογικό του αποτέλεσμα και οι δημόσια εκδηλωμένες διαθέσεις της αντιπολίτευσης, με δεσμευτικότερο το λόγο του καραμανλικού Ε.Μεϊμαράκη, να μεταβεί σε κυβέρνηση εθνικής συνεννόησης- συνεργασίας υπό την ηγεσία του και με αποφασιστικό το ρόλο του κόμματός του. Ο Α.Τσίπρας αντί του ρόλου ενός εθνικού ηγέτη της αριστεράς, με κινητοποίηση όλων των δυνάμεων του έθνους για την έξοδο από τούτη τη βαθιά δοκιμασία, προτίμησε τον ρόλο ενός πρωθυπουργού μιας οριακής πλειοψηφίας των 153 βουλευτών, με μια παράταιρη, αλλόκοτη συμμαχία με το μικρό δεξιό κόμμα του καραμανλικού Π.Καμμένου (''ανίερη'', κατά τον γνωστό αριστερό χαρακτηρισμό).

Ποιοί επωμίζονται ευθύνες, ποιές και πόσο μπορούν ;

-----------------------------------------------------------------------

Πολύ σοβαρά ζητήματα για την κυβέρνηση αποτελούν κινήσεις και συμπεριφορές του Π.Καμμένου. Όσο κι αν υποδύεται, ο Π.Καμμένος, τον υπερασπιστή της Εκκλησίας και των ηθών της, όσο κι αν παρασκηνιακά επαίρεται ότι η σχέσεις του με την Εκκλησία είναι τέτοιας ισχύος που μπορεί να αλλάζει τον αρμόδια υπεύθυνο υπουργό, οι αναρτήσεις με τα πέη σε γραβάτα (με πολύ χειρότερη τη δημόσια καταγγελία του γιού του, ως υπεύθυνου !) , οι απειλές για κύμα τζιχαντιστών προερχόμενων από την Ελλάδα που θα πνίξει την Ευρώπη (με δεκάδες πλέον θυμτα από επιθέσεις τζιχανιστών σε Παρίσι, Βρυξέλες, Λονδίνο, Νίκαια, Στοκχόλμη, Βερολίνο !) , οι γηπεδικές χουλιγκανικές άσεμνες χειρονομίες (με δημόσιες αναρτήσεις σε βίντεο !), οι τελευταίες επικοινωνίες με ισοβίτη για την σπίλωση και εξουθένωση αντιπάλου στον χώρο των media (με κατάληξη τη πρόκληση Εξεταστικής Επιτροπής από τη ''Ν.Δ'') αποτελούν, πλέον για την κυβέρνηση, δυσβάσταχτο βάρος, το οποίο και θα πρέπει να εκφορτωθεί σε κατάλληλο χρόνο. Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι υπουργοί του, που αναλαμβάνουν την κάλυψη και υπεράσπιση, φανταζόμαστε ότι αντιλαμβάνονται τη σύμπλεξη ευθυνών που δημιουργούν, και το βάρος συνευθύνης που θα κουβαλάνε και στο μέλλον. Η επιλογή διατήρησης της κυβερνητικής εξουσίας για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο χρόνο, αποβαίνει σε σημεία της μοιραία για τον μελλοντικό χρόνο όχι της συμμαχίας ή των εταίρων της, - εξ άλλου οι ΑΝΕΛ μάλλον δεν θα είναι στην επόμενη Βουλή -, αλλά για τον ΣΥΡΙΖΑ και τα συγκεκριμένα πρόσωπα υπουργών.

Θεωρούμε ότι αυτή είναι μία κατάσταση που δεν μπορεί να επιβιώσει ακόμα για πολύ. Η εκτίμηση αυτή, που προσδιορίζει τον Π.Καμμένο, ως κρίσιμο, μεν, κρίκο για την κυβέρνηση, αλλά και ως κρίκο με σωρευμένες αδυναμίες, τυχοδιωκτισμούς και αστοχίες (τουτέστιν, ως ''αδύναμο κρίκο'') αποτελεί τη βάση για την πολιτική επίθεση εναντίον του και εναντίον της κυβέρνησης, εκ μέρους της αντιπολίτευσης.

Κατά τη γνώμη μας, η συμμαχική -συνεργατική αυτή σχέση, καθώς θα βαίνουμε προς το τέλος της κοινοβουλευτικής τετραετίας και οι επόμενες βουλευτικές εκλογές θα πλησιάζουν, ο ΣΥΡΙΖΑ, για λόγους τακτικής και με σκοπό την αποφόρτιση - αποκάθαρση του από την κατηγορία μιας ''ανίερης συμμαχίας'', μιας συμμαχίας, πράγματι, χωρίς αρχές και κοινό πρόγραμμα θα πάρει αποστάσεις από τον δεξιό του σύμμαχο και δεν πρέπει να αποκλείεται μια θεαματική απαλλαγή από τους ΑΝΕΛ, σε στιγμή ταυτόχρονης απόφασης προς εκλογές.

Ο ΣΥΡΙΖΑ απολαμβάνει, μεν, μιας κυβερνητικής σταθερότητας μέσω των ΑΝΕΛ, αλλά η εντεινόμενη πίεση που δέχεται, η ανοιχτή και περιρρέουσα κριτική που κλιμακώνεται, με τις τόσες προκλήσεις και τις συχνές αφορμές των ΑΝΕΛ και του Π. Καμμένου, έχει ως αποτέλεσμα τη μεγιστοποίηση της φθοράς του και την εμπέδωση μιας εικόνας κυνικών με μόνο σκοπό τους τη διατήρηση και διαχείριση της εξουσίας. Αυτό ακριβώς το αποτέλεσμα, προκαλώντας το ένστικτο πολιτικής επιβίωσης και τα όποια ανακλαστικά μελλοντικής πορείας - παρουσίας του ΣΥΡΙΖΑ θα στρέψει τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ, μέσω ηγετικών ή/και συμπραττουσών πρωτοβουλιών, να αποχωρισθεί τον επιβαρυντικό κυβερνητικό συνεταίρο του, εμφανίζοντας την πράξη του αυτή ως αναγκαία συνέπεια της ιδεολογικής του ταυτότητας, έστω και την τελευταία στιγμή, και ως ενέργεια που επιβεβαιώνει τη διαφορά αξιών και αισθητικής της αριστεράς. Η καλύτερη χρονική στιγμή για αυτό θα είναι καθώς βαίνουμε προς την ολοκλήρωση της κυβερνητικής θητείας. Ενώ δεν θα πρέπει να αποκλείεται και η χρησιμοποίηση, κάτω από το βάρος, άλλης στιγμής σοβαρής πολιτικής κρίσης για αυτόν τον αποχωρισμό, με ταυτόχρονη την επίκληση σημαντικών μελλοντικών διακυβευμάτων και πορεία προς εκλογές.

Ο διαχωρισμός ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και οι μελλοντικές επιλογές.

-------------------------------------------------------------------------------

Σε κάθε περίπτωση, διάσταση και διαχωρισμός των δύο κυβερνητικών εταίρων, με επακόλουθη την πρόκληση εκλογών, δεν μπορεί παρά να γίνει μόνο από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ. Σε αντίθεση, με τους λεονταρισμούς του Π. Καμμένου, και μια αντίληψη συρμού ότι ανά πάσα στιγμή ''ρίχνει την κυβέρνηση'', η πραγματικότητα είναι ότι ρήξη στην κυβερνητική συνεργασία για λόγους σκοπιμότητας θα προκαλέσει ο ΣΥΡΙΖΑ, με την τελική επισφράγιση της από τον Α. Τσίπρα. Το σενάριο, βέβαια, της συνέχισης της κυβερνητικής πορείας, όπως τη γνωρίζουμε, σε πτωτική διαδρομή και με χαμηλότερες επιδόσεις, εξακολουθεί στις παρούσες σημερινές συνθήκες, να είναι το κυρίαρχο. Εξετάζοντας, εδώ, την πιθανότητα εσωτερικής κυβερνητικής ρήξης, τους λόγους και την ένταξή τους, το κάνουμε γιατί στην πολιτική το μείζον ενδιαφέρον, τα στοιχήματα αλλαγών και νέων προοπτικών συγκεντρώνονται όχι στο σύνηθες, στο άμεσο και στο προδιαγεγραμμένο, αλλά στο διαφορετικό, στο νέο και το πυκνό.

Είναι, επίσης, βέβαιο ότι μια τέτοια τακτική εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ, - της αποσύνδεσης, του αποχωρισμού από το δεξιό του σύμμαχο -, θα συνοδεύεται και από μια νέα στρατηγική πολιτικών συμμαχιών, από μια νέα γραμμή προσεγγίσεων, συγκλίσεων που θα σχετίζεται παραπέρα με την μετά τις εκλογές κατάσταση και τα εκτιμούμενα ενδεχόμενα. Το πιθανότερο είναι ο αποχωρισμός από τους ΑΝΕΛ, που εξ άλλου μάλλον δεν θα εκπροσωπούνται στην επόμενη Βουλή (άρα, δεν τίθεται και θέμα συμμαχίας μαζί τους), να σημάνει την μετακίνηση των αναζητήσεων και επιδιώξεων συμμαχιών στον φυσιολογικό - όμορο πολιτικό χώρο της κεντροαριστεράς. Τούτο, βέβαια, - η αναζήτηση, επιδίωξη συμμαχιών/συγκλίσεων -, αποτελεί ένα σύνθετο, βαρύ και πολυπαραμετρικό κεφάλαιο, με πολλά ρήγματα, αβεβαιότητες και προκλήσεις, μετά και την κυβερνητική θητεία και τα πεπραγμένα ΣΥΡΙΖΑ, για την ακρίβεια ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.

Τετάρτη, 09 Αυγούστου 2017 22:04

Πότε θα γίνουν εκλογές

Γράφτηκε από τον

Του

Απόστολου Διαμαντή

 

Ακριβή πρόβλεψη για τον χρόνο των εκλογών δεν μπορεί να γίνει, διότι κανείς θνητός δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον.  Εάν μπορούσε να το προβλέψει θα είχε μετακομίσει στους Δελφούς και θα έβγαζε χρησμούς. Επομένως, όταν μιλάμε για τις εκλογές δεν κάνουμε πρόβλεψη, αλλά διατυπώνουμε  απλώς λογικούς συλλογισμούς. Ωστόσο τις εκλογές τις αποφασίζει ο Τσίπρας και ό,τι συλλογισμούς και να κάνουμε εμείς, τα συμπεράσματά τους εξαρτώνται από αυτόν τον υποκειμενικό παράγοντα. Μπορεί να μοιάζει λογικότερη η προσφυγή στις κάλπες, πλήν όμως κανείς δεν μπορεί να εμποδίσει τον πρωθυπουργό να κάνει αυτό που νομίζει.
Η κοινή λογική λέει πως ο πρωθυπουργός δεν είχε συμφέρον να αποδεχθεί άνευ όρων όλες τις απαιτήσεις των δανειστών, διότι αυτό θα τον οδηγούσε σε βαριά εκλογική ήττα.  Και πως θα έκανε πρόωρες εκλογές, ώστε να σταματήσει τη φθορά του κόμματός του και να διατηρήσει επίσης το πολιτικό του κεφάλαιο. Ομως ο Τσίπρας τους απεδέχθη όλους τους όρους, πάτησε τις κόκκινες γραμμές που είχε ο ίδιος θέσει,  υπέγραψε τις τεράστιες αυξήσεις των φόρων και την μείωση των συντάξεων και οδήγησε σε απόγνωση τη μεσαία τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Δέχθηκε δηλαδή την βέβαιη συρρίκνωση των ποσοστών του προκειμένου να διατηρήσει την εξουσία. Για ποιο λόγο επέλεξε αυτή την οδό και όχι τις εκλογές; Διότι νομίζει πως μεταλλασσόμενος σε σοσιαλδημοκράτη, σε καλό συνεργάτη των Βρυξελλών, θα κυριαρχήσει στον χώρο της κεντροαριστεράς και εν τέλει, ακόμη και αν χάσει τις εκλογές, θα έχει όλες τις προϋποθέσεις να επανέλθει σύντομα, ειδικά εάν στο μεταξύ έχει βγάλει τη χώρα και από την εποχή των μνημονίων.
Πρόκειται για έναν μάλλον αφελή συλλογισμό. Πρώτον, διότι το κόστος αυτής της  άνευ όρων παράδοσης στους δανειστές είναι τεράστιο και δεν είναι πολιτικά διαχειρίσιμο. Ειδικώς το ζήτημα της βαριάς φορολογίας έχει ήδη προδικάσει το αποτέλεσμα των εκλογών, ακόμη και έρθει ανάπτυξη και μείωση της ανεργίας, διότι ενώ οι πολιτικές επιπτώσεις της βαριάς φορολογίας είναι άμεσες, οι επιπτώσεις της ανάπτυξης απαιτούν ένα μεγαλύτερο χρονικό ορίζοντα για να προκαλέσουν αλλαγή της πολιτικής συμπεριφοράς. Οταν στο παρόν σε έχουν γονατίσει οι υποχρεώσεις δεν πρόκειται καθόλου να ενθουσιαστείς με το ωραίο μέλλον που ανοίγεται στη χώρα από την ανάπτυξη, Θα ψηφίσεις αυτόν που θα σου μείωσε ιτους φόρους. Δεύτερον, η κυβέρνηση δεν πρόκειται να βγάλει τη χώρα από τα μνημόνια, για τον απλούστατο λόγο ότι ήδη την έχει βάλει για άλλα 5 χρόνια τουλάχιστον, ενώ έρχεται φυσικά και νέο μνημόνιο, ειδικώς εάν αποφασιστεί ρύθμιση του δημοσίου χρέους.
Αρα, τέτοιο ζήτημα δεν πρόκειται να τεθεί και ούτε οι πολίτες πρόκειται να αντιληφθούν κάτι παρόμοιο και εάν η κυβέρνηση το ισχυριστεί κανείς δεν θα την πιστέψει. Τρίτον, ακολουθώντας  ο κ. Τσίπρας τυφλά τις απαιτήσεις των δανειστών έχει καταγραφεί στην κοινή γνώμη ως υποχωρητικός, αδύναμος και ανακόλουθος  ως προς τις εξαγγελίες του, με αποτέλεσμα να μην μπορεί στο εξής να γίνει πειστικός. Ανοιξε έτσι και τον δρόμο για την ανασύνταξη της παραδοσιακής κεντροαριστεράς, η οποία απλώς αρκείται στο να υπενθυμίζει τις πολιτικές ανακολουθίες της κυβέρνησης και σταδιακά να επαναπατρίζει ψηφοφόρους.
Οταν ο Συριζα βρεθεί στην αντιπολίτευση, ανεξαρτήτως ποσοστού, θα αρχίσει να φυλλορροεί με γρήγορους ρυθμούς, καθώς θα υφίσταται τις συνέπειες της εκλογικής ήττας. Επομένως, ο κ. Τσίπρας κακώς επέλεξε το δρόμο της εξάντλησης της τετραετίας, διότι δεν έχει ασφαλή δρόμο μπροστά του και το μόνο που βλέπει είναι την παγίωση της διαφοράς του με τη ΝΔ, μια διαφορά που το μέγεθός της έχει προδικάσει το εκλογικό αποτέλεσμα.
Μπορεί λοιπόν να μην μπορούμε να προβλέψουμε τον χρόνο των εκλογών, μπορούμε όμως από τώρα να μιλήσουμε για κάτι που έχει ήδη συντελεστεί, για ένα γεγονός δηλαδή: ο Συριζα έχει χάσει σημαντικές δυνάμεις και η ΝΔ είναι σχετικά πλειοψηφική.
Δηλαδή, ένα είναι σίγουρο. Πως θα χάσει τις εκλογές. Και αυτό δεν είναι καν πρόβλεψη. Είναι, όπως λέμε στο σκάκι, μια κίνηση των πραγμάτων φορσέ.

Πηγή: tvxs.gr

Του

Σάκη Μουμτζή

 

Τον τελευταίο καιρό αρχίζουν να εμφανίζονται «περίεργες» απόψεις για έναν διαφαινόμενο ρεβανσισμό της Νέας Δημοκρατίας. Οι απόψεις αυτές θα ήταν, αυτονοήτως, αστείες αν δεν εκπορεύονταν οργανωμένα από έναν συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, που προσπαθεί να επιβιώσει πολιτικά.
Έναν χώρο που βλέπει να συνθλίβεται μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ. Και είναι λογικό να αμύνεται. Βέβαια η επίκληση επιχειρημάτων που δεν έχουν σχέση με την Μεταπολιτευτική Ελλάδα, αλλά ανατρέχουν απεγνωσμένα στην δεκαετία του 60, στην Δεξιά του χωροφύλακα, μόνον θυμηδία προκαλούν.
Ας γνωρίζουν οι αστοιχείωτοι πως πρώτος στον Ανένδοτο αγώνα των ετών 1961-63 ήταν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Συνεπώς το πολιτικό γονίδιο του Κυριάκου δεν επιτρέπει τέτοιες αυθαίρετες και ανιστορικές αναφορές.
Η Νέα Δημοκρατία, ήταν και είναι ένα κόμμα βαθύτατα δημοκρατικό, ευρωπαϊκό, που καλύπτει τον χώρο της κεντροδεξιάς. Ποτέ δεν αναζήτησε αριστερό πρόσημο, γιατί, απλούστατα, δεν ήταν αριστερό κόμμα.
Επιπροσθέτως η Νέα Δημοκρατία τέσσερις (4) φορές παρέδωσε δημοκρατικότατα την εξουσία, όταν ηττήθηκε στις εκλογές. Το 1981, το 1993, το 2009 και το 2015. Ήταν δε το κόμμα που εγκαθίδρυσε, σε δύσκολους καιρούς, μια σύγχρονη, δυτικού τύπου, δημοκρατία.
Βέβαια, μέσα στους κόλπους της, τόσο σε επίπεδο στελεχών, όσο και σε επίπεδο λαϊκής βάσης, υπάρχουν και συντηρητικά στοιχεία, τα οποία έχουν κάθε δικαίωμα να απαιτήσουν την εκπροσώπηση τους σε ένα κόμμα της κεντροδεξιάς. Το να γίνει πολιτική κριτική στην Νέα Δημοκρατία για τις συντηρητικές φωνές που υπάρχουν σε αυτήν, είναι απολύτως θεμιτό, στο πλαίσιο της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Αλλά οι κορώνες για ρεβανσισμό δεν έχουν καμία θέση.
Αλλωστε, ιστορικά, η Νέα Δημοκρατία δεν διακρίθηκε για κανέναν ρεβανσισμό. Απεναντίας, κατηγορήθηκε από την λαϊκή βάση της, πως δεν φρόντισε «τα δικά της παιδιά», όπως έκαναν οι Πασόκοι.
Ποιος κατηγορήθηκε για ρεβανσισμό από τους πολιτικούς αντιπάλους του; Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής; Ο Κ.Μητσοτάκης; Ο άλλος ο Καραμανλής; Ή μήπως ο Α.Σαμαράς;
Όταν εκτοξεύουν κάποιοι μια κατηγορία οφείλουν και να την στοιχειοθετούν. Γιατί η ρεβάνς είναι μια πράξη τυφλής εκδίκησης, χωρίς διακρίσεις και αναστολές. Η ρεβάνς δεν έχει καμία σχέση με την απονομή δικαιοσύνης και την απόδοση ευθυνών.
Σήμερα κυβέρνηση είναι ο ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ. Μέχρι στιγμής φαίνεται –το γράφω με κάθε επιφύλαξη-πως έχουν προβεί σε πράξεις, που εκφεύγουν από το πλαίσιο του πολιτικού σχεδιασμού και αγγίζουν τα όρια του Ποινικού Κώδικα. Δεν πρέπει να διερευνηθούν οι τυχόν ποινικές ευθύνες; Και αυτό είναι πράξη ρεβανσισμού;
Όσοι χρησιμοποιούν αυτόν τον όρο γνωρίζουν την σημασία του; Και οι ίδιοι δεν ζητούν τη διερεύνηση κάποιων υποθέσεων της διετίας 2015-2017; Είναι και αυτοί ρεβανσιστές;
Αναγνωρίζω το άγχος που διακατέχει κάποια στελέχη της κεντροαριστεράς να ανακόψουν την αιμορραγία του χώρου προς την Νέα Δημοκρατία. Με ανοησίες, όμως, αυτό δεν επιτυγχάνεται.
Ας εκπονήσουν τολμηρές πολιτικές που θα τις κοινοποιήσουν με σύγχρονο λόγο, και ας σταματήσουν να αναμασούν μπούρδες της μορφής «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά».
Εκτίθενται.

Τετάρτη, 02 Αυγούστου 2017 20:40

Πορεία σε αποπνικτικό περιβάλλον

Του

Ελευθέριου Τζιόλα

 

Οι ''σωτήρες'' επιμένουν ακόμα...    
Καθώς  πορευόμεθα στην καρδιά του καλοκαιριού, μια παράλληλη πορεία στις πιο αποπνικτικές και βαριά μολυσματικές  περιοχές της κρίσης συντελείται. Πολιτικά η κρίση, πλέον, βρίσκεται εκτός  ουσιαστικής, κεντρικής διαχείρισης, χωρίς σχέδιο αναφοράς  και δυνάμεις πλοήγησης. Μόνον το ευρωπαϊκό πλαίσιο, όπως υφίσταται και όσο λειτουργεί στα ελληνικά δεδομένα, καθώς και η συνθηκολόγηση μιας εξουθενωμένης κοινωνίας διατηρεί μια αργόσυρτη πορεία στο βούρκο.
Στο όγδοο έτος της βαθύτερης για τα 40 τελευταία χρόνια κρίσης, στη δημόσια σκηνή εξελίσσεται ένα αποκρουστικό παιχνίδι των υφιστάμενων πολιτικών κορυφών, των φατριαστικών κλειστών πολιτικών ελίτ. Κινούνται εκτός των  πραγματικών αναγκών που ξεδιπλώνονται ωμές σε κάθε τομέα, με λόγο ρηχό και υποκριτικό, άνευρο, χωρίς τομές και νεύρο, με πρόσωπα τοξικά, πρωταγωνιστές της ήττας, της φθοράς και της κρίσης. Με εμμονές, ωστόσο,  δικαίωσης για πολιτικές που έφεραν κατάπτωση, ευτελισμό και ρόγχο θανάτου, γαντζωμένοι στην πάση θυσία επιβίωση τους  σ΄ένα μοιραίο παιχνίδι εξουσίας. Κρατιούνται  στο ''σάπιο σανίδι του θεάτρου'', κυρίως γιατί οι ισχυροί πίσω στα παρασκήνια έτσι επιθυμούν κι επιτρέπουν, καθώς, και οι δυνάμεις της εξουθενωμένης κοινωνίας, ακόμα, δεν μπορούν.

 

Ο διάλογος  Α. Τσίπρα - Γ. Βαρουφάκη και η αλλαγή τοπίου
Στον ιδιότυπο, μέσω εφημερίδων και βιβλίων, δημόσιο διάλογο του Γ. Βαρουφάκη με τον Α. Τσίπρα, και την προστρέχουσα συμμετοχή υποστήριξης πρωτοκλασσάτων του ΣΥΡΙΖΑ (Βούτσης, Φίλης, Παπαδημούλης κλπ), είναι σαφή τα εξής :
Πρώτο, ότι για τον Α. Τσίπρα για τα συγκεκριμένα του λάθη που δημόσια ομολογεί, ως πρωθυπουργός (αυτής της σημασίας, αυτού του μεγέθους, σ΄ αυτή τη συγκυρία με γνωστές τις συνθήκες και τους όρους), ισχύει το γνωστό : ''δεν είναι λάθος, είναι έγκλημα !''. Καθώς και τις μεγάλες του αδυναμίες και τότε, αλλά και στη συνέχεια (ακόμα, και τώρα) να αντιληφθεί, να αξιολογήσει τα οικονομικά ζητήματα στο βάθος τους, στην πολυπλοκότητά τους και στις πραγματικές τους συνέπειες.
Δεύτερο, ότι ο Α.Τσίπρας επιχειρεί μία συνολική ερμηνεία, την ανάδειξη μας  εκδοχής για την επίμαχη εκείνη περίοδο (Ιανουάριος 2015 -Ιούλιος 2015), καθώς και της κατοπινής έως σήμερα, συγκροτώντας ένα ερμηνευτικό  σχήμα, ένα πλαίσιο για τον ίδιο, τις ευθύνες του, αλλά και την κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ. Σχήμα και πλαίσιο εξαιρετικά αναγκαίο και χρήσιμο, για κάθε περίπτωση και μάλιστα καθώς εντείνονται οι πιέσεις και οι αποκαλύψεις. Αλλά, και της αυξημένης πιθανότητας η περίοδος εκείνη, ή μεμονωμένες πτυχές της (π.χ., capital controls) να τύχει συστηματικότερης και βαθύτερης εξέτασης (στη  Βουλή, στη Δικαιοσύνη). Ειδικότερα, καθώς, ο κύκλος των Εξεταστικών ανοίγει με τον Καμμένο και τον ισοβίτη, ας λαμβάνονται, σκέπτονται, τα απαραίτητα, καλού -κακού μέτρα... Τούτο, λοιπόν, το είδος απολογισμού έχει και τη μορφή του κυρίαρχου κυβερνητικού -κομματικού λόγου απέναντι σε κάθε συζήτηση με αυτό το περιεχόμενο, καθώς και απέναντι σε κάθε κατηγορία θεσμοποιημένης απόπειρας.
Ωστόσο, οφείλουμε, να σημειώσουμε, ότι το κεφάλαιο είναι πολύ βαρύ, κρίσιμο και πολύπτυχο, και μόλις τώρα ανοίγει. Αφού, οι μόνοι που θα μπορούσαν πραγματικά να το ανοίξουν, με στοιχεία υπαρκτά και ισχυρά (κι όχι εκτιμήσεις, ή/και ενδείξεις) ήταν οι πρωταγωνιστές. Και, οι τότε κορυφαίοι, ήταν αυτοί που τώρα ομιλούν : ο Γ. Βαρουφάκης  και  ο Α.Τσίπρας.
Σε κάθε, δε, περίπτωση, τα όλο θέμα ανοίγει και ξεδιπλώνεται, δημιουργώντας πιθανότητες εξελίξεων στο βαθμό που ο Γ. Βαρουφάκης έχει καταθέσει στο βιβλίο του όσα και ό,τι έχει καταθέσει, με την επισήμανση,  μάλιστα, ότι οι συνομιλίες του με τον πρωθυπουργό και εξέχοντες παράγοντες έλληνες και ευρωπαίους είναι μαγνητοφωνημένες και τα αντίγραφα τους τα κατέχει !  
Ενώ, νέες σοβαρές διαστάσεις αποκτά η συζήτηση από τις παρεμβάσεις, του Π. Λαφαζάνη, για έξοδο από το ευρώ, οικονομική στήριξη στη Ρωσία και εθνικοποίηση της Τράπεζας Ελλάδος, που δεν μπορεί να θεωρηθεί, -κάθε άλλο-, όπως επιδιώκεται περιθωριακή, λόγω του γεγονότος ότι στην ουσία πρόκειται για την στρατηγική της τότε ''Αριστερής Πλατφόρμας'' εντός του ΣΥΡΙΖΑ, με δυνάμεις της τάξεως του 40% και ισχυρή κυβερνητική παρουσία μέχρι τον Ιούλιο 2017. Η χρονική απόσταση και η σχετική ασφάλεια από κείνη την περίοδο, δεν μειώνει την αξία όλων αυτών, την αίσθηση στην κοινή γνώμη, και πάντως, με ψυχραιμία δίνει τη δυνατότητα χειρισμών και αποφάσεων από όλες τους θεσμικούς παράγοντες (Βουλή, Κόμματα, Δικαιοσύνη κλπ). Όντως, το θέμα αυτό τώρα ανοίγει.
Υπογραμμίζουμε ότι εδώ συμβαίνει, ως ένα σημαντικό βαθμό έχει ήδη συμβεί, μέσα απ΄ όλα αυτά, μια ποιοτική μετεξέλιξη στη συζήτηση (και αναζήτηση υπευθύνων) για τα θέματα, τους ρόλους και τα παρασκήνια που οδήγησαν στο 3ο Μνημόνιο.

 

Εφήμεροι πανηγυρισμοί και μεγάλες διαψεύσεις
Ταυτόχρονα στο επίπεδο της οικονομίας, απ΄ όπου παράγονται και ανακύπτουν τα μείζονα θέματα, στον όγδοο χρόνο  μετά την κορύφωση της οικονομικής κρίσης και την έναρξη εφαρμογής των Μνημονίων, η Ελλάδα εξακολουθεί να βρίσκεται σε μια κατάσταση, όπου τα προβλήματα φαίνονται να επιστρέφουν διαρκώς. Και θα πρέπει να είναι κανείς, εξαιρετικά αδαής ή πολύ εύπιστος για να θεωρήσει ότι οι πανηγυρισμοί για έξοδο στις αγορές με το πενταετές Ομόλογο, επιτοικίου 4.625 % αποτελεί επιτυχία και αισιόδοξα μήνυμα από τις αγορές ! Όταν, η Ελλάδα δανείζεται τώρα από τον ESM με επιτόκιο 0,89%. Δηλαδή, η ''επιτυχία'' είναι ο δανεισμός με σχεδόν πενταπλάσιο επιτόκιο απ΄αυτό  ο ESM, σήμερα, δανείζει την Ελλάδα !
Κι όταν η Πορτογαλία δανείζεται στο 1,30%, η Ρουμανία στο 2,56% και η Γερμανία με αρνητικό επιτόκιο -0,115 %. Επιπλέον η εξαγορά του ομολόγου του 2014 έγινε στο 102,6% της ονομαστικής του αξίας, πράγμα που  συνεπάγεται επιβάρυνση του δημοσίου  χρέους, έστω και μικρή,  αλλά επιβάρυνση. Ενώ, τα νέα χρήματα που αντλεί η χώρα με την έκδοση αυτή είναι πολύ περιορισμένα καθώς το μισό της έκδοσης φαίνεται να καλύπτεται από την ανταλλαγή των  ομολόγων του 2014.
Πέραν αυτών, το σημαντικότερο είναι ότι οι θεωρίες και οι αντίστοιχες γραμμές που έχουν διατυπωθεί σχετικά με τηη οικονομικ΄λη κρίση μέχρι σήμερα έχουν όλες διαψευσθεί.
Πρώτη, η δημοσιονομική θεωρία -γραμμή. Η εξέλιξη του Δημόσιου Χρέους, το οποίο θεωρήθηκε ως η κύρια η αιτία που προκάλεσε την κρίση το 2010. Τον Δεκέμβριο 2009 ήταν € 300 δισ. (δηλ. 127% ΑΕΠ) και έχει μεσολαβήσει το ΡSΙ, με την ωμότητα βεβαίως στα ομόλογα δημόσιου χαρακτήρα,  με ονομαστική διαγραφή χρέους € 110 δισ. Μετά από 7και πλέον έτη Μνημονίων, όχι μόνο δεν μειώθηκε αλλά σήμερα είναι € 325 δισ. (δηλ. στο 180% ΑΕΠ) και απαιτείται νέα απομείωση. Όπως όλα δείχνουν η ελάφρυνση του χρέους θα συνοδεύεται από νέο πλαίσιο μέτρων και στενή εποπτεία της οικονομικής πολιτικής για πολλά χρόνια ακόμη, ιδιαίτερα αν γίνουν αποδεκτές οι απόψεις του ΔΝΤ. Εξ άλλου, τα ανήκουστα πλεονάσματα μέχρι το 2060 (3,5 % μέχρι το 2023 και στο 2% μέχρι το 2060), έχουν ως υπόβαθρο  τους αυτή την εκτίμηση, περί μείωσης του χρέους. Ήταν, η λάθος και πάλι τακτική στην τελευταία , β΄ αξιολόγηση, ότι το χρέος, επαναπροβλήθηκε, επαναποτέλεσε, μείζονα στόχο για την ελληνική κυβέρνηση, ενώ ακόμα και η ευρωπαϊκή πλευρά θα μπορούσε  να το περάσει σε δεύτερη μοίρα.
Δεύτερη, η θεωρία -γραμμή των μεταρρυθμίσεων. Η έλλειψη μεταρρυθμίσεων, πέραν βεβαίως ορισμένων απόλυτα αναγκαίων εκσυγχρονιστικού χαρακτήρα, θεωρήθηκε η αιτία μακροχρόνιας παγίδευσης της οικονομίας στην ύφεση. Το 2016 ο ΟΟΣΑ διαπίστωσε ότι η Ελλάδα έχει ψηφίσει τις περισσότερες μεταρρυθμίσεις στην Ε.Ε., όμως η ένταση τους, ο οριζόντιος σε πολλές περιπτώσεις ισοπεδωτισμός , αλλά και η εφαρμογή τους πάσχει με αποτέλεσμα η συνολική ποιότητα λειτουργίας των αγορών να έχει χειροτερέψει κατά πολύ μετά το 2009. Ενδεικτική είναι η καθίζηση στους Δείκτες της Παγκόσμιας Τράπεζας που μετρούν την ποιότητα στο ρυθμιστικό περιβάλλον, την αποτελεσματική διακυβέρνηση, την εφαρμογή των νόμων, και τις διαδικασίες λογοδοσίας και δημόσιου ελέγχου. Σήμερα όλοι οι θεσμοί απαιτούν και πάλι νέες μεταρρυθμίσεις σε ένα ήδη βεβαρημένο κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον.
Τρίτη, η θεωρία -γραμμή του κόστους εργασίας. Το υψηλό, κατά την εκτίμηση τους,  κόστος εργασίας θεωρήθηκε η αιτία που εμπόδιζε την βελτίωση της ανταγωνιστικότητας και την προσέλκυση επενδύσεων. Μετά από δραστική περικοπή μισθών κυρίως στον ιδιωτικό τομέα, το κόστος εργασίας μειώθηκε μεν κατά 28%, πλην όμως η κατάταξη ανταγωνιστικότητας της Ελλάδας χειροτέρευσε κατά πολύ, οι παραγωγικές επενδύσεις έχουν συρρικνωθεί δραματικά και η ανεργία έχει κολλήσει στο 25 %, με 60% στο εναπομείναν επιστημονικό δυναμικό . Το εξωτερικό ισοζύγιο ισορρόπησε όχι λόγω των εξαγωγών, αλλά κυρίως λόγω πτώσης της ζήτησης και των εισαγωγών, ενώ ελλοχεύει διαρκώς ο κίνδυνος να αναζωπυρωθεί μόλις υπάρξει κάποια τόνωση της ανάπτυξης και της ζήτησης.
Η αποτυχία και των τριών αυτών κυρίαρχων θεωριών -γραμμών επιβάλει, σε όλους, και ιδιαίτερα σε εκείνους που επιδιώκουν να διαμορφώσουν και να διατυπώσουν ένα πραγματικά νέο και ρεαλιστικό Σχέδιο για τη έξοδο από την κρίση και την ανόρθωση της οικονομίας και της Πατρίδας να σκεφθούν και να προγραμματίσουν σα άλλη βάση. Η διατύπωση προτάσεων οικονομικής πολιτικής ξεπερνά σήμερα κατά πολύ την απαίτηση μιας καλύτερης διαχείρισης της συγκυρίας ή ακόμη και την επίτευξη κάποιου συγκεκριμένου επιμέρους στόχου. Οφείλει να αντιμετωπίζει όχι μόνο τα βραχυχρόνια προβλήματα, αλλά ταυτόχρονα να οδηγεί σε μια νέα δυναμική, ικανή να ανατρέψει την αποεπένδυση, το μόνιμο αρνητικό ισοζύγιο συναλλαγών και τις αρνητικές μακροχρόνιες τάσεις.

Του

Γιαννάκη Λ. Ομήρου*

 

Στις 3 Αυγούστου 1977 ο Μακάριος έφυγε από τη ζωή. Σαράντα χρόνια από το θάνατο του εξακολουθούν να επιχειρούνται παραμορφώσεις σε ότι αφορά τις αρχές, τις αξίες και τις πολιτικές στις οποίες πίστευε και τις οποίες υπηρέτησε σε όλη τη διάρκεια της μαρτυρικής του πορείας επικεφαλής του Κυπριακού λαού.
Η υπεράσπιση της πολιτικής φιλοσοφίας του Μακάριου από τους ασεβείς διαστροφείς της αποτελεί επιτακτικό χρέος. Κι αυτό γιατί είναι αξίωμα ότι η απουσία των μεγάλων ιστορικών φυσιογνωμιών γίνεται πιο έκδηλη με την πάροδο του χρόνου. Και γιατί στην περίπτωση του Μακάριου αυτό το αξίωμα παίρνει ακόμα μεγαλύτερες διατάσεις καθώς με τους σταθερούς στόχους, την ευέλικτη στρατηγική, τον αγωνιστικό ρεαλισμό, αλλά και με το παγκόσμιο κύρος και τη συντριπτική υποστήριξη του λαού, υπήρξε ηγέτης που σφράγισε ανεξίτηλα την ιστορική πορεία της Κύπρου.
Αλλά και η σημερινή πραγματικότητα, παρά την πάροδο 40 χρόνων από το θάνατο του, είναι ακόμα υπό την επήρεια και την επίδραση των χειρισμών και της πολιτικής διαχείρισης του Μακαρίου ως Προέδρου της Κύπρου.
Στην ομιλία του στη Διάσκεψη Κορυφής των Αδεσμεύτων το 1961 στο Βελιγράδι, αναφέρει χαρακτηριστικά: «Η ειρήνη, τότε μόνο είναι ασφαλής, όταν δεν στηρίζεται απλώς επί της ισχύος των όπλων και της ισορροπίας των δυνάμεων, αλλά επί της δικαιοσύνης, της ελευθερίας και της αυτοδιαθέσεως. Δεν αποφεύγονται, αλλά πολλαπλασιάζονται οι κίνδυνοι οσάκις εφαρμόζονται συμβιβαστικά λύσεις, μη βασιζόμενοι επί αρχών. Ο συμβιβασμός δύναται να επιτύχει αναβολή, αλλά η αναβολή αποτελεί υποθήκευσιν του μέλλοντος».
Αυτό που αναδεικνύεται ως ο κορυφαίο διαχρονικό χαρακτηριστικό του Μακάριου είναι η αγωνιστική του στάση κατά της αποικιοκρατικής δουλείας ενάντια στις εξωτερικές πιέσεις, ενάντια στη χούντα και το παρακλάδι της στην Κύπρο και την ΕΟΚΑ Β και κατά της προσαρμογής στην τουρκική κατοχή.
Θεμελιακή του υποθήκη παραμένει ότι: « Δεν θα ξεγράψουμε καμιά γωνιά της Κυπριακής γης, ότι κανενός πρόσφυγα δεν θα διαγράψουμε το δικαίωμα επιστροφής».
Τα λόγια του Μακάριου, λίγες μόνο εβδομάδες πριν το θάνατο του, διαγράφουν ανάγλυφα τη θεώρηση του για τη λύση του Κυπριακού και τα όρια των υποχωρήσεων. Ένα εξαιρετικής σημασίας ζήτημα που ενέχει ιδιαίτερη επικαιρότητα.
«Η Ελληνοκυπριακή πλευρά δεν έχει περιθώρια άλλων υποχωρήσεων, γιατί έκαμε ήδη πολλές και έφθασε σε όρια που δεν μπορεί να υπερβεί. Και επομένως οι πολιτικές συνταγές ή συμβουλές περί αμοιβαίων υποχωρήσεων δεν πρέπει να απευθύνονται προς τους Έλληνες Κυπρίους. Υποχωρήσεις πρέπει να ζητούνται μονάχα από την τουρκική πλευρά, αν υποχώρηση μπορεί να ονομαστεί στην περίπτωση αυτή η επιστροφή κατακτηθέντων δια στρατιωτικής βίας».
Και απαντώντας ο Μακάριος σε όσους συμβούλευαν ρεαλιστικά, τάχατες, αποδοχή των τετελεσμένων, διακήρυττε στο Όμοδος το 1975:
« Πιθανώς να λεχθεί ότι υπάρχουν σήμερα εν Κύπρω τετελεσμένα γεγονότα, τα οποία δεν απογίνονται και δεν ανατρέπονται. Και δεν πρέπει ταύτα να παραγνωρίζονται. Δεν παραγνωρίζομεν, αλλά δεν αναγνωρίζομεν και δεν αποδεχόμεθα και δεν νομιμοποιούμεν δια της υπογραφής μας τετελεσμένα γεγονότα».
Και στο συλλαλητήριο της 20ης Ιουλίου 1976 πρόσθετε: «Η μόνη προσφερόμενη σύντομος λύση, είναι η αναγνώριση και αποδοχή της «ντε φάκτο| καταστάσεως. Ποια όμως η ωφέλεια εκ της τοιαύτης συντομίας; Μήπως δια να αποφευχθεί η τουρκοποίηση των κατεχομένων εδαφών; Αλλά θα γίνει τότε τη συγκαταθέσει και δια της υπογραφή μας. Μήπως δια να αισθανόμεθα ασφαλείς εις το υπόλοιπο τμήμα της νήσου; Πιστεύω αντιθέτως, ότι η νομιμοποίηση των τετελεσμένων γεγονότων θα διεγείρει την τουρκική βουλιμίαν και θα ενθαρρύνει τα επεκτατικά σχέδια της Τουρκίας εις την Κύπρον».
Και με διάγνωση της ταύτισης κινδύνων από τον τουρκικό επεκτατισμό με τον ευρύτερο ελληνισμό και προβλέποντας την εκδήλωση των θρασύτατων τουρκικών αξιώσεων στα χωρικά ύδατα και την ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου προχωρούσε στην επισήμανση: «Και τοιαύται εξελίξεις εις την Κύπρο θα έχουν επακόλουθο και εις εκτός Κύπρου χώρους, όπου πετρελαιοφόροι υφαλοκρηπίδες και τουρκικές μειονότητες δίδουν εις την Τουρκία προσχήματα επεκτατικής πολιτικής». Κάτι που ισχύει απολύτως σήμερα και για τον υποθαλάσσιο πλούτο στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Όμως οι κατά συρροήν και κατ’ εξακολούθησιν ασεβούντες διαστροφείς της πολιτικής του Μακαρίου δεν διστάζουν να συνεχίζουν την παραχάραξη και την πλαστογράφηση της αλήθειας.
Ο Μακάριος ωστόσο με ολόκληρη την πολιτική του διαδρομή, τους αγώνες και τα διαχρονικά του μηνύματα διαψεύδει τους απρεπείς συκοφάντες και πλαστογράφους.
Καμιά προσπάθεια αλλοίωσης, στρέβλωσης και παραμόρφωσης των μηνυμάτων του δεν μπορεί να τεκμηριωθεί.
Ο Μακάριος λιτός σαν αρχαίο επίγραμμα και σεπτός σαν βυζαντινό εξωκλήσι απευθύνει την αγωνιστική θεμελιακή του υποθήκη οικτίροντας ασεβούντες επιγόνους.

 

*Τέως Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων

Τετάρτη, 02 Αυγούστου 2017 20:32

Αναδρομές, που απογοητεύουν

Του

Αντώνη Κολιάτσου

 

Σε άλλη σελίδα της «Γ» καταχωρείται αναλυτικό επετειακό ρεπορτάζ του γράφοντος, σχετικό με την επέτειο της κήρυξης της Επανάστασης του 1821 στα Τζουμέρκα, από τους τότε ήρωες οπλαρχηγούς Τζουμέρκων, Ραδοβυζίων, Ασπροποτάμου, Βάλτου, Ξηρομέρου και Σουλίου, η οποία πραγματοποιήθηκε την περασμένη Κυριακή(30/7/2017) στο Μοναστήρι του Άη Γιώργη, στο Βουργαρέλι

Αναφερόμενος ο γράφων στην ομιλία του κ. Μαρίνου Γαρνέλη, δημάρχου «Κ.Τ», για το μεγάλο αυτό ιστορικό γεγονός, θυμήθηκε τα όσα, παρεμφερή ο ίδιος είχε επισημάνει στην ομιλία του κατά την εκδήλωση της 25 ης Ιουλίου 2010, της οποίας ήταν ο κύριος ομιλητής..

Έλεγε, λοιπόν, ο γράφων, μεταξύ των άλλων, απευθυνόμενος στους εκεί παριστάμενους :

«…σας εκμυστηρεύομαι, λοιπόν, κυρίες και κύριοι ότι ευθύς αφότου είπα το ναι(σ. σ, στην τότε οργανωτική επιτροπή), αισθάνθηκα, ότι η συμμετοχή μου, ως κύριου ομιλητή, όπως άλλωστε και η παρουσία όλων των εδώ παρευρισκομένων, θα ικανοποιούσε και μια κοινή εσωτερική μας ανάγκη. Μια εσωτερική επιθυμία για συμμετοχή στη σημερινή ιερή και εθνική μέθεξη με τη συλλογική θύμηση των θυσιών που υπεβλήθη ο χιλιο-βασανισμένος λαός των επαναστατημένων Τζουμέρκων, του Ραδοβυζίου, του Σουλίου, του Βάλτου και της Άρτας, αγωνιζόμενος εναντίον των Τούρκων κατακτητών.

Από το άλλο μέρος, όμως, ένοιωσα σαν να περίμενα αυτή τη στιγμή, για να εκφράσω δημόσια την πικρία μου και από μια πλευρά και την οργή και αγανάκτησή μου, για τους κατά καιρούς τρανούς του κράτους των Αθηνών, που από συστάσεώς του, με τις γνωστές πράξεις και παραλείψεις τους, αγνόησαν και εξακολουθούν να αγνοούν τον έρμο αυτόν τόπο. Και είμαι σήμερα εδώ, φίλες και φίλοι, για να πω δυο λόγια, για όλους αυτούς, τους κάθε λογής «Αθηνο- εξουσιαστές» ,οποίοι με περίσσεια ξεδιαντροπιά και ανεξήγητη αγνωμοσύνη, επιτρέψτε μου να το πω, διαχρονικά τώρα, σνομπάρουν κυριολεκτικά τους περήφανους και αγνούς ανθρώπους της δοξασμένης Ηπειρωτικής γης, υποτιμώντας τους ή και περιφρονώντας τους.

Και θέλω να προσθέσω ότι είδα τη σημερινή εκδήλωση και ως μια καλή ευκαιρία, προκειμένου να γίνει ευρύτερα γνωστή μια ξεχωριστή, αλλά και ουσιαστικής ιστορικής σημασίας επισήμανση.

Της οποίας η πεμπτουσία είναι η ανάδειξη: αφ’ ενός του πατριωτικού στοιχείου, του αναδυόμενου εκ των νικηφόρων μαχών που πέτυχαν οι γενναίοι πρόγονοί μας και αφ’ ετέρου των ευνοϊκών συνεπειών τους στην περαιτέρω πορεία της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, στη νότια Ελλάδα..

Εδώ ίσως αναρωτηθείτε , γιατί τόση πικρία μηδέ και οργή, για την προαναφερθείσα συμπεριφορά του κράτους των Αθηνών, απέναντι στην λεβεντογέννα Ήπειρο και μήτρα κυοφορίας εθνικών ευεργετών;

Και γιατί, εύλογα θα αναρωτηθούν οι περισσότερο ψαγμένοι, οι κατά καιρούς ιθύνοντες της πολιτικής, πνευματικής και πολιτειακής ηγεσίας των Αθηνών και πάσης Ελλάδος, να στρουθοκαμηλίζουν, όταν υπερβαίνοντας τα εσκαμμένα της δεοντολογίας, της ηθικής τάξης και της κοινά αποδεκτής ιστορικής αλήθειας , προσπερνούν, υποβαθμίζουν , ή ακόμη και στρεβλώνουν κάποια ιστορικά γεγονότα που αφορούν στην περιοχή;

Αλλά με αφορμή τη σημερινή επέτειο, ας προβληματιστούμε σοβαρά ,κυρίες και κύριοι, για το αν είναι ή δεν είναι έλλειμμα ιστορικότητας ή ιδιωφελούς σκοπιμότητας και συνακόλουθα ευθεία προσβολή «της ηθικής και δεοντολογίας της ιστορίας»:

● Οι μικρές έως ανύπαρκτες αναφορές, στη φτωχή σχετική ιστορική βιβλιογραφία και εντεύθεν η αποσιώπηση της επίσημης ελληνικής ιστορίας, αναφορικά με μια σειρά γενικότερης σημασίας σπουδαίων ιστορικών γεγονότων, που αναφέρονται στην περιοχή κατά την Επανάσταση του 1821

● Οι ανύπαρκτες έως ελάχιστες επίσημες ιστορικές αναφορές, ειδικότερα της μάχης της Άρτας και της συνεισφοράς της στον αγώνα του 1821, της Επανάστασης των Τζουμέρκων, την επέτειο της οποίας γιορτάζουμε σήμερα, της σημασίας των μαχών του Μακρυνόρους του «Σταυρού των Θεοδωριάνων» και του Βουργαρελίου, γεγονότων που επηρέασαν καθοριστικά την πορεία της Επανάστασης στη Δυτική Ελλάδα, στην Πελοπόνησο κ.λ.π..

● Οι δια της τεθλασμένης καταβαλλόμενες διαχρονικές προσπάθειες της Καρδιτσιώτικης παροικίας των Αθηνών, να «περάσει» στην κοινή γνώμη το Μαυρομμάτι Καρδίτσας ως γενέτειρα του μεγάλου ήρωα της Επανάστασης του 1821, διαγράφοντας από τα «κετάπια» της ιστορίας τη Σκουληκαριά Άρτας από «Καραϊσκογέννα» γη.

Εδώ, όμως, δεν είναι απίθανο να ισχυρισθούν κάποιοι, πως η ανακολουθία της Αθηνο-κεντρικής εξουσίας και τα κατά καιρούς επιχειρούμενα ιστορικά καμώματα των ιθυνόντων της, έγιναν και γίνονται επειδή οι τελευταίοι αισθάνονται μειονεκτικά απέναντι στους επιγενόμενους των Ηπειρωτών λαμπρών αγωνιστών.

Βέβαια, δεν είναι καθόλου εύκολο να εκτιμηθεί αν οι εν λόγω έχουν δίκαιο ή άδικο.

Ωστόσο το γεγονός ότι το τίμημα σε αίμα, δάκρυα και δάφνες, που ο Ηπειρώτικος λαός πλήρωσε- και μάλιστα χωρίς να σκεφθεί   τα συνήθη   ανταλλάγματα μιας τέτοιας προσφοράς- αγωνιζόμενος για την απελευθέρωση της πατρίδας του και της Ελλάδας γενικότερα από τον Τουρκικό ζυγό, υπήρξε συγκριτικά ακριβότερο κάθε άλλου, είναι μια μεγάλη αλήθεια.

Έτσι, αυτή η εκ των πραγμάτων υφιστάμενη διάκριση , είναι όντως πιθανόν να δημιουργεί κάποια συμπλέγματα εθνικής κατωτερότητας στους επιγενόμενους «Αθηνο-ιθύνοντες» και μη Ηπειρώτες, οι οποίοι, δυστυχώς, είναι δυνατόν να τα έχουν καταγεγραμμένα στο D.N.A τους.

Ίσως ακόμη οι προαναφερθέντες ιθύνοντες να ενεργούν ιστορικά ανορθόδοξα, κινούμενοι από κάποιου είδους τοπικιστική ζηλοφθονία, γιατί δεν είχαν την τύχη να είναι απόγονοι τόσο γενναίων Ηπειρωτών οπλαρχηγών και μεγάλων   εθνικών ευεργετών.

Κακά τα ψέματα, κυρίες και κύριοι, αλλά είναι φυσικό να μην αντέχει κανείς στη σκέψη ότι δεν αποτελεί τη γενεαλογική συνέχεια ανθρώπων, τόσο μεγάλου αγωνιστικού, οικονομικού, κοινωνικού και φιλοπάτριδος βεληνεκούς, που, με τα μέτρα σύγκρισης της τότε εποχής, η συμβολή τους στην απελευθέρωση και την συγκρότηση του νέο- ελληνικού κράτους, κατά γενική παραδοχή υπήρξε ασύγκριτη, και εθνικά ανεκτίμητη.

Πώς να το κάνουμε, κυρίες και κύριοι, αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινό ότι καμία από τις άλλες περιοχές της Ελλάδας δεν ευτύχησε, όσο η φτωχή και κακοτράχαλη Ήπειρος της τότε δύσκολης εποχής, να είναι…πολύτεκνη με παιδιά της:

● Έναν Γεώργιο Καραϊσκάκη, Γώγο Μπακόλα, Γιαννάκη και Μήτρο Κουτελίδα, Μάρκο Μπότσαρη, Γιάννη Μακρυγιάνη, Ανδρέα Ίσκο, Γιαννάκη Ράγκο… και τόσους άλλους επώνυμους ήρωες της επανάστασης του 1821.

● Τα δύο από τα τρία ιδρυτικά μέλη της Φιλικής Εταιρίας, τους Ν. Σκουφά και Εμμανουήλ Ξάνθο.

● Τους εθνικούς ευεργέτες του διαμετρήματος, των Ζωσιμάδων, του Ευάγγελου και Κων/νου Ζάππα, του Μάνθου και Γεώργιου Ριζάρη, του Μιχαήλ Τοσίτσα, του Γεώργιου Σταύρου κ.ά».

Ωστόσο, καθ’ όν χρόνο εκφέρονταν οι πιο πάνω αλήθειες, κάποιοι που συνέβαινε να ήταν αρμόδιοι για την τότε εκδήλωση- οι οποίοι, όμως, ακόμη και σήμερα ακκίζονται για την πολιτιστική τους επάρκεια και ευαισθησία- στο άκουσμά τους(σ. σ, των προαναφερθέντων από τον ομιλητή πιο πάνω αληθειών) δεν δίστασαν να… εκφράσουν τη δυσφορία τους με εκείνο το ιταμό φωναχτό: «…σταμάτα …είσαι εκτός θέματος…», αλλά και αργότερα να ζητήσουν ευθύνες από μέλος της οργανωτικής επιτροπής της εκδήλωσης, γιατί είχε την …ιδέα να προτείνει τον γράφοντα, ως ομιλητή

Τι λένε, αλήθεια, οι ίδιοι, τώρα, που ύστερα από εφτά χρόνια άκουσαν σχεδόν τις ίδιες αλήθειες από τον επίσημο ομιλητή της φετινής εκδήλωσης, τον δήμαρχο «ΚΤ» κ. Μαρίνο Γαρνέλη;

Πάντως από κάθε σοβαρό και πολιτισμικά ευαίσθητο παρατηρητή των δύο εκδηλώσεων( σ. σ, του 2010 και του 2017), η ατάκα που εκφέρεται, ύστερα από τα προαναφερθέντα, είναι του τύπου: « ο νοών, νοήτω, για την νοημοσύνη τους, την πολιτισμική και ιστορική τους επάρκεια και κυρίως για την…περίσσεια του ανάλογου «τακτ» που τους διακρίνει».

 

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017 09:41

Η (τρίτη) δίδυμη εκλογή

Του

Aντώνη Παπαγιαννίδη*

 

Ο δρόμος για την Κόλαση, λέει, είναι στρωμένος με καλές προθέσεις. Η Ελληνική εκδοχή του εν λόγω δρόμου είναι οι δίδυμες εκλογές που υποτίθεται ότι στόχο έχουν να ξεκαθαρίσουν καταστάσεις:
Η εκδοχή του 2012 διέλυσε και το πάλαι ποτέ διαλάμψαν ΠΑΣΟΚ, (το οποίο όχι απλώς δεν συνήλθε έκτοτε, αλλά δείχνει βυθισμένο ως ΔηΣυμπ στην κινούμενη άμμο του μικρομεγαλισμού), αλλά ουσιαστικά και την συμπαγή δύναμη (σταθεροποίησης ή βαριδιού, διαλέχτε!) της Ελληνικής πολιτικής σκηνής που είχε υπάρξει η ΕΡΕ/ΝΔ/ «δεξά».
(Όχι, δεν κάνουμε λάθος: μην ξεχνάτε ότι στην πρώτη κάλπη του 2012 ουσιαστικά ο Αντώνης Σαμαράς έμεινε με τα 3/5 της δύναμης του χώρου, βλέποντας τον Πάνο Καμμένο να κρατάει… τα 2/5 – πώς να μην λαλήσει ο δεύτερος, ωθώντας σε κατάθλιψη τον πρώτο;) . Η εκδοχή του 2015, πάλι, έφερε σε ανώμαλη προσγείωση την Αριστερά, τρίβοντάς της τα μούτρα (ας μας επιτραπεί η λαϊκότροπη έκφραση: όμως η Αριστερά τα δέχεται κάτι τέτοια, όχι;) στο ότι δεν ήταν απλώς «πρώτη φορά Αριστερά» αλλά «πρώτη φορά Αριστερά ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ», άρα με τις ευθύνες και την βία και το κόστος της – της εξουσίας.
Έτσι λοιπόν, η μη-κυβερνήσιμη/ungovernable Ελλάδα όπως προέκυψε από τα Μνημόνια – ψέματα! είχε φανεί ήδη κάπου 10 χρόνια νωρίτερα. πότε; όταν ο υπερήφανος/υπερφίαλος Εκσυγχρονισμός το 2001 πούλησε την ψυχή του και απέσυρε το Ασφαλιστικό του Τάσου Γιαννίτση γιατί φώναζαν τα συνδικάτα και κακάριζαν τα ΜΜΕ – πορεύεται τώρα προς την επόμενη δίδυμη εκλογή.
Γιατί το λέμε αυτό, τώρα που έχουμε μια εμφανή επαναφορά στην κανονικότητα, ή κάπου εκεί; Τώρα που η σκιά της κάλπης υποτίθεται ότι έχει πάει πίσω με το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης του Μνημονίου-3, της απελευθέρωσης της βασικής δόσης αναχρηματοδοτικού δανεισμού του 2017, με την άρση της επιτήρησης για το «υπερβολικό έλλειμμα» με την προσδοκία εξόδου στις αγορές. αλλά και με την (επιτέλους!) υποχώρηση του Κυριάκου Μητσοτάκη απ’ εκείνο το παραπονιάρικο «Εκλογές! Εκλογές! Εκλογές!»; Τώρα όπου «το σύστημα» – Ευρωπαϊκό, Αμερικανικό (διαβάστε Pyatt σε κάθε στροφή), διεθνές εναγκαλίζεται με την τωρινή ισορροπιστική Κυβέρνηση;
Πέρα από το ότι το απροσδόκητο (π.χ. οι συνομιλίες Καμμένου ή λιμεμικού ή/και εισαγγελέως ή/και κοντινού περιβάλλοντος – το περιεχόμενο των συνομιλιών, όχι ο αριθμός ή η διάρκεια!) έρχεται ακριβώς όταν δεν το περιμένεις, πέρα και από το ότι ο «σκύλος που γαυγίζει αναποτελεσματικά» κατά Τσίπρα μπορεί κάποια στιγμή να δαγκώσει (π.χ. «αντισταθμιστικά» στο Αιγαίο, όχι στον περίγυρο του West Capella με τις περιπλέουσες αρμάδες με τα πολύχρωμα σημαιάκια), υπάρχει ξέρετε το νομοτελειακό της εξάντλησης των δυνάμεων όσο εξαντλείται και ο χρόνος.
Και το ΠΑΣΟΚ, του 1985-1989 την εξάντλησε την δεύτερη 4ετία του, και ο Εκσυγχρονισμός του 2000 – 2004 την ολοκλήρωσε ουσιαστικά την δεύτερη δική του: όμως αρκετά πριν κλείσει ο χρόνος είχε – και το ένα και το άλλο – πάψει ακόμη και να υποκρίνεται ότι κυβερνά. Αλήθεια!
Αλλά… γιατί μιλούμε για δίδυμες κάλπες το 2019 (ή και 2018…) – 2020; Όχι τεχνικά επειδή ελλοχεύει η Προεδρική εκλογή (πλην αν ο Προκόπης Παυλόπουλος θεωρεί ότι η φιλόφρων εκ μέρους του υποδοχή Ζυγούλη-Ρουβά του εξασφαλίζει την δεύτερη θητεία), και επειδή σ’ αυτό είναι που χρησιμεύει ο προεδρικός θεσμός στο ωραίο μας Καραμανλικό Σύνταγμα: στο να επισπεύδει εκλογές! Αλλά βαρύτερα πολιτικά: επειδή η ύπαρξη και μόνον της απλής (καλά: σχεδόν) αναλογικής για την μετά-την-πρώτη-κάλπη αναμέτρηση έχει ήδη δημιουργήσει υπορρέουσες νέες δυνάμεις – τόσο μεταξύ των κομμάτων (άνοιγμα Μητσοτάκη στην δύστροπη ΔηΣυμπ, άνοιγμα ΔηΣυμπ προς Ποτάμι, προς στιγμήν άνοιγμα ΣΥΡΙΖΑ) όσο και μέσα στα κόμματα (δυόμιση απόψεις στην Ν.Δ. για το αν πρέπει νάναι ανοιχτή ή φρουριακή, ζυμώσεις μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ – κι αν ξέρει η Αριστερά, έστω και η Κυβερνώσα! , από ζυμώσεις – για Σοσιαλδημοκρατική ωρίμανση ή για κράτημα των πολεμιστρών ή… ).
Ζούμε ήδη, αυτό θέλουμε να πούμε, στην επομένη της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης. Κι ας ονειρεύονται οι δυστυχείς σύμβουλοι του Κυριάκου – ο ίδιος μάλλον όχι: είναι γιος του χαλύβδινα ρεαλιστή Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, διάολε!- καβάλα στο ροζ συννεφάκι τους ότι, μετά την ελπιζόμενη κυριαρχία τους στις κάλπες, θα εξορίσουν για πάντα την απλή αναλογική από το πολιτικό σκηνικό.
Όπως και αν έχει το πράγμα, πάντως, θα έχουμε εγκατασταθεί όταν με το καλό επιστρέψουμε από τις θερινές διακοπές και από τα μπάνια του λαού, που κατ’ Ανδρέα Παπανδρέου δεν πρέπει, επ’ ουδενί, να διαταράσσονται – σε μια 3ετή προεκλογική περίοδο, των δίδυμων αυτών εκλογών. Οι συντελεστές του πολιτικού σκηνικού (και του μηντιακού που πάει να στηθεί αυτές τις βδομάδες) το γνωρίζουν, το ζουν, το φοβούνται: ο χρόνος κουράζει.  Γι’ αυτό και η άνθιση των Εξεταστικών, γι αυτό και η – κωμική – απειλή των Προανακριτικών, για Noor 1, για νομισματική πατέντα Βαρουφάκη, για Υγεία κ.ο.κ. Γι’ αυτό και η ομοθυμη συναίνεση, όλων τους!, ότι θα πρόκειται για μια λασπερή διαδρομή.


Πηγή: anoixtoparathyro.gr

Σελίδα 1 από 40

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

11918566
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
565
8958
94038

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 124 επισκέπτες και κανένα μέλος