A+ R A-
16 Οκτωβρίου 2018
Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2018 09:55

ΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ ΚΑΙ ΑΝ ΤΟΝ «ΠΛΕΝΕΙΣ»...

Του

ΓΡΗΓΟΡΗ ΤΖΙΟΒΑΡΑ

 

«Η Ιθάκη είναι μόνον η αρχή», ήταν η καταληκτική φράση στο διαβόητο «διάγγελμα» του Αλέξη Τσίπρα το οποίο θα περάσει στην Ιστορία ως απαράμιλλο μνημείο πόλωσης και διχασμού από έναν πολιτικό που δεν μπορεί να ξεπεράσει τις συνθήκες που τον έφεραν στην διακυβέρνηση μαζί με μια δράκα αμοραλιστών τους οποίους ο ελληνικός λαός επί δεκαετίες νωρίτερα κατέτασσε μονίμως στο περιθώριο της πολιτικής ζωής.
Δικαίως, λοιπόν, δεν ήταν λίγοι εκείνοι οι οποίοι υποστήριξαν ότι αυτός ο… κούφιος δήθεν συμβολισμός στον οποίο κατέφυγε ο κ. Τσίπρας είχε περισσότερο χαρακτήρα… απειλής για τα όσα μας επιφυλάσσει η συνέχεια της παραμονής του ίδιου και της ομάδας που τον περιστοιχίζει στην άσκηση της διακυβέρνηση.
Άλλωστε, η μισαλλοδοξία, η εχθροπάθεια και η δαιμονοποίηση από την οποία διαπνεόταν από την αρχή ως το τέλος του το σχεδόν 8λεπτο πρωθυπουργικό μήνυμα που διαβάστηκε με φόντο τα ήρεμα νερά του Ιονίου ήταν μάλλον πιο τρομακτικά από τα ίδια τα επίμονα ψέματα και τους θρασείς ισχυρισμούς του ότι «δεν θα διαπράξουμε την ύβρη να αγνοήσουμε τα διδάγματα της Ελλάδας των μνημονίων».
Στεκόμενος απέναντι στον τηλεϋποβολέα (το auto cue, για τους μυημένους με τα τηλεοπτικά), μιλούσε ως να βρισκόμαστε ακόμη στις αρχές του 2015, όταν ο ίδιος διέθετε ακόμη την… αντιμνημονιακή παρθενία. Εκτόξευε, χωρίς αιδώ, πολεμικές κραυγές όχι μόνον συλλήβδην κατά των προκατόχων του αλλά και κατά των συνοδοιπόρων του οι οποίοι τον εγκατέλειψαν για να μην τον ακολουθήσουν στην εξευτελιστικές κωλοτούμπες που έκανε τη μια μετά την άλλη.
«Δεν θα αφήσουμε τη λήθη να μας παρασύρει. Δεν θα γίνουμε λωτοφάγοι. Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τις αιτίες και τα πρόσωπα που οδήγησαν τη χώρα στα μνημόνια», ισχυριζόταν. Και με ανυπέρβλητη θρασύτητα διέγραφε μονοκονδυλιά τις μοναδικές αυταπάτες τις απίστευτες φαντασιώσεις και τις χωρίς προηγούμενο ψευδαισθήσεις που στοίχισαν πανάκριβα τον ελληνικό λαό.

Κρίσιμες ιστορικές στιγμές
Στις κρίσιμες ιστορικές στιγμές, όπως προσπάθησε να μας πείσει ο κ. Τσίπρας ότι είναι η λήξη του τρίτου κατά σειράν ευρωπαϊκού προγράμματος για τη διάσωση της ελληνικής οικονομίας, οι ηγέτες –διεθνείς και εγχώριοι- επιλέγουν την ενότητα και τη συμφιλίωση των πολιτικών δυνάμεων που αποτελούν προωθητικό παράγοντα προς την κατεύθυνση της οικονομικής ανάκαμψης.
Αυτή, για παράδειγμα, υπήρξε η επιλογή του Κωνσταντίνου Καραμανλή όταν έλαβε τη μεγάλη απόφαση, κόντρα στην οξεία αντίδραση της τότε αντιπολίτευσης, να προχωρήσει την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Έτσι πορεύτηκε στη συνέχεια ο Ανδρέας Παπανδρέου, αλλά και ο Κώστας Σημίτης που έβαλε τη χώρα στην ευρωζώνη σε πείσμα των αντιπάλων του που μιλούσαν για «τραβεστί οικονομία» και τον κατηγορούσαν για «δημιουργική λογιστική». Αν η Ελλάδα δεν ήταν στην Ευρωζώνη, ας μη σκεφτόμαστε καλύτερα ποια θα ήταν η τύχη της σήμερα….
Με τη βεβαιότητα ότι έκαναν το σωστό, οι πολιτικοί που έχουν περάσει στο πάνθεον των ηγετών, δεν ανάλωναν τον χρόνο τους υβρίζοντας όσους τους ασκούσαν την κριτική. Και αυτή είναι η τεράστια διαφορά τους από τον κ. Τσίπρα, ο οποίος ξέρει ότι όλα όσα ισχυρίζεται δεν αντέχουν στην κοινή λογική. Γι΄ αυτό και καταφεύγει στην επίθεση κατά πάντων. Το κάνει, αφενός, διότι δεν ανέχεται την κριτική, αλλά κυρίως, επειδή, όπως έχει αποδείξει πολλές φορές, ξέρει ότι το «αφήγημά» του δεν έχει συνοχή και ειρμό.
Γι΄ αυτό και είναι ειλικρινά απορίας άξιον πως αισθάνθηκαν όλοι όσοι φιλοτεχνούν τελευταία το πορτρέτο του δήθεν «σοσιαλδημοκράτη Τσίπρα που λογικεύτηκε» και του τάχατες «κεντρώου ΣΥΡΙΖΑ που άφησε πίσω τις ριζοσπαστικές ακρότητες». Θεωρούν ότι έχει λογική η απόπειρα στοχοποίησης προσώπων όπως ο Λουκάς Παπαδήμος και ο Γιάννης Στουρνάρας που συνιστούσε ο ισχυρισμός ότι τα προηγούμενα χρόνια «η δημοκρατία ευτελίστηκε», επειδή «τραπεζίτες έγιναν πρωθυπουργοί και υπουργοί έγιναν τραπεζίτες»;
Συνάδουν με το ευρωπαϊκό δημοκρατικό κεκτημένο βερμπαλιστικές ακρότητες όπως οι παρακάτω: «Δεν θα ξεχάσουμε τίποτα από όσα ζήσαμε, γιατί δεν είναι απλά η ύλη για τους ιστορικούς του μέλλοντος. Αλλά είναι τα εφόδια μιας χώρας που γράφει τη νέα σελίδα της ιστορίας της, σε χρόνο ενεστώτα. Φτάσαμε στον προορισμό μας, βγήκαμε από τα μνημόνια, αλλά δεν τελειώσαμε εδώ. Νέες μάχες είναι τώρα μπροστά μας. Οι σύγχρονοι μνηστήρες είναι εδώ και στέκονται ακόμα απέναντι»;

Αυταπάτες
Ας μην υπάρχουν, λοιπόν, αυταπάτες. Ο κ. Τσίπρας ήρθε στην εξουσία εκμεταλλευόμενος στο έπακρο το διχαστικό κλίμα που επικράτησε στην ελληνική κοινωνία όταν ξεκίνησε η κρίση που έκανε αναπόφευκτο το Μνημόνιο, δηλαδή το πρόγραμμα διάσωσης της ελληνικής οικονομίας με τη χορήγηση φθηνού δανεισμού από τους εταίρους της χώρας. Αν δεν είχε υπάρξει το Μνημόνιο, θα ήταν αιωνίως στο περιθώριο, όπως είναι σχεδόν παντού οι ομοϊδεάτες του.
Παρότι έχει γίνει προ πολλού ο μνημονιακός πρωθυπουργός με τη μεγαλύτερη κυβερνητική θητεία, δεν μπορεί να λειτουργήσει εκτός πόλωσης και σε συνθήκες κανονικότητας. Δεν έχει καμία δυσκολία να αυτοαποθεώνεται για τη δική του μοναδική μνημονιακή προσήλωση, ούτε να κατηγορεί εκείνους που μας έβαλαν στα Μνημόνια επειδή δεν τα τήρησαν με ευλάβεια. Και στη μια και στην άλλη περίπτωση μιλά με μισαλλόδοξο πάθος και διάθεση εξόντωσης όποιου –προσώπου ή θεσμού- δεν υποτάσσεται στη βούλησή του.
Αυτός ήταν. Και ο ίδιος και απαράλλακτος παραμένει, όπως απέδειξε τόσο όταν καθύβριζε όσους τον Αύγουστο του 2015 τον συνέδραμαν στην ψήφιση του τρίτου και βαρύτερου Μνημονίου, όσο και με το «διάγγελμα» της Ιθάκης. Παραμένει σταθερά ανεπίδεκτος μαθήσεως στα μαθήματα της συναίνεσης και της τήρησης των κανόνων του δημοκρατικού παιχνιδιού τους οποίους είναι δύσκολο να αποδεχτεί ένας πολιτικός που γαλουχήθηκε με το πνεύμα του «καταληψία» και είναι εκείνο από το οποίο εξακολουθεί να διακατέχεται.
Με άλλα λόγια, φαντάζει ότι είναι μάταιος κόπος να περιμένει κανείς να αλλάξει τώρα και να γίνει νουνεχής άνθρωπος της συνεννόησης και της καταλλαγής. Γι΄ αυτό και, παραφράζοντας μια γνωστή παροιμία, εύκολα μπορεί να αντιτείνει κανείς σε όσους βλέπουν «κανονικοποίηση» της σημερινής εξουσίας ότι «τον Τσίπρα και αν τον “πλένεις”…».

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2018 09:48

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΩΝ ΠΥΡΚΑΓΙΩΝ

Του

ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΛΙΚΑ

 


Διαβάζω στον Τύπο ότι ένα ποσοστό πάνω από 70% των πολιτών τάσσονται υπέρ της κατεδάφισης αυθαιρέτων κτισμάτων. Εγώ θα έλεγα ότι, εκτός από τους ιδιοκτήτες αυθαιρέτων, όλοι οι άλλοι έπρεπε να υποστηρίζουν την κατεδάφιση, εφόσον βέβαια έχει τηρηθεί η νόμιμη διαδικασία. Γιατί η διατήρηση των αυθαιρέτων κτισμάτων προσβάλλει το κοινό περί δικαίου αίσθημα εκείνων των πολιτών, οι οποίοι ακολούθησαν τη νόμιμη έκδοση οικοδομικών αδειών. Έτσι με τη διατήρηση των αυθαιρέτων επιβραβεύονται οι παράνομοι που περίμεναν κάποιο Νόμο για να νομιμοποιήσουν το αυθαίρετό τους, όπως εκείνο το περίφημο σλόγκαν «αν το δηλώσεις, μπορείς να το σώσεις».
Περίμεναν δηλαδή να έχει το Κράτος κάποια οικονομική δυσκολία, ώστε να εξαγγείλει πρόγραμμα νομιμοποίησης προκειμένου να γεμίσουν τα κρατικά ταμεία με ζεστό χρήμα. Με τον τρόπο αυτό δημιουργούνταν η πελατειακή σχέση ιδιοκτητών αυθαιρέτων και βουλευτών ή υπουργών των εκάστοτε ελληνικών κυβερνήσεων, οι οποίες τους είχαν προεκλογικά όμηρους, ώστε, αν πάρουν την κυβέρνηση, να ψηφίσουν κάποιο νομοθέτημα νομιμοποίησης. Καμία κυβέρνηση δεν προέβη σε νόμιμη κατεδάφιση αυθαιρέτων κτισμάτων, διότι μια τέτοια ενέργεια είχε τεράστιο πολιτικό κόστος, αφού τα αυθαίρετα είναι δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες σε όλη τη χώρα.
Τρανό παράδειγμα ο αείμνηστος Αντώνης Τρίτσης, που σαν υπουργός Χωροταξίας, Οικισμού και Περιβάλλοντος και με βάση το Νόμο 1337/83 (Οι Ακτές Ανοικτές) πήγε και κατεδάφισε την παράνομη περίφραξη της βίλας του δικτάτορα Γεώργιου Παπαδόπουλου στο Λαγονήσι, την οποία του είχε παραχωρήσει ο Αριστοτέλης Ωνάσης και απομακρύνθηκε από υπουργός ΥΧΟΠ στον μετά ένα μήνα Ανασχηματισμό, τον οποίο έκαμε ο κατά τα άλλα σοσιαλιστής Ανδρέας Παπανδρέου, κατεδαφίζοντας έτσι το έργο που είχε αρχίσει ο ιδεαλιστής Αντώνης Τρίτσης. Μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές σε Ανατολική και Δυτική Αττική, η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εξήγγειλε, μεταξύ άλλων, ευρύ πρόγραμμα κατεδαφίσεων περίπου 2.600 αυθαίρετων κατασκευών, όπως είπαν διά στόματος των αρμόδιων υπουργών, σε όλη την Αττική, για τα οποία υπάρχουν τελεσίδικα πρωτόκολλα κατεδάφισης. Άρχισαν να ζεσταίνουν μηχανές οι μπουλντόζες και δεν αποκλείεται αυτή τη στιγμή που γράφεται το παρόν, να έχουν πιάσει δουλειά.
Θετική, χωρίς αμφιβολία, η ενέργεια ενεργοποίησης των τελεσίδικων πρωτόκολλων κατεδάφισης. Αλλά υπάρχει στην όλη ιστορία ένα σοβαρό ερωτηματικό. Πότε τελεσιδίκησαν τα 2.600 πρωτόκολλα κατεδάφισης; Αν τελεσιδίκησαν πρόσφατα, κανένα πρόβλημα. Αν όμως είχαν τελεσιδικήσει προ ενός ή δύο ή τριών ετών, η ενεργοποίησή τους μετά τις πυρκαγιές φαντάζει ενέργεια, η οποία αποσκοπεί να δημιουργήσει αντίβαρο στην κατακραυγή που υπήρξε για τις απώλειες τόσων ανθρώπων και τόσων περιουσιών. Δεν ευθύνεται βέβαια η παρούσα κυβέρνηση για την άναρχη δόμηση που άφηναν να αναπτύσσεται, για λόγους ψηφοθηρικούς, οι κυβερνήσεις των προηγούμενων δεκαετιών, κατά τις οποίες ο κύριος βουλευτής και ο γιος και ο συμπέθερος και ο νομάρχης ήταν οι πρώτοι καταπατητές δάσους και αιγιαλού. Δεν φταίει ο Τσίπρας γιατί ο οικισμός στο Μάτι είχε ένα δρόμο που οδηγούσε στη θάλασσα, ο οποίος (δρόμος) στένευε δραματικά με τα αυτοκίνητα δεξιά και αριστερά σε όλο το μήκος του παρκαρισμένα.
Είναι όμως διαφορετική αυτή η ευθύνη από τη βούληση να προβείς σαν κυβέρνηση σε κατεδάφιση αυθαίρετων κτισμάτων. Η Ν.Δ. ρώτησε την κυβέρνηση, γιατί δεν γκρέμισε τα τριάμισι αυτά χρόνια τα αυθαίρετα. Η δεξιά και το ΠΑΣΟΚ καθώς και η Χούντα που κυβέρνησε τα τελευταία 60-70 χρόνια την Ελλάδα, θα έπρεπε να σιωπούν, γιατί είναι απόλυτα υπεύθυνοι για την άναρχη και αυθαίρετη δόμηση όχι μόνο στην Αττική αλλά και σε ολόκληρη τη χώρα. Αντί οι σημερινοί ηγέτες τους να κάνουν περατζάδες στα αποκαΐδια και να προβαίνουν σε δηλώσεις για τα δήθεν σφάλματα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, έπρεπε να αναλογιστούν τις τεράστιες ευθύνες των πολιτικών τους προγόνων, οι οποίοι τοποθετούσαν στις διάφορες δημόσιες υπηρεσίες πρόσωπα της απόλυτης εμπιστοσύνης τους, τα οποία με το αζημίωτο διεκπεραίωναν οικοδομικές υποθέσεις πολιτικών τους φίλων. Γνωστός δημοσιογράφος αναφέρεται στο θέμα ως εξής: «... δεν είναι ο τοίχος ενός αυθαιρέτου.
Είναι ο τοίχος με τον οποίο έβγαλαν μεροκάματο εκτός από τον οικοδόμο, ο πολεοδόμος, ο αστυνομικός, ο βουλευτής, ο υπουργός και χάρη στον οποίο έχτισαν καριέρες πρωθυπουργοί». Του διέφυγε όμως το σπουδαιότερο πρόσωπο που έπαιξε τον σημαντικότερο ρόλο στην όλη ιστορία και ακούει στο όνομα ΔΑΣΑΡΧΗΣ. Ο Δασάρχης που αποχαρακτήριζε αμιγώς δασικές περιοχές και τις μετέτρεπε σε αμιγώς αστικές!!! Έχω ιδία αντίληψη στο Νέο Βουτζά, όπου γνωστή αρτινή οικογένεια είχε κτήμα 12 στρεμμάτων με φάτσα τη λεωφόρο Μεσογείων στο ύψος του Ματιού και αδυνατούσε να οικοδομήσει νόμιμα με άδεια διαθέτοντας πλέον των 4 στρεμμάτων εκτός σχεδίου, διότι δεν τους έδινε πιστοποιητικό ο τότε δασάρχης της περιοχής, θεωρώντας ότι το κτήμα τους ήταν δασική περιοχή.
Και για την ιστορία, τη 10ετία του 1980 αν έσκαγαν 2 εκατομμύρια δραχμές, το θέμα λύνονταν αμέσως. Αυτή είναι η πικρή ιστορία του Νέου Βουτζά και του Ματιού και ας σταματήσουν κάποιοι να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τους πληγέντες. Έχουν και οι τελευταίοι την ευθύνη τους, γιατί οι περισσότεροι πλήρωσαν για τον αποχαρακτηρισμό αμιγώς δασικών περιοχών με όλες τις συνέπειες και τους κινδύνους που έχει μια τέτοια παράνομη επιλογή.

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2018 09:43

ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΚΩΣΤΑΛΕΞΗ!

Γράφει η

ΡΑΝΙΑ ΤΡΟΜΠΟΥΚΗ*

 

Μετά την αφαίρεση των θερμοκηπίων -ήταν δίκαιο κι έγινε πράξη- τα οποία είχαν καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της κεντρικής πλατείας, ήρθε η «αγρανάπαυση». Ένα πλακόστρωτο γήπεδο, χωρίς καμία χρησιμότητα και το κυριότερο, χωρίς καμία απολύτως αισθητική. Δεν υπάρχει ούτε ένα στοιχείο, προσδιοριστικό της ύπαρξης (ένα έργο τέχνης, ένα υγρό στοιχείο ή κάποια συστάδα καλλωπιστικού πρασίνου με παγκάκια) που να δίδει την αίσθηση της όασης μέσα στην πόλη. Τα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος κλείνει το ένα μετά το άλλο ….και περιμένουμε τα τρακτέρ και τις φρέζες να οργώσουν για τη φθινοπωρινή σπορά… μήπως καλύψει αυτή την «ξετσίπωτη», γυμνή ασχήμια.
Όλα αυτά, ήρθαν και προστέθηκαν σε μια πόλη άδεια και έρημη, αποκεκομμένη  από τις ανάγκες των πολιτών της, που έδωσε την ευκαιρία σε ανέμπνευστους ανθρώπους να της πάρουν μεθοδικά τα κλειδιά και να την κλειδώσουν  στο υπόγειο της ανυπαρξίας (πόλη- Κωσταλέξη). Έλλειψη νέου πληθυσμού, επιχειρήσεις λείψανα, ανεργία και φτώχια…. Κλειστά καταστήματα μέχρι και περίπτερα, όλα τα σαββατοκύριακα του Ιουλίου και του Αυγούστου. Τι να κάνει ο επισκέπτης να έρθει σ’ αυτή τη γωνιά του χάρτη; Αν έρθει, θα κάνει τη βόλτα του, θα δει τα αξιοθέατα, το γεφύρι κατά κύριο λόγο (ο Θεός να το φυλάει που υπάρχει κι αυτό και μας αναγνωρίζουν ως πόλη) και θα φύγει. Δεν του «μεταγγίζει» καμία ζωντάνια και καμία χαρά για να παραμείνει. Περπατώντας Σάββατο ή Κυριακή πρωί στον κεντρικό δρόμο της πόλης, την οδό Σκουφά, σε καταλαμβάνει ο φόβος και η μελαγχολία.
Αυτή η πόλη, δεν ξέρω τελικά αν έχει χώρο και χρόνο να ελπίζει σε κάτι καλύτερο. Όταν η ελίτ της εξουσίας έχει απομακρυνθεί από την κοινωνική βάση ανάδειξής της και «αποστειρωμένοι κουστουμάτοι» ομαδικά με παρατρεχάμενους, βολτάρουν για το θεαθήναι και τις φωτογραφίες… (εκλογές έρχονται δεν λέω - θέλει και το αντίστοιχο ταλέντο), δεν υπάρχει σωτηρία. Οι «ήρωες» της καθημερινότητας, που  τραβούν κουπί στο βούρκο της στασιμότητας, αγωνιούν για αυτόν τον τόπο και την πορεία του. Αυτοί οι «ήρωες» δεν χρειάζονται σωτήρες και κυρίως δεν χρειάζονται ανθρώπους με ιδεοληψίες και καχυποψία που υπονομεύουν την εξέλιξη. Χρειάζονται ανθρώπους με οράματα, μικρά και εφικτά, με αγάπη για τον τόπο, οι οποίοι θα βρίσκονται στο πλευρό τους, θα συνομιλούν ώστε να εξυπηρετούνται τα αιτήματά τους. Δεν θέλουν να τους πουλήσει κάποιος εκδούλευση, δεν θέλουν μεγάλα λόγια.  Θέλουν έργα, με πνοή ζωής και ανάπτυξη. Θέλουν το Κάστρο ανοιχτό, τη λειτουργία Πανεπιστημιακών Τμημάτων, Σχολές αρχαιολογικού και βυζαντινού πολιτισμού, ξενοδοχεία, τον Αμβρακικό καθαρό και προβεβλημένο, το Νοσοκομείο να αναβαθμιστεί και να λειτουργήσει σε συνεργασία με το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων ώστε να διαθέτει ογκολογικό τμήμα και να εξυπηρετούνται και οι όμοροι νομοί, προσβασιμότητα στον ορεινό όγκο για τόνωση του οικοτουρισμού, κίνητρα για επιστροφή του ενεργού πληθυσμού με θέσεις εργασίας ώστε να παραχθεί πλούτος, πολιτισμό  και τόσα άλλα.
 Σε λίγο φτάνει η ώρα των αποφάσεων. Διανύουμε εκλογικό έτος. Αν δεν απαιτήσουμε τώρα, που μας δίνετε μια ευκαιρία, για ανανέωση της εντολής μας, τόσο σε κεντρικό επίπεδο εξουσίας όσο και σε επίπεδο Περιφερειακό-Αυτοδιοικητικό… Αν για μια ακόμη φορά, «χαρίσουμε» την ψήφο μας στο θείο, τον ξάδελφο και τον κουμπάρο και δεν τη «ζυγίσουμε» με βαρίδι την ικανότητα διαχείρισης… Τότε «ραντεβού κάθε Σεπτέμβρη», γιατί, άξιοι της μοίρας μας πια, θα να περιμένουμε το «μχουστ» να μας λυτρώσει, χαζεύοντας τα πολύχρωμα και θορυβώδη βεγγαλικά των εγκαινίων, όπως οι Ιθαγενείς τις χάντρες και τα καθρεφτάκια.


*Δικηγόρος

Πέμπτη, 09 Αυγούστου 2018 09:52

Τα 318 θύματα δεν βρήκαν δικαίωση

Του

ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΛΚΙΑ

 

Στις 16-8-2018 συμπληρώνονται 75 χρόνια από την σφαγή του Κομμένου το πρωί της 16ης Αυγούστου 1943. Θα μαζευτούν και φέτος στο χώρο του μαρτυρίου οι πάσης φύσεως πολιτικάντηδες, για να καταθέσουν στεφάνια και να εκφωνήσουν λόγους προς τιμήν των νεκρών του ολοκαυτώματος. Θα αναφερθούν φυσικά στο ιστορικό της σφαγής, θα κάνουν προσκλητήριο σφαγιασθέντων και θα δώσουν, ίσως, για μια ακόμη φορά υπόσχεση αποκατάστασης των θυμάτων.  
Η αποκατάσταση που δεν ήρθε ποτέ μέχρι σήμερα παρά το γεγονός ότι προ διετίας παρέστη στις εκδηλώσεις μνήμης και ο Πρωθυπουργός της Χώρας. Φαίνεται ότι τα πράγματα δεν ήταν τόσο εύκολα όσο νόμιζαν οι κυβερνώντες, όταν ήταν στην αντιπολίτευση. Χωρίς να έχουν ιδιαίτερη πληροφόρηση πάνω στο θέμα, έλεγαν μεγάλες κουβέντες για την αποκατάσταση των θυμάτων όχι μόνο του Κομμένου, αλλά και πολλών άλλων περιοχών, όπως τα Καλάβρυτα, το Δίστομο κλπ.  
Έλεγαν για παράδειγμα, ότι στον πρώτο Προϋπολογισμό που θα καταθέσουν στη Βουλή μετά την άνοδό τους στην εξουσία, θα εντάξουν ειδικό κονδύλιο για τη διεκδίκηση από τη Γερμανία των πολεμικών αποζημιώσεων τόσο των κρατικών απωλειών όσο και των ιδιωτικών που επλήγησαν από τη Γερμανική Κατοχή. Όταν λοιπόν ήρθαν στην Κυβέρνηση πρέπει να είδαν αυτό που δεν έβλεπαν σαν αντιπολίτευση, διότι πλέον τα «αρχεία» για το θέμα αυτό περιήλθαν σε γνώση τους. Και φυσικά οι λεονταρισμοί προς τη Γερμανία σταμάτησαν πολύ σύντομα και έμεινε μία φιλολογία για τη δήθεν αποκατάσταση των κρατικών και ιδιωτικών απωλειών να εκστομίζεται από τους ομιλητές των επιμνημόσυνων εκδηλώσεων, στους οποίους προστέθηκε και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Προσωπικά δεν πιστεύω ότι μία, ας το πούμε αριστερή Κυβέρνηση, δεν θα είχε την πρόθεση να διεκδικήσει από τη Γερμανία τις πολεμικές επανορθώσεις, όταν όλοι οι λαοί, πλην της Ελλάδας, αποζημιώθηκαν. Μήπως όμως αυτή η σιωπή και η μη επιδίωξη των αποζημιώσεων έχει να κάνει με την από πολλών ετών θρυλούμενη «συμφωνία» Αντενάουερ – Καραμανλή ; Ότι δηλαδή η Ελλάδα παραιτήθηκε των αποζημιώσεων προκειμένου να δεχτεί η τότε Δυτική Γερμανία Έλληνες εργάτες ;  Αν υπάρχει πράγματι τέτοια συμφωνία, οφείλουν οι κυβερνώντες να την δημοσιοποιήσουν για να μην επικρέμαται εις βάρος τους η κατηγορία ότι «τα βρήκαν» με το σημερινό Γερμανικό κράτος είτε πιεσθέντες, είτε με αντάλλαγμα κάποιες «παροχές».
Όσο ήταν στην αντιπολίτευση οι κυβερνώντες είχαν δικαιολογία ότι δεν ήταν δυνατή η πρόσβασή τους στα απόρρητα κρατικά αρχεία. Τώρα σαν κυβέρνηση, αν υπάρχει τέτοια συμφωνία και την κρύβουν, είναι εντελώς αδικαιολόγητοι και αυτό πρέπει να το γνωρίζουν πρωτίστως οι κάτοικοι των περιοχών που υπέστησαν σφαγές και καταστροφές, αλλά και ολόκληρος ο Ελληνικός Λαός. Το ότι μπορεί να υπήρξε κάποια συμφωνία Αντενάουερ – Καραμανλή, προκύπτει εμμέσως από την άρνηση των ελληνικών κυβερνήσεων να δώσουν άδεια δια του Υπουργού Δικαιοσύνης να προχωρήσει η διαδικασία εκτέλεσης κατά περιουσιακών στοιχείων του Γερμανικού κράτους στην Ελλάδα ή και εκτός Ελλάδος βάσει των αποφάσεων που εξέδωσαν Ελληνικά Δικαστήρια που δέχτηκαν αγωγές πολιτών του Διστόμου με πληρεξούσιο δικηγόρο τον αείμνηστο Γιάννη Σταμούλη.
Στις φετινές εκδηλώσεις του Κομμένου οι κυβερνώντες οφείλουν να πουν ξεκάθαρα στον κόσμο τί ακριβώς συμβαίνει. Διότι στην προκειμένη περίπτωση οι εκδοχές είναι δύο:  Ή έγινε συμφωνία μεταξύ Αντενάουερ – Καραμανλή και την κρύβουν ή τέτοια συμφωνία είναι ανύπαρκτη και οι εκάστοτε κυβερνώντες, μεταξύ των οποίων και ο ΣΥΡΙΖΑ, αφήνουν σκόπιμα να εννοηθεί ότι υπάρχει προκειμένου να κρύψουν την αδυναμία τους για την διεκδίκηση των πολεμικών επανορθώσεων από τη Γερμανία. Οι πολεμικές αποζημιώσεις δεν πρέπει να συγχέονται με το κατοχικό δάνειο που συνήψε αναγκαστικά η Ελλάδα με τη Γερμανία, η οποία είχε καταβάλλει κάποιες δόσεις και έπειτα σταμάτησε να πληρώνει οπότε νομικά κατέστη υπερήμερη, με αποτέλεσμα να τρέχουν εις βάρος της τόκοι υπερημερίας.
Από την απελευθέρωση καμία Ελληνική Κυβέρνηση δεν τόλμησε να θέσει με πυγμή το συνολικό θέμα (πολεμικές επανορθώσεις και κατοχικό δάνειο) απέναντι στην ηττημένη Γερμανία, γιατί ο θείος ΣΑΜ είχε πάντοτε τους ανθρώπους του στη χώρα μας για να παραπέμψουν το θέμα στις καλένδες. Από κάποια στιγμή και μετά το θέμα ξεχάστηκε και σήμερα η μη καταβολή αποζημιώσεων και επιστροφής του δανείου έχουν γίνει τετελεσμένα γεγονότα. Για την ιστορία πρέπει να σημειώσω ότι η ηττημένη Ιταλία βάσει της μετά της Ελλάδος υπογραφείσας συνθήκης ειρήνης το 1947 μας κατέβαλε σαν αποζημίωση το ποσό των 405 εκατομμυρίων δολλαρίων σε τιμές της εποχής εκείνης.
Ας μην κοροϊδεύουν λοιπόν τον κόσμο ότι οι σφαγιασθέντες του  Κομμένου και των άλλων ελληνικών περιοχών θα αποζημιωθούν. Αυτό δεν πρόκειται να γίνει ποτέ. Θα μπορούσε όμως το μικρό Κομμένο, ακόμη και σήμερα, να ταράξει τα νερά με ένα πλάνο που είχα αναπτύξει προ έτους περίπου στον Βλαχοπάνο, ώστε να ευαισθητοποιηθεί η κοινή γνώμη των Ευρωπαϊκών χωρών και όχι μόνο, αλλά δεν γνωρίζω αν η σκέψη μου αυτή έχει βρεί ανταπόκριση.

|

Ο Ομότιμος Καθηγητής Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Αθηνών Γ. Δ. ΦΑΡΑΝΤΟΣ για τον θάνατο του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΛΟΒΟΥ

 

 

 

 

 

Απεβίωσε την 17.6.1918 και κηδεύτηκε με μεγάλη συμμετοχή και θλίψη συγγενών, συναγωνιστών, συναδέλφων και φίλων στο Κοιμητήριο Ζωγράφου Αθηνών ο «Δημήτρης Κολοβός».

Στον μοναδικό αυτό άνθρωπο είναι αφιερωμένο το παρακάτω αποχαιρετιστήριο Κείμενο.

Κάποτε η Άρτα, όταν θα θέλει να υπερηφανευτεί, θα λέει: «Τέτοιους άντρες βγάζει ο τόπος ο δικός μας».

Βιογραφικά

Η Βιογραφία του Δημήτρη Κολοβού είναι ένα μοναδικό παράδειγμα ένα κλειδί για να κατανοήσουμε τι έγινε στη διάρκεια μιας σημαντικής περιόδου της ιστορίας μας τι μας στέρησαν και τι θα μπορούσαμε να επιτύχουμε αν δεν είχαμε να παλέψουμε με τόσες και τέτοιες αντιξοότητες.

Ο Δημήτρης Κολοβός, γόνος παλαιού γένους και ονόματος, γεννήθηκε στην Πρέβεζα την 3.9.1935 και μεγάλωσε στην Άρτα όπου περάτωσε τη σχολική και γυμνασιακή του εκπαίδευση. Αμέσως μετά την αποφοίτηση του από το Γυμνάσιο Άρτας, μετέβη στην Δ. Γερμανία και γράφτηκε ως Φοιτητής στο διάσημο τότε Πολυτεχνείο της Karlsruhe στα σύνορα Δ. Γερμανίας - Γαλλίας. Κατά τις σπουδές του εκεί άρχισε να αναδεικνύεται μια μοναδική προσωπικότητα με μεγάλες αρετές και δυνατότητες σε πολλούς τομείς. Ο Δ. Κολοβός παράλληλα με τις σπουδές του στην ειδικότητα του Ηλεκτρολόγου – Μηχανολόγου άρχισε να αναπτύσσει πολιτικά και κοινωνικά ενδιαφέροντα και να διακρίνεται στον πανεπιστημιακό αθλητισμό. Συνεχίζοντας την αθλητική δραστηριότητα που είχε αρχίσει στη Άρτα πρωταγωνίστησε στην πυγμαχία και εκπροσώπησε τη Δ. Γερμανία θριαμβευτικά στους πανευρωπαϊκούς αγώνες του Λονδίνου όπου τυχαία περιστατικά του στέρησαν τον ευρωπαϊκό τίτλο.

Μετά το πέρας των πανεπιστημιακών του σπουδών και ενώ του προτάθηκε πανεπιστημιακή σταδιοδρομία στην Γερμανία ο Δ. Κολοβός επέλεξε τη δράση με βάση τις σπουδές και την ειδικότητα του. Ανέλαβε διευθυντική θέση στην A.E.G. Στουτγάρδης και άρχισε να μεταβάλλεται σε «στύλο και εδραίωμα» της δημοκρατικής Ελλάδας αμέσως μετά την επιβολή της στρατιωτικής Δικτατορίας της Χούντας στην Ελλάδα το 1967.

Ο Δ. Κολοβός υπήρξε εκ’ των πρώτων ιδρυτικών στελεχών αντιστασιακών οργανώσεων και πυρήνων στην περιοχή της Δ. Γερμανίας, εξελέγη στο Προεδρείο της αντιστασιακής Ένωσης Κέντρου στην Νότια Γερμανία, υπήρξε ιδρυτικό και ηγετικό στέλεχος του ΠΑΚ Ευρώπης και Δ. Γερμανίας και εξελέγη Γενικός Γραμματέας των Φίλων του ΠΑΚ Δυτικής Γερμανίας για τη στήριξη της Αντίστασης. Παράλληλα υπήρξε το στήριγμα όλων των τοπικών οργανώσεων των Φίλων του ΠΑΚ στην περιοχή του, την Γερμανία και την Ευρώπη. Η Χούντα έτρεμε ακόμη και το όνομα Κολοβός. Καθόλη τη διάρκεια του αγώνα ενάντια στη δικτατορία ο Δ. Κολοβός έφερε σε πέρας μεγάλες και λεπτές αποστολές και με τη δράση του και τη συμπεριφορά του δικαίωσε αυτό που γράψαμε στην αρχή για την Άρτα. Καθόλη τη διάρκεια του αγώνα ο σπουδαίος επιστήμων και παράγων Δ. Κολοβός ζούσε ως Ερημίτης αφιερωμένος σε μία μόνο υπόθεση, στην απελευθέρωση της Ελλάδας από την Δικτατορία για μια νέα δημοκρατική πατρίδα σύμφωνα με τα νέα δεδομένα των καιρών.

Σε αυτό το διάστημα το σπίτι του Δ. Κολοβού στη Στουτγάρδη ήταν ένα Αρχονταρίκι όπου έβρισκαν οι πάντες καταφύγιο, φιλοξενία, τόνωση, πίστη και αυτοπεποίθηση, ήταν ένα κάστρο αγώνα, διαλόγου, συναντήσεων, ιδεών, πολιτικών κινημάτων, εργατικού κινήματος, μια αληθινή Πρεσβεία της πραγματικής Ελλάδας.

Η Χούντα είχε κάνει την πατρίδα μπανανία και οι άνθρωποι σαν τον Κολοβό έκαναν την Ελλάδα τραγούδι, όνειρο, λατρεία, αντικείμενο θαυμασμού για το μεγαλείο του αγωνιζόμενου λαού για δημοκρατία ανθρωπισμό και πρόοδο.

Τα σημερινά χάλια δεν θα εμφανίζονταν ποτέ αν άνθρωποι σαν τον Δ. Κολοβό δεν πάθαιναν αυτά που έπαθαν όλοι οι αγωνιστές στην Ελλάδα από το 1821 μέχρι σήμερα. Ο Δ. Κολοβός με τους αγώνες και τη δράση του αναδείχθηκε κορυφαία προσωπικότητα όχι μόνο του ΠΑΚ αλλά και της Αντίστασης γενικά, αναγνωρισμένη σε όλο τον κόσμο. Αυτό το αντιλήφθηκαν οι τυφλοπόντικες τις Δικτατορίας και νόμισαν ότι πέρα από τις απόπειρες των διάφορων πρακτόρων τους θα επιτύχουν να τον εξαφανίσουν με το να τον καταδικάσουν σε πολιτικοκοινωνικό δήθεν θάνατο, αφαίρεσαν από τον Έλληνα Δ. Κολοβό την Ελληνική Ιθαγένεια, τον διέγραψαν από τα Δημοτολόγια και τον καταδίκασαν σε ανυπαρξία. Η δεύτερη φορά που προσπαθούν τώρα οι εχθροί, να του στερήσουν την ύπαρξη και ταυτότητα. Φυσικά χωρίς επιτυχία. Ο Δ. Κολοβός συνέχισε τον αγώνα με τα «χαρτιά» του Συμβουλίου της Ευρώπης και όταν ήρθε η μεγάλη ώρα της πτώσης της Χούντας ο Δ. Κολοβός ερχόταν τον Αύγουστο του 1974 στην Ελλάδα ως πραγματικός Έλληνας που έκανε το χρέος του, Δημοκράτης, Ευρωπαίος, Κοσμοπολίτης και Αρτινός, χωρίς Ιθαγένεια, με βάση κάποια άδεια ενός τότε υπουργού, αφήνοντας καριέρα και επιτεύγματα στην Γερμανία για να συμβάλλει στην ανασυγκρότηση της πατρίδας.

Μετά από ένα διάστημα εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα, υπήρξε ιδρυτικό και ηγετικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, άσκησε το επάγγελμα του με κέντρο την Άρτα και όταν ήρθε στην Κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ του προσφέρθηκαν διάφορες θέσεις, κάτω από το μπόι του, έγινε Διοικητής του ΟΔΔΥμε μεγάλη επιτυχία, έθεσε δύο φορές Υποψηφιότητα σε βουλευτικές εκλογές για να βοηθήσει κυρίως το ΠΑΣΟΚ και τελικά ασχολήθηκε με ζητήματα σε Τράπεζα σύμφωνα με την ιδιότητα του.

Καθόλη την περίοδο της διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ ο Δ. Κολοβός έγινε αντικείμενο θαυμασμού, γενικής αναγνώρισης αλλά και πολιτικού «φθόνου» από τις κομματικές κλίκες, η τρίτη προσπάθεια αφανισμού. Αυτός τις άντεξε αλλά το ίδιο το ΠΑΣΟΚ δεν άντεξε και η κατάντια του είναι πλέον φανερή.

Η πατρίδα του όμως μέσα σε αυτόν τον απίθανο ορίζοντα προβλημάτων του επιφύλασσε ένα δώρο μια συμπατριώτισσα του, μια αγάπη από την Άρτα που έγινε όχι μόνο σύζυγος του αλλά ένας αληθινός θησαυρός και για όσους τον είχαμε φίλο και συναγωνιστή. Η σύζυγος του Βάσω Δ. Κολοβού είναι αυτή που κάνει την απουσία του για όλους μας υποφερτή. Ό, τι και να γράψουμε για αυτό είναι λίγο και δεν αφορά μια τόσο σύντομη βιογραφική έκθεση.

Τα Κέντρα

Ποια ήταν τα κεντρικά θέματα της παρουσίας του Δ. Κολοβού;

Οι Ρίζες

Ο Δ. Κολοβός είχε αυτό που γράφει ο Απόστολος Παύλος στους Κολοσσαείς (2,7): Να είστε «ερριζωμένοι και επικοδομούμενοι εν αυτω και βεβαιούμενοι», να είστε ριζωμένοι, να έχετε ρίζες, να μη χτίζετε πάνω στην άμμο αλλά πάνω σε στέρεες και γερές βάσεις, στην πέτρα, ούτως ώστε να προχωράτε με βεβαιότητα και σιγουριά μέσα στον κόσμο και στην ιστορία.

Οι μεγάλες ρίζες του Δ. Κολοβού ήταν: Ο Τόπος, η Ελλάδα, η Πατρίδα, ο Πατριωτισμός, η Ευρώπη, η Οικουμένη, η Ορθοδοξία, ο Ανθρωπισμός, η Δημοκρατία, ο Διάλογος, η Μοντέρνα Επιστήμη και Τεχνολογία, ο Αγώνας για το καλό όλων.

Ο Δ. Κολοβός, όπως και το ΠΑΚ τότε, είχε αντιληφθεί πως πρέπει να υπάρξει ανάπτυξη και Δημοκρατία υπό συνθήκες ανώτατης Τεχνολογίας με κέντρο τον Λαό και τον Άνθρωπο. Σε αυτό αφιέρωσε μεγάλο μέρος από την προσφορά του.

Ο Δ. Κολοβός γνώριζε σχετικά με αυτά τη διατύπωση του Πλάτωνα «να ζητάτε εδώ πάντα την αλήθεια διότι διαφορετικά θα σας διαφύγει» (Παρμεν.135d). Για τον λόγο αυτό ενώ αγωνιζόταν για τον Λαό και τη Δημοκρατία, απέρριπτε τον Δογματισμό, τη Γραφειοκρατία και τον Αυταρχισμό των ορθοδόξων κομμουνιστικών κομμάτων, απέρριπτε την Ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία όπως και το συνονθύλευμα σκέψεων και απόψεων νεοαριστερών τάσεων. Ο Δ. Κολοβός συνέβαλε ώστε η συζήτηση στο ΠΑΚ με τον Marx και τις σύγχρονες συνθήκες να ακολουθεί τις Ελληνικές ιστορικές κατευθύνσεις, τα Απελευθερωτικά Κινήματα της εποχής της δεκαετίας ΄60-΄70 , τα Εργατικά Κινήματα, τα Γυναικεία Κινήματα, τα Φοιτητικά Κινήματα και τη σχετική επιστημονική συζήτηση. Έτσι το μοντέλο για τη χώρα μας θα έπρεπε νε είναι σε επαφή με τις ιστορικές εξελίξεις, με τα συμφέροντα του Λαού και του Έθνους και με τις συγκεκριμένες πολιτικοκοινωνικές δυνατότητες. Στον ορίζοντα αυτό θα έπρεπε να οικοδομήσουμε μια Δημοκρατία, χωρίς Βασιλεία, Προοδευτική, αποκεντρωμένη ακόμη και ομοσπονδιακή με συμβούλια για λαϊκή συμμετοχή, για Κράτος- Πρόνοια για ανάπτυξη και ευημερία μέσω του Κινήματος θα έπρεπε να επιτύχουμε μέγιστη (καπιταλιστική) ανάπτυξη. Αυτά βέβαια δεν πέρασαν στην Ελλάδα, όχι μόνο δεν πέρασαν αλλά χρησιμοποιήθηκαν και στην Personalpolitik για να μπλοκαριστούν όλες εκείνες οι δυνάμεις που είχαν κάνει την Ελλάδα τραγούδι. Αυτές οι κομματικές ομάδες που οδήγησαν το ΠΑΣΟΚ από υπηρεσία στον Λαό στον Παπανδρεισμό και από εδώ στο Κόμμα του 5% των Μνημονίων αυτές φέρνουν μεγάλη ιστορική ευθύνη για το ότι άνδρες όπως ο Δ. Κολοβός και πολλοί άλλοι δεν μπόρεσαν να προσφέρουν αυτά που μπορούσαν.

Η Προσωπικότητα

Οι αγώνες κάνουν τους ηγέτες. Ο Δ. Κολοβός υπήρξε σπουδαίος και κορυφαίος αγωνιστής της Δημοκρατίας, της Αντίστασης και της Ελλάδας.

Και μόνο με αυτούς που σχετίστηκε κατά τον Αγώνα, Πολιτικούς, Πνευματικούς Ηγέτες, απλούς Ανθρώπους, Κινήματα, Θεσμούς, Ιδέες, Επιστήμη, Διοίκηση, Μ.Μ.Ε κ.α. στην Ευρώπη κυρίως και στην Ελλάδα αυτά αν είχαμε αξιοποιήσει θα μιλάγαμε σήμερα για άλλα θέματα και ζητήματα.

Υπήρξε Άξιος, της Πατρίδας, του Λαού, των Σπουδών, των Φίλων του, της ιδιαίτερης πατρίδας του της Άρτας που υπεραγαπούσε.

Άξιος γιατί αγωνίστηκε, πρόσφερε και στάθηκε όρθιος. Αξίζει ένα μεγάλο ευχαριστώ, ένα τριαντάφυλλο στη μνήμη του.

ΑΘΑΝΑΤΟΣ

Θαυμάζουμε την Άρτα που μπορεί να υπερηφανεύεται για τέτοιους ανθρώπους.

|

Η λειτουργία Κέντρου Θεάτρου Σκιών στη Ρωμιά (δημοτικό σχολείο ή κοινοτικό κατάστημα) είναι απολύτως βέβαιο ότι θα έχει τεράστια επιτυχία και μπορεί να συνδυαστεί με ανάλογες πολιτιστικές εκδηλώσεις και forum ,  γιατί η ιστορία του Καραγκιόζη είναι πολύ παλιά και δεν αφορά μόνο την Ελλάδα.

 

 

 

 

Του

ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΤΡΑΧΟΥΡΑ*

 

Δυσάρεστες εξελίξεις για τον Καραγκιόζη είχε η κόντρα μεταξύ του Δήμου Ζηρού και του Καραγκιοζοπαίχτη Γιώργου Ηπειρώτη ο οποίος είναι πλέον άστεγος γιατί ο Δήμος Ζηρού του έκανε έξωση από το πρώην Δημοτικό Σχολείο Ρωμιάς όπου είχε τα τελευταία χρόνια το εργαστήριό του, με σκοπό να εγκατασταθεί και δραστηριοποιηθεί εκεί ο σύλλογος Ετεροδημοτών  Ρωμιάς. Ασφαλώς και έχουν κάθε δικαίωμα αλλά και υποχρέωση οι κάτοικοι ενός χωριού να αξιοποιήσουν τη δημοτική περιουσία τους, όπως αυτοί νομίζουν καλύτερα. Ούτε θα μπούμε στη λογική κάποιων που λένε ότι τώρα …θυμήθηκαν. Κάποτε έστω με κάποια αφορμή έπρεπε να γίνει η αρχή και στη Ρωμιά άργησαν. Ενδεχομένως αυτό να οφείλεται στο γεγονός ότι η Ρωμιά ουσιαστικά θεωρείται οικισμός της Φιλιππιάδας, η οποία και την υπερκαλύπτει σε εκδηλώσεις. Πιστεύει όμως κανείς ότι η δημιουργία στο πρώην δημοτικό σχολείο Ρωμιάς ενός Λαογραφικού Μουσείου π.χ., που υπάρχει άλλωστε σε πολλά γειτονικά  χωριά, θα κάνει τη διαφορά και θα αναβαθμίσει το χωριό ;  Μία από τα ίδια !!
Επειδή γνωρίζω ότι εντός και εκτός Ρωμιάς υπάρχουν πολλά  άτομα με γνώσεις και κουλτούρα, ίσως θα έπρεπε να εξετάσουν το ζήτημα από διαφορετική οπτική γωνία και να τολμήσουν την υπέρβαση ! Αντί δηλαδή να απομακρύνουν τον Καραγκιόζη από το χωριό τους να  πράξουν το αντίθετο. Να συνεργαστούν δηλαδή μαζί του και να τον στηρίξουν. Να οργανώσουν, να προβάλλουν και να καθιερώσουν ως  ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ  ΚΕΝΤΡΟ  ΘΕΑΤΡΟΥ ΣΚΙΩΝ τη Ρωμιά, η οποία λόγω της κομβικής της θέσης ενδείκνυται για το σκοπό αυτό. Το Κέντρο αυτό σε συνεργασία με το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης (Κ.Π.Ε.) στο Ζηρό, θα αποτελέσουν πόλο έλξης πολλών σχολείων – και όχι μόνο- από όλη την Ελλάδα και θα προβάλουν έτσι τα πολλά και σημαντικά μνημεία του Δήμου Ζηρού. Ο Χριστόφορος και οι άλλοι Ετεροδημότες Ρωμιάς, με τις επαφές και τη δυναμική που έχουν στο Λεκανοπέδιο και σε συνεργασία  με την Τοπική Κοινότητα και το Δήμο Ζηρού μπορούν να εξασφαλίσουν άνετα την αναγκαία χρηματοδότηση και προβολή για να διοργανώσουν εκδηλώσεις ακόμη και φέτος το καλοκαίρι, και να καθιερώσουν σε ετήσια βάση ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΘΕΑΤΡΟΥ ΣΚΙΩΝ.
 Η λειτουργία Κέντρου Θεάτρου Σκιών στη Ρωμιά (δημοτικό σχολείο ή κοινοτικό κατάστημα) είναι απολύτως βέβαιο ότι θα έχει τεράστια επιτυχία και μπορεί να συνδυαστεί με ανάλογες πολιτιστικές εκδηλώσεις και forum ,  γιατί η ιστορία του Καραγκιόζη είναι πολύ παλιά και δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. Τελειώνοντας, θέλω να επισημάνω ότι τα ζητήματα που αφορούν την τοπική κοινωνία δεν είναι μονοδιάστατα. Υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος. Για  κάτι μεγάλο, καινούριο και διαφορετικό απαιτείται συναίνεση, τόλμη και αποφασιστικότητα….
 Σημείωση: Τα «Γαλλικά» που ενδεχομένως εκστομίσθηκαν σε αυτή τη διαμάχη… ας τα πάρει το ποτάμι. Εξάλλου ο Καραγκιόζης για την αθυροστομία του χαρακτηρίζεται, και όχι για Γαλατική ευγένεια.

*πρώην Δήμαρχος Φιλιππιάδας

"

Όχι πως όλοι όσοι χρησιμοποιούμε μηχανή, δεν γνωρίζουμε τους κινδύνους... Αλλά με την συζήτηση και κάποια επιχειρήματα, από ειδικούς και έμπειρους,
μπορεί να προκύψει η συνειδητοποίηση...

 

 

 

 

 

Του

ΜΑΞΙΜΟΥ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ

 

Είναι μαγεία οι δυό τροχοί... Μπορούν να σε οδηγήσουν σε άλλους κόσμους... Να σε πάνε εκεί που δεν έχεις φανταστεί και να γνωρίσεις τον κόσμο, από μια μοναδική οπτική... Η εμπειρία πολλών χρόνων, πάνω στους δυό τροχούς, τις αγαπημένες μηχανές και πολύ μεγάλου κυβισμού μερικές εξ αυτών, με καθιστά ιδιαίτερα ευαίσθητο, απέναντι σε όποιο νέο έχει ως υποκείμενο αναζήτησης της χαράς, την μοτοσικλέτα ή και το παπάκι ακόμη...
Είχα πάντα στο νου μου, ότι όσο κοντά είναι στην ευτυχία και την χαρά, οι δυό τροχοί, ίσως είναι και πιό κοντά στην δυστυχία, που δεν υπάρχει χειρότερη, απ’ την απώλεια μιας ζωής... Τις προϋποθέσεις της δυστυχίας, δεν τις δημιουργείς κατ’ ανάγκην ο ίδιος. Είναι πολλοί οι εξωγενείς παράγοντες, αρχίζοντας απ’ την ποιότητα των δρόμων, για να φτάσεις στην απροσεξία του άλλου...
Είναι η εμπειρία των δυό τροχών, αλλά και η στενή σχέση με την οικογένεια του Φώτη, που έφυγε απ’ την ζωή, σε ηλικία μόλις 21 χρόνων,  πάνω σε μια μηχανή... Μιλάω για το τραγικό ατύχημα, που συνέβη την περασμένη εβδομάδα στο Νεοχώρι και που όλοι γίναμε κοινωνοί του μεγάλου δράματος...
Εκεί λίγο πριν, αλλά και μετά την εξόδιο ακολουθία, οι σκέψεις με πίεζαν, με βασάνιζα, με αγανακτούσαν... Και για τον χαμό του παλικαριού, αλλά και την ζωή, που δεν μπορεί να μείνει εκεί... Γιατί η μοτοσικλέτα, δεν σταματάει να υπάρχει στην ζωή μας, μετά από κάθε ανάλογο τραγικό γεγονός...
Είδα δεκάδες παιδιά, μετά την εξόδιο ακολουθία να έχουν τις μηχανές τους, έξω απ’ την εκκλησία και να τις μαρσάρουν, εν είδει αποχαιρετισμού...
Και ήρθε η πρώτη σκέψη... Αντί γι’ αυτή την επιλογή του αποχαιρετισμού, δεν θα ήταν καλύτερη η περισυλλογή και ως ακολουθία αυτής, μια μεγάλη συζήτηση, για το πως χρησιμοποιούμε την μοτοσικλέτα. Με την παρουσία και κάποιων ειδικών...
Όχι πως όλοι όσοι χρησιμοποιούμε μηχανή, δεν γνωρίζουμε τους κινδύνους... Αλλά με την συζήτηση και κάποια επιχειρήματα, από ειδικούς και έμπειρους, μπορεί να προκύψει η συνειδητοποίηση... Η μόνη ικανή προϋπόθεση, για να μείνει πίσω, ο νεανικός ενθουσιασμός, που με βάση αυτόν, οι νέοι μας θεωρούν εύκολο, ακόμη και το ακατόρθωτο... Και βλέπουμε όσα επικίνδυνα και τραγικά, βλέπουμε στους δρόμους και της δικής μας περιοχής...
Να συζητήσουμε, εμείς οι παλιότεροι και πιό έμπειροι με τα παιδιά που αρχίζουν να γοητεύονται απ’ τους δυό τροχούς και θέλουν στο πέρασμα του χρόνου, να ζήσουν την μαγεία τους...
Είναι οι πολλές ώρες πάνω στους δυό τροχούς, είναι η μαγεία που έζησα εξ αυτών, που με προτρέπουν ν’ αναλάβω πρωτοβουλία, για την συνειδητοποίηση που προανέφερα. Είναι και η μεγάλη θλίψη για τον Ηλία Κατσουράνη  που έφυγε στα 21 του και φυσικά η ίδια θλίψη για την οικογένειά του, που από δω και στο εξής, είναι αναγκασμένη να ζει καθημερινά, το ίδιο δράμα...
Σκέφτομαι πως θα φανεί χρήσιμη, μια πρωτοβουλία από κάποιους έμπειρους οδηγούς και λάτρεις των δυό τροχών, για να συζητήσουμε με τα παιδιά μας...
Με όλα τα παιδιά, που στην πιό χαρούμενη ηλικία, γοητεύονται απ’ τους δυό τροχούς και αντί να ζήσουν την μαγεία τους, οδηγούνται στον θάνατο...

Του

ΕΛEΥΘΕΡΙΟΥ ΤΖΙOΛΑ

 


Όσοι υποτιμούν τα Σκόπια λέγοντας ότι δεν πρέπει να φοβόμαστε ένα μικρό και αδύναμο κράτος, ότι δεν μπορεί να αποτελεί ''απειλή'' για την Ελλάδα, παραγνωρίζουν την τάση των αδύναμων κρατών να μετατρέπονται σε όργανα στα χέρια κρατών ισχυρότερων που θέλουν να προκαλέσουν ευρύτερες γεωπολιτικές ανακατατάξεις. Και ότι, επίσης, σε ένα πιθανό περιβάλλον αναταράξεων οι χρόνιοι, ενεργοί, μη ακυρωμένοι αλυτρωτισμοί, μέσα από καιροσκοπικές ''συμμαχίες'' ισχυρών κέντρων μπορούν να επιφέρουν ρήγματα πλαγιοκόπησης και να επηρεάσουν καθοριστικά τα κύρια εθνικά μέτωπα.
Είναι, επίσης, σημαντικό να κατανοηθούν βαθύτερα οι λόγοι και οι σκοπιμότητες που το Τιτοϊκό μεταπολεμικό κατασκεύασμα δεν ακυρώθηκε με την λήξη της ψυχροπολεμικής περίοδου, τουλάχιστο ως προς τα αλυτρωτικά και αναθεωρητικά του στοιχεία, αλλά κρατήθηκε, υποστηρίχθηκε και αναγνωρίσθηκε. Ο δε αλυτρωτισμός του, συνώνυμος σε βάθος χρόνου με σχέδια σφαιρών επιρροής και αλλαγής συνόρων πέρασε από το πλαίσιο του Τίτο, στο πλαίσιο (και τα ανοιχτά, πιθανά πλάνα) των ισχυρών Δυτικών Κέντρων. Κρίσιμο σημείο, το οποίο παντελώς έχει διαφύγει από την οπτική της Ελληνικής Εξωτερικής Πολιτικής, κάτω και από τις πίεσεις, αλλά και τα δελεαστικά του Δυτικού παράγοντα. Ενώ θα έπρεπε να αποτελέσει σημείο συζήτησης για την ξεκάθαρη αλλαγή στάσης των Δυτικών έναντι του ''μακεδονικού αλυτρωτισμού'', και πίεση των Σκοπίων για τη ριζική, πρακτική ακύρωση του, ως πρωταρχικό όρο για το προχώρεμα οποιασδήποτε διαπραγματεύσης.
Αν ο Μ.Νίμιτς, ως διαμεσολάβητής του ΟΗΕ, είχε ένα καθήκον, το οποίο η Ελληνική πλευρά όφειλε να θέσει, αυτό ήταν το παραπάνω (η ακύρωση του ''μακεδονικού αλυτρωτισμού''), ως θεμελιώδης όρος για την ασφάλεια, τον σεβασμό των συνόρων και την σταθερότητα στην περιοχή, κι όχι η αναζήτηση ενός ονοματολογικού καμουφλάζ για τον αλυτρωτισμό.
Ας μη λησμονείτε: ότι ο ιστορικός και γεωπολιτικός χρόνος είναι πολύ μεγαλύτερος του βιολογικού και ότι αυτό οι κυβερνήσεις πρέπει να το λαμβάνουν πάντα υπόψη. Οι εθνικοί κύκλοι και οι εθνικές ανακατατάξεις ωριμάζουν βήμα-βήμα, και στην εξέλιξλη τους υπάρχουν πάντα τα κομβικά σημεία, οι σταθμοί. Ένας τέτοιος σταθμός καθοριστικά αρνητικών εξελίξεων για την Ελλάδα υπήρξε προχθές : η υπογραφή της Συμφωνίας. Μετά από μια διαδρομή αντοχής της Ελλάδας 27 ετών (με την Ελληνική Κοινωνία ανυποχώρητη και την Οικονομία σε εκ των ενόντων λειτουργία στην περιοχή), η τωρινή Συμφωνία διαμορφώνει άρδην νέα δεδομένα. Διαμορφώνει ένα πεδίο μεγάλων υποχωρήσεων και ουσιαστικά εγκρίνει επίσημα την ύπαρξη όσων ζωτικών, αλυτρωτικών αρνούνταν. Απευθυνόμενος για την κατανόηση του πράγματος στην βαρειά μνήμη του Κυπριακού, υπογραμμίζω : και εκεί η Τουρκική στρατηγική ήταν γνωστή και επίμονη στην βήμα-βήμα κίνησή της, ο σταθμός, όμως που άνοιξε νέο εθνικό κύκλο, αλλάζοντας δραστικά, καταθλιπτικά τα δεδομένα ήταν η εισβολή και η κατοχή. Από τότε, ο ιστορικός χρόνος γράφει 44 έτη και δεκάδες αλλαγές κυβερνήσεων, με το Κυπριακό σε κακή μοίρα !
Στο ζήτημα των Σκοπίων : η Ελλάδα επί 27 έτη δεν παραχωρούσε το όνομα Μακεδονία υπό οιαδήποτε μορφή (το f.Y.R.O.M. είχε το χαρακτήρα της προσωρινότητας και μαζί του και το κρατικό μόρφωμα). Παρά το έλλειμα ενός εθνικού, στην ουσία του, συγκροτημένου σχεδίου, κυρίως, με την επιμονή και τη θέληση του Λαού, αναδεικνύονταν ως κυρίρχη θέση η ακύρωση του αλυτρωτισμού και του αναθεωρητισμού, η ριζική τους ανιμετώπιση. Δηλαδή, το κυρίαρχο μεταφερόμενο μήνυμα, παρά τις κακοφωνίες, ήταν: μη αναγνώριση και μη παραχώρηση του ονόματος και των άλλων συνθετικών- υποστηρικτικών του στοιχείων: εθνότητα, γλώσσα, πολιτισμός, ιστορία. Ο σταθμός, η ποιοτική αλλαγή, για τον νέο κύκλο εξελίξεων, με βαριά αρνητικές προϋποθέσεις για την Ελλάδα (και τη Μακεδονία), είναι ακριβώς η ανατροπή αυτής της θέσης και η αντικατάστασή της με την υπογραφείσα Συμφωνία. Η παραχώρηση ονόματος με τον όρο ''Μακεδονία'', συνοδευόμενο- υποστηριζόμενο από την εθνότητα, τη γλώσσα και τον πολιτισμό αναζωογονεί με Ελληνική κυβερνητική συγκατάθεση, με Συμφωνία, το όχημα του αλυτρωτισμού, το οποίο βγαίνοντας από την απομόνωση, δρομολογείται πλέον επιθετικά και έναντι της Ελλάδας και στον Κόσμο.
Η Ελλάδα, με αυτό το βαρύ, πλέον, αρνητικό προηγούμενο και χωρίς ισχυρές ασφαλιστικές πρόνοιες (π.χ., για την ένταξη στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε.), θα βρίσκεται όχι μόνο διαδικαστικά, αλλά και ουσιαστικά απολογούμενη. Κυρίως, θα έχει απογυμνωθεί από τα μέσα και τις δυνατότητες ακινητοποίησης και ακύρωσης του αναθεωρητισμού στην περιοχή (όπως θα μεταξελιχθεί ο αλυτρωτισμός των Σκοπίων).
Αλλαγή με εθνικό προσανατολισμό και πατριωτικό - δημοκρατικό περιεχόμενο, παρά τη συγκριτικά πολύ δυσμενέστερη θέση στην οποία περιέρχεται η Ελλάδα με τη Συμφωνία, μπορεί να υπάρξει. Θα απαιτηθεί, όμως, εκτός από τη σταθερή στήριξη στον ενωμένο και γρηγορούντα Ελληνικό Λαό, καθώς, και την επαγρύπνηση και κινητοποίηση του Ελληνιμού, να υπάρξει και να επανακυριαρχήσει στη ζωή και τις εξελίξεις μια σφιχτά συγκροτημένη, ενεργή Πατριωτική Στρατηγική, που θα την εκφράζει, θα την εκπροσωπεί και θα την προωθεί μια Δημοκρατική Ηγεσία ανάλογου διαμετρήματος.
Μια Στρατηγική και μια Ηγεσία που θα αντιληφθεί και θα ενασχεδιάσει συνολικά τον εθνικό, κοινωνικό και οικονομικό βίο και την πορεία της Χώρας, με ταυτόχρονη μαχητική συμμετοχή για αλλαγές στην Ευρώπη.

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2018 21:10

ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ

|

Έξι θέματα που απασχολούν την περιοχή και την χώρα, με διαφορετικό τρόπο προσέγγιση - Κι ένα σχόλιο, που πρέπει να συζητηθεί...

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Καταπληκτική Ηπειρώτισσα

Γεωργία Ζώη, μια καταπληκτική Ηπειρώτισσα ερμηνεύτρια, ηθοποιός αλλά και καταπληκτική φωνή και προσωπικότητα, και συνάμα αρχιτέκτονας. Είχαμε τη χαρά να την απολαύσουμε στην παρουσίαση του βιβλίου του Γ. Κομζιά στη Νησίστα και να τη θαυμάσουμε για το πολλαπλό της ταλέντο. Μια ατόφια ψυχή Ηπειρώτισσας γυναίκας με πολλές περγαμηνές. Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου αλλά και της Αρχιτεκτονικής Σχολής του ΕΜΠ διαθέτει τις απαραίτητες γνώσεις και ταλέντο για μια επιτυχημένη πορεία στο χώρο της υποκριτικής και της αρχιτεκτονικής, μοναδική προσωπικότητα, φωνή και πνεύμα με καταγωγή από τη Νησίστα. Εμείς απλά τη θαυμάζουμε...

 

proseggiseis-00-a

 

Η στήριξη του τρούλου

Ο τρούλος της Παρηγορήτριας που άρχισε να χτίζεται το 1260 από τον Μιχαήλ Β´ Άγγελο Κομνηνό -Δούκα που ήταν Δεσπότης της Ηπείρου και την γυναίκα του βασίλισσα Θεοδώρα, την κατοπινή Αγία Θεοδώρα και πολιούχο της Άρτας. Η στήριξη του τρούλου μοναδική και μεγάλο επίτευγμα της εποχής μιας και δε στηρίζεται με κολώνες στο κέντρο του ναού αλλά αντιθέτως μοιάζει να αιωρείται. Δεσπόζει ο Παντοκράτωρ που τα πάντα βλέπει και ευλογεί. Υπάρχει και ο μύθος με τον πρωτομάστορα και τον βοηθό του που πέτρωσαν και οι δύο από τον φθόνο του πρωτομάστορα. Μακάρι να μη βλέπει και τα αγριόχορτα που φύτρωσαν και δεσπόζουν στο ίδιο επίπεδο προς τα έξω....Ζιζάνια του θεού είναι κι αυτά.....

 

Ο καφές δεν παράγει πολιτισμό

Μπορεί βέβαια να στρέψει το βλέμμα του και δει με θαυμασμό τα έργα της Γαρουφάλειου Πνευματικής Στέγης που απ΄όσο φαίνεται θα στεγάσει και θα φιλοξενήσει πολλές όμορφες εκδηλώσεις. Έχουμε μεγάλη περιέργεια να τις απολαύσουμε κι εμείς όσο και οι πολίτες της πόλης μας που διψάνε για το νέο κι απ αλλού φερμένο κι αδοκίμαστο. Ελπίζουμε βέβαια να μη συνοδεύονται κι από φραπέ –συνήθεια πλέον κατοχυρωμένη και να μην εγκατασταθεί κι καφές εκεί μέσα. Όχι πως έχουμε πρόβλημα με το συμπαθές ρόφημα, αντιθέτως το τιμάμε δεόντως αλλά ο καφές δεν παράγει πολιτισμό ούτε τον κρατά σε επαγρύπνηση....

 

Παρεκτροπή

Εκεί μέσα βρίσκεται και η προτομή του βασιλιά Πύρρου. Τώρα τελευταία οι προτομές βρίσκονται σε περιπέτειες όχι μόνο συμβολικής «παρενόχλησης» αλλά και αισθητικής παρεκτροπής, ελπίζουμε οι δικές μας να είναι αρκετά ασφαλείς εκεί που μακροημερεύουν.

 

Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος

Πολλές οι συζητήσεις και οι προβληματισμοί για την υπογραφή της συμφωνίας που σίγουρα δεν είναι ούτε τόσο απλά ούτε τόσο εύκολα τα πράγματα και οι κάθε είδους κρίσεις και προσεγγίσεις , εμείς φιλοξενούμε μια άποψη του επι τιμή πρέσβη, του κ.Λεωνίδα Χρυσανθόπουλου που η θητεία του και οι γνώσεις του είναι σημαντικότατες.

 

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

«Τραγικά για την Ελλάδα είναι τα αποτελέσματα της Συμφωνίας που υπεγράφη στις 16 Ιουνιου στις Πρέσπες.Η τραγωδία εγκειται στο γεγονός ότι είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που η Ελλάδα παραχωρεί στα Σκόπια το όνομα Μακεδονία. Μας ειναι αδιαφορο εάν 140 κράτη έχουν αναγνωρίσει τόν βόρειο γείτονα μας σαν Μακεδονία. Για τα κράτη αυτά το θέμα είναι αδιάφορο,δεν τους αφορά. Παραχωρήθηκε στα Σκόπια η Μακεδονική γλώσσα η οποια είναι η επίσημη γλώσσα που ανήκει στην ομάδα των Νοτίων Σλαβικών γλωσσών(άρθρο 7.4) και η οποία δεν έχει σχέση με τον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό,την ιστορία,την κουλτούρα,της βόρειας περιοχής του Πρωτου μέρους(της Ελλάδος).Η διατύπωση του άρθρου 7 δεν καλύπτει την Ελλάδα γιατί τα Σκόπια μιλουσαν πάντα για εναν Μακεδονικό πολιτισμό που δεν είχε σχέση με τον Ελληνικό.Και γιατι δεν μπήκε σαν γλώσσα η Σλαβομακεδονική αντι της Μακεδονικής;

Έχουμε ενα κρατος που λέγεται Βόρεια Μακεδονία και μια περιοχη στην βορεια Ελλάδα που λεγεται Μακεδονια.Αυτομάτως δημιουργουνται σκέψεις στο Κράτος των Σκοπίων να ενσωματώσει την περιφέρεια με το ιδιο ονομα που βρίσκεται στην Ελλαδα.

Ενω προβλέπεται η δυνατότητα διεξαγωγής δημοψηφίσματος στα Σκόπια, τέτοια δυνατότητα δεν προβλέπεται για τους Ελληνες οι οποιοι προφανώς δεν ξέρουν να ψηφίζουν. Τελος είναι ντροπή μα περιμένουμε από τον λαό των Σκοπίων να απορρίψει την συμφωνία..

Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος

-Πρέσβης επί τιμή.»

 

 

Τίνος είναι ο πολιτισμός για να μιλά ή να γράφει κατ΄αποκλειστικότητα μόνο ένας γι΄αυτόν; Τίνος είναι η κραυγή και η αγωνία όταν ένας χώρος ή τόπος βυθίζεται μέσα σε απίστευτους τόνους κακέκτυπων και κακογραμμένων αναφορών και μετά αποφασίζει πως πρέπει να καπηλευτεί, να περάσει σαν τον πλασιέ και να πουλήσει τα πονήματά του, επιβάλλοντας την μικρή και φτωχή αισθητική του και το χειρότερο;
Θέλοντας να μείνει ο χώρος και ο τόπος αυτός αποκλειστικά στα χέρια του; Θα αναρωτηθεί κάποιος γιατί; Μα γιατί όσο μπορεί και πουλάει τα κακέκτυπά του, τόσο ο πολιτισμός του τον «παρηγορεί» μέσα από τους δικούς του δρόμους που επέλεξε και απαιτεί. Μόνο που αυτό δεν ονομάζεται πολιτισμός αλλά απλούστατα ξεπούλημα μιας  ρηχής και μικρής σκέψης και ακόμη περισσότερο μιας πονηρής και κακής ψυχής που επέλεξε τον υπόγειο σκοτεινό δρόμο του τυφλοπόντικα απ΄αυτόν των υψηλών πτήσεων του αετού.
Και φυσικά θα επιβιώσει γιατι αν ζεις υπογείως επιβιώνεις ενώ αν πετάς ψηλά όλο και κάποιον πυροβολισμό δέχεσαι...
Κ. Σ.

Του

ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΟΛΟΒΑΤΣΙΟΥ

 

 

Με αφορμή τα όσα ακούγονται τα τελευταία χρόνια για την κατασκευή του αεροδρομίου μεταξύ της περιοχής Φιλιππιάδας  - Άρτας, αποφάσισα να γράψω ένα αφιέρωμα στην πολεμική μας αεροπορία. Όχι τυχαία καθώς η ίδρυση της αεροπορίας μας συμπίπτει με τις πολεμικές επιχειρήσεις στην περιοχή μας! Πάρτε ανάσα λοιπόν και διαβάστε την ενδιαφέρουσα ιστορία:


Η Ελληνική Κυβέρνηση αποφάσισε για πρώτη φορά την δημιουργία Αεροπορικής Υπηρεσίας το 1911. Έστειλαν λοιπόν συνολικά έξι αξιωματικούς στην Γαλλία για να εκπαιδευτούν ως χειριστές και παράλληλα παράγγειλαν στον γαλλικό οίκο Farman, τα πρώτα στρατιωτικά αεροσκάφη.
Στις 8 Φεβρουαρίου 1912 πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα η πρώτη πτήση από τον αεροπόρο Εμμανουήλ Αργυρόπουλο με αεροπλάνο τύπου Nieuport 50 ίππων.
Ένας από τους πρώτους πιλότους ο Υπολοχαγός Δημήτρης Καμπέρος στις 13 Μαίου του 1912 πραγματοποίησε την πρώτη με αεροπλάνο τύπου Henry Farman πτήση στην Έλλάδα.
Στα τέλη Σεπτεμβρίου του 1912 δημιουργήθηκε στη Λάρισα ο «Λόχος Αεροπόρων» από τέσσερις Έλληνες αξιωματικούς αεροπόρους. Η πρώτη πολεμική αεροπορική μονάδα πήρε σάρκα και οστά.
Την δύναμη του Λόχου Αεροπορίας αποτελούσαν οι:
gΥπολοχαγός Δημήτρης Καμπέρος
gΥπίλαρχος Πανούτσος Νοταράς
gΥπολοχαγός Μιχαήλ Μουτούσης
gΑνθυπίλαρχος Χρήστος Αδαμίδης από τα Ιωάννινα.
Συμμετείχαν ακόμη ο Γάλλος λοχαγός Μπαρρέ,ο επίσης Γάλλος αερομηχανικός Σοβώ και 57 στρατιώτες. Η δύναμη του λόχου ήταν τέσσερα βελτιωμένα αεροπλάνα Maurice Farman των 80 ίππων.
Στις 26 - 10- 1912 με το πέρας των επιχειρήσεων στο Μακεδονικό μέτωπο οι επιχειρήσεις που ήταν από τις πρώτες πολεμικές στην Ελλάδα διεκόπησαν. Έτσι ο λόχος της Ελληνικής αεροπορίας διατάχθηκε να μεταβεί στο μέτωπο της Ηπείρου, όπου η στρατιά Σαπουτζάκη έδινε μάχες στα δύσκολα οχυρά του Μπιζανίου με στόχο την κατάληψη των Ιωαννίνων. Εξαιτίας της μεγάλης απόστασης αποφασίστηκε να αποσυναρμολογηθούν τα αεροσκάφη και να μετακινηθούν με τραίνο ως την Αθήνα και από εκεί με πλοίο από τον Πειραιά να μεταβούν στην Πρέβεζα. Παραθέτω αυτούσιο το έγγραφο του Ελευθέριου Βενιζέλου προς τον αρχηγό της στρατιάς στην Ήπειρο:

«ΕΓΓΡΑΦΟ υπ'αριθμ 457.
Αρχηγόν, Άρταν.
Η Μεραρχία, ήτοις επιβιβάζεται ήδη δι Ήπειρον, θέλει λάβει εν Πειραιεί άνδρας....,θέλει αναχωρήσει ταυτοχρόνως μία μοίρα αεροπορίας, αποτελούμενη εκ τεσσάρων αεροπλάνων και του αναγκαίου προσωπικού και υλικού. Λοχαγός αεροπορίας, Γάλλος, έχων μεγάλην πείραν αεροπορίας, θέλει ακολουθήσει το απόσπασμα τούτο.Υποδεχθείτε αυτό φιλοφρόνως. Επισπεύδω όσο δύναμαι την μεταφοράν της Μεραρχίας ταύτης.
Αθήνα τη 14" 11ου - 1912. Βενιζέλος»
Στα τέλη του Νοέμβρη η Μοίρα αποβιβάστηκε στην Πρέβεζα και πρώτο τους μέλημα ήταν φυσικά η επιλογή χώρου για εγκατάσταση του αεροδρομίου. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να διαφωνήσουν σοβαρά ο Διοικητής της Μοίρας Υπολοχαγός Καμπέρος και ο Γάλλος αεροπόρος Μπαρρέ. Ο πρώτος υποστήριζε ότι καταλληλότερη θέση ήταν το υψίπεδο στα «Πέντε Πηγάδια» κοντά στην Φιλιππιάδα και μόλις 20 χιλιόμετρα από τα Ιωάννινα. Κι αυτό γιατί έτσι μπορούσαν τα αεροσκάφη να παραμένουν περισσότερο χρόνο πάνω από τις Τουρκικές θέσεις και να καταγράφουν για τις βολές του πυροβολικού. Από την άλλη ο Μπαρρέ πρότεινε να γίνει το αεροδρόμιο κοντά στην Πρέβεζα μια απόσταση όμως 70 χιλιομέτρων με τα αεροπλάνα να φτάνουν ίσα ίσα στις εχθρικές γραμμές και να πρέπει να επιστρέψουν αμέσως.
Παρ'ότι όμως η άποψη του Καμπέρου κρινόταν από τις περιστάσεις ως η πιο ορθή και δικαιολογημένη, επεκράτησε τελικά η γνώμη του Μπαρρέ και το αεροδρόμιο εγκαταστάθηκε σε τοποθεσία κοντά στην Νικόπολη, 10 χιλ. περίπου από την Πρέβεζα.Μετά από αυτό, ο Καμπέρος υπέβαλε την παραίτησή του και επέστρεψε στις 12 Δεκεμβρίου του 1912, στο πυροβολικό όπου και ανήκε.
Την διεύθυνση της Μοίρας αεροπλάνων ανέλαβε προσωρινά ο Γάλλος Λοχαγός Μπαρρέ, λόγω της πείρας του αλλά κυρίως επειδή ήταν σε βαθμό ανώτερος από τους υπόλοιπους.
Ο Καμπέρος, πρώτος Έλληνας στρατιωτικός αεροπόρος, είχε πραγματοποιήσει την τελευταία του αποστολή στις 31 Νοεμβρίου του 1912 όταν με παρατηρητή στο αεροσκάφος τον Πάσσαρη πέταξε για αναγνωριστική πτήση πάνω από τα οχυρά του Μπιζανίου. Από βλάβη όμως του κινητήρα το αεροσκάφος κατέπεσε στην Φιλιππιάδα με αποτέλεσμα να τραυματιστεί ο παρατηρητής. Η δύναμη της Μοίρας ενισχύθηκε με άλλους δύο Αξιωματικούς, τον υπολοχαγό μηχανικού, αεροπόρο Μ. Μουτούση και τον ανθυπίλαρχο Χρήστο Αδαμίδη.
Επιστρέφοντας στις απόψεις του Καμπέρου αποφασίσθηκε να βρεθεί χώρος για προχωρημένο αεροδρόμιο και ενδιάμεσος σταθμός ώστε να παραμένουν τα αεροσκάφη περισσότερη ώρα στον αέρα. Βρέθηκε λοιπόν μία λωρίδα εδάφους, μήκους 80 έως 100 μέτρων και πλάτους 245 μέτρων, κοντά στη θέση Χάνι Εμίν Αγά. Από το πρόχειρο αυτό αεροδρόμιο, ο υπολοχαγός Μουτούσης απογειώθηκε και εκτέλεσε, με εντολή του Δ/τού της Στρατιάς Ηπείρου, αναγνώριση των οχυρών Μπιζανίου. Η πτήση αυτή, ήταν η πρώτη πολεμική αποστολή της μοίρας στο Μέτωπο της Ηπείρου και έγινε στις 5-12ου 1912, την 10η πρωινή ώρα.
Σε αντίθεση με τους τότε κανόνες ασφαλείας που επέβαλαν οι αναγνωριστικές πτήσεις να γίνονται σε ύψος 1900 μέτρων, ο Μουτούσης κατέβηκε στα 600 μέτρα για να κατοπτεύσει με ευκολία τα οχυρά των Τούρκων. Μάλιστα έξω από τα Ιωάννινα αναγνώρισε εχθρικά τμήματα και έριξε εναντίον τους τέσσερις αυτοσχέδιες βόμβες σκορπίζοντας τον φόβο και τον πανικό στις τάξεις του εχθρού.
Όταν τελείωσε η αποστολή, το αεροπλάνο ακολουθώντας τον δημόσιο δρόμο Ιωαννίνων-Φιλιππιάδας, επέστρεψε και προσγειώθηκε κοντά στο Χάνι του Εμίν Αγά. Αμέσως μετά την προσγείωση ο Μουτούσης παρουσιάσθηκε στον αρχηγό της Στρατιάς Ηπείρου στον οποίον ανέφερε προσωπικά τις παρατηρήσεις του από την αναγνωριστική πτήση και δέχτηκε θερμά συγχαρητήρια για την επιτυχία.
Την ιστορική αυτή πτήση περιέγραψε το αρχηγείο Στρατιάς Ηπείρου σε δελτίο γεγονότων που υπέβαλε στο Υπουργείο Στρατιωτικών:

«ΕΓΓΡΑΦΟ υπ'αριθμ. 567
Φιλιππιάς 5-12-1912
Υπουργείο Στρατιωτικών, Αθήνας
Σήμερον μετά μεσημβρίαν, εγένετο διά πρώτην φοράν, επιδεικτική πτήσης αεροπλάνου επιβαίνοντος του υπολοχαγού του μηχανικού Μουτούση, επί αεροπλάνου Μωρίς Φαρμάν με κινητήρα Ρενώ. Αφετηρία Πρέβεζα, προσγείωσις Εμίν Αγά Χάνι. Πτήσις εγένετο υπεράνω Μπιζανίου και πεδιάδος Ιωαννίνων. Αεροπλάνο επυροβολήθη υπό εχθρού. Τρεις βολίδες όπλου προσέκρουσαν άνευ βλάβης. Εις πεδιάδα Ιωαννίνων και εις μέρος όπου επυροβολήθη αεροπλάνον, Μουτούσης έριξε τέσσερις χειροβομβίδας.
Αντιστράτηγος Σαπουντζάκης».
Μετά από αυτό οι πτήσεις πάνω από τις γραμμές του εχθρού έγιναν πιο συχνές και στέφθηκαν με επιτυχία. Είναι χαρακτηριστικές οι αναφορές του αρχηγείου από την πόλη της Φιλιππιάδας:

«ΕΓΓΡΑΦΟ ΥΠ’ ΑΡΙΘΜ.1211 Α.
Φιλιππιάς 21-01-1913
A.M. Βασιλέα, θεσσαλονίκην / Υπουργόν Στρατιωτικών, Αθήνας.
Δύο αεροπλάνα, Νοταρά και Αδαμίδη, εξετέλεσαν σήμερον, άνωθεν Μπιζανίου πτήσεις, έβαλον δε ανά 6 χειροβομβίδας κατά εχθρικού καταυλισμού ως και κατά κινουμένων στόχων Στρατευμάτων.
Αρχιστράτηγος Κωνσταντίνος Διάδοχος».

 «ΕΓΓΡΑΦΟΝ υπ’ αριθ. 1211 Γ Φιλιππιάς 25-01-1913, ώρα 11η εσπέρας.
A.M. Βασιλέα / Υπουργούς: Εξωτερικών - Στρατιωτικών.
Την παρελθούσα Νύκτα, το ημέτερον πυροβολικόv έβαλε κατά των εχθρικών θέσεων σφοδρώς κατά ακανόνιστα χρονικά διαστήματα. Το πυρ φαίνεται αποτελεσματικό. Χθες,αεροπλάνον Αδαμίδη, ανεγνώρισεν εχθρικάς θέσεις και έριψεν εντός των κατασκηνώσεων του εχθρού, βόμβας αποτελεσματικώς.
Αρχιστράτηγος Κωνσταντίνος Διάδοχος».
Ένα γεγονός που συμβολίζει την μεγάλη σημασία των αεροπορικών πτήσεων κατά την διάρκεια των μαχών στην Ήπειρο, είναι η εξής ιστορία. Την ημέρα της απελευθέρωσης των Ιωαννίνων, στις 21-02-1913, ο ανθυπίλαρχος Χρήστος Αδαμίδης προσγείωσε το Μωρίς Φαρμάν στην πλατεία του Διοικητηρίου της πόλης όπου έγινε δεκτός με μεγάλο ενθουσιασμό από το πλήθος.
Φυσικά με το πέρας των επιχειρήσεων στην Ήπειρο και την πτώση των Ιωαννίνων τελείωσαν και οι επιχειρήσεις των ένδοξων αεροπόρων μας στην περιοχή.

Σελίδα 1 από 43

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13831788
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
1845
6704
69551

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 43 επισκέπτες και κανένα μέλος