A+ R A-
16 Ιανουαρίου 2019

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΣΙΡΩΝΗ
Με αφορμή τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις και την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην Κυβέρνηση, πολλοί φίλοι μου ζήτησαν τη θέση μου ή την άποψή μου αναφορικά με την υπόθεση της Μακεδονίας και τη Συμφωνία των Πρεσπών.
Επειδή αυτή την περίοδο - τουλάχιστον - δεν είμαι ενεργός πολιτικά, κυρίως λόγω των προσωπικών προβλημάτων που με ταλαιπώρησαν, κάνω αυτή την ανάρτηση στο Facebook, ώστε να γνωρίζουν όλοι οι φίλοι μου, είτε συμφωνούν είτε διαφωνούν, τη δημόσια τοποθέτησή μου για το πολύ σοβαρό αυτό Εθνικό ζήτημα!!!
Θα πρέπει εξ' αρχής να διευκρινίσω ότι η θέση μου σε εθνικά ζητήματα δεν έχει ούτε είχε ποτέ καμιά αντιπολιτευτική διάθεση, ούτε θεωρώ ότι μια ελληνική κυβέρνηση είναι μειοδοτική στο χειρισμό τόσο σοβαρών θεμάτων.
Η τοποθέτησή μου λοιπόν, ακόμη και εάν κάποιοι ανιστόρητοι χαρακτηρίσουν εμένα το ίδιο, είναι η εξής:
Η Μακεδονία είναι μόνο μία και είναι μόνο ΕΛΛΗΝΙΚΗ.
Σας το λέει κάποιος που σε μια ολόκληρη διαδρομή ζωής έχει κριθεί ότι δεν είναι εθνικιστής.
ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ όμως υπήρξα πάντα!!!!
Τι δουλειά έχουν οι Σλάβοι, οι Κοσοβαροι, οι Αλβανοί ή οι Βούλγαροι με τη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ μας!!!
Η Μακεδονία δεν είναι ούτε εθνότητα ούτε απλά μια γεωγραφική περιοχή.
Είναι το αρχαίο ελληνικό βασίλειο της Μακεδονίας!!!
Τόσο απλό είναι!!!
Όλες οι ελληνικές πόλεις ή περιοχές τότε είχαν τα δικά τους Κράτη ή Βασίλεια!!!
Το Βασίλειο των Μολοσσών της Ηπείρου του Πύρρου με πρωτεύουσα την Αρχαία Αμβρακία (Κορινθιακή αποικία), το Βασίλειο των Φαιάκων στην Κέρκυρα, η Αθηναϊκή Κοινοπολιτεία, η Σπάρτη του Μενέλαου, το Άργος του Διομήδη, οι Μυκήνες του Αγαμέμνωνα, η Αρχαία Θράκη, η Κρήτη του Ιδομενέα, η Ιθάκη του Οδυσσέα, η Φθία (Φθιώτιδα) του Αχιλλέα και των Μυρμιδόνων, η Πύλος του Νέστορα, η Σαλαμίνα του Αίαντα, η Μαγνησία του Φιλοκτήτη, η Λοκρίδα επίσης του Αίαντα,   κοκ.
Και ασφαλώς το Βασίλειο της Μακεδονίας!!!
Ανεξαρτήτως των φύλων που ανήκαν, είτε ήταν Δωριείς, είτε Αχαιοί, είτε Ίωνες, ήταν όλοι ΕΛΛΗΝΕΣ!!!!!
Συνεπώς η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ Μας είναι μόνο ΜΙΑ και είναι μόνο ΕΛΛΗΝΙΚΗ!!!!!!

Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2019 20:06

Το 2019 το μέλλον στα δικά μας χέρια

Του Βασίλη Τσίρκα*

    Τέσσερα χρόνια μετά την πρώτη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 ο ελληνικός λαός μπορεί να ελπίζει σε καλύτερες μέρες, εκτός μνημονίων και επιτροπείας. Αντίθετα, το σύστημα της παλιάς διαπλοκής ελπίζει σε παλινόρθωση, προκειμένου να αποκαταστήσει τα προνόμια, την εξουσία και τα οφέλη του. Όλοι αυτοί που δεν μπορούν χωνέψουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας έβγαλαν τη χώρα από τα μνημόνια, όπως είχαμε δεσμευτεί στον ελληνικό λαό, αλλά και όσοι ανατριχιάζουν στην ιδέα της αναδιανομής υπέρ των αδύναμων και επιθυμούν τη διαιώνιση της λιτότητας για τους πολλούς, ώστε να ωφεληθούν οι λίγοι, παίζουν τα ρέστα τους για να πέσει η Κυβέρνηση.

Αυτός είναι ο βασικός λόγος για τον οποίο η Νέα Δημοκρατία ζητάει εκλογές από το 2016. Κάθε μέρα που περνάει, από τον Αύγουστο και μετά, δίνει στην Κυβέρνηση τη δυνατότητα να υλοποιεί το μεταμνημονιακό της πρόγραμμα. Ένα πρόγραμμα που στηρίζει τη βάση της κοινωνίας, την επανεκκίνηση της πραγματικής οικονομίας και τον κόσμο της εργασίας.

    Οι δικές μας επιδιώξεις και προτεραιότητες είναι εκ διαμέτρου αντίθετες με αυτές της ΝΔ, που ως βασικό πυρήνα του προγράμματός της έχει την ασυλία του μεγάλου πλούτου, τον εργασιακό Μεσαίωνα και το ασφαλιστικό Πινοσέτ. Γι' αυτό ποντάρει στη συμφωνία των Πρεσπών, επιλέγοντας μια χυδαία, ακροδεξιά, πατριδοκάπηλη, καιροσκοπική ρητορική.

    Μετά την έξοδο από το μνημόνιο η Κυβέρνηση έχει μπροστά της κρίσιμες πολιτικές και θεσμικές παρεμβάσεις. Την αύξηση του κατώτατου μισθού, την ολοκλήρωση της συνταγματικής αναθεώρησης, την εμπέδωση της σταθερότητας, την ενίσχυση της θετικής πορείας της οικονομίας και την περαιτέρω μείωση της ανεργίας, την ολοκλήρωση του διαλόγου με την Εκκλησία, τη λήψη μέτρων κοινωνικής στήριξης, την προστασία της κύριας κατοικίας.

    Η Κυβέρνηση το 2015 βρέθηκε αντιμέτωπη με άδεια δημόσια ταμεία και με υπέρογκα ελλείμματα στα ασφαλιστικά ταμεία, με κατακρεουργημένες τις δημόσιες δαπάνες και τις εργασιακές σχέσεις και με ποσοστό ανεργίας 28%. Ο ελληνικός λαός έγινε πειραματόζωο στο όνομα του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού και βίωσε τον φόβο και την ανασφάλεια των πολιτικών της λιτότητας που εφάρμοσαν με ζήλο οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Αυτή ήταν η κατάσταση που μας κληροδότησαν.

    Ο πυρήνας των μνημονιακών πολιτικών, ειδικότερα των δύο πρώτων προγραμμάτων που ήταν και τα πλέον επώδυνα, αντανακλούσε τις πολιτικές επιδιώξεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και μεγάλο μέρος του πολιτικού τους προγράμματος.

    Η απορρύθμιση της αγοράς εργασίας, η φοροασυλία του μεγάλου πλούτου, η κατάρρευση των μισθών, η υποβάθμιση της δημόσιας υγείας, η συρρίκνωση των πόρων για την Παιδεία, δεν χρειάζονταν ξένο χέρι για να γίνουν πράξη. Όσο και αν κρύφτηκαν πίσω από τις ακρότητες πολλές φορές των δανειστών, δεν μπορούν να κρύψουν ούτε μία στιγμή την πολιτική και ιδεολογική τους ταύτιση με το νεοφιλελεύθερο σοκ της περιόδου 2010-2014. Το σοκ των 65 δισ. λιτότητας και της απώλειας περίπου του 25% του ΑΕΠ.

    Ο δρόμος που διανύσαμε εμείς και καταφέραμε να βγούμε από τη   στενωπό των μνημονίων με την κοινωνία όρθια ήταν γεμάτος εμπόδια τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό της χώρας. Πήραμε δύσκολες αποφάσεις, αλλά καταφέραμε να μείνουμε όρθιοι στη μάχη για την αλλαγή των συσχετισμών και των πολιτικών σε επίπεδο ΕΕ.

    Το 2019 μπορεί να είναι χρονιά ουσιαστικής ανάκαμψης της οικονομίας και ελπίδας για ένα καλύτερο μέλλον. Αλλά θα είναι και μια χρονιά μιας βαθιάς πολιτικής τομής. Οι εθνικές εκλογές θα γίνουν για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια έξω από τον μνημονιακό καταναγκασμό. Και θα είναι, ίσως, οι πρώτες μετά από πολλά χρόνια που θα γίνουν πάνω σε ξεκάθαρες προγραμματικές αντιπαραθέσεις.

    Οι ευρωεκλογές θα έχουν επίσης χαρακτήρα πολιτικής αντιπαράθεσης. Η Ευρώπη βρίσκεται σε βαθιά πολιτική κρίση. Απέναντι στη χρεοκοπία του ευρωπαϊκού κατεστημένου και την επικίνδυνη ακροδεξιά είναι επιτακτική η ανασύνθεση του προοδευτικού μετώπου, που θα διεκδικήσει μια νέα δημοκρατική και κοινωνική Ευρώπη.

    Η έξοδος από τα μνημόνια δεν είναι το τέλος της διαδρομής. Είναι, όμως, ένας κρίσιμος, απαραίτητος και ιστορικός κόμβος. Η συνολική μας προσπάθεια δεν αφορά μόνο το παρόν, αφορά και το μέλλον. Ένα μέλλον ευημερίας και δικαιοσύνης για την κοινωνική πλειοψηφία. Σε αυτό το μέλλον προσβλέπουμε. Αυτό το μέλλον επιδιώκουμε να χτίσουμε.

    Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας φτάσαμε μέχρι εδώ μέσα από έναν εξαιρετικά δύσκολο δρόμο. Υπήρξαμε όμως συνεπείς στις δεσμεύσεις μας σε σχέση με την ολοκλήρωση του προγράμματος και την έξοδο από τα μνημόνια, τη διαχείριση της μεταμνημονιακής περιόδου και τη στήριξη της κοινωνίας. Τώρα είναι η ώρα για την οικοδόμηση νέων σταθερών κοινωνικών συμμαχιών με ορίζοντα μια μακροχρόνια προοδευτική διακυβέρνηση, προκειμένου να κατοχυρωθούν όσα κέρδισε ο λαός σε δύσκολες συνθήκες και να ανοίξει ο δρόμος για νέες δημοκρατικές και προοδευτικές τομές.

*Ο Βασίλης Τσίρκας είναι Βουλευτής Άρτας του ΣΥΡΙΖΑ.

του Δημήτρη Σκανδάλη*

Τα τελευταία χρόνια και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των Ιατρών και των εργαζομένων του Νοσοκομείου της πόλης μας, η Αρτινή κοινωνία είναι αδιάψευστος μάρτυρας της συνεχούς υποβάθμισης του κορυφαίου Νοσηλευτικού μας φορέα.

Σχεδόν όλοι μας γνωρίζουμε τις ελλείψεις του, την υποχρηματοδότησή του και τις καθεστωτικές νοοτροπίες και αντιλήψεις διοίκησής του. Τις καταγγέλλουν συνεχώς οι εργαζόμενοι και πολλοί ασθενείς.

Οι καταγγελίες προέρχονται από όλους τους πολιτικούς χώρους και φυσικά αναφέρονται μόνο σε μέρος από την συνολική εικόνα των προβλημάτων.

Θα αναμέναμε από την διοίκηση του Νοσοκομείου, την αυτονόητη αναγνώριση των προβλημάτων και κάποια εγκράτεια, αναλογικά με τις τεράστιες ευθύνες που φέρει για την εν λόγω εικόνα του Νοσοκομείου.

Παρά ταύτα κατά την γνωστή τακτική του ΣΥΡΙΖΑ, η διοίκηση του Νοσοκομείου προσπαθεί να μας πείσει ότι όλα βαίνουν καλώς, λες και απευθύνεται σε κατοίκους άλλης χώρας.

Η αλήθεια είναι ότι το Νοσοκομείο, ως πολύπλοκος και κομβικός οργανισμός, συνεχώς αντιμετώπιζε και θα αντιμετωπίζει προβλήματα, όμως τα τελευταία χρόνια βιώνουμε πρωτόγνωρες καταστάσεις. Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα η σημερινή διοίκηση όχι μόνο υποβαθμίζει αλλά και αποπειράται να συγκαλύψει τα προβλήματα, επιτιθέμενη σε όσους έχουν το θάρρος να τα προβάλλουν.

Αλήθεια κύριοι δεν έχετε ακούσει για ανεπαρκή θέρμανση, ζεστό νερό με ωράριο, ελλιπές φαγητό, προβλήματα με την ασφάλεια, με αστέγους, με τα ασανσέρ, με τα υλικά και τον ιατρικό εξοπλισμό;

Έναντι αυτών των προβλημάτων η διοίκηση του Γ.Ν.Α., το μόνο που δεν έπραξε ακόμα είναι να πανηγυρίσει για τα παραπάνω «επιτεύγματά» της.

Εξηγήστε στους πολίτες, γιατί ενώ στενάζουμε από την υπερφορολόγηση και υφίστανται τόσο μεγάλα «αιματηρά» πλεονάσματα, αυτά δεν επαρκούν για να επιλύσουν στοιχειώδεις ανάγκες στον τομέα την υγείας, που αποτελεί πρωταρχική κρατική υποχρέωση;

Εξηγήστε στους πολίτες, γιατί η «πιο πετυχημένη κυβέρνηση όλων των εποχών», που τελείωσε τα μνημόνια σε όλη την χώρα, δεν μπορεί να βάλει σε στοιχειώδη τάξη το Νοσοκομείο του νομού καταγωγής των κορυφαίων στελεχών της;

Αντί να παριστάνετε τον Πόντιο Πιλάτο που «εξαναγκάζεται» σε απευθείας αναθέσεις παροχής πετρελαίου θέρμανσης, ρωτήστε τους πολιτικούς σας προϊστάμενους, γιατί ένα κράτος με τόσα πλεονάσματα είναι ταυτόχρονα ένα κράτος «μπαταχτσής» σε όλες σχεδόν τις υποχρεώσεις του, έναντι αυτών που συναλλάσσονται με αυτό.

Αντί να επιτίθεστε με τέτοιο μένος σε εργαζομένους αντιληφθείτε τις ευθύνες σας και πράξτε αναλόγως.

Για εμάς δεν είστε απλά ιδεοληπτικοί, είστε ακατάλληλοι για όλα, εκτός βέβαια από τα κομματικά σας καθήκοντα. Έτσι εξηγείται γιατί το κομματικό ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ για τον Δήμο Αρταίων, έχει στελεχωθεί σε τόσο μεγάλο ποσοστό από το δοκιμαζόμενο Νοσοκομείο μας.

*Πρόεδρος της ΝΟΔΕ Ν.Δ. Άρτας

Του Βασίλη Τσίρκα*

Τα τελευταία οκτώ χρόνια μνημονίων η χώρα μας βρέθηκε αντιμέτωπη  με την οικονομική, κοινωνική και θεσμική χρεοκοπία. Οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν τα πρώτα τέσσερα χρόνια στο όνομα του νεοφιλελευθερισμού είχαν ως στόχο την εκμηδένιση των δημοκρατικών θεσμών του κράτους με αποτέλεσμα την αποδυνάμωση της ίδιας της δημοκρατίας, την απαξίωση του κοινοβουλευτισμού και την απώλεια της αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος.

Είναι γεγονός ότι η ακραία νεοφιλελεύθερη ιδεολογία και η τεχνοκρατική αντίληψη που είχε ηγεμονεύσει τα χρόνια αυτά αποξένωσε ολοκληρωτικά τον λαό από τους εκπροσώπους του δημιουργώντας αποστροφή προς τον κοινοβουλευτισμό.

Επομένως, η συνταγματική αναθεώρηση είναι μια άσκηση δημοκρατίας που μπορεί υπό προϋποθέσεις να θέσει ξανά στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος την ίδια την πολιτική ως συστατικό της δημοκρατίας. Μια άσκηση για την ανάκτηση της εμπιστοσύνης των πολιτών στον κοινοβουλευτισμό.

Από τη μια μεριά, η οικονομική κρίση έφερε στο προσκήνιο τις χρόνιες παθογένειες του ελληνικού κράτους. Μιας οργάνωσης -μη οργάνωσης- που δεν ήταν αποτέλεσμα της δήθεν ανεπάρκειας των κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης. Αλλά αντίθετα, αποτελούσε πολιτική επιλογή.  Καθώς το οργανωτικό και διοικητικό χάος ήταν τελικά μια τεχνολογία εξουσίας. Ήταν η προϋπόθεση για την αναπαραγωγή σχέσεων εξάρτησης των πολιτών από το πολιτικό προσωπικό και για τη δημιουργία, τη συντήρηση και τη συγκάλυψη εστιών διαφθοράς από τη βάση μέχρι τις κορυφές του διοικητικού μηχανισμού.

Από την άλλη, όμως, η μνημονιακή συνθήκη έθεσε και νέα ερωτήματα. Έφερε στο προσκήνιο με ένταση, λαϊκά αιτήματα για την υπεράσπιση της ίδιας της δημοκρατίας. Και τέλος,  μας υπενθύμισε πόσο απροστάτευτη μπορεί να είναι η πολιτεία και ο κοινοβουλευτισμός από την ενίσχυση υπερεθνικών, κρατικών και ιδιωτικών μηχανισμών που κινούνται έξω από το πλαίσιο του λαϊκού ελέγχου. 

Σε αυτή τη νέα ιστορική φάση όπου η χώρα έχει εξέλθει οριστικά από τα μνημόνια και την επιτροπεία, η αναθεώρηση του Συντάγματος  μπορεί να συμβάλει καθοριστικά στην εμβάθυνση της δημοκρατίας, την προώθηση της ισότητας και της ισονομίας, την προστασία των κοινωνικών δικαιωμάτων και τον θεσμικό εκσυγχρονισμό.

Πολλοί είναι αυτοί που λένε ότι η Συνταγματική Αναθεώρηση δεν ενδιαφέρει την κοινωνία στη παρούσα φάση. Κι όμως η κοινωνία αναγνωρίζει την ευθύνη όσων κυβέρνησαν μέχρι σήμερα για την απαξίωση των θεσμών αντιπροσώπευσης, τη διάρρηξη της εμπιστοσύνης των πολιτών στην ίδια τη Δημοκρατία.

Με τις προτάσεις μας επιχειρούμε να διορθώσουμε διαπιστωμένες στρεβλώσεις του Συνταγματικού χάρτη της χώρας.

Πιο αναλυτικά, με το άρθρο 54 του Συντάγματος επιδιώκουμε να διασφαλίσουμε την αρχή της ισοτιμίας της ψήφου και την αναλογική εκπροσώπηση των πολιτικών δυνάμεων, ώστε το Κοινοβούλιο να αντανακλά τους πραγματικούς πολιτικούς και ιδεολογικούς συσχετισμούς.

Ανοίγει έτσι ο δρόμος για κυβερνήσεις συνεργασίας και ανάδειξης του αμοιβαίου έλεγχου των κυβερνητικών εταίρων στη βάση προγραμματικών συμφωνιών ως θεσμική και δημοκρατική εγγύηση. Προτείνουμε έτσι την εφαρμογή αναλογικού εκλογικού συστήματος στις βουλευτικές εκλογές καθώς και την προσθήκη ερμηνευτικής δήλωσης, με την οποία διευκρινίζεται ότι αναλογικό θεωρείται ένα εκλογικό σύστημα, εφόσον το τελικό ποσοστό κατανομής των βουλευτικών εδρών δεν αποκλίνει περισσότερο από δέκα τοις εκατό από το αντίστοιχο ποσοστό ψήφων που έλαβε κάθε συνδυασμός στο σύνολο της Επικράτειας.

Σημαντικό σημείο της πρότασής μας αποτελεί η προσθήκη μιας νέας διάταξης στο άρθρο 56 που αποσκοπεί στην αποτροπή επαγγελματοποίησης της πολιτικής και την ανανέωση της εθνικής αντιπροσωπείας, δίνοντας ένα ισχυρό μήνυμα ενάντια στην κυριαρχία των πολιτικών «τζακιών».

Η ισχυρή παρουσία πολιτικών δυναστειών στον ελληνικό δημόσιο βίο συνέβαλε στη διαμόρφωση συστήματος πελατειακών σχέσεων. Προτείνουμε λοιπόν προσωρινό κώλυμα εκλογιμότητας, για τις αμέσως επόμενες βουλευτικές εκλογές, όσων έχουν διατελέσει βουλευτές σε τρεις διαδοχικές βουλευτικές περιόδους, στις οποίες δεν θα συνυπολογίζονται βουλευτικές περίοδοι με διάρκεια μικρότερη των 2/3 της πλήρους διάρκειας της βουλευτικής περιόδου.

Μας προκαλεί εντύπωση η πρόταση της ΝΔ για το άρθρο 79 και το χρυσό δημοσιονομικό κανόνα. Προτείνουν την εισαγωγή στο Σύνταγμα ρυθμίσεων που θα δεσμεύουν τον προϋπολογισμό της χώρας να είναι ισοσκελισμένος. Ο δημοσιονομικός αυτός κανόνας είναι ξεκάθαρα μια νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική που επιβάλλει ισόβια λιτότητα στον ελληνικό λαό.

Με την πρόταση αυτή θεσμοθετείται ένα εσωτερικό και μόνιμο ΔΝΤ που θέτει ισχυρότατες δεσμεύσεις στην άσκηση πολιτικής για τον δημοκρατικά εκλεγμένο νομοθέτη και καθιστά συνταγματικά επιτρεπτό κάθε περιορισμό των κοινωνικών δικαιωμάτων που περιέχουν παροχές και για τον λόγο αυτό μας βρίσκει κάθετα αντίθετους.

Η ύπαρξη ενός συνταγματικού κανόνα δημοσιονομικής πειθαρχίας θα λειτουργήσει ως μία γενική ρήτρα που θα θέτει όρια σε κάθε είδους παροχή του κράτους προς τους πολίτες και θα περικόπτει κάθε δαπάνη που αφορά σε μισθούς και συντάξεις, εφόσον διαφαίνεται ανατροπή του ισοζυγίου εσόδων-εξόδων. Πρόκειται δηλαδή για έναν κόφτη, που θέλει η ΝΔ να εισαχθεί στο Σύνταγμα της χώρας.

Γι’ αυτό τον λόγο ένας συνταγματικός κανόνας περί ισοσκελισμένου προϋπολογισμού παραβιάζει τη δημοκρατική αρχή και το αναφαίρετο συστατικό της, τον πολιτικό πλουραλισμό, ως την κατευθυντήρια αρχή ενός συνταγματικού κράτους, και περιορίζει υπερβολικά τους πολιτικούς ελιγμούς σε ζητήματα δημοσίων οικονομικών και οικονομικής πολιτικής, εγγράφοντας στο Σύνταγμα νεοφιλελεύθερες οικονομικές πολιτικές επιλογές.

Προφανώς και αποτελεί σημαντικό κομμάτι η τήρηση των δημοσιονομικών κανόνων, ειδικά μετά την σκληρή λιτότητα τα τελευταία 8 χρόνια, αλλά το Σύνταγμα δεν είναι ο κατάλληλος νομικός «τόπος» για έναν κανόνα που επιβάλλει ισοσκελισμένους ή πλεονασματικούς προϋπολογισμούς.

Με την τροποποίηση του άρθρο 74 προτείνουμε την συνταγματική καθιέρωση του θεσμού της λαϊκής νομοθετικής πρωτοβουλίας. Δηλαδή να αναγνωριστεί η δυνατότητα σε εκατό χιλιάδες πολίτες που έχουν το εκλογικό δικαίωμα να υποβάλλουν προτάσεις νόμου, οι οποίες θα εισάγονται υποχρεωτικά στη Βουλή για συζήτηση, επεξεργασία και ψήφιση.

Η λαϊκή συμμετοχή στην άσκησης της νομοθετικής λειτουργίας δεν προτείνεται ως εναλλακτική της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, αλλά -συμπληρωματικά προς αυτή- ως εργαλείο με σκοπό την ενίσχυση της διαδικαστικής νομιμοποίησης της εξουσίας και την άμβλυνση των δομικών ελλειμμάτων του αντιπροσωπευτικού συστήματος.

Οι προτάσεις μας για την συνταγματική αναθεώρηση συνιστούν θεσμικό αντίβαρο για την επούλωση των πληγών που άφησαν πίσω τους τα μνημόνια και οι ακραία νεοφιλελεύθερες πολιτικές της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ.

Είναι ευθύνη όλων των πολιτικών δυνάμεων του δημοκρατικού φάσματος να μη χαθεί η ιστορική ευκαιρία για μια δημοκρατική και προοδευτική αναθεώρηση. Να μην χάσουμε την ευκαιρία να αφουγκραστούμε τις ανησυχίες και τη βούληση του ελληνικού λαού.

Η Κυβέρνηση στη μεταμνημονιακή περίοδο έχει μπροστά της τον δύσκολο στόχο της κοινωνικής και οικονομικής ανάκαμψης, με προοδευτικές μεταρρυθμιστικές τομές. Η ενίσχυση και η στήριξη των αδύναμων και των μικρομεσαίων θα πρέπει να κινηθούν παράλληλα με τις ριζοσπαστικές δημοκρατικές θεσμικές τομές.

Η συνταγματική αναθεώρηση, όπως έχει διακηρύξει ο πρωθυπουργός, έχει μεταξύ άλλων στο επίκεντρο τη θωράκιση της Πολιτείας απέναντι σε αυτά τα φαινόμενα που οδήγησαν στη χρεοκοπία και την απαξίωση του πολιτικού συστήματος. Η κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών και οι αλλαγές στο καθεστώς της βουλευτικής ασυλίας έρχονται ως ώριμο τέκνο της ιστορικής συγκυρίας αλλά και ως λαϊκή απαίτηση για δικαιοσύνη και ισονομία.

* Ο Βασίλης Τσίρκας είναι βουλευτής Άρτας του ΣΥΡΙΖΑ.

** Το κείμενο βασίζεται στην ομιλία που πραγματοποίησε ο Βασίλης Τσίρκας στην Επιτροπή Συνταγματικής Αναθεώρησης της Βουλής στις 20/12/2018.

Κυριακή, 06 Ιανουαρίου 2019 11:59

Τι είναι αναπηρία;

    Από εποχή σε εποχή και από κοινωνία σε κοινωνία ο όρος αναπηρία έχει προσεγγιστεί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, σε μια προσπάθεια να συμπεριλάβει τα νέα δεδομένα σχετικά με την αναπηρία, την προσδιορίζει μέσα από τους παρακάτω τρεις παράγοντες:

Μερική ή ολική έκπτωση στις σωματικές λειτουργίες (δυσκολίες κίνησης, χρόνιες παθήσεις κ.α.).

Μείωση της λειτουργικότητας σε καθημερινές δραστηριότητες (αυτοεξυπηρέτηση, εργασία κ.α.).

Περιορισμός συμμετοχής σε κοινωνικές δραστηριότητες (ψυχαγωγία, επικοινωνία κ.α.).

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, το 13 – 14% του πληθυσμού εμφανίζει κάποιο βαθμό αναπηρίας, επίκτητο ή εκ γενετής. Σε αυτό το ποσοστό εντάσσονται με:

Κινητική αναπηρία (εγκεφαλική παράλυση, τετραπληγία κ.α.).

Αισθητηριακή αναπηρία (απώλεια ακοής ή όρασης).

Ψυχική αναπηρία (σχιζοφρένεια, μανιοκατάθλιψη κ.α.).

Νοητική αναπηρία (νοητική στέρηση, σύνδρομο Down κ.α.).

Άλλες αναπηρίες (σε αυτή την κατηγορία εντάσσονται πολλαπλές αναπηρίες, διαταραχές λόγου, διαταραχές μάθησης, χρόνιες ή ανίατες παθήσεις).

Ένταξη ορίζεται η αμοιβαία διαδικασία αλληλοαποδοχής, με την ευθύνη να μοιράζεται ισότιμα στο άτομο και την κοινωνία. Πρόκειται για μια στάση ζωής που υπαγορεύει την αποδοχή κάθε ατόμου εκ μέρους μιας ομάδας με απόλυτο σεβασμό στη μοναδικότητά του. Μιλώντας για ένταξη ατόμων με αναπηρία σημαίνει ότι τηρείται η επικυρωμένη από τη χώρα μας Σύμβαση του ΟΗΕ (2007) για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία (ΑμεΑ). Συγκεκριμένα:

Προσβασιμότητα (άρθρο 9): μέτρα που διασφαλίζουν την ισότιμη πρόσβαση στο φυσικό περιβάλλον, τα Μ.Μ.Μ., τις εγκαταστάσεις κ.λ.π.

Ελευθερία της έκφρασης, της γνώμης και της πρόσβασης στην πληροφορία (άρθρο 21): μέτρα που διασφαλίζουν το δικαίωμα ίσης έκφρασης, πρόσβασης και μετάδοσης ιδεών ή πληροφοριών.

Εργασία και απασχόληση (άρθρο 27): προαγωγή ευκαιριών απασχόλησης και εξέλιξης καθώς και μέτρα υποστήριξης στην εύρεση εργασίας.

Ευαισθητοποίηση (άρθρο 8): μέτρα για την αύξηση της ευαισθητοποίησης σε ολόκληρη την κοινωνία, τον σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και την αναγνώριση των δυνατοτήτων ατόμων με αναπηρία.

Ανεξάρτητη διαβίωση (άρθρο 19): μέτρα υποστήριξης της όσο το δυνατόν πιο αυτόνομης διαβίωσης.

Δικαίωμα στη ζωή (άρθρο 10): πρόκειται για το εγγενές δικαίωμα όλων στη ζωή και τη λήψη μέτρων ώστε να διασφαλιστεί η απόλαυσή της σε ίση βάση.

  Ένας άνθρωπος με αναπηρία έχει να διαχειριστεί αρκετές δυσκολίες. Σωματικές, συναισθηματικές, κοινωνικές, διανοητικές. Η ιστορία αποδεικνύει περιπτώσεις ανθρώπων με αναπηρία που το έργο τους έχει καθορίσει την ανθρωπότητα. Ο Μπετόβεν είχε κώφωση, ο Μονέ ήταν τυφλός, ο Αινστάιν σύνδρομο Asperger.

   Όταν μια κοινωνία εστιάζει στην ανεπάρκεια κάθε μέλους της και όχι στο ταλέντο ή την ιδιαίτερη δεξιότητά του ποιος έχει την αναπηρία; Το άτομο ή η κοινωνία;

Δημήτριος Λ. Χαλάστρας

Πρόεδρος Πανελλήνιου Συνδέσμου Στρατιωτικών Ειδικής Κατάστασης (ΠΑ.ΣΥ.Σ.Ε.Κ.)

Γενικός Διευθυντής Υγείας και Υγειονομικών Υπηρεσιών του Ομίλου για την UNESCO Πειραιώς και Νήσων

Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2018 11:13

Μερικές σκέψεις για την Άρτα μας...

  Έχοντας μεγαλώσει, σπουδάσει, εργαστεί, και ζήσει είκοσι  οκτώ χρόνια στην Άρτα, αντιλαμβάνομαι σε βάθος τα χρόνια προβλήματα που γέννησε και διαρκώς αναπαράγει αυτή η νοσηρή νοοτροπία της ηττοπάθειας και της γκρίνιας όλων μας.
  Αισθάνομαι όμως πως σήμερα, μαζί με την πλειοψηφία των συμπολιτών μου, έχουμε κουραστεί να ακούμε πως για όλα φταίνε οι άλλοι, οι εκάστοτε κυβερνήσεις και τα κέντρα αποφάσεων. Όχι πως δεν έχουν το δικό τους μεγάλο μερίδιο ευθύνης. Αλλά δεν μιλώ για αυτό. Αναφέρομαι στο τι κάνουμε εμείς ως νέοι.Προσωπικά δεν συμβιβάστηκα ποτέ με αυτή τη νοοτροπία. Το τι κάνουν οι άλλοι  ασφαλώς και με απασχολεί αλλά δεν μπορεί και να με κρατά σε μια συνεχή ακινησία.Σκέφτομαι μόνο εκείνα που μπορούμε να κάνουμε εμείς για την Άρτα, για να είμαστε ευτυχισμένοι στην πόλη μας στις γειτονιές που ζούμε, εργαζόμαστε, σπουδάζουμε, διασκεδάζουμε.
  Για αυτή την πόλη που έχει αρκετά καλά, όμως πολλές φορές μοιάζει να μην έχει τίποτα. Που έχει αυτή την πολιτιστική κληρονομιά, με τα βυζαντινά μνημεία και τις βυζαντινές εκκλησίες αλλά δεν την αναδεικνύει με κάθε τρόπο που θα μπορούσε καλύτερα.
  Μόλις πρότεινος έγινε η μεγάλη προσπάθεια  να ξεμπλοκάρει το έργο για την οριοθέτηση της κύτης του Αράχθου επιτυχώς, γνωρίζοντας όλοι μας πως σε οποιαδήποτε πόλη περνάει ποτάμι από μέσα έχοντας οριοθετηθεί η κύτη του,μόνο καλό μπορεί να δώσει στην τοπική οικονομία με την σωστή εκμετάλλευσή του,προσελκύοντας τουρισμό.
  Δεν με ενδιαφέρει λοιπόν και δεν περιμένω από τους άλλους να μας πουν πως θα γίνει καλύτερη η ζωή μας , γιατί πολύ απλά πιστεύω ότι όλα είναι και  στο δικό μας χέρι. Στο χέρι μας είναι, να αναδείξουμε την ´Αρτα ως ένα δωδεκάμηνο τουριστικό βυζαντινό προορισμό που μπορεί να καλύψει τις ανάγκες κάθε επισκέπτη, παρέχοντας εξαιρετικές υπηρεσίες αξιοποιώντας βέβαια όλες τις εγκαταστάσεις που έχουμε είτε από τη δημόσια περιουσία, είτε από ιδιωτικές πρωτοβουλίες για δημιουργία κλινών.
  Να αναδείξουμε ακόμη περισσότερο τις εναλλακτικές μορφές τουρισμού: Τον Ιστορικό και θρησκευτικό τουρισμό, με τη συντήρηση και προβολή ιστορικών τόπων και μνημείων, όπως η Αρχαία Αμβρακία με τα αρχαία τείχη της που μπορεί να γίνει ισχυρός πόλος έλξης, ξεκινώντας από το ιστορικό γεφύρι, ακόμη περισσότερο. Να ενισχύσουμε τα ιαματικά Λουτρά στο Χανόπουλο, καθώς και στον Άγιο Γεώργιο στο Γλυκόριζο όπου δεν υπάρχουν υποδομές, αλλά μπορούμε να βάλουμε τις βάσεις.
Να βοηθήσουμε όλοι στην επίλυση του κυκλοφοριακού ξεκινώντας από το αυτονόητο του να μην παρκάρουμε στις θέσεις ΑΜΕΑ αλλά και να μη κλείνουμε τις εισόδους-εξόδους των πεζοδρομίων για τα ΑΜΕΑ,αλλά και να στηρίξουμε  όλοι μας την πρόταση για τη δημιουργία ενός πάρκινγκ απέναντι από την Παρηγορήτισσα, μέχρι τότε όμως να μάθουμε να μη θέλουμε να παρκάρουμε δίπλα από εκεί που πίνουμε τον καφέ μας ή δίπλα από εκεί που θέλουμε να κάνουμε τη δουλειά μας.Παράλληλα, να διατηρούμε καθαρή την ´Αρτα  και να μην πετάμε παντού και ανεξέλεγκτα τα σκουπίδια μας. Να δημιουργήσουμε ένα σύγχρονο, ολοκληρωμένο σύστημα συγκομιδής και διαχείρισης απορριμμάτων, όπως γίνεται σε κάθε ανεπτυγμένη πόλη στην Ευρώπη και τον κόσμο αλλά και να μη πετάμε τα σκουπίδια μας στους κάδους ανακύκλωσης και τα σκουπίδια που είναι για ανακύκλωση στους κάδους απορριμμάτων.
  Να φωτίσουμε τα ιστορικά κτίρια, τα μνημεία μας, τα πάρκα και τις παιδικές χαρές. Να γίνει η πόλη πιο φιλική για όλους και φυσικά για τα Άτομα με Ειδικές Ανάγκες,που κατά τη γνώμη μου είναι πως είναι άτομα με ειδικές ικανότητες.
Στο χέρι μας είναι, να διατηρήσουμε τις δημόσιες αθλητικές υποδομές, ανοιχτές στους νέους, για να μπορούν να τρέξουν, να παίξουν, να αθληθούν.Και παράλληλά, να αξιοποιήσουμε πόρους και ευρωπαϊκά προγράμματα για να βελτιώσουμε τις γειτονιές, τα δημόσια κτίρια, αλλά την στήριξη προτάσεων για βελτίωση των αθλητικών εγκαταστάσεων σε πιο σύγχρονες (πχ: κολυμβητήριο), ένα στολίδι της πόλης που τους χειμερινούς μήνες παραμένει κλειστό,κόβοντας τα φτερά πολλών νέων παιδιών να αναδειχθούν αθλητικά.
  Στο χέρι μας είναι, να ενισχύσουμε τις εξαγωγές προϊόντων μας (πορτοκάλι,ελιές,μανταρίνι,ακτινίδιο),προϊόντα του κάμπου μας.
  Στο χέρι μας είναι, να συνδέσουμε την έρευνα και τη γνώση που παράγει το ΤΕΙ μας- Με την νέα ονομασία Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων με παραρτήματα στην Άρτα,με τον ιδιωτικό τομέα και την αγορά. Στο χέρι μας είναι να στηρίξουμε το Ξενία μας που τόσα χρόνια μαραζώνει και είναι κλειστό, αξιοποιώντας την πρόταση της Δημοτικής Αρχής από το Πρόγραμμα ΕΣΠΑ.
Θυμάμαι αμυδρά τα παιδικά μου χρόνια που πήγαινα με τους γονείς μου και επαίζα ενώ απολάμβαναν τον καφέ τους.Σίγουρα σε πρώτη φάση η σκέψη όλων μας είναι η επαναλειτουργία του όπως πριν,αλλά σε μια δύσκολη χρονική περίοδο για τη χώρα μας, που κάποιοι άλλοι αποφασίζουν χωρίς να βλέπουν το καλό της πόλης σε κυβερνητικό επίπεδο πρέπει με κάθε τρόπο το Ξενία να λειτουργήσει,αφήνοντας τις περγαμηνές για αλλαγή των σχεδίων μελλοντικά.

  Και αναρωτιέται εύλογα κάποιος: «Τόσο εύκολα είναι αυτά;»
Η απάντηση είναι ξεκάθαρη και απαντώ πρώτος εγώ:
Σίγουρα δεν είναι εύκολα! Εξαρτάται όμως αποκλειστικά από ΕΜΑΣ. Από τους επενδυτές, από τους επιχειρηματίες και τους μαγαζάτορες. Από τους δημόσιους και ιδιωτικούς υπαλλήλους. Από τους επαγγελματίες, τους ηλεκτρολόγους, τους δικηγόρους, τους ιατρούς, τους ταξιτζήδες, τους φοιτητές.Από τους πολιτικούς και τους ανθρώπους που βγαίνουν μπροστά για να δώσουν και όχι για να κερδίσουν. Από όλους τους φορείς και τους θεσμούς της πόλης.Αρκεί να συνειδητοποιήσουμε ότι εμείς έχουμε τη δύναμη. Αρκεί να βάλουμε πρώτα και πάνω απ’ όλα την αγάπη μας για την πόλη μας. Να αφήσουμε πίσω τη μιζέρια, τις ίντριγκες, τους τσακωμούς, την αδιαφορία. Να αφήσουμε πίσω μας τους διαχωρισμούς Δεξιοί και Αριστεροί.

  Καραμπίνας Σ. Αντώνιος
-Πρόεδρος Ο.Ν.ΝΕ.Δ Άρτας
-Πτυχιούχος, Τεχνολογίας Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών, Τ.Ε.Ι Ηπείρου
-Μεταπτυχιακός φοιτητής, Μηχανικών Η/Υ και Δικτύων, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

|

Με αφορμή το νέο του βιβλίο, ο ομότιμος καθηγητής του Πάντειου Πανεπιστημίου, βρέθηκε στο στούντιο του News 24/7 στους 88,6.

 

 

 

Στο στούντιο του News 24/7 στους 88,6 και στην εκπομπή "Σκληρό ροκ επί 2", με τον Σεραφείμ Κοτρώτσο και την Έλλη Τριανταφύλλου, βρέθηκε ο ομότιμος καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου, άριστος γνώστης του ασφαλιστικού και πρώην επιστημονικός διευθυν δ/ντης ΙΝΕ ΓΣΕΕ, Σάββας Ρομπόλης, με αφορμή το νέο του βιβλίο "Η Οδύσσεια της Ελληνικής Οικονομίας".

Ο κύριος Ρομπόλης αναφέρθηκε στην περικοπή των συντάξεων, για την οποία τόνισε: "Αποδείξαμε (μέσω του βιβλίου) ότι οι ισχυρισμοί του ΔΝΤ δεν ήταν σωστοί αφού δεν υπονομεύεται ούτε η ανάπτυξη ούτε η βιωσιμότητα του ασφαλιστικού" και πρόσθεσε πως από το 2010 έχουν γίνει 27 περικοπές στις συντάξεις με τους συνταξιούχους να έχουν χάσει συνολικά 63 δις. Σημείωσε ότι με το PSI του 2012, τα ταμεία έχασαν 12,5 δις.

Ο ομότιμος καθηγητής εξήγησε ότι η 8ετία της κρίσης επηρέασε και το δημογραφικό, και συγκεκριμένα τόνισε πως το 2009 αντιστοιχούσε 1,5 παιδιά ανά γυναίκα σε αναπαραγωγική ηλικία και σήμερα 1,3. Οι γεννήσεις είναι λιγότερες από τους θανάτους και με βάση τη μελέτη το 2070 η χώρα θα έχει 7,7 εκατομμύρια κατοίκους: 2,5 εκατομμύρια συνταξιούχους, 2,5 εκατομμύρια ενεργό πληθυσμό και 2,7 εκατομμύρια παιδιά έως 14 ετών.

                                       του Γιαννάκη Λ. Ομήρου

                       Τέως Προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων

Αναμφίβολα το κεφάλαιο της ασφάλειας και των εγγυήσεων είναι από τα πιο κρίσιμα στη λύση του Κυπριακού. Είναι κοινή η θέση όλων στην Ελληνοκυπριακή πλευρά,  ότι τυχόν συνέχιση καθεστώτος εγγυήσεων και επεμβατικών δικαιωμάτων τρίτων, θα ισοδυναμεί με υποβάθμιση της Κύπρου σε κράτος ήσσονος κυριαρχίας και κράτος υπό κηδεμονίαν.

Η εμμονή της Τουρκίας αποδεικνύει τις πραγματικές διαθέσεις και προθέσεις της και καταδεικνύει ότι αδιαπραγμάτευτα θα  πρέπει στην όποια λύση του Κυπριακού να αποτραπεί η ύπαρξη εγγυήσεων.

Άλλωστε μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο θεσμός των Συνθηκών Εγγυήσεως μέσω των οποίων ένα ή περισσότερα κράτη εγγυώνται το εδαφικό ή νομικό καθεστώς ενός τρίτου κράτους έχει εφαρμοσθεί μία μόνο φορά, στην περίπτωση της Κύπρου με τη Συνθήκη Εγγυήσεως του 1960. Και τούτο απεδείχθη καταστροφικό.

Η εξέλιξη του Διεθνούς Δικαίου και της ισότητας μεταξύ κρατών έθεσε στο περιθώριο της ιστορίας τέτοιες ρυθμίσεις υπονομευτικές της κυριαρχίας τους. Το νομικό σχήμα όπου συγκεκριμένα κράτη αναλάμβαναν το ρόλο των εγγυητριών δυνάμεων έχει περιέλθει σε απόλυτη αχρησία από τη δεκαετία του 1960 και σε ουσιαστική αχρησία  από το 1945. Το ρόλο της παροχής εγγυήσεων έχει αναλάβει κάποιες φορές ο ΟΗΕ.

Τυχόν αποδοχή εγγυητριών δυνάμεων και εγγυητικών και επεμβατικών δικαιωμάτων σε μια λύση  του Κυπριακού θα συνιστούσε εξ υπαρχής νάρκη στα θεμέλια του Κράτους και συνταγή καταστροφής του.

Ο αναχρονιστικός θεσμός των εγγυήσεων πρέπει οριστικά να τεθεί στο περιθώριο της ιστορίας. Εγγύηση είναι η συμμετοχή της Κύπρου στον ΟΗΕ, όπως συμβαίνει με όλα τα κράτη του κόσμου και οι αρχές του Διεθνούς Δικαίου και οι συναφείς διεθνείς συμβάσεις.

Εξ άλλου η ευρωπαϊκή ενσωμάτωση της Κύπρου είναι μια ισχυρή εγγύηση για μια Κύπρο ασφαλή και ειρηνική.

Και ενώ αυτές οι απόψεις και θέσεις στο θέμα της ασφάλειας του Κυπριακού κράτους, στα πλαίσια μιας προσδοκώμενης  λύσης του Κυπριακού, φαινόταν να είναι κοινές και ομόφωνες, προέκυψε ως «κεραυνός εν αιθρία» στο δημόσιο διάλογο, θέμα εγγυήσεων του ΝΑΤΟ. Μια άποψη, ιδέα ή πρόταση που αναιρεί τη θέση ότι θα πρέπει να αποκλειστεί με οποιοδήποτε τρόπο η κηδεμόνευση της Κύπρου από οποιοδήποτε κράτος ή ομάδα κρατών.

Η πρώτη  απορία είναι κατά πόσον το ΝΑΤΟ αναλαμβάνει αυτού του είδους αποστολές. Να εγγυάται δηλαδή των ανεξαρτησία, κυριαρχία και εδαφική ακεραιότητα τρίτων χωρών. Εκτός αν οι θιασώτες αυτής της άποψης εννοούν και την ένταξη της Κύπρου στη Βορειοατλαντική Συμμαχία. Κάτι που δεν ετέθη ως εισήγηση, πρόταση ή θέση. Αλλά και αν υποτεθεί ότι η Κύπρος καταστεί μέλος του ΝΑΤΟ, ποια είναι η εμπειρία στην παροχή ασφάλειας στα κράτη μέλη. Μήπως το ΝΑΤΟ  παρέσχε ασφάλεια στην Ελλάδα στην κρίση των Ιμίων; Μήπως το ΝΑΤΟ αντιδρά στις συνεχείς απειλές της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδα με την αμφισβήτηση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων στο Αιγαίο;

Στην περίπτωση της Κύπρου  η ιστορία είναι εξόχως διδακτική και αποτρεπτική καν οποιασδήποτε σκέψης, για υπαγωγή της σε εγγυήσεις του ΝΑΤΟ. Ιδού αμάχητον τεκμήριον της Ιστορίας.

Στην προ του πραξικοπήματος περίοδο, είχαμε τον εκκλησιαστικό εκβιασμό με συντονιστή τον περιβόητο Παναγιωτάκο, τα τελεσίγραφα Παπαδοπούλου για να μετατραπεί η Κυπριακή Κυβέρνηση σε υποεπιτροπή της Χούντας – παραμάγαζο το ονόμαζε ο θεωρητικός της δικτατορίας Κωνσταντόπουλος- και  να αποδεχθούμε τις τουρκικές προτάσεις για διαχωρισμό.

Την ίδια περίοδο το ΝΑΤΟ αφήνει εντελώς τα προσχήματα και συντονίζει την αντιμακαριακή – αντικυπριακή εκστρατεία.  Έτσι ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Tζόσεφ Λουνς σε συνέντευξη του προς το BBC έλεγε τον Ιούλιο του 1972 για το Μακάριο, μεταξύ άλλων:

« Και ο Αρχιεπίσκοπος, βέβαια που ερωτοτροπούσε με τη Μόσχα, δεν είναι θάλεγα πολύ ισχυρό στοιχείο σταθερότητας. Ίσως να ακολουθεί επικίνδυνη πολιτική, αλλά υπάρχουν ισχυρές δυνάμεις στο νησί, όπως π.χ. οι τρεις Μητροπολίτες, που τον κάλεσαν δύο φορές να παραιτηθεί και να ενασχοληθεί με τα εκκλησιαστικά του καθήκοντα, προετοιμαζόμενος για ένα πολύ καλύτερο μέλλον.»

Η ενεργός στήριξη και συμμετοχή του ΝΑΤΟ στο επακολουθήσαν δίδυμο έγκλημα του 1974 είναι απολύτως τεκμηριωμένη από απόρρητα έγγραφα και αδιάσειστες μαρτυρίες που είδαν το φως της δημοσιότητας.

Είναι δυνατόν κάποιοι, υπό το φως αυτών των συντριπτικών τεκμηρίων της ιστορίας, να διανοούνται σήμερα «εγγυήσεις» του ΝΑΤΟ με το αφελές επιχείρημα ότι βρισκόμαστε σήμερα στην μετά τον ψυχρό πόλεμο εποχή;

Αναγκαία η υπενθύμιση της σοφής ρήσης: «Όσοι δεν διδάσκονται από την ιστορία είναι καταδικασμένοι να την ξαναζήσουν».

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, με σημαντικές τουριστικές εκθέσεις να διαδέχονται η μια την άλλη, μεγαλώνει η συζήτηση για το πώς μπορεί τελικά να ευδοκιμήσει ένα μοντέλο τουρισμού για την ηπειρωτική Ελλάδα, το κομμάτι της χώρας μας δηλαδή που δεν στηρίζεται σε κάποιο νησί για την τουριστική του ανάπτυξη. Αυτό που πρέπει να απαντήσουμε ξεκάθαρα είναι το εάν μια περιοχή της ηπειρωτικής Ελλάδας, όπως είναι η Άρτα, αλλά και πολλές ακόμη, μπορούν να στηριχθούν στην τουριστική ανάπτυξη. Και ως εκ τούτου, προκύπτει το ερώτημα γιατί κάποιος να επενδύσει στον τουρισμό σε μια τέτοια περιοχή; 

Οι Δήμοι και οι τουριστικές επιχειρήσεις είναι οι πρωταγωνιστές. Πρώτα και κύρια, είναι πλέον διαφορετικός ο τρόπος λειτουργίας των Δήμων, καθώς έχουν στα χέρια τους περισσότερα πλέον εργαλεία προώθησης του τουρισμού, υπάρχει εξειδικευμένο προσωπικό, αλλά και η διάθεση να επενδυθούν περισσότεροι πόροι –όχι αποκλειστικά οικονομικοί-. Προφανώς η καλή διάθεση των Δήμων δεν αρκεί. Οι επαγγελματίες του τουρισμού είναι εκείνοι που πρέπει να μετουσιώσουν τις κινήσεις του κάθε Δήμου σε οικονομικό αποτέλεσμα. 

Το σημαντικότερο βήμα για να μπορέσει μια περιοχή να γνωρίσει τουριστική ανάπτυξη είναι να μην ευελπιστεί σε… ορδές επισκεπτών, κάνοντας γενικές κινήσεις. Όσο πιο καλά στοχεύσεις, τόσο καλύτερο αποτέλεσμα θα πάρεις. Έτσι, η στόχευση είναι αυτή που φέρνει τον κόσμο, αλλά και αυτή που, εάν δεν υπάρχει, τον διώχνει. Όπως έχω τονίσει σε πολλές συζητήσεις, η Άρτα δεν μπορεί να ανταγωνιστεί για παράδειγμα τη γειτονική Λευκάδα, αλλά μπορεί να προσφέρει πολλά περισσότερα σε έναν επισκέπτη που ζητά συγκεκριμένα πράγματα, όπως π.χ. εναλλακτικό τουρισμό ή θρησκευτικό. Με μια προϋπόθεση: ότι ο κάθε επισκέπτης γνωρίζει τι μπορεί να βρει στην Άρτα και σε ποιες τιμές. 

Βρισκόμαστε σε μια παρατεταμένη άνθηση του τουρισμού στην Ελλάδα. Αν δει όμως κάποιος τα επί μέρους στοιχεία για τις προτιμήσεις του κόσμου, θα αντιληφθεί ότι η ηπειρωτική Ελλάδα για να μπορέσει να έχει μέλλον τουριστικά και για να μην καταστούν οι πόλεις απλώς ένα πέρασμα προς έναν κοσμοπολίτικο προορισμό, πρέπει να προσφέρει (ο σωστός όρος είναι: να πουλήσει) στον επισκέπτη ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της. Μια ιστορία, που θα συναρπάσει τον επισκέπτη και θα τον προσελκύσει.

Τώρα, εάν θα τον κρατήσει είναι ένα άλλο θέμα και εδώ είναι που μπαίνει στην εξίσωση η παρουσία των επαγγελματιών του χώρου.

Αυτό που θα μπορούσε, όμως, κάθε περιοχή να κάνει είναι πέρα από την ανάδειξη των συγκριτικών της πλεονεκτημάτων (για παράδειγμα η Άρτα διαθέτει πλήθος Βυζαντινών Μνημείων, ενώ συνδυάζει βουνό και θάλασσα με εναλλακτικό τουρισμό) είναι η δημιουργία ενός χάρτη επιχειρηματικότητας για τον τουρισμό. Πόσες επιχειρήσεις χρειαζόμαστε βάσει του τουριστικού μοντέλου που θέλουμε να αναπτύξουμε; Τι είδους επιχειρήσεις; Και το βασικότερο, μπορούν οι επιχειρήσεις αυτές να στηρίξουν το μοντέλο τουριστικής ανάπτυξης που έχει ανάγκη ο τόπος; Γιατί σε καμία περίπτωση δεν ωφελεί την τουριστική ανάπτυξη η ύπαρξη υπερπολλαπλάσιων π.χ. καφετεριών όταν δεν υπάρχουν ξενοδοχεία ή εστιατόρια και το αντίστροφο. 

Φέρνω και πάλι σαν παράδειγμα την Άρτα, καθώς τα τελευταία χρόνια έχουμε κάνει μια πολύ σημαντική και στοχευμένη προσπάθεια στο κομμάτι αυτό, η οποία σιγά-σιγά αρχίζει και αποδίδει. Εκτός από την εκπόνηση ενός σχεδίου τουριστικής προβολής που έχουμε κάνει, το οποίο μας δείχνει ποιο είδος τουρισμού μπορεί να… ευδοκιμήσει στην περιοχή μας, έχουμε δώσει βαρύτητα στην ανάπτυξη μιας κουλτούρας του τουρισμού που θέλουμε. 

Έτσι, σε συνεργασία με φορείς της περιοχής δημιουργούμε την «Πολιτιστική Διαδρομή» που συνδέει όλα τα μνημεία μας που βρίσκονται στο κέντρο της πόλης, αναπτύσσοντας παράλληλα ένα δίκτυο ποδηλατοδρόμων γύρω από τα μνημεία αυτά, αλλά και μια ιστορία για κάθε ένα από αυτά. Δίνουμε βαρύτητα στην προώθηση των τοπικών προϊόντων μας που γίνονται γνωστά (για παράδειγμα οι περισσότεροι ξέρουν, αλλά δεν έχουν γευτεί το πορτοκάλι Άρτας, το μανταρίνι  ακόμη και το ακτινίδιο, ενώ ακόμη λιγότεροι γνωρίζουν τα εξαίρετης ποιότητας αλιεύματα του Αμβρακικού). Προβάλλουμε την περιοχή μας, αλλά και τις επιχειρήσεις μας σε τουριστικούς πράκτορες όχι μόνο του εξωτερικού, αλλά και της ίδιας της χώρας μας, ώστε να ο κόσμος να μας γνωρίσει. Συνεχίζουμε και επενδύουμε στον τουρισμό και είμαι αισιόδοξος ότι με μεθοδική δουλειά και συνεργασία θα κερδίσουμε το στοίχημα της τουριστικής ανάπτυξης της περιοχής μας. Έχουμε καλές επιχειρήσεις και φορείς και είμαι σίγουρος, ότι ο τουρισμός μαζί με τον πρωτογενή τομέα αποτελούν ατμομηχανές της τοπικής μας οικονομίας. Μέχρι σήμερα, ως Δήμος έχουμε εκπονήσει συγκεκριμένες και στοχευμένες ενέργειες στο τουριστικό κομμάτι, όπως το Σχέδιο Τουριστικής Προβολής και ο φετινός διαγωνισμός για την ανάθεση υπηρεσιών τουριστικής προβολής που αγγίζει σχεδόν τα 120.000 ευρώ, ενώ έχουμε συμμετάσχει σε εκδηλώσεις τουριστικού ενδιαφέροντος με βάση θεματικά κριτήρια όπως ο θρησκευτικός και γαστρονομικός τουρισμός και έχουμε  δημιουργήσει θεματικά video και φυλλάδια για το Δήμο. Το επόμενο διάστημα σχεδιάζουμε την δημιουργία σύγχρονης ιστοσελίδας για το τουριστικό προϊόν της Άρτας, τη διοργάνωση και υποστήριξη ταξιδιών εξοικείωσης για δημοσιογράφους και τουριστικούς πράκτορες, τη διαφήμιση σε καίρια σημεία ανά την Ελλάδα (Μετρό Αθήνας, Αεροδρόμια κ.α.), την αδελφοποίηση με πόλεις για την ανάδειξη του θρησκευτικού τουρισμού και τη δημιουργία διαδρομής για τα βήματα του Μαξίμου Γραικού. Η προσπάθεια αυτή δεν είναι ενός, δύο ετών, αλλά συνεχίζεται και θα πρέπει να συνεχιστεί. Για αυτό και η μπαγκέτα του μαέστρου πρέπει να βρίσκεται στα χέρια των επαγγελματιών του χώρου κυρίως και στη συνέχεια των Δήμων. 

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ανάπτυξη του τουρισμού είναι ωφέλιμη για την χώρα, αλλά κατά πόσο είναι ωφέλιμη για κάθε πόλη ξεχωριστά είναι μια άλλη συζήτηση, εξίσου σημαντική. Για να μπορέσει μια περιοχή της ηπειρωτικής Ελλάδας να γνωρίσει την τουριστική άνθηση που της αντιστοιχεί και της αξίζει οφείλει να κάνει άμεσα κινήσεις στην τουριστική αγορά. Να δαπανήσει χρήμα, αλλά κυρίως να ανοίξει την πόρτα στους επαγγελματίες του χώρου. Σε κάθε άλλη περίπτωση, οι παραδοσιακές δυνάμεις του τουρισμού στη χώρα θα γίνουν ακόμη ισχυρότερες και σημαντικές περιοχές θα προσπαθούν να βρουν τι λάθος κάνουν και δεν… πλουτίζουν από τις «ορδές» των τουριστών που τους προσπερνούν.  

Χρήστος Τσιρογιάννης

Δήμαρχος Αρταίων

Δημοσιεύτηκε στο Insider.gr

Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2018 10:18

Ta ΜΟΕ να μην υποκαταστήσουν τη λύση

Γράφει ο
ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ Λ. ΟΜΗΡΟΥ*

 

Υπήρξε ορθή η θέση ότι τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης είναι ευπρόσδεκτα κα επωφελή.
Υπό την απαράβατη προϋπόθεση να μην διαστρέφουν την ουσία του Κυπριακού, που δεν είναι ασφαλώς μια δικοινοτική διαμάχη, αλλά πρόβλημα εισβολής και παράνομης στρατιωτικής κατοχής τμήματος μιας ανεξάρτητης χώρας.
Ταυτόχρονα, δεν πρέπει τα όποια μέτρα «βελτίωσης της καθημερινότητας» να οδηγούν σε υποκατάσταση της λύσης, που πρέπει να τερματίζει την κατοχή που είναι η πηγή της κακοδαιμονίας.
Άρα, θα ήταν αδιανόητο και άκρως επικίνδυνο, να συζητούνται και να υλοποιούνται οποιαδήποτε μέτρα εμπιστοσύνης, χωρίς να είναι κυρίαρχη και πρωτεύουσα η συζήτηση της ουσίας του Κυπριακού. Δηλαδή η συζήτηση των κεφαλαιωδών πτυχών, της αποχώρησης των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων και των εποίκων, της κατάργησης των αναχρονιστικών εγγυήσεων του 1960 και της επίτευξης συμφωνίας για τη μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας σε ένα ομοσπονδιακό κράτος με μια κυριαρχία, μια διεθνή νομική προσωπικότητα, μια ιθαγένεια, με ενότητα κράτους, θεσμών, λαού, χώρου και οικονομίας και με κατοχυρωμένα τα  ανθρώπινα δικαιώματα και τις θεμελιώδεις ελευθερίες.
Σε αυτή τη διαδικασία πρόταξης της ουσίας του Κυπριακού, που διασφαλίζει τον πραγματικό του χαρακτήρα, ως προβλήματος εισβολής και κατοχής, οφείλουμε να επιμένουμε διαχρονικά
Σε αντίθεση με την Τουρκία και την υποχείρια τουρκοκυπριακή ηγεσία, που επίσης διαχρονικά, επέμεναν ότι το Κυπριακό είναι θέμα «ομαλής συμβίωσης των δύο Κοινοτήτων που θα πρέπει να ζήσουν πλάι – πλάι ως καλοί γείτονες». Με αποδοχή των τετελεσμένων της τουρκικής εισβολής και κατοχής.
Ο Γ.Γ. του ΟΗΕ στην πρόσφατη του Έκθεση για το Κυπριακό, αποδίδει ιδιαίτερο βάρος και μέγιστη σημασία, κατά τρόπο εμφανώς δυσανάλογο με την πραγματική προτεραιότητα, που θα πρέπει να είναι η λύση.
Ο κίνδυνος είναι προφανής. Να υπάρξει αποδοχή της τουρκικής άποψης ότι το Κυπριακό είναι ζήτημα καλής γειτονίας των δύο κοινοτήτων. Με διαγραφή της κατοχής και της παραβίασης του διεθνούς δικαίου.
Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι ως εκ τούτου, αμείλικτα.
-    Αποδεχόμαστε ότι αυτό που προέχει είναι μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης;
-    Αποδεχόμαστε ότι αυτό που επείγει δεν είναι ο τερματισμός της κατοχής και η λύση, αλλά «μέτρα καλής γειτονίας»;
Η περιρρέουσα περί «αποκεντρωμένης, συνομοσπονδίας ακόμα και δύο κρατών» τείνει να ευνοεί τα ΜΟΕ ως προλείανση του εδάφους προς τέτοιες καταστροφικές λύσεις. Ουσιαστικά τα ΜΟΕ να υποκαταστήσουν τη λύση. Ή να προετοιμάσουν το έδαφος προς τέτοιες λύσεις, εφιαλτικές για το μέλλον της Κυπριακής Δημοκρατίας.

*Τέως Πρόεδρος της Βουλής των
Αντιπροσώπων της Κύπρου

Σελίδα 1 από 44

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

14272486
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
2118
12967
79995

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 78 επισκέπτες και κανένα μέλος