A+ R A-
23 Ιουλίου 2017
Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017 09:41

Η (τρίτη) δίδυμη εκλογή

Του

Aντώνη Παπαγιαννίδη*

 

Ο δρόμος για την Κόλαση, λέει, είναι στρωμένος με καλές προθέσεις. Η Ελληνική εκδοχή του εν λόγω δρόμου είναι οι δίδυμες εκλογές που υποτίθεται ότι στόχο έχουν να ξεκαθαρίσουν καταστάσεις:
Η εκδοχή του 2012 διέλυσε και το πάλαι ποτέ διαλάμψαν ΠΑΣΟΚ, (το οποίο όχι απλώς δεν συνήλθε έκτοτε, αλλά δείχνει βυθισμένο ως ΔηΣυμπ στην κινούμενη άμμο του μικρομεγαλισμού), αλλά ουσιαστικά και την συμπαγή δύναμη (σταθεροποίησης ή βαριδιού, διαλέχτε!) της Ελληνικής πολιτικής σκηνής που είχε υπάρξει η ΕΡΕ/ΝΔ/ «δεξά».
(Όχι, δεν κάνουμε λάθος: μην ξεχνάτε ότι στην πρώτη κάλπη του 2012 ουσιαστικά ο Αντώνης Σαμαράς έμεινε με τα 3/5 της δύναμης του χώρου, βλέποντας τον Πάνο Καμμένο να κρατάει… τα 2/5 – πώς να μην λαλήσει ο δεύτερος, ωθώντας σε κατάθλιψη τον πρώτο;) . Η εκδοχή του 2015, πάλι, έφερε σε ανώμαλη προσγείωση την Αριστερά, τρίβοντάς της τα μούτρα (ας μας επιτραπεί η λαϊκότροπη έκφραση: όμως η Αριστερά τα δέχεται κάτι τέτοια, όχι;) στο ότι δεν ήταν απλώς «πρώτη φορά Αριστερά» αλλά «πρώτη φορά Αριστερά ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ», άρα με τις ευθύνες και την βία και το κόστος της – της εξουσίας.
Έτσι λοιπόν, η μη-κυβερνήσιμη/ungovernable Ελλάδα όπως προέκυψε από τα Μνημόνια – ψέματα! είχε φανεί ήδη κάπου 10 χρόνια νωρίτερα. πότε; όταν ο υπερήφανος/υπερφίαλος Εκσυγχρονισμός το 2001 πούλησε την ψυχή του και απέσυρε το Ασφαλιστικό του Τάσου Γιαννίτση γιατί φώναζαν τα συνδικάτα και κακάριζαν τα ΜΜΕ – πορεύεται τώρα προς την επόμενη δίδυμη εκλογή.
Γιατί το λέμε αυτό, τώρα που έχουμε μια εμφανή επαναφορά στην κανονικότητα, ή κάπου εκεί; Τώρα που η σκιά της κάλπης υποτίθεται ότι έχει πάει πίσω με το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης του Μνημονίου-3, της απελευθέρωσης της βασικής δόσης αναχρηματοδοτικού δανεισμού του 2017, με την άρση της επιτήρησης για το «υπερβολικό έλλειμμα» με την προσδοκία εξόδου στις αγορές. αλλά και με την (επιτέλους!) υποχώρηση του Κυριάκου Μητσοτάκη απ’ εκείνο το παραπονιάρικο «Εκλογές! Εκλογές! Εκλογές!»; Τώρα όπου «το σύστημα» – Ευρωπαϊκό, Αμερικανικό (διαβάστε Pyatt σε κάθε στροφή), διεθνές εναγκαλίζεται με την τωρινή ισορροπιστική Κυβέρνηση;
Πέρα από το ότι το απροσδόκητο (π.χ. οι συνομιλίες Καμμένου ή λιμεμικού ή/και εισαγγελέως ή/και κοντινού περιβάλλοντος – το περιεχόμενο των συνομιλιών, όχι ο αριθμός ή η διάρκεια!) έρχεται ακριβώς όταν δεν το περιμένεις, πέρα και από το ότι ο «σκύλος που γαυγίζει αναποτελεσματικά» κατά Τσίπρα μπορεί κάποια στιγμή να δαγκώσει (π.χ. «αντισταθμιστικά» στο Αιγαίο, όχι στον περίγυρο του West Capella με τις περιπλέουσες αρμάδες με τα πολύχρωμα σημαιάκια), υπάρχει ξέρετε το νομοτελειακό της εξάντλησης των δυνάμεων όσο εξαντλείται και ο χρόνος.
Και το ΠΑΣΟΚ, του 1985-1989 την εξάντλησε την δεύτερη 4ετία του, και ο Εκσυγχρονισμός του 2000 – 2004 την ολοκλήρωσε ουσιαστικά την δεύτερη δική του: όμως αρκετά πριν κλείσει ο χρόνος είχε – και το ένα και το άλλο – πάψει ακόμη και να υποκρίνεται ότι κυβερνά. Αλήθεια!
Αλλά… γιατί μιλούμε για δίδυμες κάλπες το 2019 (ή και 2018…) – 2020; Όχι τεχνικά επειδή ελλοχεύει η Προεδρική εκλογή (πλην αν ο Προκόπης Παυλόπουλος θεωρεί ότι η φιλόφρων εκ μέρους του υποδοχή Ζυγούλη-Ρουβά του εξασφαλίζει την δεύτερη θητεία), και επειδή σ’ αυτό είναι που χρησιμεύει ο προεδρικός θεσμός στο ωραίο μας Καραμανλικό Σύνταγμα: στο να επισπεύδει εκλογές! Αλλά βαρύτερα πολιτικά: επειδή η ύπαρξη και μόνον της απλής (καλά: σχεδόν) αναλογικής για την μετά-την-πρώτη-κάλπη αναμέτρηση έχει ήδη δημιουργήσει υπορρέουσες νέες δυνάμεις – τόσο μεταξύ των κομμάτων (άνοιγμα Μητσοτάκη στην δύστροπη ΔηΣυμπ, άνοιγμα ΔηΣυμπ προς Ποτάμι, προς στιγμήν άνοιγμα ΣΥΡΙΖΑ) όσο και μέσα στα κόμματα (δυόμιση απόψεις στην Ν.Δ. για το αν πρέπει νάναι ανοιχτή ή φρουριακή, ζυμώσεις μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ – κι αν ξέρει η Αριστερά, έστω και η Κυβερνώσα! , από ζυμώσεις – για Σοσιαλδημοκρατική ωρίμανση ή για κράτημα των πολεμιστρών ή… ).
Ζούμε ήδη, αυτό θέλουμε να πούμε, στην επομένη της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης. Κι ας ονειρεύονται οι δυστυχείς σύμβουλοι του Κυριάκου – ο ίδιος μάλλον όχι: είναι γιος του χαλύβδινα ρεαλιστή Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, διάολε!- καβάλα στο ροζ συννεφάκι τους ότι, μετά την ελπιζόμενη κυριαρχία τους στις κάλπες, θα εξορίσουν για πάντα την απλή αναλογική από το πολιτικό σκηνικό.
Όπως και αν έχει το πράγμα, πάντως, θα έχουμε εγκατασταθεί όταν με το καλό επιστρέψουμε από τις θερινές διακοπές και από τα μπάνια του λαού, που κατ’ Ανδρέα Παπανδρέου δεν πρέπει, επ’ ουδενί, να διαταράσσονται – σε μια 3ετή προεκλογική περίοδο, των δίδυμων αυτών εκλογών. Οι συντελεστές του πολιτικού σκηνικού (και του μηντιακού που πάει να στηθεί αυτές τις βδομάδες) το γνωρίζουν, το ζουν, το φοβούνται: ο χρόνος κουράζει.  Γι’ αυτό και η άνθιση των Εξεταστικών, γι αυτό και η – κωμική – απειλή των Προανακριτικών, για Noor 1, για νομισματική πατέντα Βαρουφάκη, για Υγεία κ.ο.κ. Γι’ αυτό και η ομοθυμη συναίνεση, όλων τους!, ότι θα πρόκειται για μια λασπερή διαδρομή.


Πηγή: anoixtoparathyro.gr

Του

Γιαννάκη Λ. Ομήρου*

 

Σε αυτή την ετήσια ανεπούλωτη ρωγμή του χρόνου, η αναδρομή στην εφιαλτική ημέρα του πραξικοπήματος είναι επιτακτική πράξη ιστορικού χρέους. Ημέρα φοβερή και επαίσχυντη. Ημέρα που μας σημάδεψε για πάντα. Ακόμα χειρότερο, σημάδεψε και ακρωτηρίασε το σώμα και την ψυχή της ίδιας της Κύπρου.
Όσο κι αν κάποιοι θέλησαν τη λήθη και όσο κι αν φρόντισαν να σκεπάσουν με τη σιωπή το στυγερό έγκλημα του πραξικοπήματος και τα όσα προηγήθηκαν, η κραυγή της ιστορίας είναι τόσο διαπεραστική που δεν επιτρέπει ήσυχο ύπνο στους εφιάλτες της προδοσίας.
Η πατριωτική πλειοδοσία και η ενωτική καπηλεία. Οι «νεκροθάπτες της Ενώσεως». Το πραξικόπημα, η αντίσταση, ηρωική, πλην απελπιστικά ανοργάνωτη στις πλείστες περιοχές και ανέτοιμη να αντιμετωπίσει ένα κίνημα στρατιωτικό, η διαφυγή του Μακάριου. Η δεύτερη φάση του διπλού εγκλήματος, η τουρκική εισβολή, η κορύφωση της τραγωδίας. Η χούντα επιτέλεσε την αποστολή της.
Τέσσερεις και πλέον δεκαετίες από το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974, που άνοιξε τις κερκόπορτες στον Τούρκο εισβολέα, η ανατομία του εγκλήματος είναι πλέον ιστορικά ασφαλής. Η χρονική απόσταση από τα τότε συγκλονιστικά και δραματικά γεγονότα παρέχει τη δυνατότητα μιας πιο αντικειμενικής κρίσης, χωρίς το συναισθηματισμό που ήταν φυσικό να τα φορτίζει τα πρώτα χρόνια μετά την προδοσία και το έγκλημα του 1974.
Περισσότερη, ωστόσο χρησιμότητα έχει μια χωρίς έλεος αυτοκριτική για πράξεις και παραλείψεις που οδήγησαν στη μεγάλη τραγωδία.
Όσο περνά λοιπόν ο καιρός, όσο απομακρυνόμαστε από το ’74 κι όσο μπλεκόμαστε στις επετείους και τους επετειακούς, σε αυτές τις ετήσιες ρωγμές του χρόνου που έρχονται και επανέρχονται, αυτό που προβάλλει ξανά και ξανά είναι μια σειρά από ερωτηματικά. Όχι ως εξιλέωση και ως άλλοθι. Αλλά με πλήρη συνείδηση της ανάγκης να μην παραμερίσει και να μην εκτοπίσει ο μύθος την πραγματικότητα. Γιατί ο κίνδυνος πάντα ελλοχεύει, πάντα καραδοκεί να κατανικήσει την αλήθεια, να καλύψει τα κενά, να παρασιωπήσει τις παραλείψεις, να αποενοχοποιήσει ενόχους και να αναδείξει στεφανωμένους και φωτοστέφανα.
Τα γιατί, παραμένουν ως αμείλικτα ιστορικά ερωτηματικά:

gΓιατί δεν αντιμετωπίστηκε εξ αρχής η χούντα ως τέτοια και ως θανάσιμος κίνδυνος για τον Κυπριακό Ελληνισμό;
gΓιατί παραλείφθηκε η νόμιμη ένοπλη οργάνωση του λαού;
gΓιατί δεν υπήρξε περισσότερη εμπιστοσύνη στις αστείρευτες δυνάμεις   του;
gΓιατί υπήρξαν αναστολές, φοβίες και αγκυλώσεις μπροστά στη λαίλαπα και την καταιγίδα που ερχόταν;
gΓιατί αφέθηκαν τα σχολεία, η Εθνική Φρουρά, η Αστυνομία, να γίνουν εκκολαπτήρια της αποσύνθεσης του δημοκρατικού και πολιτειακού ιστού;
gΓιατί οι «ευυπόληπτοι» και «καθώς πρέπει» της κυπριακής κοινωνίας αφέθηκαν να γιορτάζουν έμπλεοι εθνικής υπερηφάνειας την 21η Απριλίου ως «εθνοσωτήριον επανάστασιν»;
gΓιατί αφέθηκε ανοχύρωτη η κυπριακή κοινωνία στο θανάσιμο εναγκαλισμό από τη χούντα;
gΓιατί ηγεσίες που άλλως όφειλαν να συμπεριφερθούν προσαρμόστηκαν ή κλείστηκαν στο καβούκι τους;

Η αναφορά είναι σκληρή και τα ερωτηματικά μαστιγωτικά. Όμως η χρησιμότητα της ιστορίας είναι αυτή. Η διδαχή. Γιατί οι ανεπίδεκτοι μαθήσεως της ιστορικής αλήθειας και της διδακτικής της αξίας είναι καταδικασμένοι να ζήσουν εκ νέου τραγωδίες και συμφορές.
Δεκαετίες μετά τη μεγαλύτερη προδοσία στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, η καπηλεία των νεκρών αγωνιστών, η πλαστογράφηση της αλήθειας, η τυμβωρυχία της αντίστασης, οι περιγραφές, η ξύλινη γλώσσα, κινδυνεύουν να μας οδηγήσουν στην απόδραση από τα σκληρά προ του ’74 γεγονότα. Γιατί  η αντίσταση στο πραξικόπημα δεν μπορεί να λειτουργεί ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τις συλλογικές ευθύνες. Ούτε ως εξαγνισμός της κυπριακής κοινωνίας από τις οφειλόμενες τύψεις.
Γιατί οι ενοχές τείνουν να οδηγήσουν και στο μύθο. Που θέλει την επικράτηση της ιστορικής αμνησίας. Που θέλει να ξεχνά ότι η βαρβαρότητα της ελλαδικής δικτατορίας πέρασε στην Κύπρο και ότι κάλυψε μεγάλο τμήμα της κοινωνίας.
Που θέλει να ξεχνά πως Εθνική Φρουρά, Αστυνομία, Παιδεία, Δημόσια Υπηρεσία είχαν μετατραπεί σε άντρα της αντιλαϊκής συνωμοσίας και σε εφαλτήρια της τελικής επίθεσης. Που θέλει να ξεχνά πως η περίφημη θεωρία της βίας και της αντιβίας έστρωσε το δρόμο στο πραξικόπημα.
Αλλά επίσης πρέπει να επισημανθεί ότι σε κάθε κοινωνία με αυτοσεβασμό, οι πνευματικοί άνθρωποι είναι η ψυχή του λαού, η άμυνά του στη λογική της βίας και του ολοκληρωτισμού, ο θώρακας του απέναντι στη μισαλλοδοξία και την εθνοκαπηλεία. Γιατί οι άνθρωποι του πολιτισμού άφησαν να κηλιδωθεί και να κουρελιαστεί κάθε ίχνος πολιτισμού και κάθε ψήγμα αισθητικής από τους εκπροσώπους των γελοίων συνταγματαρχών; Πού ήταν οι άνθρωποι του πολιτισμού στην Κύπρο να πουν το όχι και γιατί αντί τούτου συνωστίζονταν ως γλοιώδεις και οσφυοκάμπτες για το ναι;
Αυτά τα ερωτήματα ας θεωρηθούν κατάθεση οφειλόμενης ιστορικής εγγραφής αντί μνημοσύνου για τη θυσία των αγωνιστών της αντίστασης και αντί αναφοράς ανώδυνης στο μεγαλείο της προσφοράς τους.


*Τέως Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κύπρου

Του

Γιώργου Καραμπελιά*

 

Την πιο ολοκληρωμένη αποτύπωση της θανατερής γελοιότητας που συνιστά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ., αποτελούν οι διαδοχικοί κάτοχοι του υπουργείου Οικονομικών, Γιάννης Βαρουφάκης και Ευκλείδης Τσακαλώτος. Καθόλου τυχαία, συμμερίζονται το ίδιο “λουκ” του αντισυμβατικού νεοφιλελεύθερου αστού με μαρξιστικό επίχρισμα. Το σακίδιο στον ώμο, τα τσαλακωμένα ρούχα και μια ακατάσχετη φλυαρία, όταν βρίσκονται στην ελληνική Βουλή ή μπροστά σε κάποιο μικρόφωνο. Δεν είναι επίσης καθόλου τυχαίο, σημειολογικά, για την τύχη της χώρας, ότι το σημαντικότερο υπουργείο –μια και το σχεδόν αποκλειστικό ζήτημα της χώρας, τα προηγούμενα χρόνια, ήταν το μνημόνιο, το χρέος και οι σχετικές διαπραγματεύσεις– κατέχεται από δύο υπουργούς αγγλοσαξωνικής κοπής εκ των οποίων ο δεύτερος δεν γνωρίζει καλά-καλά ελληνικά, και οι οποίοι οδήγησαν τη χώρα στα πιο καταστροφικά αποτελέσματα, συναγωνιζόμενοι ακόμα και τον μοιραίο προκάτοχό τους, Παπακωνσταντίνου, επί κυβέρνησης ΓΑΠ.
Ο Βαρουφάκης, που προηγήθηκε, κατόρθωσε, εφαρμόζοντας με το παραπάνω τη στρατηγική του Τσίπρα, να διαλύσει μέσα σε 6 μήνες ό,τι είχε απομείνει από την οικονομία της χώρας –με ένα κόστος που, κατά τον Regling, φτάνει τα 100 δισ. εκατομμύρια ευρώ–, να οδηγήσει σε διαρροή 40 δισ. ευρώ από τις τράπεζες και εν τέλει να τις κλείσει, προκαλώντας υποχρεωτική ανακεφαλαιοποίηση και εκχώρηση στα ξένα funds («αγάπη μου, σήμερα έκλεισα τις τράπεζες») και, εν τέλει, να επιβάλει ένα μόνιμο καθεστώς κεφαλαιακών ελέγχων που αποτελείωσαν τις εξαγωγές και τις επενδύσεις της χώρας. Βέβαια, όλα αυτά διανθισμένα με γελοίους λεονταρισμούς στα Γιούρογκρουπ και στα διεθνή φόρα· αυτός, ένας άνθρωπος του Σόρος, οικονομικός σύμβουλος του ΓΑΠ, ένας διεθνής γυρολόγος της κακιάς ώρας, που βρήκε ένα λαό κυριολεκτικά σε τετανία και παραζάλη, ώστε να τον αναδείξει, μαζί με τον αρχηγό του, στην κορυφή της χώρας, στην πιο δύσκολη στιγμή της.
Έχουν ειπωθεί τόσα και τόσα γι’ αυτόν, που θα αποτελούσε έναν άσεμνο πλεονασμό το να συνεχίσω να αναφέρομαι στην «προσωπικότητά» του Gianis (sic). Και όμως, σε μία εποχή όπου οι φελλοί επιπλέουν διεθνώς, μεταβλήθηκε, προς στιγμήν, ακόμα και σε διεθνή μιντιακή φιγούρα μιας Δύσης σε παρακμή, ενώ επιχείρησε ακόμα και να δημιουργήσει «ευρωπαϊκό κόμμα», επιστρατεύοντας διάφορες ξεπεσμένες δόξες της ευρωπαϊκής αριστεράς, των περασμένων δεκαετιών, όπως τον Τόνι Νέγκρι και τον Σλαβόι Ζίζεκ. Αλλά επειδή από ένα σημείο και μετά άρχισαν να τον παίρνουν χαμπάρι στην Ευρώπη, επανήλθε πλησίστιος στους γνωστός «χαχόλους», τους Έλληνες, όπου αντί να κυκλοφορεί από γωνία σε γωνία, κρυπτόμενος διά τον φόβο των ζαρζαβατικών και του εισαγγελέα, πραγματοποιεί και συγκεντρώσεις στο Βελλίδειο.
Και σήμερα βγαίνει και πάλι στην επιφάνεια το μεγάλο σχέδιο –το οποίο είχε εξυφάνει μαζί με τον αδίστακτο γιάπη– για να οδηγήσουν την Ελλάδα σ’ ένα καθεστώς που θα τους διασφάλιζε για πολλά χρόνια την εξουσία – αλλά ας όψεται ο Πούτιν που δεν συναίνεσε.  Και έτσι, «απλώς», κατέστρεψαν ολοκληρωτικά την οικονομία της χώρας για να την παραδώσουν στα χέρια του Schaeuble, που ήταν ο δήθεν αντίπαλός τους.
Ο Τσακαλώτος, που ακολούθησε, δεν φτάνει βέβαια στο ύψος του Γιάνη, εξάλλου η επαναστατική περίοδος του ΣΥΡΙΖΑ, με έμβλημα τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τον Γιάνη Βαρουφάκη, φτάνει μόνο μέχρι τον Ιούνιο του 2015. Στη συνέχεια, έπρεπε να βρεθεί ένας εξίσου αμοραλιστής τύπος, για να υπογράψει την εκχώρηση στους ξένους του συνόλου της ελληνικής δημόσιας περιουσίας και ενός μεγάλου μέρους της ιδιωτικής, για να επιβάλει ουσιαστικά δύο νέα επαχθή μνημόνια, για να εκχωρήσει τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, τις τράπεζες, να κατεβάσει το αφορολόγητο στο μισό, να κατακρεουργήσει τις συντάξεις, να δεχθεί πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% για πέντε χρόνια και 2% για εξήντα χρόνια, να ξιφουλκεί για το χρέος και να αποδεχθεί μηδενικές μειώσεις, να «σκίζεται» για την ποσοτική χαλάρωση και να καταλήξει, μια και απέτυχε και σε αυτό, ότι είναι ασήμαντη...
Όπως, για την πρώτη περίοδο του ΣΥΡΙΖΑ, ο κατάλληλος άνθρωπος ήταν ένας καμποτίνος των πλατειών, ονόματι Βαρουφάκης, έτσι, στην δεύτερη περίοδο της προδοσίας και της εκχώρησης, ο κατάλληλος άνθρωπος ήταν ένας αγγλόφωνος «μαρξιστής» που κορδακίζεται ότι ηγείται της αριστερής πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ, προβάλλει τις ευαισθησίες του για το Gay Parade και καθυβρίζει ασύστολα όσους του αντιπαρατίθενται στη Βουλή. Αυτός ο επαναστάτης της ελεεινής μορφής, με τις πολλές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ στην Black Rock, –που δεν είχε καν την στοιχειώδη ευθιξία να τα φέρει στην Ελλάδα– κατά περιόδους, δηλώνει ότι δεν θα κάνει πίσω και «θα παραιτηθεί», αλλά είναι πάντα εκεί για να εισπράττει τα εύγε του Σόιμπλε.
Αποτελεί μία ακόμα απόδειξη όχι μόνο της δεδομένης ανικανότητας και αθλιότητας των κυβερνώντων, αλλά και της έκπτωσης του ίδιου του αισθητήριου του ελληνικού λαού. Αντί να στείλουν τον Τσακαλώτο στο σπίτι του να μάθει ελληνικά, και να υπογράφει τα ξεπουλήματά του τουλάχιστον στην μητρική του γλώσσα, νιώθουν τη βαθιά χαρά του αποικιοκρατούμενου, –«αριστερού» και μη– μια και ο υπουργός τους δεν γνωρίζει ελληνικά, και κατάγεται από οικογένεια πατρικίων εθνικοφρόνων. Είμαι απολύτως πεπεισμένος ότι ο Τσακαλώτος τονίζει επίτηδες την αδυναμία του να μιλά σωστά ελληνικά, για να κινητοποιεί στους Έλληνες κάποια βαθιά κρυμμένα σύνδρομα ξενοδουλείας. Βλέπεις, έχουμε υπουργό που εκφράζεται καλύτερα στη γλώσσα των αφεντικών και αγνοεί εκείνην των ιθαγενών, και επιπλέον είναι και εγγονός προβεβλημένου κομμουνιστοφάγου στρατηγού! Ακόμα και οι οξύτεροι επικριτές του ΣΥΡΙΖΑ και των στελεχών του, στο «Σκάι» ή στην «Καθημερινή», όπως ο περιβόητος Στέφανος Κασιμάτης (alias «Φαληρεύς»), είναι όλο αγάπες και χαριεντίζονται με τον «Euclides», διότι προφανώς κινητοποιεί κάποια ξενόδουλα κύτταρα –εξάλλου είναι και «δικός τους», εγγονός του στρατηγού.
Καθόλου τυχαία, τέλος, και ο Βαρουφάκης και ο Τσακαλώτος έχουν ως κοινό τους σύμβουλο τον κορεάτη Kim που ανέλαβε, μαζί με τον Galbraith, να ετοιμάσει την επαναστατική έξοδο της χώρας από το ευρώ, γιατί καλά τα επαναστατικά εγχειρήματα, αλλά ας βάζουμε και κανέναν ξένο μπροστά.
Και προφανώς δε, για όλα τα σημεία και τέρατα τα οποία έχουν διαπράξει αυτοί οι κύριοι και οι σύμβουλοί τους, επί δυόμισι χρόνια, δεν υπάρχει ούτε έρευνα της Βουλής ούτε εισαγγελική παρέμβαση, ούτε καν κατακραυγή από τον Τύπο και την ψευδο-διανόηση της χώρας.
Ενορχηστρωτής, ηθικός και φυσικός αυτουργός αυτών των εγκλημάτων και των φαιδροτήτων, ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος, μαζί με τον Βαρουφάκη και τους υπολοίπους, οργάνωσε και εκτέλεσε συνειδητά την αποδυνάμωση και την εκχώρηση στους ξένους της οικονομίας της χώρας, αρχικώς με στόχο κάποιο δήθεν επαναστατικό grexit και στη συνέχεια υλοποιώντας τη μεταβολή της Ελλάδας σε απροκάλυπτη αποικία. Γι’ αυτό, καθώς πλησιάζει η ώρα της κρίσης και της εξάντλησης του χρόνου της εξουσίας τους, περνάει ο ίδιος όλο και πιο ανοικτά σε κουτσαβάκικες συμπεριφορές, όπως έκανε με τα ΜΜΕ, ή στην Βουλή, βγάζοντας συχνά-πυκνά, στο προσκήνιο, ως μπαμπούλα, τον Πολάκη. «Κωλώνουν τα παλικάρια»;


*Ο Γ. Καραμπελιάς είναι συγγραφέας και επικεφαλής του Κινήματος «Άρδην».

Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017 09:54

Να τηρηθεί η συνταγματική τάξη

Του

Γιώργου Χαλκιά

 

Η πρόσφατη συνάντηση του πρωθυπουργού με τους αρχηγούς των πολιτικών κομμάτων για τα αποτελέσματα του Eurogroup, υπήρξε ακόμη ένας σταθμός πολιτικής και Συνταγματικής αταξίας. Κλήθηκαν όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί των κομμάτων, τα οποία εισήλθαν στο ελληνικό Κοινοβούλιο από τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, εκτός από τον κ. Μιχαλολιάκο της Χρυσής Αυγής.
Εδώ και κάποια χρόνια παίζεται στο πολιτικό σκηνικό από τους εκάστοτε κυβερνώντες ένα παιχνίδι εναντίον του κόμματος της άκρας δεξιάς που αγγίζει τα όρια της Συνταγματικής εκτροπής. Δεν είναι δυνατόν ο οποιοσδήποτε πρωθυπουργός να αποκλείει αρχηγό κόμματος που έχει ψηφιστεί από τον ελληνικό λαό και μέχρι πρότινος ήταν το τρίτο σε δύναμη κόμμα στη Βουλή. Αυτό θα φάνταζε αδιανόητο ακόμη και στα χρόνια της διακυβέρνησης της χώρας από τη σκληρή δεξιά.
Όταν το 1977 η άκρα δεξιά αποσχίστηκε από την παραδοσιακή δεξιά (Ν.Δ.) και δημιούργησε το κόμμα της Εθνικής Παράταξης, που είναι ο πολιτικός πρόγονος της Χρυσής Αυγής, είχε από το πολιτικό σύστημα της εποχής εκείνης την αναγνώριση και την αντιμετώπιση που ορίζει το Σύνταγμα της χώρας. Και μάλιστα σε μια εποχή, η οποία ήταν χρονικά κοντά στην πτώση της Χούντας με τις ιδιαίτερες πολιτικές ευαισθησίες ένεκα της επτάχρονης δικτατορίας των επίορκων αξιωματικών. Και σήμερα που υποτίθεται ότι έχει παγιωθεί η ελευθερία του λόγου και της πολιτικής αντιπαράθεσης, αποκλείονται πολιτικά κόμματα από Συνταγματικά κατοχυρωμένες δράσεις.
Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας όλο μεγάλες κουβέντες είναι και στο θέμα αυτό σιωπά ενώ έπρεπε να επιβάλει τη Συνταγματική τάξη. Με αφήνει αδιάφορο αν κάποια ελληνική κυβέρνηση πάρει πρωτοβουλία προκειμένου η Χρυσή Αυγή να τεθεί εκτός Νόμου με ψήφισμα της Βουλής, ως “εγκληματική οργάνωση”. Από τη στιγμή όμως κατά την οποία το αρμόδιο τμήμα του Άρειου Πάγου επιτρέπει στο κόμμα της Χρυσής Αυγής να μετάσχει σε βουλευτικές εκλογές, το κόμμα αυτό θεωρείται νόμιμο.
Οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας είναι υπεράνω του Αρείου Πάγου; Αυτοί αποφαίνονται αν ένα εκλεγμένο από τον ελληνικό λαό κόμμα είναι νόμιμο ή παράνομο; Τότε γιατί τους δέχονται στη Βουλή; Γιατί τους δίνουν βήμα και μιλάνε είτε σε πολιτικές συζητήσεις είτε σε νομοθετική εργασία; Γιατί τους επιτρέπουν να ψηφίζουν; Απαράδεκτο και αντισυνταγματικό. Ο πολιτικός πολιτισμός μας βρίσκεται σε χαμηλό επίπεδο και είναι λυπηρό ότι αυτή η πολιτική και Συνταγματική αταξία προέρχεται από αριστερό κόμμα του οποίου οι πολιτικοί πρόγονοι είχαν τεθεί εκτός Νόμου με τον περίφημο Νόμο 509. Εκείνη η πολύκροτη δίκη κατά των ηγετών της Χρυσής Αυγής έχει γίνει “Γεφύρι της Άρτας”.
Μέχρι να υπάρξει τελεσίδικη ή αμετάκλητη καταδικαστική απόφαση, αν υπάρξει, ισχύει για τους υπόδικους Χρυσαυγίτες το τεκμήριο της αθωότητας. Πώς λοιπόν είναι δυνατόν προ της δικαστικής κρίσης να τίθενται στο περιθώριο βουλευτές που έχουν εκλεγεί νόμιμα από ένα ποσοστό των Ελλήνων πολιτών; Στο Βέλγιο ο ακροδεξιός υποψήφιος έφτασε ante portas. Στη Γαλλία η ακροδεξιά υποψήφια Μαρίν Λεπέν έφτασε στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών. Αρνήθηκε ο σημερινός πρόεδρος Μακρόν να αναμετρηθεί τηλεοπτικά μαζί της; Τελικά οι κοντόφραγκοι έχουν περισσότερο μυαλό από μας τους εξυπνάκηδες που έχουμε δώσει τα φώτα της δημοκρατίας σ’ όλο τον κόσμο ενώ εμείς μείναμε στην Τουρκοκρατία. Ποιος ωφελείται βρε κορόιδα από τον αποκλεισμό της Χρυσής Αυγής;
Ο παραγκωνισμός του κόμματος αυτού συγκρατεί τους 500.000 ψηφοφόρους του και τους δημιουργεί αισθήματα μίσους εναντίον των πολιτών των άλλων κομμάτων. Αυξάνουν έτσι τη δύναμή τους, γιατί αισθάνονται ότι η Πολιτεία τους κοροϊδεύει, αφού από τη μια μεριά ο δικαστικός αντιπρόσωπος τους δίδει και το ψηφοδέλτιο της Χρυσής Αυγής και από την άλλη όταν εκλέγουν τους βουλευτές τους, αυτοί είναι βουλευτές β’ κατηγορίας. Επιβάλλεται συνεπώς να λήξει αυτό το κρυφτούλι και να ληφθεί μια απόφαση. Αν η Χρυσή Αυγή λαμβάνει μέρος στις βουλευτικές εκλογές, πρέπει οι εκλεγόμενοι βουλευτές της να έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους βουλευτές των άλλων κομμάτων. Αν το κόμμα αυτό είναι παράνομο, να τεθεί εκτός Νόμου. Η συνέχιση αυτής της Συνταγματικής αταξίας θα βλάψει τελικά τη δημοκρατική ομαλότητα.

Του

Γιάννη Πανούση

 

Tον εαυτό σου όμως πρώτος δίκασες
Όταν την πτώση οραματίστηκες
Το λάθος άλογο που έτρεχε για μας
Στ. Μαφρέδας, Νεύμα από απέναντι


Όταν η Αριστερά δεν αναλαμβάνει την ιστορική [ιδεολογικοπολιτική ] ευθύνη για τις Δικτατορίες του Προλεταριάτου και η Δεξιά για τις Μαύρες δικτατορίες, δεν αντιλαμβάνομαι τη συνεχή κατηγορία κατά του ΠΑΣΟΚ [αλλά και τη δική του ένοχη στάση] για τις στρεβλώσεις της Σοσιαλδημοκρατίας. Αντί να βάζει τους άλλους ν’απολογούνται για τα εγκλήματα ‘’των μοντέλων διακυβέρνησης’’που έχουν αγιοποιήσει και –δυστυχώς-εφαρμόσει επί των ελευθεριών των λαών, το ΠΑΣΟΚ αρκείται στο να επιχειρηματολογεί αμυντικά για τη μείωση του κοινωνικού κράτους.
Τί νάναι άραγε αυτό που κάνει τόσο φοβικούς τους πρώην μαχητικούς υπερασπιστές του Σοσιαλισμού;Οι ηθικοποινικές εκτροπές πρωτοκλασάτων στελεχών, η λαθεμένη στρατηγική, οι εσωτερικές έριδες, η μη-ανανέωση του κομματικού μηχανισμού, ή- μήπως- η έλλειψη Αρχηγού που να εμπνέει και να συνθέτει;
Ό,τι από τα παραπάνω κι αν συμβαίνει ένα είναι το γεγονός: το πρώην κραταιό και φιλολαϊκό ΠΑΣΟΚ έχει αφήσει τα άλλα κόμματα να πρωταγωνιστούν στην εθνική διαχείριση της κρίσης [στη βάση ενός ιδιότυπου’ δικομματισμού των τριών κομμάτων’ (για να μην ξεχνάμε και τους ΑΝΕΛ)], και το ίδιο ασχολείται με τα κομμάτια και θρύψαλα του πρώην ‘δικού του προνομιακού χώρου’.
Το, έστω και επιτυχές, συγκυριακό συμμάζεμα των ‘καπετανάτων’ υπό ενιαίο τίτλο κοινής αποδοχής ή υπό πολύχρωμο πολιτικό φορέα ,όχι μόνο θα έχει βραχύβια κοινοβουλευτική παρουσία, αλλά θα μοιάζει με τις πρώην συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ.
Συνασπισμός πέριξ ενός ανύπαρκτου πολιτικού Κέντρου κι ενός μη-κοινά αποδεκτού ενιαίου κέντρου Εξουσίας συνιστά αέναη περιστροφή γύρω από τον φθαρμένο και θνήσκοντα εαυτό σου. Συστεγάσεις, συμβιώσεις, διάδρομοι φιλόδοξων αρριβιστών, ανανεώσεις παλαιών αφηγημάτων’ [από νοσταλγούς των πρώην και κυνηγούς των νύν οφφιτσίων] δεν είναι τίποτ’άλλο παρά αμήχανες ασκήσεις επί χάρτου.
Οι περισσότεροι μονομαχούν και σκιαμαχούν για ένα ‘βασίλειο’-κομματικό καλειδοσκόπιο [όπου κανείς υπήκοος δεν τους υπακούει], για μία ‘πίστη νίκης’ [όπου κανείς πιστός δεν τους πιστεύει], για ένα ευοίωνο ‘’κυβερνητικό μέλλον’’ [όπου κανείς οιωνοσκόπος δεν ρισκάρει να προβλέψει].
Κι όμως ορισμένοι ‘κολλημένοι’, κουρασμένοι, κορεσμένοι εξακολουθούν να βάζουν τους κινδύνους για την προσωπική τους έκ-πτωση πάνω από την πιθανότητα πολιτικής ‘πτώχευσης’ του ΠΑΣΟΚ.
Τόχω ξαναγράψει. Το ΠΑΣΟΚ αν θέλει να παίξει και πάλι πρωταγωνιστικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα της χώρας πρέπει πρώτα να εκκαθαρίσει το τοπίο [όποιος πολίτης, όποια ομάδα, όποιο μόρφωμα επιθυμεί δραστηριοποίηση θα γίνει μέλος του Κινήματος κι όχι άλλων παραφυάδων], μετά να προβεί σε εσωτερική κάθαρση [από τα βαρίδια του χθες και τα κοράκια του σήμερα] και στο τέλος του 2018/αρχές 2019 [ή λίγο πριν τις εκλογές] να εκλέξει το Νέον Αρχηγό. Διαφορετικά άπαντες θα περιμένουν ένα θαύμα που ποτέ δεν πρόκειται να γίνει[τουλάχιστον ‘’υπό τας παρούσας συνθήκας’’].
Κι όλα τα παραπάνω θα έχουν –κατά τη γνώμη μου-πολιτικό νόημα κυβερνησιμότητας αν συνδυαστούν με ρητή δήλωση ότι θα συγκυβερνήσουν με το ΣΥΡΙΖΑ [όπως κι αυτός, μεταλλαγμένος, θα προκύψει από τις κάλπες].
Όλα τα υπόλοιπα, το αν δηλαδή το ΠΑΣΟΚ θα πάρει 7% ή 9%,ή το αν θα εκλεγεί ο Α’ ή ο Β’ στην τάδε περιφέρεια, δεν αφορούν ούτε τον λαό ούτε βέβαια την Ιστορία.


ΥΓ. ’’Κάτω από τους λόγους /κάτω από το μύθο /το δίλημμα του ψεύδους /ή της απροσδιόριστης αλήθειας /με την υπογραφή της ενοχής’’  [Π.Καραβασίλης, Πολιτική μυθολογία]
ΥΓ2. Αυτοί από το ΠΑΣΟΚ που θέλουν ‘’να πάρουν πίσω τη χώρα’’[μαζί με τη ΝΔ όπως το 2012;] απλώς επιθυμούν να ξανακερδίσουν τα χαμένα τους προνόμια. Ουδέν έτερον.

Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017 22:33

ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΑΜΥΝΑ

Του

Γιαννάκη Λ. Ομήρου*

 

Ένα σημαντικό, ιστορικής σημασίας βήμα, υπήρξε στο τελευταίο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Ομόφωνα αποφασίστηκε η δημιουργία ενός ευρωπαϊκού ταμείου άμυνας με ορίζοντα τη σταδιακή ανάπτυξη ενός ευρωπαϊκού στρατού. Πρόκειται για ενεργοποίηση ήδη προβλεφθείσας διαδικασίας στη Συνθήκη της Λισαβόνας για θέματα ευρωπαϊκής άμυνας και ασφάλειας.
Να υπενθυμίσουμε ότι η ευρωπαϊκή πολιτική άμυνας και ασφάλειας θεσπίστηκε για πρώτη φορά με τη συνθήκη του Μάαστριχτ το 1993 ως ένας των θεμελιωδών πυλώνων πολιτικής της Ε.Ε. Αποτέλεσε τον 3ο πυλώνα της Ένωσης. (1ος πυλώνας ιθαγένεια – ΟΝΕ και 2ος πυλώνας, εσωτερικό δίκαιο και εναρμόνιση).
Στόχος ήταν η προοδευτική διαμόρφωση κοινής αμυντικής πολιτικής η οποία να οδηγήσει σε κοινή άμυνα, εφ’ όσον το αποφασίσει το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.
Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο το Δεκέμβριο του 1999 στο Ελσίνκι, προχώρησε ένα βήμα παραπέρα, προσδιορίζοντας ένα αριθμητικό πλαίσιο δημιουργίας ευρωπαϊκού στρατού μέχρι το 2003. Στο Συμβούλιο της Πορτογαλικής πόλης Φέϊρα  τον Ιούνιο του 2000, συναποφασίστηκαν τα στρατιωτικά και πολιτικά όργανα που θα κατευθύνουν πολιτικά και θα έχουν τον στρατηγικό έλεγχο των στρατιωτικών επιχειρήσεων της Ένωσης.
Ο ακριβής σχεδιασμός ήταν ότι μέχρι το 2003 τα κράτη – μέλη, θα έπρεπε να είναι σε θέση να αναπτύσσουν μέσα σε 60 μέρες, για ένα τουλάχιστο χρόνο, στρατιωτική δύναμη 50 – 60 ανδρών ικανή να ανταποκριθεί σε όλο το φάσμα των λεγόμενων αποστολών PETERSBERG, δηλαδή:

Ανθρωπιστικές αποστολές και αποστολής διάσωσης και έρευνας,
Αποστολές διατήρησης της ειρήνης,
Αποστολές ενόπλων δυνάμεων για τη διαχείριση κρίσεων συμπεριλαμβανομένων επιχειρήσεων αποκατάστασης της ειρήνης ύστερα από απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Είναι γεγονός ότι αυτές οι αποφάσεις και πολιτικές της Ε.Ε. προχώρησαν με ρυθμό χελώνας. Όμως χωρίς την Ευρωπαϊκή Πολιτική Άμυνας και Ασφάλειας (ΕΠΑΑ) δεν είναι δυνατόν η Ένωση να δρα ως πολιτική οντότητα ισχυρή και αξιόπιστη, ικανή να αντιμετωπίζει τις σύγχρονες διεθνείς προκλήσεις, ως πραγματικός παγκόσμιος παίκτης που προωθεί σε πλανητική κλίμακα τις θεμελιώδεις αρχές επάνω στις οποίες εδράζεται η ίδια: ειρήνη, διεθνής ασφάλεια, ανεξαρτησία και ακεραιότητα της Ένωσης, προώθηση της διεθνούς συνεργασίας, δημοκρατία, κράτος δικαίου, σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών.
Η απόφαση του τελευταίου Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για δημιουργία Ευρωπαϊκού Ταμείου Άμυνας, ελπίζεται ότι θα τερματίσει τη σημειωθείσα κωλυσιεργία για τη δημιουργία μιας νέας και αποτελεσματικής ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής ασφάλειας. Που μεταξύ άλλων θα τερματίσει την παραδοξότητα της πολυτυπίας στα διάφορα οπλικά συστήματα. Ένα παράδειγμα. Στις χώρες μέλη της Ε.Ε. κατασκευάζονται 17 είδη τεθωρακισμένων ενώ στις ΗΠΑ μόνο ένα.
Τελικό συμπέρασμα. Αναγκαία προϋπόθεση, για την πραγματοποίηση του κοινού ευρωπαϊκού οράματος είναι να κατακτήσει η Ευρώπη το δικό της αυτόνομο ρόλο στο διεθνές περιβάλλον, γεγονός που είναι αδύνατο να συμβεί όσο η Ε.Ε., δεν έχει τη δική της αυτοτελή εξωτερική και αμυντική πολιτική, δηλαδή  πολιτική απαλλαγμένη από τις στρατηγικές και ψυχολογικές εξαρτήσεις της διχαστικής περιόδου του ψυχρού πολέμου.
Η ταχύτατη προώθηση της κοινής άμυνας και ασφάλειας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο είναι προϋπόθεση «εκ των ων ουκ άνευ» για να μπορεί η Ε.Ε. να υπερασπίζεται τα συμφέροντα της και να λειτουργεί αποτελεσματικά ως πολιτική οντότητα με ορατό ρόλο στη διεθνή σκηνή.

Σημ.: Αυτοί που στη Βρετανία ονειρεύτηκαν και πέτυχαν το BREXIT  είχαν ονειρευτεί ταυτόχρονα ότι αυτό θα αποτελούσε και την απαρχή αποσύνθεσης – διάλυσης της  Ε.Ε. Αποτυγχάνουν. Τα αποτελέσματα των εκλογών σε Γαλλία, Αυστρία, Ολλανδία ακόμα και Βρετανία το επιβεβαιώνουν. Οι αντιευρωπαϊκές δυνάμεις δέχθηκαν ισχυρό  ράπισμα. Και πολιτικές όπως αυτή που εξαγγέλθηκε πρόσφατα από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για ταμείο κοινής άμυνας ενισχύουν τη συνοχή και την προοπτική μιας πραγματικά ενωμένης Ευρώπης.


*Τέως Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων
Πρώην Υπουργός Άμυνας

Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017 22:29

Από τη χαύνωση, στην επόμενη μέρα

Του

Ελευθέριου Τζιόλα

Η καλοκαιρινή και η πολιτική χαύνωση.

Πριν ακόμα μπούμε στα βαθειά  του καλοκαιριού η πολιτική κατάσταση μοιάζει με μια χαύνωση απογευματινών ωρών θέρους.

Η κυβέρνηση επιδιώκει την δυνατόν μεγαλύτερη διατήρηση της στην εξουσία, επιστρατεύοντας άτσαλα και παραπλανητικά επικοινωνιακές τακτικές για να συγκαλύψει αποτυχίες της σε προφανή θέματα, για τα οποία είχε δημόσια και πολλαπλά δεσμευθεί.  Χωρίς να επιτύχει κανένα στόχο της στο τελευταίο Eurogroup(ούτε για το χρέος, ούτε για το QE), η κυβέρνηση πανηγυρίζει... Με δέσμευση για πλεονάσματα 3,5%  έως και το 2023 και πλεονάσματα 2% έως και το 2060 (!), με ελάφρυνση χρέους όταν η οικονομία δεν θα δύναται να ανταποκριθεί, δηλαδή, όταν θα έχει περιπέσει σε μόνιμη κατάσταση ύφεσης (διερωτώμαι  χειρότερη κι απ΄ αυτήν της τελευταίας οχταετίας !).

Υπογραμμίζουμε ότι στα χρονικά του σύγχρονου κόσμου, στη σύγχρονη ιστορία, δεν υπήρξε ποτέ, δεν υπάρχει τέτοια συμφωνία με τέτοια πρωτογενή πλεονάσματα για τέτοιο χρονικό βάθος. Πρόκειται για οικονομική  παραφροσύνη !...

Κι ο πρωθυπουργός θεωρεί ότι έχει πλέον ''καθαρό δρόμο'' εξόδου από τα Μνημόνια και προς την ανάπτυξη. Όταν, είναι γνωστό και το έχουμε ξανατονίσει ότι αυτή η συνταγή εξοντωτικής λιτότητας είναι συνταγή ανέφικτη και συνταγή βέβαιης αποτυχίας.

 Όταν μπορούν να διαπιστώσουν ότι η Ελλάδα μόνον το 1999 εμφάνισε πλεόνασμα 3%, και αμέσως μετά έπεσε στο 2,4%, μετά στο 1,5% κ.ο.κ. Πολλοί από τους κήρυκες αυτών των μεγεθών στην Ε.Ε. έχουν στις χώρες τους ύφεση, δηλαδή, αρνητικά μεγέθη, επιμένοντας, όμως, αδικαιολόγητα σε αποφάσεις πλεονασμάτων σαν κι αυτές. 

Λίγες εβδομάδες πιο πριν είχε δοθεί ένα άλλο μάθημα, που ουδείς φαίνεται ότι κατανόησε πραγματικά. Είχα ανακοινωθεί, προς μεγάλη χαρά και του Β. Σόϊμπλε, πρωτογενές πλεόνασμα 4,2%  για το 2016, την ίδια στιγμή που η οικονομία σημείωνε για τον ίδιο έτος ταυτόχρονα ύφεση για όγδοο  συνεχή χρόνο (-0,5%) ! Και, η στάση πληρωμών του ελληνικού κράτους, στις φορολογικές  επιστροφές και ληξιπρόθεσμες οφειλές, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την πραγματική οικονομία ήταν  5,57 δισ. ευρώ στο τέλος 2016 !

Δεν είναι ότι δεν μπορούν να αναλύσουν τα στοιχειώδη, δηλαδή, ότι τα πρωτογενή πλεονάσματα μπορούν να προκύπτουν και σε μια οικονομία ύφεσης, και μάλιστα βαθειάς ύφεσης, είναι ότι αδυνατούν να οργανώσουν ένα Σχέδιο εξόδου και Ανάπτυξης. Σχέδιο, το οποίο, εν τέλει, και δεν ενδιαφέρει αφού οι προτεραιότητες αφορούν τη διαχείριση της πολιτικής φθοράς και τη διαμόρφωση - διατήρηση  μιας εκλογικής βάσης/δύναμης ικανής να διατηρέι τον ΣΥΡΙΖΑ στο πολιτικό προσκήνιο, ως μία εκ των δύο κυρίαρχων  πολιτικών δυνάμεων.

 

Η αληθινή εικόνα.

            Ας δούμε, όμως,  στη μεγάλη εικόνα τα κύρια θέματα, του βασικούς πυλώνες:

1.      Καμία ελάφρυνση χρέους (όποια συζήτηση ουσίας το 2019).

2.     Αδυναμία ποσοτικής χαλάρωσης.

3.     Συνέχιση των capitalcontrols.

4.     Καμία πραγματική ρήτρα ανάπτυξης.

5.     Πλεονάσματα ανήκουστα 3,5%  έως και το 2023 και 2% έως και το 2060.

6.     Υπερταμείο εκποίησης και υποθήκευσης της εθνικής περιουσίας μέχρι το 2015 (!) με πραγματικό σκοπό την πληρωμή των δανειστών και των χρεολύσιων.

7.     1919, η χώρα έχει να αποπληρώσει το μεγαλύτερο μέρος χρέους  μέχρι το 2060, ύψους 13,7 δισ. €, παρόμοιου ύψους χρέος εμφανίζεται , μετά στα έτη 2037, -38, -39.

8.     Αποεπένδυση, η οποίο έχει γυρίσει τη χώρα μία 15ετία πίσω, με επίπεδα, ταυτόχρονα, ανεργίας στο 25 % και ορίου φτώχειας 2 στους 3 Έλληνες ! Υπογραμμίζουμε η έννοια ''αποεπένδυση'' δεν σημαίνει ''μη επένδυση'', όπως πολλοί εννοούν, σημαίνει αποξήλωση υφιστάμενου κεφαλαιοχικού εξοπλισμού, υφιστάμενων υποδομών, απαξίωση και αχρήστευση παραγωγικού δυναμικού ανθρώπινου και υλικού.

9.     Απώλεια σχεδόν του 30% του εθνικού πλούτου της χώρας !
Τα δύο τελευταία θέματα αποτελoύν, κατά τη γνώμη μας,  τα κεφαλαιώδη οικονομικά ζητήματα της χώρας.

 

'Εξοδος  και Ανόρθωση.

      Μια πανεθνική προσπάθεια, με υπευθυνότητα εθνικής ηγεσίας ανάλογου ύψους, σύνθεσης και προσανατολισμού είναι απολύτως αναγκαία και είναι ο πρωταρχικός όρος-προϋπόθεση για το άνοιγμα ενός πραγματικού κύκλου Εξόδου και Ανόρθωσης.

 Ταυτόχρονα, όμως, η ευρύτερη δυνατή παραγωγική, επιστημονική και πνευματική κινητοποίηση των δυνάμεων της Ελληνικής κοινωνίας στην Ελλάδα και παντού στον Κόσμο με τρόπο συστηματικό κια για μακρύ χρονικό διάστημα είναι η εγγύηση για τη βεβαιότητα  πραγματοποίησης της Ανόρθωσης.

Ως στοιχεία, άμεσα, ζωτικά για την επείγουσα δρομολόγηση μιας τέτοιας πορείας σημειώνουμε τα παρακάτω.

  • Οριστικό τέλος στο Grexit και στο ''κούρεμα καταθέσεων'' και πολιτική για την επάνοδο των διαφυγόντων 110 δισ. ευρώ (!) στο εξωτερικό. Πολιτική απολύτως αντίθετη από την εφαρμοζόμενη, που ικετεύει τους  στρατηγικούς μπαταχτζήδες (ονομαζόμενοι, ευσχήμως, ''στρατηγικοί οφειλέτες'') οι οποίοι έχουν τα αφορολόγητα κέρδη τους στο εξωτερικό (τα διαφυλάττουν εκεί και τα εκμεταλλεύονται) και τις ζημίες τους στο εσωτερικό (και τις φορτώνουν στην ελληνική κοινωνία, η οποία έτσι καλείται να τους ξαναπληρώσει !). Αυτούς, η κυβέρνηση, αντί να τους ικετεύει πρέπει να τους καταδιώξει με κάθε τρόπο για να ανακτήσει η χώρα εκείνο που δολίως και παρανόμως φυγάδευσαν, αφαιρώντας -το από τον εθνικό-κοινωνικό της πλούτο και ελέγχοντας αυτό που δολίως στο εσωτερικό αποκρύβουν. Αντίθετα, να επιβραβεύσει έμπρακτα με πολιτικές και μέτρα εκείνους (επιχειρηματίες, επαγγελματίες, εργαζόμενους, επιστήμονες κλπ), που έχουν επιδείξει πρωτοφανή συνέπεια και στάθηκαν πραγματικά στηρίγματα  της Ελληνικής οικονομίας και της χώρας σε πρωτόγνωρες συνθήκες κρίσης και αφαίμαξής τους.
  • Το τραπεζικό σύστημα ξεπερνώντας τις παραδοσιακές παθογένειες και τις πρόσφατες σχοινοβασίες λόγω αλλαγών στις μετοχικές τους συνθέσεις, ενισχυμένο, έστω, οριακά από την ποσοτική χαλάρωση της ΕΚΤ, είναι αναγκαίο να λειτουργήσει αιμοδοτικά για τις νέες δυναμικές επενδύσεις, αποκαθιστώντας σταδιακά την κανονικότητα, με την άρση και των capitalcontrols.
  • Από το νέο ΕΣΠΑ, ακόμα και με τους ισχύοντες πόρους, - χωρίς την αναγκαία αύξησής τους  λόγω της μεταβολής του κατά κεφαλήν ελληνικού εισοδήματος  εξ αιτίας της κρίσης και της ύφεσης -, σε συνδυασμό με τις Δημόσιες Επενδύσεις μπορούν να αξιοποιηθούν παραπάνω από 20 δισ. €. Οι ταχύτητες, όμως, πρέπει να είναι άλλες από τις τωρινές. Να ανέβουν κατακόρυφα.  Δεν είναι δυνατόν, στα μέσα του 2017 και επί της ουσίας το Πρόγραμμα 2014 -2020 να μην έχει ξεκινήσει... Επίσης, οι στοχεύσεις του πρέπει να είναι σε πολλαπλασιαστικές, παραγωγικές επενδύσεις  κι όχι η σπατάλη της  διασποράς για την ικανοποίηση πελατειακών ομάδων και περιοχών.
  • Το σχέδιο Γιούνκερ αποτελεί ένα δυναμικό πλάνο, με συμμετοχή της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, που εκπονήθηκε προκειμένου να αντιστραφεί το κλίμα αποεπένδυσης που υφίσταται  σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, και το οποίο στην Ελλάδα είναι κατά πολύ οξύτερο και ως εκ τούτου μπορεί να διεκδικήσει αναλογικά μεγαλύτερο μερίδιο. Η συμμετοχή της ΕΤΕΠ θα δράσει κι ως πιστοδοτική εγγύηση για τις ενδιαφερόμενες ελληνικές επιχειρήσεις που έχουν υποστεί πλήγμα από την έλλειψη ρευστότητας και δεν μπορούν να αντλήσουν κεφάλαια από τις διεθνείς αγορές.
  • Στόχευση (σχέδιο, πρόγραμμα, προτεραιότητες, πόροι ) στους παρακάτω πέντε (5) τομείς :

- ενέργεια (δίκτυα αγωγών, αξιοποίηση γεωπολιτικής θέσης, κοιτάσματα υδρογονανθράκων , ανανεώσιμες πηγές, στρατηγικές αναπτυξιακές συμμαχίες),

- αγροτοδιατροφικός τομέας (διαφοροποιημένα προϊόντα, μεταποίηση - τυποποίηση, κέντρα διανομής στην καρδιά των ευρωπαϊκών αγορών, νέες δομές παραγωγής - εμπορίας),

- μεταφορές (χερσαίες, θαλάσσιες, εναέριες,  διαμετακομιστικοί κόμβοι -κέντρα),

- τουρισμός  (με επεκτάσεις,  ή/ και νέων συνδυαστικών projects, αλλά και ήπιων μορφών  αγρο- οικοτουριστικού και εναλλακτικού τύπου),

- νέες τεχνολογίες - νέες παραγωγές  (ψηφιακός κόσμος, και διεκδίκηση μεριδίων από τις νέες παραγωγές σε κάθε νέο σχετικό τομέα με κίνητρα για είσοδο νεοφυών επιχειρήσεων μεικτών ή ελληνικών) . 

  • Το φορολογικό καθεστώς πρέπει να αλλάξει. Με συντελεστή 24%, όταν ο μέσος ευρωπαϊκός συντελεστής είναι 13.1% και ο αντίστοιχος των γειτονικών χωρών περίπου στο μισό, το αντικίνητρο είναι προφανές και η όποια προσπάθεια θα αναστέλλεται. Ταυτόχρονα, η μείωση των ασφαλιστικών εισφορών, ιδιαίτερα των νεότερων γενιών, είναι απαραίτητη συνθήκη για την ομαλή ενοποίηση του Ασφαλιστικού συστήματος, την εξασφάλιση αξιοπρεπών όρων διαβίωσης χωρίς την αφαίρεση μεγάλου μέρους των αμοιβών τους, και για την ύπαρξη κινήτρου επιστροφής στους νέους επιστήμονες που μετανάστευσαν οι οποίοι δεν πρόκειται να επιστρέψουν, αν πρόκειται στη χώρα τους να αμείβονται  χαμηλότερα, να φορολογούνται υψηλότερα και να χρηματοδοτούν με τις εισφορές τους συντάξεις που ίδιοι ποτέ δεν θα αξιωθούν να λάβουν. Το πλαίσιο αυτό δημιουργεί και συνθήκες προσέλκυσης ξένων κεφαλαίων που αφθονούν στη διεθνή αγορά και  αναζητούν θετικούς επενδυτικούς προορισμούς.
  • Σ΄ ένα περιβάλλον, όπου η Κίνα έχει προσγειωθεί αναζητώντας νέες διεξόδους, η Ινδία εξακολουθεί να είναι ένας θεσμικός λαβύρινθος (χειρότερος ακόμα κι από την Ελλάδα), οι ‘’τίγρεις της Ανατολής’’  έπαψαν να είναι ο άλλοτε ελκυστικός προορισμός, η ευρωζώνη έχει πολύ χαμηλές έως μηδενικές αποδόσεις και οι αναδυόμενες περιφερειακές οικονομίες της περιοχής μετά την ''αραβική άνοιξη'' (ορθότερα, μάλλον, ''αραβικός χειμώνας'') έχουν μεταβληθεί σε εμπόλεμες ζώνες, η Ελλάδα, εξασφαλίζοντας, πολιτική σταθερότητα, μπορεί να αποτελέσει σημαντικό, υψηλών προσδοκιών επενδυτικό προορισμό.

 Θεσσαλονίκη, 22 Ιουνίου 2016,

Του

Γιαννάκη Λ. Ομήρου*

 

Μετά τη συνάντηση της Νέας Υόρκης και τη συμφωνία «επανασύγκλησης» Διάσκεψης στη Γενεύη καθίσταται επιτακτική η ανάγκη επιμονής της Ελληνικής Κυπριακής πλευράς αλλά και της Κυπριακής Δημοκρατίας στη συζήτηση του θέματος της ασφάλειας και των εγγυήσεων. Και όχι μόνο. Θα πρέπει να υπάξρουν συγκλίσεις σε βαθμό ακτίνας συμφωνίας, προκειμένου να υπάρχει νόημα περαιτέρω συζητήσεων στα κεφάλαια της εσωτερικής πτυχής. Συζητώντας ωστόσο  τα θέματα ασφάλειας – εγγυήσεων, καλό είναι να μην εγκαταλειφθεί η θέση του παράνομου της τουρκικής επέμβασης του 1974.
Ένα ζήτημα το οποίο τυγχάνει λανθασμένης προσέγγισης όχι μόνο δυστυχώς από ξένους αλλά και Κύπριους.  Κατά πόσον δηλαδή η Τουρκία εκέκτητο το δικαίωμα επέμβασης με βάση τη Συνθήκη Εγγυήσεως και Συμμαχίας του 1960. 57 χρόνια από τη συνομολόγηση της και 43 χρόνια από την στρατιωτική επέμβαση της Τουρκίας.
Αποδεικνυόμενοι, επικίνδυνα αγνοούντες διεθνείς συνθήκες συνδεδεμένες με τη σύσταση του Κυπριακού Κράτους, αλλά και προσφέροντες ανέλπιστα επιχειρήματα στην τουρκική προπαγάνδα, η οποία επιμελώς αναπτύσσεται επί 43 χρόνια προς δικαιολόγηση της τουρκικής εισβολής του 1974. Εμπεδώνοντας διεθνώς την άποψη ότι νομίμως, εξ επόψεως διεθνούς δικαίου, ενήργησε η Τουρκία.
Ποια όμως είναι η νομικοπολιτική πραγματικότητα, όπως προκύπτει από ρητές πρόνοιες του Διεθνούς Δικαίου και γνωματεύσεις διαπρεπών διεθνολόγων;
Είναι κοινός τόπος για τους διεθνολόγους ότι η Συνθήκη Εγγυήσεως του 1960 δεν παρέχει το δικαίωμα χρήσεως βίας σε κάποια από τις εγγυήτριες δυνάμεις. Μια τέτοια ερμηνεία αντίκειται προς τον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και τις διατάξεις διεθνούς αναγκαστικού δικαίου και καθιστά τη συνθήκη άκυρη. Αυτό βέβαια δεν εμπόδισε την Τουρκία να εισβάλει στην Κύπρο το 1974 και έκτοτε να κατέχει στρατιωτικά το 36,4% του εδάφους επικαλούμενη τη συνθήκη Εγγυήσεως. Είναι  προφανές ότι η Τουρκία θέλει να έχει τη δυνατότητα να παρεμβαίνει στα τεκταινόμενα στην Κύπρο, είτε στρατιωτικά είτε με την απειλή χρήσεως βίας, είτε με άλλα μέσα. Και είναι εμφανές ότι η Τουρκία είναι η μόνη από τις τρεις εγγυήτριες δυνάμεις που βλέπει τη Συνθήκη του 1960 ως προς τη στρατιωτική της διάσταση.
Το νομικά έωλο και πολιτικά παράδοξο των ισχυρισμών της Τουρκίας, ότι η εισβολή στην Κύπρο ήταν νόμιμη και ότι πήγαζε από τις Συνθήκες Εγγυήσεως, δεν βρίσκει κανένα έρεισμα στο Διεθνές Δίκαιο, αλλά σε μια νοοτροπία επεκτατισμού νεοθωμανικής έμπνευσης.
Για τη μονομερή αυθαίρετη και εξόχως αντινομική ερμηνεία της Συνθήκης Εγγυήσεως από την Τουρκία  για να δικαιολογήσει την τουρκική εισβολή είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες και γνωματεύσεις διεθνούς κύρους διεθνολόγων.Προτού τεθεί σε ισχύ η Συνθήκη Εγγυήσεως ζητήθηκε από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, όπως γνωματεύσει επί του κύρους της εν λόγω Συνθήκης. Η γνωμάτευση, την οποία ετοίμασε ένας από τους σημαντικότερους διεθνόλογους του αιώνα που μας πέρασε, ο HansKelsen, παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον ως προς τον τρόπο με τον οποίο θα έπρεπε να ερμηνεύεται η Συνθήκη Εγγυήσεως. Ο Kelsen, αν και παρατήρησε ότι η σύναψη μιας συνθήκης εγγυήσεως είναι κατ’ αρχήν έγκυρη, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, εντούτοις προχώρησε σε περαιτέρω σχόλια αναφορικά με το άρθρο 3 της Συνθήκης που προβλέπει γιαδικαίωμα επέμβασης. Παραθέτουμε ορισμένα σημαντικά αποσπάσματα από τις σχετικές επισημάνσεις:
« Το άρθρο 3 της Συνθήκης Εγγυήσεως φαίνεται ότι, όπως προκύπτει τόσο από τους όρους του όσο και από τις περιστάσεις υπό τις οποίες συνάφθηκε, αποσκοπεί να καλύψει κυρίως περίπτωση κατά την οποία το Κυπριακό Σύνταγμα ανατρέπεται από εσωτερική επανάσταση, η οποία στοχεύει είτε στον περιορισμό των μειονοτικών δικαιωμάτων, είτε σε ένωση με άλλο κράτος ή σε διχοτόμηση. Αν οι εγγυήτριες δυνάμεις είχαν δικαίωμα να αναλάβουν δράση στρατιωτικού χαρακτήρα, αυτό θα μπορούσε υπό ορισμένες προϋποθέσεις να δικαιολογηθεί ως αυτοάμυνα. Αυτές οι περιστάσεις θα προέκυπταν αν, κατά τη διάρκεια μιας επανάστασης, γινόταν ένοπλη επέμβαση κατά των στρατευμάτων μιας εγγυήτριας δύναμης που βρίσκονται σταθμευμένα στην Κύπρο. Το δικαίωμα αυτό αυτοάμυνας όμως, δεν πηγάζει από τη Συνθήκη Εγγυήσεως, αλλά από το γενικό Διεθνές Δίκαιο, όπως περιορίζεται από το άρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτη.
Από την προαναφερόμενη γνωμάτευση Kelsen φαίνεται ξεκάθαρα ότι η Τουρκία παραβίασε τις υποχρεώσεις της, όπως πήγαζαν από τη Συνθήκη Εγγυήσεως και καταρρίπτονται οι τουρκικοί ισχυρισμοί ότι η τουρκική εισβολή μπορούσε να δικαιολογηθεί από τις διατάξεις της Συνθήκης Εγγυήσεως. Παρόμοιες απόψεις εξέφρασε και ο FrankSoskice σε άλλη γνωμάτευση, ενώ σε παρόμοιες αναλύσεις προέβησαν και οι περισσότεροι αναγνωρισμένοι διεθνολόγοι μετά την τουρκική εισβολή. Η Τουρκία παραβίασε τις υποχρεώσεις της. Ερμήνευσε αυθαίρετα τη Συνθήκη Εγγυήσεως κατά τον τρόπο που η ίδια επιθυμούσε. Οποιαδήποτε αναγνώριση εγγυητικών δικαιωμάτων στην Τουρκία σε ενδεχόμενη λύση του Κυπριακού προβλήματος θα ισοδυναμεί ουσιαστικά με παράδοση της Κύπρου στα χέρια της Τουρκίας , εφόσον θα ανανεώνει τα δικαιώματα που η Τουρκία παραβίασε και εξακολουθεί  να παρερμηνεύει. Θα συνιστά σε τελική ανάλυση μια δικαίωση της τουρκικής εισβολής και της τουρκικής παραβίασης του Διεθνούς Δικαίου.
Όλα αυτά τα συντριπτικά, ως προς την έκδηλη παρανομία της Τουρκίας που συνεχίζεται για 43 ολόκληρα χρόνια, καλό είναι να τα μελετήσουν και να τα εμπεδώσουν όσοι άκριτα, άσοφα και επιπόλαια προβάλλουν απόψεις που χύνουν νερό στην τουρκική προπαγάνδα.
Στη Διάσκεψη της Γενεύης, θα πρέπει η αδικοπραγία της Τουρκίας κατά παραβίαση της συνθήκης εγγυήσεως του 1960, να προβάλλεται και να μη διαγράφεται. Ως επιχείρημα της ανάγκης οριστικής της κατάργησης για να μην υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι η Κύπρος θα είναι πραγματικά ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος που λειτουργεί μόνο στη βάση του Διεθνούς Δικαίου και όχι στη βάση αποικιοκρατικής αντίληψης και νοοτροπίας κηδεμονευτικών βαρών.

 

 *Τέως Πρόεδρος Βουλής των Αντιπροσώπων

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017 21:12

Οι χουλιγκάνοι της πολιτικής

Του

Σάκη Μουμτζή

 

Δεν αρκέστηκαν στον εκτσογλανισμό και στον εκχυδαϊσμό της πολιτικής ζωής της χώρας, όταν ήταν στην αντιπολίτευση. Συνεχίζουν και τώρα που είναι στην κυβέρνηση.
Μέσα σε λίγες ώρες, δύο κορυφαίοι υπουργοί της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με σχόλιο τους στο tweeter, μετέφεραν στον δημόσιο λόγο τις πιο χυδαίες στιγμές του ιδιωτικού. Δεν αντελήφθησαν και ο Π. Καμμένος και ο Ν. Παππάς πως είναι δημόσια πρόσωπα, και ο λόγος τους ipso facto είναι και αυτός δημόσιος.
Επί πλέον, ενήλικες άνθρωποι, φαίνεται πως δεν γνωρίζουν πως το tweet είναι μια δημόσια μορφή επικοινωνίας που καθιστά το περιεχόμενο του ανοιχτό σε κάθε είδους κριτική. Είναι δυνατόν να μην τα γνώριζαν όλα αυτά όταν χυδαιολογούσαν;
Εφόσον ήταν νηφάλιοι, τα γνώριζαν. Απλώς δεν τους ενδιέφερε. Και αυτό είναι το εξοργιστικό.Μεθυσμένοι και οι δύο από την αίσθηση της απόλυτης εξουσίας και παντελώς αδιάφοροι για την κριτική των πράξεων τους, ακύρωσαν κάθε μορφή αυτοελέγχου και αυτοπεριορισμού της έκφρασης τους και επέτρεψαν να αναδυθούν στην επιφάνεια ευτελή συναισθήματα που οδηγούν σε χυδαίες συμπεριφορές.
Πιθανόν να πίστευαν και οι δύο πως με τέτοιες εκφράσεις, που τις χρησιμοποιούμε στο ιδιωτικό μας χαβαλέ, επιδεικνύουν έναν λαϊκό αυθορμητισμό που τους φέρνει πιο κοντά στο ακροατήριο τους, τους κάνει περισσότερο αποδεκτούς  από αυτό. Ίσως να πίστευαν πως με την αμεσότητα του χυδαίου λόγου αποκτούν πρόσβαση και επικοινωνούν με όλους τους αντισυμβατικούς και τους «ριζοσπάστες» της πεντάρας.
Φαίνεται όμως πως έκαναν λάθος εκτίμηση. Οι αντιδράσεις ήταν καταιγιστικές στον μεγάλο και ανεξέλεγκτο, από εξουσίες, χώρο του διαδικτύου. Και τότε υπέπεσαν στο δεύτερο λάθος τους που ήταν σοβαρότερο από το πρώτο.
Αντί σαν ενήλικες άνθρωποι και σαν υπεύθυνοι πολίτες να ζητήσουν δημόσια συγγνώμη, κρύφτηκαν πίσω από γελοίες δικαιολογίες. Ο Π.Καμμένος τα πέη του τα«φόρτωσε» στον γιο του και ο Ν.Παππάς τα αρχ@@@ στην ρύμη του λόγου  του. Δεν είχαν το θάρρος να παραδεχτούν το λάθος τους. Και μάλιστα ο Π.Καμμένος ξεπέρασε τον εαυτό του, κάτι όντως, δύσκολο. Πάντα οι γονείς προσπαθούν, δημοσίως, να αναλάβουν αυτοί το παράπτωμα του παιδιού τους—εφ΄όσον γίνεται-- και να το νουθετήσουν, στην συνέχεια, στο πλαίσιο της οικογένειας. Αυτός «ξεμπρόστιασε» άνανδρα τον γιο του για να διασωθεί ο ίδιος. Βέβαια, από έναν καθ έξιν υβριστή, δεν περιμέναμε και κάτι καλύτερο.
Ο δε Ν.Παππάς, της «δρακογενιάς ο γιος», προσπάθησε να μας πείσει πως όλος ο σχολιασμός του οφειλόταν σε λάθος του πληκτρολογίου. Η επίμαχη φράση γράφτηκε μόνη της.
Τελικά, νομίζω πως ο Πολλάκης έχει δημιουργήσει σχολή. Έχει μιμητές. Εκφράζουν όλοι αυτοί οι «τύποι», που η συγκυρία τους έφερε στην εξουσία, τον ψευτοτσαμπουκά και τον κουτσαβακισμό, που είναι σύμφυτος με τα λούμπεν στοιχεία της κοινωνίας.
Αν κάτι πρέπει να μείνει από αυτές τις συμπεριφορές δεν είναι τόσο το ότι έγιναν, αλλά το πώς προσπάθησαν οι δράστες να τις δικαιολογήσουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ, πέραν πάσης αμφιβολίας, έχουν εισάγει τον χουλιγκανισμό στην πολιτική ζωή της χώρας.  Και το ανησυχητικό είναι πως το επιδιώκουν.

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017 20:56

Bίος και πολιτεία

Του

Γιώργου Χαλκιά

 

Λίγο ακόμη και θα “έπιανε” έναν αιώνα ζωής ο Κων. Μητσοτάκης που πέθανε στα 99 του χρόνια και κηδεύτηκε με υπερβολικές τιμές τόσο στην Αθήνα όσο και στην ιδιαίτερη πατρίδα του τα Χανιά της Κρήτης. Ανθρώπινες στιγμές λύπης και πένθους με αποκορύφωμα τις ομιλίες του Κυριάκου στην Αθήνα και της Ντόρας στην Κρήτη. Όποιος έχασε γονείς σε τόσο μεγάλη ηλικία γνωρίζει ότι ο πόνος είναι μεγαλύτερος.
Ως άνθρωπος λοιπόν, έχοντας χάσει και εγώ τη μητέρα μου σε μεγαλύτερη ηλικία από εκείνη του Μητσοτάκη, λυπάμαι και συλλυπούμαι τους οικείους του. Ως πολίτης όμως δεν ξεχνώ τα έργα και τις ημέρες του στην Ένωση Κέντρου με τελικό αποδέκτη τον Γεώργιο Παπανδρέου και τη νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνησή του. Δεν ξεχνώ γιατί την εποχή εκείνη, ήδη από το 1963, ήμουνα ενεργό μέλος της νεολαίας της Ένωσης Κέντρου και είχα πάρει μέρος στις εξορμήσεις με τα Πούλμαν της Νίκης το 1963 και με τα Πούλμαν του Θριάμβου το 1964 υπό την ηγεσία του Απόστολου Κακλαμάνη.
Γνωρίζαμε την κόντρα του Μητσοτάκη με τον Ανδρέα Παπανδρέου αλλά δεν πιστεύαμε ότι ήταν δυνατό να φθάσει σε ρήξη με τον Γεώργιο Παπανδρέου και σε υποστήριξη των αποστατών ήδη από την πρώτη κυβέρνηση Νόβα. Η “ιστορία” του Μητσοτάκη άρχισε με την άφιξη του Ανδρέα Παπανδρέου στην Ελλάδα, ο οποίος κάλυψε την αριστερή πτέρυγα της Ένωσης Κέντρου με τα αντιαμερικανικά συνθήματα που έβρισκαν απήχηση στις μάζες ιδιαίτερα εκείνη την προδικτατορική περίοδο στην Ελλάδα.
Ο Μητσοτάκης έβλεπε ότι έχανε αυτόν τον κόσμο και στράφηκε προς τη δεξιά παρ’ ότι διατυμπάνιζε ότι ήταν δημοκράτης, συγγενής του Ελευθέριου Βενιζέλου και εκλεγμένος για πρώτη φορά με το Κόμμα Φιλελευθέρων υπό τον Σοφοκλή Βενιζέλο σε ηλικία μόλις 28 ετών. Ο Μητσοτάκης δεν ήταν απλά αμφιλεγόμενη πολιτική προσωπικότητα, όπως έγραψαν πολλοί, αλλά ο άνθρωπος για όλες τις εποχές. Και για όλες τις δουλειές θα έλεγα εγώ.
Εύστροφος πολιτικός με πολύ καλό λόγο και επιχειρήματα, φιλοδοξούσε από το 1965 να “αλώσει” την αρχηγία της δεξιάς και να αναδειχθεί πρωθυπουργός της χώρας. Και τα κατάφερε με τη βοήθεια των κομμουνιστών ηγετών Φλωράκη και Κύρκου, οι οποίοι πίστεψαν ότι θα καρπωθούν τα “ιμάτια” του Ανδρέα Παπανδρέου. Από τη συνεργασία αυτή προέκυψαν δύο πράγματα: πρώτα ο κομπασμός του Μητσοτάκη ότι δήθεν η Εθνική συμφιλίωση επήλθε με το σχηματισμό της κυβέρνησης Τζαννετάκη.
Δεύτερο ένα μεγάλο οικονομικό όφελος για το Κ.Κ.Ε εφόσον η κυβέρνηση της Ν.Δ. που τελικά βγήκε το 1990 με την προσθήκη του Κατσίκη στη ΔΗΑΝΑ, αγόρασε για λογαριασμό του Ελληνικού Δημοσίου το κτίριο της οδού Μπουμπουλίνας (ιδιοκτησίας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας) που υπήρξε για χρόνια τόπος βασανισμού και εξόντωσης επώνυμων και ανώνυμων κομμουνιστών, στο οποίο μέχρι σήμερα στεγάζεται το υπουργείο πολιτισμού. Την προδοσία πολλοί ηγάπησαν. Τον προδότη ουδείς. Για την εφαρμογή των ανωτέρω στον Κων/νο Μητσοτάκη, παραπέμπω στη μεταπολίτευση του Ιουλίου 1974, όπου ο ανήρ έγινε αποδιοπομπαίος της πολιτικής. Όλοι του γύρισαν την πλάτη.
Ο Καραμανλής, παρ’ ότι ο Μητσοτάκης διατηρούσε επαφές μαζί του στο Παρίσι και υποστήριζε, για ευνόητους λόγους, τη “λύση” Καραμανλή, τον άφησε έξω από τα ψηφοδέλτια της νεοϊδρυθείσας τότε Ν.Δ. και δεν ήθελε ούτε να τον ακούσει. Το ίδιο και ο Μαύρος με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις. Κατέβηκε λοιπόν ανεξάρτητος υποψήφιος ο Μητσοτάκης στο Νομό Χανίων και παρά τις αμέτρητες κουμπαριές κ.λπ. δεν μπόρεσε να συγκεντρώσει το εκλογικό μέτρο και έμεινε απ’ έξω για τρία ολόκληρα χρόνια (1974 – 1977) κατά τα οποία έκανε το δικηγόρο. Με την προκήρυξη των εκλογών του 1977, ο Καραμανλής του έδειξε πάλι την πλάτη και δεν τον περιέλαβε στα ψηφοδέλτια της Ν.Δ.
Ο παμπόνηρος όμως Μητσοτάκης, εκμεταλλευόμενος την απόσχιση της ακροδεξιάς από τη Ν.Δ. και τη δημιουργία της “Εθνικής Παράταξης” υπό τον Στέφανο Στεφανόπουλο, προσεταιρίστηκε τον οικονομικά ισχυρό Παύλο Βαρδινογιάννη και ίδρυσαν το κόμμα των “Νεοφιλελευθέρων” με το οποίο εκλέχτηκαν ο μεν Μητσοτάκης στα Χανιά, ο δε Βαρδινογιάννης στο Ρέθυμνο. Μετά από αυτή την εξέλιξη ο Μητσοτάκης περίμενε αργά ή γρήγορα να πέσει πάνω του ο Καραμανλής σαν ώριμο φρούτο. Έτσι, το 1978 που ο Καραμανλής ήθελε να μεταβεί στην Προεδρία της Δημοκρατίας, τα δύο ψηφαλάκια των Μητσοτάκη-Βαρδινογιάννη ήταν άκρως απαραίτητα για να συγκεντρωθεί μαζί με τον Καρδάρα (αν θυμάμαι ορθά το επώνυμό του) της Ένωσης Κέντρου στη Μαγνησία ο μαγικός αριθμός 180. Ο Καραμανλής υποχώρησε, το κόμμα των Νεοφιλελευθέρων προσχώρησε στη Ν.Δ. και ο Μητσοτάκης έγινε υπουργός Συντονισμού. Η “αγάπη” του Μητσοτάκη για το Υπουργείο Συντονισμού ήταν μεγάλη. Λέγεται ότι έθετε όρο την ανάληψη του Υπουργείου Συντονισμού προκειμένου να λάβει μέρος στις κυβερνήσεις των αποστατών.
Ο λόγος είναι ότι ήθελε να επιβάλει οικονομικές επιλογές με πιο χαρακτηριστική, την εποχή εκείνη, την υπογραφή της σύμβασης με την Αμερικανική εταιρία “Litton” η οποία καταψηφίστηκε από τη Βουλή, αλλά αμέσως μετά την εγκαθίδρυση της Χούντας υπογράφηκε στις 15-5-67 από τους πραξικοπηματίες!!! Από εκεί και πέρα είχε ανοίξει ο δρόμος στο Μητσοτάκη για την άλωση της ηγεσίας της Δεξιάς εκμεταλλευόμενος τη συντριβή της Ν.Δ. από το ΠΑΣΟΚ το 1981 και των Ευροεκλογών 1984 (με αρχηγό τότε τον Ευάγγελο Αβέρωφ). Ήρθε με τη Ν.Δ. και τον Κατσίκη στην εξουσία το 1990 και κυβέρνησε μέχρι το 1993. Ο ίδιος ο Μητσοτάκης έλεγε μετά την πτώση του από την “ομάδα Σαμαρά” ότι τον έριξαν τα μεγάλα συμφέροντα δείχνοντας μάλιστα επώνυμα τον πατέρα Αλαφούζο. Για όσους γνωρίζουν καλά τα πολιτικά πράγματα, αυτή ήταν μια φτηνή δικαιολογία για τον πολύ κόσμο.
Το έχω γράψει και σε άλλο μου άρθρο στη “Γ” ότι τον Μάρτιο του 1993, πρωθυπουργού όντος του Μητσοτάκη, είχε έρθει στην Ελλάδα ο υπουργός των εξωτερικών των Η.Π.Α. Κρίστοφερ, ο οποίος δήλωσε ότι η χώρα μας θα έχει βουλευτικές εκλογές τον Οκτώβριο του 1993, όπως και έγιναν. Τι λέτε λοιπόν, ότι θα ερχόταν ο Κρίστοφερ να πει μια τόσο μεγάλη κουβέντα γιατί ο Μητσοτάκης είχε πρόβλημα με τον Αλαφούζο; Και θα έβαζαν οι Αμερικάνοι το     Σαμαρά να ρίξει το Μητσοτάκη για τον Αλαφούζο; Οι Αμερικάνοι είχαν θορυβηθεί με τα σούρτα-φέρτα του Μιλόσεβιτς στην Ελλάδα και από 'δω και πέρα τα ευκόλως παραλειπόμενα εννοούνται. Τώρα η ιστορία επαναλαμβάνεται αφού ο γιος του Μητσοτάκη κέρδισε με το σπαθί του στις εσωκομματικές εκλογές την ηγεσία της Ν.Δ. και δεν αποκλείεται να τον δούμε κάποια μέρα πρωθυπουργό.
Το μήλο, άλλωστε, πέφτει πάντοτε κάτω απ’ τη μηλιά. Έχει δοκιμάσει αυτή η χώρα τόσους και τόσους πρωθυπουργούς. Γιατί να μη δοκιμάσει και τον Κυριάκο... που έχει και πολύ μεγάλες γνωριμίες (φωτογραφία κάτω).

 

kiriakos-xristoforakos-66-a

Σελίδα 1 από 40

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

11617339
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
2175
41733
138399

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 66 επισκέπτες και κανένα μέλος