A+ R A-
28 Μαΐου 2018

Του

ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΟΛΟΒΑΤΣΙΟΥ*

 

Βλέποντας το περιστατικό με τον ξυλοδαρμό του Γιάννη Μπουτάρη και ακούγοντας στα ρεπορτάζ  «την καταδίκη όλων των μορφών βίας» από τα κόμματα του περίφημου συνταγματικού τόξου, μου ήρθε στο μυαλό ένα ενδιαφέρον βιβλίο του καθηγητή Δημήτρη Ψυχογιού με τίτλο «Η πολιτική βία στην ελληνική κοινωνία».
Ο συγγραφέας αναρωτιέται  γιατί  η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ευρώπης όπου έγινε εμφύλιος και δικτατορία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και προσπαθεί να αναλύσει τα αίτια της πολιτικής βίας στην Ελλάδα από την μεταπολίτευση μέχρι τις μέρες μας.
Το βιβλίο επικεντρώνεται στη μεταπολιτευτική περίοδο με στόχο να αποδείξει ότι η τρομοκρατία, οι αιματηρές συγκρούσεις διαδηλωτών-αστυνομίας, η «δίκαιη οργή», (όπως το περιστατικό με τον Μπουτάρη, τον Χατζηδάκη ή τον Κουμουτσάκο), οι συνεχείς καταλήψεις και καταστροφές, ακόμα και η άνοδος της Χρυσής Αυγής, δεν εξηγούνται μόνο από τις κοινωνικές συνθήκες.
Η βία εκδηλώνεται συνήθως με αφορμή κοινωνικά και πολιτικά γεγονότα, όμως ο καθηγητής δίνει μια ενδιαφέρουσα διάσταση, υποστηρίζοντας ότι έχει και  πολιτισμικές ρίζες. Τι εννοεί;  Ότι η πολιτική βία διαιωνίζεται επειδή αποθεώνεται η πολεμική βία των πραγματικών ή φανταστικών προγόνων μας.
Κάτι που περιγράφει εξαιρετικά ο κύριος Ψυχογιός, ως  αγωνιστική ανάγνωση της ιστορίας που, η Δεξιά αναδεικνύει ως «πολεμική αρετή των Ελλήνων» και η Αριστερά ως «αντιστασιακό ήθος του ελληνισμού»
Το φαινόμενο που περιγράφει το ζούμε δεκαετίες τώρα. Από τον αιματηρό εμφύλιο, την επτάχρονη χούντα, τα μπλε και πράσινα καφενεία της σκληρής δεκαετίας του 80’ , το μνημόνιο – αντιμνημόνιο, την μεγαλύτερη σε διάρκεια περίοδο τρομοκρατίας στην Ευρώπη, μέχρι τα μεμονωμένα περιστατικά του δίκαιου όχλου, που αυξάνονται εξαιτίας της φτώχειας και της ανέχειας που προκαλεί η οικονομική κατάσταση των τελευταίων χρόνων.

 

*Πολιτικός Συντάκτης Star Channel

Του

ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΤΡΑΧΟΥΡΑ*

 

Σύμφωνα με ανακοίνωση της Περιφέρειας Ηπείρου δημοπρατήθηκε ο ισόπεδος κυκλικός κόμβος στην παράκαμψη Φιλιππιάδας της Ιόνιας Οδού , στις εισόδους Φιλιππιάδας – Καμπής προϋπολογισμού 480.000 ευρώ.  Η κατασκευή κόμβου ή φωτεινών  σηματοδοτών στην διασταύρωση αυτή  αποτελούσε πάγιο αίτημα της τοπικής κοινωνίας γιατί στο σημείο αυτό έγιναν πολλά ατυχήματα και μάλιστα θανατηφόρα. Οι πολίτες όμως της Φιλιππιάδας ελπίζουν ότι η κατασκευή του κόμβου όχι μόνο δεν θα καθυστερήσει τη σύνδεση της Ιόνιας Οδού με τη Γέφυρα Καλογήρου που είναι και το κυρίως ζητούμενο , αλλά θα συνδυαστεί με μια σειρά έργων που είναι απαραίτητα για τη λειτουργία της πόλης όπως :
1.Κατασκευή της ΝΕΑΣ ΕΙΣΟΔΟΥ της Φιλιππιάδας από την Ιόνια οδό η μελέτη της οποίας είχε ήδη εκπονηθεί επί Νομαρχίας Βασ. Ιωάννου διότι πρόκειται για επαρχιακό δρόμο. Τώρα πιστεύουμε ότι τα όποια προβλήματα έχουν εξαλειφθεί και το έργο θα κατασκευασθεί σύντομα . Επαφίεται στις ευαισθησίες της Περιφέρεια Ηπείρου  ότι θα ληφθεί μέριμνα και σεβασμός για τα υπεραιωνόβια πλατάνια αφού οι τοπικοί Περιβαλλοντολόγοι και Προστάτες του Λούρου ποταμού και των χαμηλών κτιρίων μετά την ανάληψη της εξουσίας από το ΣΥΡΙΖΑ έχουν σημάνει ..σιωπητήριο!
 2. Η είσοδος της Φιλιππιάδας δεν πρέπει να περιλαμβάνει μόνο τον επαρχιακό δρόμο αλλά  και τη ΓΕΦΥΡΑ στο Λούρο ποταμό που χρειάζεται άμεσα όχι μόνο αισθητική αλλά και λειτουργική αναβάθμιση. .
3. Κατασκευή ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΥ  δρόμου που θα παρακάμπτει το κέντρο της Φιλιππιάδας που κυριολεκτικά στενάζει από τον κυκλοφοριακό φόρτο. Η Παράκαμψη αυτή προς το Ελευθεροχώρι θα μπορούσε να γίνει στο όριο επέκτασης του νέου Γ.Π.Σ (παλιαύλακας) , ενώ προς την Παλαιά Φιλιππιάδα με τη διαπλάτυνση του υπάρχοντος δρόμου του κάμπου  μέχρι το Μνημείο Μπιζανομάχων . Εξυπακούεται ότι για τις όποιες παρεμβάσεις θα πρέπει να αποζημιωθούν και στην πραγματική τους αξία οι παρόδιοι ιδιοκτήτες των  θιγόμενων ιδιοκτησιών  .Θα χρειασθούν επομένως πολλά χρήματα τα οποία πρέπει να εξευρεθούν, γιατί πρόκειται για έργο ουσίας με πολλαπλά οφέλη και όχι για έργο βιτρίνας αμφιβόλου αισθητικής και λειτουργικότητας. Το ζήτημα αυτό μπορεί ακόμη και τώρα να επιλυθεί πιο εύκολα εντάσσοντας την Είσοδο της πόλης και τον περιφερειακό δρόμο στο  Γ.Π.Σ. (πρόταση πολεοδόμου κ.Τσέτση) το οποίο επιδέχεται διορθώσεων γιατί ως γνωστόν  δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί.

 ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το πρόβλημα που θα κληθεί σύντομα να αντιμετωπίσει ο Δήμος Ζηρού και η τοπική κοινωνία δεν είναι η λειτουργία του δεύτερου Βιολογικού καθαρισμού και τα Σκουπίδια στη Γέφυρα Καλογήρου ,ούτε το ΗΟΤ SPOT στο παλαιό Στρατόπεδο, αλλά οι Ερευνητικές Γεωτρήσεις και Σεισμικές έρευνες για τον εντοπισμό Υδρογονανθράκων ( πετρέλαιο-φυσικό αέριο) που θα γίνουν στο Δήμο Ζηρού και κινδυνεύουν άμεσα οι Πηγές Αγίου Γεωργίου ,ο Λούρος  ποταμός ,η Λίμνη Ζηρού , τα αρχαία μνημεία και οι περιοχές φυσικού κάλους !


 *Πρώην δήμαρχος Φιλιππιάδας

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018 09:28

Αποσαφήνιση πορείας

Του

ΓΑΝΝΑΚΗ Λ. ΟΜΗΡΟΥ*

 

Η σημερινή ασάφεια σε ότι αφορά τις επιβαλλόμενες κινήσεις στο Κυπριακό, ιδιαίτερα μετά την «πρωτοβουλία» Ακκιντζί για το «πλαίσιο Γκουτέρες»,  επιβάλλει μια αναδρομή στο τί ακολούθησε την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν το 2004.
Δυστυχώς αυτό που προκύπτει ως αβίαστο συμπέρασμα και αδιαμφισβήτητη αλήθεια είναι ότι δεν ακολουθήθηκε μια συνεπής πολιτική. Είχαμε τη συμφωνία της 8ης Ιουλίου του 2006 και τη συμφωνημένη επιστολή Γκαμπάρι. Τί προέβλεπαν; Ότι προκειμένου να αρχίσουν διαπραγματεύσεις, θα έπρεπε να διαμορφωθεί επαρκής διαπραγματευτική βάση, καθώς και γεφύρωση θέσεων επί των ουσιωδών πτυχών του Κυπριακού.
Αντί να υπάρξει τήρηση αυτών των προϋποθέσεων η πλευρά μας προχώρησε  σε διαπραγματεύσεις, με αμφίσημου και ατελούς περιεχομένου συμφωνίες με την τουρκική πλευρά.
Δεύτερον, ενώ όταν ξεκινούσαν οι διαπραγματεύσεις, μετά τη συμφωνία της 11ης Φεβρουαρίου 2014, υπήρξε συναντίληψη ότι θα υπήρχε διασταυρούμενη συζήτηση όλων των κεφαλαίων του Κυπριακού, εν τούτοις συζητήθηκαν εξαντλητικά τα κεφάλαια της διακυβέρνησης, της κατανομής των εξουσιών, της οικονομίας και των σχέσεων με την Ε.Ε. Όχι όμως το εδαφικό, η ασφάλεια, οι εγγυήσεις και τα στρατεύματα. Δηλαδή, συζητήθηκαν τα  κεφάλαια στα οποία η τουρκική πλευρά «έπαιρνε» και όχι τα κεφάλαια στα οποία θα «έδινε». Όπως είναι η επιστροφή εδαφών, η αποχώρηση στρατευμάτων και η κατάργηση των εγγυήσεων.
Τελικά είχαμε την πλήρη ανατροπή  της πολιτικής της Ελληνοκυπριακής πλευράς,  για συζήτηση και συμφωνία επί των κεφαλαίων των ασφάλειας, των εγγυήσεων, των στρατευμάτων και του εδαφικού, προκειμένου να συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις. Ακολούθησε βέβαια, η ανατροπή της ανατροπής μετά τη συνάντηση του Προέδρου με το Γ.Γ. του ΟΗΕ. Το ναυάγιο του Κραν Μοντάνα, επισφράγισε το αδιέξοδο, αφού η τουρκική αδιαλλαξία και οι κατ’ εξακολούθησιν, παλινωδίες, όχι μόνο δεν οδήγησαν σε λύση, αλλά ούτε και σε επίρριψη ευθυνών στην τουρκική πλευρά για το αδιέξοδο. Ποια πρέπει να είναι η περαιτέρω πορεία; Σίγουρα όχι η βεβιασμένη επιδίωξη νέων συνομιλιών «έναντι παντός τιμήματος». Ούτε βέβαια η ακινησία και η αποφυγή οποιωνδήποτε πρωτοβουλιών.
Η σημερινή συγκυρία, μετά τις πειρατικές προκλήσεις της Τουρκίας στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά και οι απειλές Ερτογάν για διενέργεια γεωτρήσεων επιβάλλει να τεθεί ως προϋπόθεση «εκ των ων ουκ άνευ» για επανάληψη του διαλόγου, ο τερματισμός των τουρκικών  πειρατικών προκλήσεων αλλά και η απόρριψη των απαράδεκτων αξιώσεων για συνδιαχείριση του υποθαλάσσιου πλούτου.
Περαιτέρω.Πρώτον θα πρέπει να επανέλθουμε στη θέση ότ,ι προκειμένου να υπάρξει συζήτηση και κατάληξη επί της διεθνούς πτυχής, θα πρέπει προηγουμένως να βρεθούμε σε «ακτίνα συμφωνίας» στα κεφάλαια της εσωτερικής πτυχής. Διακυβέρνηση, κατανομή εξουσιών, οικονομία, σχέσεις με την Ε.Ε., περιουσιακό, εδαφικό. Διασταυρούμενη συζήτηση με τη διεθνή πτυχή δεν είναι ασύμβατη με αυτή τη θέση.
Το λεγόμενο πλαίσιο Γκουτέρες δεν μπορεί να θεωρείται θέσφατον, ούτε βέβαια να ριχθεί στο «πυρ το εξώτερον». Πέραν των ασαφειών και των διαφορετικών ερμηνειών, μπορεί να αποτελέσει υλικό προς διαπραγμάτευση καθώς υπάρχουν σε αυτό ζητήματα, προτάσεις και θέσεις που απολύτως δικαιολογημένα δεν μας βρίσκουν σύμφωνους.
Δεύτερον, η ξεχασμένη διακήρυξη για  ένα περίγραμμα λύσης του Κυπριακού, το οποίο να κατατεθεί ενώπιον της διεθνούς και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, πρέπει να επανέλθει στο προσκήνιο και να πραγματωθεί. Τέλος, υπάρχει το μέγα θέμα  της αξιοποίησης της ευρωπαϊκής ιδιότητας της Κύπρου, προς την κατεύθυνση μιας σωστής και ευρωπαϊκών προδιαγραφών λύσης του Κυπριακού.
Η Εθνική στρατηγική ολόκληρου του Ελληνισμού για αξιοποίηση του  ευρωπαϊκού περιβάλλοντος δεν έχει αποδώσει και υφίσταται τραυματισμούς, ρωγμές και αποδυνάμωση. Ο προβλεπόμενος έλεγχος της Τουρκίας δεν είναι αποτελεσματικό μέτρο αφού απουσιάζει αυτόματος μηχανισμός κυρώσεων επί της Τουρκίας αν συνεχίζει την άρνηση συμμόρφωσης της. Μόνη εναπομείνασα διαδικαστική και ουσιαστική δυνατότητα για την Κύπρο είναι το διατηρούμενο δικαίωμα αρνησικυρίας στο άνοιγμα και κλείσιμο των κεφαλαίων στον ενταξιακό διάλογο Τουρκίας – Ε.Ε.
Ήλθε η ώρα για πλήρη αποσαφήνιση των θέσεων μας.44 χρόνια μετά την τραγωδία του 1974 και τη συνεχιζόμενη έκνομη κατοχική παρουσία της Τουρκίας στην Κύπρο, επιβάλλεται μια νέα προσπάθεια με συλλογική διαβούλευση και εθνική συνεννόηση για να ανοίξει ο δρόμος για τη λύτρωση του λαού μας. Για διαφύλαξη της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά και διασφάλιση της εθνικής και φυσικής επιβίωσης του Κυπριακού Ελληνισμού.


*Τέως Πρόεδρος Βουλήςτων Αντιπροσώπων

Του

ΧΑΡΗ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ*

 

Ήρθε στην Άρτα ο Υπουργός Παιδείας, κ. Γαβρόγλου, για να «μπαλώσει» τις παραλείψεις του νομοσχεδίου. Και μας ενημέρωσε ότι «για λόγους τεχνικούς δεν γράφτηκε ότι η έδρα του Πρότυπου Αγροδιατροφικού Πάρκου θα είναι η Άρτα, αλλά εννοείται...» Αυτή ήταν η απάντηση για μια βασική πληροφορία που δεν περιλαμβάνεται και δεν αναγράφεται στο νομοσχέδιο προς ψήφιση, ότι «ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ». Εδώ και μήνες ολόκληρους βροντοφωνάζουμε ότι στο νομοσχέδιο δεν αναγράφεται ξεκάθαρα η έδρα του πάρκου, εδώ και μήνες ζούμε με υποσχέσεις κυβερνητικών παραγόντων και με καμία απτή απόδειξη των λεγομένων τους, εδώ και μήνες τα Ιωάννινα διακηρύσσουν ότι η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων είναι αυτή που θα αποφασίσει την έδρα και την τοποθεσία του πάρκου και ότι και για αυτούς θεωρείται αυτονόητο προς το δικό τους συμφέρον, να το στήσουν στη μεγάλη πόλη στα πλαίσια του Ερευνητικού Κέντρου του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Και μόλις χθες, καταφτάνει ο Υπουργός από την Αθήνα για να μας πει ότι «η έδρα παραλείπεται αλλά εννοείται»! Μεταφέρω ακριβώς τα λόγια του, κατά τη διευρυμένη συνεδρίαση της Συγκλήτου του ΤΕΙ Ηπείρου, στην οποία παραβρέθηκε χθες «Όσον αφορά το Πάρκο, για πρώτη φορά ρυθμίζεται νομικά το καθεστώς που είχε και είναι προφανές ότι θα είναι στην Άρτα. Καταλαβαίνω ότι για λόγους τεχνικούς δεν γράφτηκε στο νόμο με τέτοια σαφήνεια, παρόλο που γράφεται ότι θα είναι όπου είναι και η γεωπονική σχολή. Πάντως... θα γραφτεί ότι θα είναι στην Άρτα». Τουλάχιστον, κ. Υπουργέ, μετά από τις πιέσεις όλων μας, ας γραφτεί...διότι για ένα νέο εγχείρημα που, όπως λέτε, είναι η πρώτη φορά που ρυθμίζεται νομικά το καθεστώς του, δεν νομίζετε ως Υπουργός ότι τίποτα δεν θα έπρεπε να εννοείται αλλά να είναι γραμμένο και κατοχυρωμένο για μας, ως πόλη και ως τοπική κοινωνία; Μάλιστα, στην προσπάθειά του να «μπαλώσει» το θέμα, τόνισε τα εξής «Το θέμα μας είναι ποιος θα είναι ο χάρτης στην ανώτατη παιδεία την επόμενη δεκαετία, δεν είναι ούτε η πανεπιστημιοποίηση ούτε η ενοποίηση ούτε τίποτε άλλο. Αυτό που θέλουμε να φτιάξουμε στην Άρτα και σε άλλες πόλεις, θα είναι ένα εγχείρημα που θα έχει βάθος δεκαετίας, όποιος κι αν είναι κυβέρνηση σε μια δεκαετία, δεν είναι αυτό το θέμα μας...» Ναι αλλά κύριε Υπουργέ, αυτό είναι θέμα δικό μας, διότι αυτό που η δική σας κυβέρνηση έχει «ξεχάσει» να γράψει στο νομοσχέδιο προς ψήφιση, δηλαδή την έδρα του Αγροτοδιατροφικού Πάρκου, αυτό που εσείς λέτε ότι «εννοείται», θα αποτελεί μελανό σημείο για την πόλη μας από την επόμενη ή μεθεπόμενη κυβέρνηση, μιας που για τους ίδιους «δεν θα εννοείται!». Και μια ωραία μέρα λοιπόν, σε βάθος δεκαετίας όπως ο ίδιος λέτε, θα ξυπνήσει ο λαός της Άρτας με μια νέα ανακοίνωση από πλευράς μιας άλλης κυβέρνησης, ότι δηλαδή το Πάρκο ίσως δεν αποδίδει τα μέγιστα στην Άρτα οπότε ας το μεταφέρουμε προς το συμφέρον των φοιτητών σε μια άλλη μεγαλύτερη πόλη.
Στη σύσκεψη παραβρέθηκε και ο Δήμαρχος Αρταίων, ο οποίος παρέδωσε μια ακόμη εισήγηση στον Υπουργό – μια εισήγηση που δόθηκε ένα βήμα πριν την ψήφιση του νομοσχεδίου- ζητώντας η έδρα του Πάρκου να είναι η Άρτα. Η κίνηση αυτή φανερώνει τις αμφιβολίες και του ιδίου, μετά τις πρόσφατες δημοσιεύσεις στον αρτινό τύπο, ότι τελικά ίσως προτιμηθεί ως έδρα του Πάρκου η πόλη των Ιωαννίνων. Ανέφερε λοιπόν στον Υπουργό, μεταξύ άλλων, τα εξής «Όλο το προηγούμενο διάστημα γνωρίζαμε ότι η έδρα του Πάρκου θα είναι η Άρτα, ωστόσο αυτό δεν διευκρινίζεται στο υπό διαβούλευση Νομοσχέδιο. Ζητάμε, τόσο από τον Υπουργό κ. Γαβρόγλου, όσο και από την Υπουργό κ. Γεροβασίλη, βουλευτή Άρτας και τον κ. Τσίρκα κυβερνητικό βουλευτή Άρτας, να πάρουν επίσημα θέση στο γιατί δεν διευκρινίζεται ότι η έδρα του Πάρκου θα είναι η Άρτα. Έχει αλλάξει κάτι σε σχέση με τα όσα γνωρίζαμε μέχρι σήμερα;» Θα μου επιτρέψετε να κάνω τη δική μου παρατήρηση ότι η ελπίδα και η πίστη στις υποσχέσεις κυβερνητικών παραγόντων δεν αποτελεί ΓΝΩΣΗ αλλά ΕΦΗΣΥΧΑΣΜΟ, η γνώση βασίζεται σε απτά στοιχεία και αποδείξεις και όπως ο ίδιος επεσήμανε κατά την εισήγησή του «η έδρα του Πάρκου δεν διευκρινίζεται στο υπό διαβούλευση Νομοσχέδιο»! Πώς λοιπόν, αποτελεί για τον ίδιο γνώση ένα στοιχείο που για όλους εμάς τους υπόλοιπους Αρτινούς παραλείπεται από το νομοσχέδιο και για το οποίο βροντοφωνάζουμε εδώ και μήνες ολόκληρους ότι πρέπει να γίνουν σωστοί και έξυπνοι χειρισμοί, ώστε να μην ζημιωθεί η τοπική κοινωνία στο τέλος της υπόθεσης; Πριν από δυόμισι μήνες, κατά τη διάρκεια του δημοτικού συμβουλίου, επεσήμανα την παράλειψη αυτή και εν συνεχεία, με συνεντεύξεις μου στον αρτινό τύπο, έκρουσα τον κώδωνα του κινδύνου. Και για να μην παρεξηγηθούν οι προθέσεις μου, όχι δεν στοχεύω να λάβω τα εύσημα για αυτό, αφού όπως είναι γνωστό δεν αποτελούσε κρυφή πληροφορία το ότι δεν αναγράφεται η έδρα του Πάρκου στο νομοσχέδιο προς ψήφιση...
Όποιος φορέας ενδιαφερόταν, μάθαινε. Όποιος φορέας ήθελε να είναι προνοητικός και όχι εφησυχασμένος, μάθαινε. Θα ήταν συνετό από την πλευρά των αρμόδιων φορέων, που τελικά τώρα δηλώνουν ότι γνώριζαν κάτι (το οποίο, όπως αποδείχτηκε πια, είχαν αμφιβολίες ότι «γνώριζαν»), να αναλάβουν την ευθύνη των ελλείψεων στο σχεδιασμό των πράξεών τους και αντί να ρίξουν τις ευθύνες σε άλλους, μακριά από τον εαυτό τους, ας δράσουν τώρα, έστω και την τελευταία στιγμή προς το αληθινό συμφέρον της Άρτας και της τοπικής κοινωνίας!
Έστω και την τελευταία στιγμή, ας κάνουν σωστές κινήσεις που να μας κατοχυρώνουν ως Άρτα, διότι τίποτα δεν «εννοείται» στην πολιτική και τα λάθη του παρελθόντος (ΚΑΣ- ΞΕΝΙΑ, ΚΕΝ Άρτας), θα πρέπει να γίνονται μαθήματα για το μέλλον!

|

 

Η δική μου προσωπική ελευθερία τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου

 

 

 

 

 

 

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Η Αθήνα γίνεται Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου για το 2018 και τα βιβλία βρίσκονται ή θα έπρεπε να βρίσκονται παντού. Αποφασίσαμε εδώ , στο απόκεντρο να τιμήσουμε κι εμείς με τον τρόπο μας  και να υποστηρίξουμε το βιβλίο, τους συγγραφείς, τη  γραφή, τη σκέψη και μαγεία του βιβλίου. Θα ξεκινήσω μ΄έναν μεγάλο συγγραφέα, τον Θοδωρή Καλλιφατίδη που μας έκανε την τιμή να μας παραχωρήσει αυτή την άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη, μιας και ο ίδος συμμετείχε στις εκδηλώσεις αυτές.

 

Η συνέντευξη

 

«Τα σύνορα της ελευθερίας: Η τέχνη και η λογοτεχνία προϋποθέτουν ελευθερία. Τι προϋποθέτει η ελευθερία», είναι το θέμα της εισήγησης που θα κάνει ο Θοδωρής Καλλιφατίδης, στην διοργάνωση «Αθήνα 2018 - Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου» και εξ αυτού του γεγονότος, είχαμε επικοινωνία μαζί του, για να εντρυφήσουμε περισσότερο σ’ αυτή την διοργάνωση και το πόσο χρήσιμη μπορεί να είναι και για τους πέραν της πρωτεύουσας πολίτες.

Η συζήτηση ακολουθεί:

-Με αφορμή την παρουσία σας στην «Αθήνα 2018 - Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου» και την εισήγησή σας: «Τα σύνορα της ελευθερίας: Η τέχνη και η λογοτεχνία προϋποθέτουν ελευθερία. Τι προϋποθέτει η ελευθερία;» τι προϋποθέτει τελικά την ελευθερία,πόσο αναγκαία είναι η ελεύθερη γλώσσα και σκέψη στην λογοτεχνία;Υπάρχουν σήμερα αυτές οι προϋποθέσεις στην Ευρώπη, το ίδιο π.χ στη Σουηδία όσο και στην Ελλάδα ή διαφοροποιούνται;

«Το δίλημμα της Δημοκρατίας είναι ότι έχει αρχές που μπορεί να χρησιμοποιηθούν για τη κατάργηση της. Με δημοκρατικούς χειρισμούς πήρε ο Χίτλερ την εξουσία. Η ελευθερία γνώμης κι έκφρασης χρησιμοποιήθηκε για να δικαιωθούν αποτρόπαια εγκλήματα, όπως το Ολοκαύτωμα. Ο Αλμπέρ Καμύ έλεγε ότι η ελευθερία θέλει τρυφερότητα κι ο Πλάτων ότι θέλει ευθύνη και μυαλό. Η δική μου προσωπική ελευθερία τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Αν δεν μάθουμε να σεβόμαστε αυτό θα συνεχιστούν οι πόλεμοι, τα ολοκαυτώματα, τα ψέματα.»

-Υπάρχει ελεύθερος συγγραφέας και ελεύθερη γραφή;

«Δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί ένας συγγραφέας να είναι εντελώς ελεύθερος από την εποχή του, από τη κληρονομιά του, τη καταγωγή του, τη παιδεία του. Μπορεί όμως να γράψει εναντίον όλων αυτών. Μ΄ αυτή την έννοια μπορεί να είναι ελεύθερος.»

-Έρχεστε ανά τακτά διαστήματα στην Ελλάδα. Τι καταγράφει η δικιά σας ματιά;

«Αυτό που ανησυχεί περισσότερο είναι ότι ακραία κινήματα κερδίζουν έδαφος κι εδώ. Κι ότι η χώρα μας λίγο ως πολύ πρέπει να ακολουθήσει μια πολιτική υπαγορευμένη από άλλους. Πρόσφατα έμαθα ότι οι νεοσύλλεκτοι στρατιώτες πρέπει να αγοράσουν οι ίδιοι τον απαραίτητο ρουχισμό. Ποιο θα είναι το επόμενο βήμα; Να αγοράζουν το όπλο και τις σφαίρες; Για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει πολλή δουλειά, έγραψε ο Ρίτσος, Για να γυρίσει η χώρα μας θέλει ακόμα περισσότερη.»

-Γράφετε κάτι καινούργιο;

«Ναι. Πάντα δουλεύω και δουλεύω όσο το επιτρέπει η υγεία μου. Δεν μού αρέσει όμως να ανοίγω τη κατσαρόλα για να δείξω τι ετοιμάζω. Κόβει την όρεξη και των άλλων και τη δική μου.»

 

O συγγραφέας της καρδιάς μας

 

Ο Θοδωρής Καλλιφατίδης γεννήθηκε στους Μολάουςς της Λακωνίας το 1938. Ο πατέρας του, Δημήτριος Καλλιφατίδης, ήταν δάσκαλος με καταγωγή από τον Πόντο, ενώ η μητέρα του, Αντωνία Κυριαζάκου καταγόταν από τους Μολάους.
Το 1946 ήρθε στην Αθήνα και φοίτησε στο 5ο γυμνάσιο αρρένων. Αργότερα, σπούδασε στη δραματική σχολή του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν.
Αφού εκπλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις, το 1964 μετανάστευσε στη Σουηδία, όπου μέχρι σήμερα διαμένει. Επισκέπτεται ανά τακτά διαστήματα την Ελλάδα όπου το βλέμμα του παρατηρητή και φιλοσόφου αλλά και του σοφού ανθρώπου καταγράφει. Και πάντοτε η ματιά του είναι βελούδινη.
Στα γράμματα πρωτοεμφανίστηκε στα 1969 με μια ποιητική συλλογή, έγινε όμως γνωστός μέσα από τα μυθιστορήματά του. Τα πρώτα πεζογραφήματά του τα έχει γράψει στα σουηδικά (1980 Αγάπη, 1981 Δούλοι κι αφέντες, 1987 Ο έκπτωτος άγγελος κ.ά.), ενώ αργότερα έγραψε κάποια έργα πρώτα στα ελληνικά (1994 Τιμάνδρα, 1997, Ποια είναι η Γαβριέλα Όρλοβα, 1998 Οι εφτά ώρες στον Παράδεισο κ.ά.).
Έχει εκδώσει μυθιστορήματα, ποιητικές συλλογές, ταξιδιωτικά δοκίμια, θεατρικά έργα• έχει γράψει σενάρια για τον κινηματογράφο (ανάμεσά τους το Με λένε Στέλιο, μεταφορά μυθιστορήματός του) και έχει σκηνοθετήσει την ταινία Kärleken. Το τελευταίο του βιβλίο «Μια ζωή ακόμα», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης και έχει εκδοθεί στις ΗΠΑ.
Το πορτρέτο του κοσμεί την αίθουσα της Εθνικής Πινακοθήκης της Στοκχόλμης με τις προσωπογραφίες των σημαντικότερων προσωπικοτήτων της Σουηδίας. Ένας γλυκύτατος άνθρωπος, ένας μεγάλος συγγραφέας που καταφέρνει να ακροβατήσει ανέμισα σε δύο κόσμους και δύο γλώσσες, μια που του χαρίστηκε και μια που την κατέκτησε. Και που μεγαλούργησε και στις δύο γράφοντας για τόσα χρόνια τα έργα του διπλά.
Βλέμμα καθάριο , σκέψη κοφτερή,  γραφή που σε παρασέρνει όχι σαν χείμαρρος αλλά σαν ένα γλυκό ποταμάκι που στο τέλος γίνεται  ωκεανός και κύμα. Σαν τις φωτιές που σιγοκοιμούνται αλλά ζεσταίνουν και ενίοτε μεγαλώνουν όταν ο αέρας δυναμώσει, μιας και τις μικρές τις σβήνει αλλά τις μεγάλες τις θεριεύει.Έτσι είναι και η γραφή του, η λογοτεχνική του παραγωγή. Μια μεγάλη φωτιά που περιφρουρεί την Ιδέα του Ανθρώπου, το πνεύμα του  Ανθρώπου αλλά πιο πολύ το έργο του. Να είσαι απλά αυτό που πρέπει Άνθρωπος.
«Ο άνθρωπος όπως τα δέντρα χρειάζονται ένα φως, έναν ουρανό, μια πίστη. Αλλιώς δεν μεγαλώνουν γερνάνε μόνο. Εντούτοις στις στιγμές της βαθιάς λύπης καταριέται ο άνθρωπος  το μόνο που έχει στη ζωή του, το φως που πέφτει  επάνω του».(Στο φως του Βορρά).
Εμείς τον ευχαριστούμε βαθιά για τη συνέντευξη που μας παραχώρησε ο σημαντικότατος αυτός συγγραφέας, όχι μόνο της Ελλάδος αλλά και των Βορείων Χωρών, της Αμερικής, ο συγγραφέας της καρδιάς μας.

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018 09:51

Ο θάνατος του αγρότη

Του

ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΟΛΟΒΑΤΣΙΟΥ*

 

Στις Βρυξέλλες σε ένα επαγγελματικό ταξίδι ένας Γερμανός Ευρωβουλευτής μου εκμυστηρεύτηκε σε μια ιδιωτική συζήτηση τι θεωρεί ως μεγάλο αγκάθι στην ανάπτυξη της Ελληνικής οικονομίας. Μου εξήγησε λοιπόν ότι δομικό πρόβλημα είναι η συνεχής υπερφολόγηση η οποία δεν αφήνει την επιχειρηματικότητα να ανασάνει και να δημιουργήσει. Πριν προλάβω να ανταπαντήσω για τις απαιτήσεις των δανειστών, μου ανέφερε ένα παράδειγμα. «Πάρε για παράδειγμα την φορολόγηση των αγροτών σας. Τα δυσβάσταχτα μέτρα του 2015 δεν τα ζήτησε καμία τρόικα αλλά ήταν πρόταση της Ελληνικής κυβέρνησης». Δυστυχώς είχε απόλυτο δίκιο. Δράστης ο κύριος Τσακαλώτος και οι συνάδελφοί του. Θέλετε να σας θυμίσω τι άλλαξε για τους αγρότες; Διαβάστε:

 1. Εξομοίωση της φορολογίας των αγροτών με τους ελεύθερους επαγγελματίες και τις επιχειρήσεις.
2.Αύξηση του συντελεστή φορολόγησης από 13% σε 26%.
3. Αύξηση της προκαταβολής φόρου από το 27,5% στο 100%.
4. Κατάργηση της απαλλαγής από φόρο των επιδοτήσεων για ποσό έως 12.000 ευρώ.
5. Κατάργηση της επιστροφής για τον φόρο κατανάλωσης στο πετρέλαιο για τους αγρότες.
6. Μείωση στο μισό της επιδότησης του πετρελαίου θέρμανσης για τον προϋπολογισμό του 2016.
7. Αύξηση της τιμής του αγροτικού ρεύματος.
8. Τριπλασιασμός εισφορών στον ΟΓΑ.
9. Αύξηση Φ.Π.Α αγροτικών εφοδίων στο 23% από 13%.
10. Αύξηση του Φ.Π.Α συσκευασμένων αγροτικών προϊόντων (τρόφιμα κ.λπ.) στο 23%.

Είναι αδύνατον λοιπόν σε μια χώρα με μικρό κλήρο, χωρίς συνεργατικές ωφέλειες και δράσεις και με αυτό το ασήκωτο φορολογικό να μπορέσει να πάρει μπροστά ο παραγωγικός πρωτογενής τομέας που τόσο ανάγκη έχει η οικονομία. Τα μέτρα που εφαρμόζονται εδώ και μερικούς μήνες στο σύνολο τους, προκαλούν αφαίμαξη στην ελληνική ύπαιθρο καθώς υπολογίζεται ότι ξεπερνούν τα 2 δις ευρώ, χρήματα που λείπουν από τον αγροτικό κόσμο.
Μια σοβαρή κυβέρνηση σε μια σύγχρονη χώρα, το πρώτο που θα κοιτάξει για την παραγωγική της ανασυγκρότηση είναι ο πρωτογενής τομέας. Εδώ συμβαίνει το αντίθετο. Πρέπει άμεσα να ληφθούν μέτρα και να δοθούν τα απαραίτητα κίνητρα ώστε τα ελληνικά προιόντα να γίνουν και ανταγωνιστικά στις διεθνείς αγορές.
Δυστυχώς την ώρα που γράφω αυτά ο υπουργός – να τον κάνει ο Θεός – Γεωργίας, ζήτησε τις παραιτήσεις όλων των μελών του Δ.Σ του ΕΛΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑ , γιατί λέει ξέχασαν τις προθεσμίες σύναψης σύμβασης για το Κοινοτικό Πρόγραμμα Προώθησης της Φέτας. Το αποτέλεσμα ήταν να χαθούν 5,2 εκατομμύρια ευρώ κοινοτικής συμμετοχής για την προώθηση του εθνικού, εμβληματικού Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης προϊόντος μας (Π.Ο.Π.) στην Ευρώπη αλλά και τις Η.Π.Α και τον Καναδά.  Περαστικά μας!


*Πολιτικός Συντάκτης Star Chanel

Του

ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΟΛΟΒΑΤΣΙΟΥ*

 

Η χώρα μας οδεύει ολοταχώς προς την κατάρρευση της, όχι εξαιτίας της κρίσης και των μνημονίων, αλλά δυστυχώς από κάτι σοβαρότερο που λέγεται δημογραφικό πρόβλημα.
Ο πληθυσμός της χώρας μας συνεχώς μειώνεται και το χειρότερο αυξάνονται οι άνω των 65 ετών, με αποτέλεσμα παρά τις οικονομικές θυσίες των Ελλήνων, η οικονομία, το ασφαλιστικό και η περίθαλψη να σκάσουν για ακόμη μια φορά, ακόμη και αν βγούμε από τα μνημόνια.
Τα κόμματα στήνουν συνεχώς διακομματικές επιτροπές, εντοπίζουν τα παραπάνω προβλήματα  - που επαναλαμβάνω, απειλούν την σύσταση του κράτους και των πολιτών – και στο τέλος κοιμούνται και πάλι τον ύπνο του δικαίου.
Μάλιστα κυβερνήσεις όπως αυτή των ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ πράττουν ακόμη χειρότερα, προκαλώντας ουσιαστικά γενοκτονία. Τι εννοώ; Στα προαπαιτούμενα της τρίτης αξιολόγησης ήταν και η περικοπή ή μείωση των επιδομάτων τριτέκνων και πολυτέκνων πάνω από το εισόδημα των 30.000 ευρώ. Κόπηκε ακόμη και το εφάπαξ επίδομα των 500 ευρώ ανα παιδί, στους πολυτέκνους. Πολιτεύονται μικροκομματικά, απλώς για να περάσουν τα μέτρα, χωρίς να βλέπουν το μεγάλο πρόβλημα που έρχεται. Στηρίζουν όσους έχουν ένα ή δύο παιδιά και όχι όσους θέλουν να κάνουν περισσότερα. Πάμε τώρα στα  στοιχεία που σοκάρουν,  για να καταλάβετε γιατί αυτού του είδους η πολιτικές διαλύουν το έθνος και την Ελλάδα:
Σύμφωνα με τον ΟΗΕ είμαστε ο 6ος πιο γερασμένος πληθυσμός στον κόσμο. Αυτό συμβαίνει γιατί τις τελευταίες δεκαετίες το φυσικό ισοζύγιο είναι αρνητικό. Δηλαδή έχουμε περισσότερους θανάτους από τις γεννήσεις. Και βέβαια λόγω της κρίσης έχουμε και την μετανάστευση γηγενών, κυρίως νέων ανθρώπων, που θα κάνουν σε άλλη χώρα παιδιά και οικογένεια.
Ο δείκτης γεννήσεων λένε οι ειδικοί θα έπρεπε να είναι δύο παιδιά ανα γυναίκα. Και αυτό είναι κρίσιμο καθώς ένα από τα δύο παιδιά πρέπει να είναι θηλυκό, ως μέσος όρος, ώστε να συνεχίζονται οι γεννήσεις. Σήμερα στην Ελλάδα ο δείκτης είναι στο 1,3 κάτι που συμβαίνει εδώ και πολλά χρόνια. Δηλαδή στις 100 γυναίκες γεννιούνται 130 παιδιά που σημαίνει περίπου 65 γυναίκες. Όλο και λιγότερες όπως τελικά και ο γενικός πληθυσμός.
Τα στοιχεία της Eurostat προβλέπουν ότι το 2050 θα είμαστε περίπου 9 εκατομμύρια έλληνες από τα  10. 788.000  της απογραφής του 2011. Και το χειρότερο. Από τα 9 εκατομμύρια, τα 3 θα είναι άνω των 65 ετών. Η απόλυτη δημογραφική κατάρρευση.
Και ένας πληθυσμός μη βιώσιμος σε ανάπτυξη, οικονομία, ασφάλιση και περίθαλψη. Κι όλα αυτά χωρίς να έχουμε οικονομική κρίση.Τα κόμματα πρέπει να σκύψουν άμεσα πάνω στο πρόβλημα. Πριν από μερικές εβδομάδες ήμουν στην βουλή, όπου συζητούσε η αρμόδια επιτροπή το μείζον αυτό πρόβλημα. Είχαν στα χέρια τους ένα πόρισμα του 1993 από ειδικούς, το διάβασαν, μας είπαν πόσο σοβαρό είναι το πρόβλημα και στο τέλος απλώς αποφάσισαν να ξανασυνεδριάσουν.
Λύσεις υπάρχουν, περιγράφονται στο πόρισμα του 1993 και τις έχουν εφαρμόσει κράτη όπως η Γερμανία και η Γαλλία και αντιμετώπισαν το δημογραφικό: Οικονομικά κίνητρα στους πολύτεκνους, επιδόματα για κάθε παιδί, φοροαπαλλαγές και άλλες παροχές (μοριοδότηση προσλήψεων, μεγαλύτερης διάρκειας επιδόματα ανεργίας, παραχώρηση γης δωρεάν ή με χαμηλό αντίτιμο).
Δηλαδή τα αντίθετα από όσα νομοθετούνται στην χώρα μας. Αν δεν γίνουν αυτά καληνύχτα μας και καλή μας τύχη…


*Πολιτικός συντάκτης Star Channel

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Αγαπητέ φίλε ποιητά μιας άλλης εποχής που έχει πια περάσει κι έχει φύγει σε άλλα ποτάμια κι ακτές. Αφουγκράσου τους νέους τριγμούς του ουρανού και φωτίσου από τις νέες αχτίδες ενός ήλιου που δεν διέκρινες όσο εξέπεμπες εσύ το δικό σου φως, όσο έχτιζες τις δικές σου καλύβες για να τις βρούν οι επόμενες γενιές. Υπάρχει και το νέο δένδρο, το νέο φύλλο και φρέσκο άνθος που όσο κι αν το πολεμάς κι εσύ όπως κι ερχόμενοι, περαστικοί θα είμαστε στα χρυσά λιβάδια του ήλιου. Κανένας δεν ορίζει απόλυτα την τέχνη ή τη ζωή γιατί όλοι είμαστε ιδιαιτέρως μικροί κι ανίσχυροι στην Εποχή κι ακόμη περισσότερο στο Φως που θα έρθει κάποια στιγμή.
Κι όμως σκοτεινοί και αδαείς συνεχίζουμε την ωραία μας θητεία εκεί που αυτοχριστίκαμε κάτι. Μπορεί να είναι πνευματικοί ταγοί, μπορεί να είναι πολιτικοί ,μπορεί να είναι πρόεδροι σε κάτι, πάντως ένα είναι βέβαιο, πως είμαστε όλοι με μια προσφώνησης  υψηλής ιδιότητας. Είμαστε δάσκαλοι, πέρασαν τόσοι μαθητές από τα χέρια μας που τους φωτίσαμε, είμαστε ποιητές- γράψαμε τόσους και τόσους στίχους για το τίποτα, είμαστε συγγραφείς τόσων και τόσων βιβλίων που τα περιφέραμε από πόλη σε πόλη και από αίθουσα σε καφενείο και γίναμε οι πλασιέ του πνεύματος και της γνώσης. Με το αζημίωτο φυσικά και σκάβοντας  τον πνευματικό λάκκο για τους υπόλοιπους και ομότεχνους και αλλοεθνείς μη μας πάρουν τη δόξα και το κέρδος από την τσέπη μας... Στο χωριό του ο κάθε χωριάτης έχει τα πρωτεία...μα φυσικά.... και το απόλυτο δίκιο. Και ποιος το αμφισβητεί; Ποιος τολμά να το αμφισβητήσει αυτό; Αλίμονό του. Τότε γίνεται αυτομάτως εχθρός ή έστω ανταγωνιστής – διεκδικεί μερίδιο στο κέρδος.
Και όσο κι αντιστέκονται μερικοί, ελάχιστοι, οι «εχθροί» η λάσπη συνεχίζει να πέφτει με την ίδια ευκολία και συχνότητα όπως η μύγα φτύνει το καθαρό γυαλί και το μετατρέπει σε θαμπό και βρωμερό. Μόνο που γίνεται με χάρη και ομορφιά και οι λωτοί πολλοί και νόστιμοι, τα λόγια αλλού γλυκερά αλλού σκοτεινά και ύπουλα, μαύρες ψυχές , πολύς ο φθόνος και τεράστιοι οι ανταγωνισμοί. Είναι τα πνευματικά τέκνα, μιας και για μίμηση πρόκειται των τελευταίων εποχών, όσων δεν έχουν το όριο του ανθρώπου. Όσοι με την ίδια ευκολία που φτύνουν σα μύγες και ρουφούν τους άλλους από αίμα και ενέργεια. Έτσι κάποιοι ομότεχνοι ρουφούν τα φάρμακα των καρκινοπαθών, τις συντάξεις των παππούδων, χαίρονται με την απελπισία του φτωχού που θα ξεπουληθεί τελείως και θα φτάσει στο όριο της ζωής, ενώ τα δικά τους χιλιαρικάκια κάπου ζουν και βασιλεύουν, ας είναι καλά για τα παιδιά τους και τα εγγονάκια τους -μη χαθεί η φυλή. Τόσο πεφωτισμένοι πού γίναμε να χαθούμε κιόλας;
Η αμορφωσιά μας, το βιβλίο μας, το ποίημά μας, η γνώμη μας και τελικά η επιβολή μας. Όσο πιο μικροί τόσο πιο σκοτεινοί. Έναρθρος και άναρθρος λόγος στην ψυχή και το μυαλό μας, μόνο το κίτρινο του χρυσού μπορεί να το τακτοποιήσει και να πεί ένα μμμμ, τώρα τα κατάφερα! Έγινα ο πρώτος του χωριού.... (μου). Το μόνο μας και μόνιμο ενδιαφέρον μας, η κατάντια μας, εμείς οι ανθρωπιστές της τράπεζας και του τραπεζιού. Εμείς βγάζουμε βουλευτές εμείς τους κατεβάζουμε, εμείς δίνουμε τα Νόμπελ, εμείς και τα αφαιρούμε....όλα εμείς και απέναντι εσείς....
Η ανυπαρξία της αυτοσυνειδησίας αφού δεν υπάρχει καν συνείδηση για να βρει το «εαυτόν» που κάπου χάθηκε μέσα στους αγώνες. Ο λόγος που λειτούργησε μόνο ως μύθος και μάλιστα προσωπικός και τόσο πειστικός που αποκτήσαμε και φωτοστέφανο . Μόνο που κι αυτό ήταν κλεμμένο. Όπως και οι λέξεις, όπως και οι ιδέες, όπως και οι ιστορίες , όπως και η αλήθεια που της στερούμε κάθε μέρα το φως και περιμένουμε την αυγή στη δύση. Χάσαμε το πρόσωπο αφού πρώτα χάσαμε τα μάτια, μαζί με την καρδιά και τη ψυχή. Έμειναν να γυαλίζουν από την κακία και τη θαλπωρή του κέρδους και του συμφέροντος που μας κάνει ακόμα πιο μικρούς , πιο μαύρους και ομιχλώδεις σε ζοφερά τοπία. Ο φυσικός μας χώρος  το κλουβί μας, το είναι μας, απογοητευτικά κενό, που θέλουμε τον δίπλα, τον συνάνθρωπο για να επιβιώσουμε πίνοντας του το αίμα, τον αέρα , το πνεύμα, την ψυχή.  Θηρία στη ρωμαϊκή αρένα... Ευτυχώς όμως που υπάρχει και ο ήλιος, η αυγή , η αχτίδα, το γαλάζιο του ουρανού, η συνάντηση με τη μεγάλη ψυχή και ανάσα να μας δώσει την Ποίηση.. Ευτυχώς που ετούτος ο κόσμος ακόμη γεννά από το φως το στίχο των αγγέλων...


«Ἂν δὲ μοῦ ῾δινες τὴν ποίηση, Κύριε,
δὲ θἄχα τίποτα γιὰ νὰ ζήσω.
Αὐτὰ τὰ χωράφια δὲ θἆταν δικά μου.
Ἐνῷ τώρα εὐτύχησα νἄχω μηλιές,
νὰ πετάξουνε κλώνους οἱ πέτρες μου,
νὰ γιομίσουν οἱ φοῦχτες μου ἥλιο,
ἡ ἔρημός μου λαό,
τὰ περιβόλια μου ἀηδόνια.»

Ν. Βρεττάκος

Tου

ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΠΟΥΝΑ*

 

 

Οι εκλογές στις σύγχρονες δημοκρατίες οφείλουν να αντικατοπτρίζουν τη βούληση των πολιτών, να ενσωματώνουν τον κοινωνικό πλουραλισμό αλλά και να εκπληρώνουν την νομιμοποιητική και ελεγκτική λειτουργία τους. Συνεπώς, τα εκλογικά συστήματα, που καθορίζουν τη διαδικασία μέσα από την οποία οι πολίτες εκφράζουν τις επιλογές τους σε κόμματα, παρατάξεις ή υποψηφίους, μπορούν να ασκήσουν άμεση επίδραση στην ποιότητα μιας δημοκρατίας.
Στις σημερινές δημοκρατίες κυριαρχούν δύο βασικοί τύποι εκλογικών συστημάτων, το πλειοψηφικό και το αναλογικό με τις διάφορες παραλλαγές τους. Στην Ευρώπη δεν υπάρχει κάποιο ενιαίο σύστημα, παρατηρείται πάντως μια αυξανόμενη τάση προς αναλογικά συστήματα. Γενικά, οι διαφορετικές πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές και πολιτισμικές συνθήκες κάθε χώρας είναι αυτές που καθορίζουν την επιλογή διαφόρων παραλλαγών του πλειοψηφικού, του αναλογικού ή ενός μεικτού συστήματος.
Με αφορμή την επερχόμενη θέσπιση του συστήματος της απλής αναλογικής στον χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης στην Ελλάδα, θα προσπαθήσω στη βάση των κύριων χαρακτηριστικών που το διέπουν, να επιχειρήσω σε θεωρητικό και εμπειρικό επίπεδο μια διερευνητική προσέγγιση των αλλαγών που θα επιφέρει.
Η ανόθευτη απλή αναλογική αποτελεί το δικαιότερο εκλογικό σύστημα. Στηριζόμενη στην αρχή της αντιπροσωπευτικότητας στοχεύει στην αναλογική αποτύπωση ψήφων και εδρών. Επιπλέον, προστατεύεται η αρχή της ισότητας της ψήφου, όπως αυτή προβλέπεται και από το ελληνικό σύνταγμα. Κάθε ψήφος  έχει ακριβώς την ίδια βαρύτητα, ακριβώς την ίδια αξία με τις υπόλοιπες ψήφους, ακόμα και για τους ηττημένους των εκλογών. Καμία ψήφος δεν πηγαίνει χαμένη ενώ εξασφαλίζεται απόλυτη αρμονία μεταξύ του ποσοστού των ψήφων και του αριθμού των κατανεμημένων εδρών.
Με την εφαρμογή της απλής αναλογικής στις επόμενες δημοτικές και περιφερειακές εκλογές δίνεται ένα τέλος στο ισχύον παράλογο και καλπονοθευτικό σύστημα, σύμφωνα με το οποίο η παράταξη του εκλεγμένου δημάρχου ή περιφερειάρχη εκλέγει αυτόματα το 60% του συνόλου των συμβούλων των αντίστοιχων δημοτικών ή περιφερειακών συμβουλίων, ανεξάρτητα από το ποσοστό της στον πρώτο γύρο των εκλογών. Εκλέγονται, δηλαδή, σύμβουλοι οι οποίοι στην πραγματικότητα δεν έχουν επιλεγεί από τους πολίτες, ενώ ταυτόχρονα αδικούνται κατάφωρα οι υποψήφιοι των υπόλοιπων συνδυασμών. Με την εφαρμογή όμως της απλής αναλογικής δίνεται τέλος στις τεχνητές πολιτικές πλειοψηφίες, αναντίστοιχες προς τις πλειοψηφίες στο επίπεδο των ψηφοφόρων, αφού το εκλογικό αποτέλεσμα καθορίζει η αναλογία του απόλυτου αριθμού των ψήφων που έλαβε κάθε παράταξη ως προς το σύνολο των ψήφων. Έτσι λοιπόν, ο αριθμός των εκλεγμένων συμβούλων των συνδυασμών αποτυπώνει την πραγματική εκλογική τους δύναμη και αποφεύγεται το παραπάνω φαινόμενο.    
Το γεγονός ότι το αναλογικό σύστημα εξασφαλίζει τη δίκαιη εκπροσώπηση όλων των απόψεων και ενδιαφερόντων, ευνοεί σε κάθε περίπτωση τη συμμετοχή και την πολιτική παρουσία νέων πολιτικών και κοινωνικών σχηματισμών και κινημάτων που προκύπτουν μέσα από τις συνεχείς κοινωνικές μεταβολές. Η αληθινή δημοκρατία  συνδέεται με ένα αυστηρά αναλογικό σύστημα που εξασφαλίζει και την εκπροσώπηση των μειοψηφιών. Τούτο θα δώσει πολλά περιθώρια ενεργής συμμετοχής ομάδων που έως σήμερα βρίσκονταν σιωπηλά στο περιθώριο και θα συγκεκριμενοποιήσει τις πολιτικές προθέσεις και στάσεις, αφού θα αναγκάσει πλέον όλες τις πλευρές να παίρνουν σαφείς θέσεις πάνω σε όλα τα ζητήματα τοπικού ενδιαφέροντος και όχι να κινούνται σε θολά νερά κρατώντας εσωτερικές μικροπολιτικές ισορροπίες, ώστε να εξασφαλίζουν την παράταση της πολιτικής τους επιβίωσης. Παράλληλα επιτυγχάνεται τόσο η πάταξη του φαινομένου του καθεστωτισμού συγκεκριμένων αυτοδιοικητικών παρατάξεων όσο και η απαγκίστρωση από στενές κομματικές εξαρτήσεις.
Μια τελευταία συνεισφορά του εκλογικού συστήματος της απλής αναλογικής στο πολιτικό σύστημα γενικότερα είναι ότι ευνοεί την προώθηση της λεγόμενης συναινετικής δημοκρατίας (consensus democracy), την αναζήτηση δηλαδή συγκλίσεων στη βάση προγραμμάτων και ιδεολογικών κατευθύνσεων. Σε τοπικό ιδιαίτερα επίπεδο είναι πολλές οι περιπτώσεις εκείνες που συναινετικές πολιτικές μπορούν να λύσουν κομβικά προβλήματα. Άλλωστε το σύστημα αυτό, από τη φύση του,  προϋποθέτει τη δημιουργία ευρέων πλειοψηφιών στη βάση διαπραγματεύσεων και συμβιβασμών. Το αναλογικό σύστημα μπορεί να παράγει λειτουργικά πολυπαραταξιακά αυτοδιοικητικά σχήματα, ταυτόχρονα όμως ισχυροποιείται ο ρόλος του κάθε δημοτικού ή περιφερειακού συμβούλου χωριστά αλλά και των ίδιων των πολιτών.
Συμπερασματικά, η απλή αναλογική στις αυτοδιοικητικές εκλογές μπορεί να επιφέρει ευρύτατες πολιτικές και κοινωνικές συνεργασίες και να βοηθήσει στην γενικότερη ανάπτυξη μιας κουλτούρας συνεργασιών και να ισχυροποιήσει θεμελιώδη στοιχεία της δημοκρατίας, όπως είναι η δίκαιη και ισότιμη εκπροσώπηση καθώς  και η δυνατότητα εμφάνισης νέων πολιτικών κινήσεων.


*Ο Νίκος Μπούνας είναι πολιτικός επιστήμονας και διεθνολόγος, ειδικός επί ευρωπαϊκών θεμάτων.

Παρασκευή, 04 Μαΐου 2018 10:51

Μια άλλη φυλή...

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Μια άλλη φυλή που έχει τις ρίζες της όχι στη γνώση αλλά στην άγνοια ή τουλάχιστον στην ημιμάθεια. Μια άλλη φυλή που αγαπά τον καφέ και το αραλίκι κοντά σε κάθε σημείο που αποτελεί τον δήμο, σημεία συναθροίσεως ή συζητήσεων για να κάνει αρπαχτές κουβέντες και να εκθέτει μεγάλες αλλά δυστυχώς κενές ιδέες. Να χτυπά που και που το χέρι στο τραπέζι όχι του καφενείου αλλά της καφετέριας, να ευδοκιμεί σε εποχές που ένας ολόκληρος λαός δεν ευδοκιμεί αλλά συνεχίζει αυτή την φυλή να την ταΐζει και να την εκκολάπτει με κάποιο ανεξήγητο και μοναδικό τρόπο.
Μια άλλη φυλή που παρ’ ό,τι έδρασε τις προηγούμενες δεκαετίες όπου έλαμπε με τις διεκδικήσεις της ως  συνδικαλιστές που δεν εργάζονταν μιας και είχαν τα ειδικά προνόμια, να πολεμήσουν για το καλό των υπολοίπων.... και έπρεπε να βρίσκονται στις επάλξεις, άλλο αν περνούσαν τις περισσότερες φορές από τις επάλξεις των μπουζουκιών. Διεκδικήσεις ήταν κι αυτές αισθητικής φύσεως. Η διασκέδαση αντίδοτο στους μεγάλους αγώνες των πάντων και για πάντα.
Μια φυλή που μετά απ΄το συνδικαλισμό αγάπησε ξαφνικά το χρηματιστήριο, έτσι ξαφνικά σα μόδα της λαμπάντα- με τους ξέφρενους ρυθμούς ενός εξωτικού φρούτου και χορού γεμάτο αισθησιασμό και λικνίσματα... Απ΄το πρωί έως το βράδυ η απίστευτη ηδονική χαρά του να κερδίζει μετοχές γνωρίζοντας και παίζοντας ορολογίες σα να είχε τελειώσει εκατό σχολές οικονομικών, να κάνει επίδειξη του πλούτου, της μεζονέτας στη θάλασσα, του νέου καναπέ και θεραπείες οξυγόνου στη μούρη και φυσικά το κότερο σε οποιαδήποτε θάλασσα και μάλιστα κοσμική, τα ταξίδια στα πιο απίθανα μέρη αρκεί να ήταν κι άλλοι μαζί για να μπορεί να το αποδείξει, ν΄αγοράσει να χρυσώσει τα χέρια του και να αποδείξει την μέγιστη ικανότητα της φυλής του-« δεν εργάζομαι και κονομάω.....»
Μια φυλή που δεν άνοιγε βιβλίο ή εφημερίδα παρά μόνο για ν΄αποδείξει τη μαγκιά , την απίστευτη μαγκιά που διέθετε εκ γενετής ή κληρονομικώς μιας και πρόκειται για μια εξαιρετική φυλή. Μετά πέρασαν οι εποχές  που τα “μισθά” αυγάτιζαν από μόνα τους, ή αν διέθετε και την ανάλογη θέση με με εξυπηρετήσεις  άλλων και δικές του. Πέρασαν οι άνοδοι και τα κύματα των μετοχών και των πολλών αμαρτιών κι από κει που στην ομήγυρη προσπαθούσε να πείσει πόσος πλούσιος ήταν, αποφάσισε να πείσει πόσο φτωχός και  κακόμοιρος είναι. Πάνε οι εποχές που τα γαρύφαλλα έπεφταν με τα καλάθια στις αοιδούς, πάνε οι εποχές με τα χοντρά βιβλιάρια και τα κέντρα αισθητικής, τα καλογυαλισμένα τζίπ και κότερα με συνοδείες εσωτερικών και εξωτερικών γοργόνων και θεών.
Ήρθαν τα πάνω κάτω. Προβλέψιμα ή απρόβλεπτα, ιστορικά αναμενόμενα ή ξαφνικά...η φυλή προσαρμόστηκε και επιβίωσε. Εξ΄άλλου πήρε σύνταξη απίστευτα κουρασμένη από τα τόσα έτη εργασίας που τα περισσότερα καταμετρούσαν αναρρωτικές άδειες ή συνδικαλιστικούς ελιγμούς ή, ή ..... Κουράστηκε και αφού έπιασε την άκρη της, το γύρισε στην καφετέρθια στη γη μιας και αυτή η φυλή όλο και κατι τις θα παράγει ως απόγονοι της Δήμητρας αλλά και πιο πολύ ως απόγονοι του Σοφοκλή και του Αριστοφάνη αποφάσισε να γράψει. Αποφάσισε πως όλη αυτή την απίστευτη σοφία ζωής και τους αγώνες έπρεπε να την καταγράψει σε βιβλία, σε ποίηση, σε διηγήματα, σε ενθυμήματα, σε ιστορίες από το παρελθόν του στο χωριό του, το στρατό του τα φοιτητικά του , με την απόλυτη δόση της μαγκιάς και θρασύτητας του τι είναι ο ίδιος και το σινάφι του. Γκόμενες που έριξε, σκυλιά που έκαψε, γάτες που έπνιξε, τι έκλεψε, πώς έγινε άριστος σε όλα του και τι κληροδότημα άφησε στους άξιους απογόνους του, που αφού τους έδωσε την καρέκλα του στην υπηρεσία του ή τέλος πάντων τους βόλεψε κάπου και κάπως, τους καλοπάντρεψε σε μαγαζιά  και club βορείων προαστίων έγινε η ελίτ του τόπου και μάλιστα η πνευματική, αφού διάγουμε οικονομική κρίση. Πρώτος πάλι. Ξέρει να αρθρογραφεί, χωρίς να χει διαβάσει μια αράδα απ΄την εποχή που πήγαινε σχολείο. Ξέρει να κάνει πολιτικές αναλύσεις και κάθε είδους αναλύσεις και ιδιαίτερα ιστορικής συγκυρίας. Τα ξέρει και τα κατέχει όλα.
Στο ενδιάμεσο κενό ξέρει να αφηγείται τις απίστευτες ιστορίες, για το πώς από φτωχός και άπορος κατάφερε κι απόκτησε τόσα πολλά ακίνητα που τώρα δεν μπορεί να τα συντηρήσει αχ- αυτή η σύνταξη που συνεχώς κόβεται. Αλλά αυτός πρόλαβε...
Όμως πιο πολύ κατέχει το μπεγλέρι του....μεγάλο κληροδότημα της φυλής. Εκεί που δεν έχεις τίποτε αξιόλογο να κάνεις, μιας και τι αξιόλογο έχει μείνει πια σ΄αυτή τη φυλή, που όλα τα  ΄μαθε κι όλα τα κατέχει τελικά ένα μπεγλέρι στο χέρι σου χαρίζει την αθανασία. Ειδικά αν έχεις ακουμπήσει και το πόδι κουρασμένος από τις εμπειρίες της ζωής κάπου. Πού; Από μνημείο και τάφο επιφανούς και σε μάρμαρο ή αγαλμα, γιατί πιο επιφανής από μας ουδείς.... Η αρχή και το τέλος εμείς και η φυλή αυτή που θα κάνει δυστυχώς χρόνια να εκλείψει η μαγκιά του μπεγλεριού και της μοναδικής μας ζωής του μοναδικού μας εγώ που ο άδειος ντενεκές δεν κάνει τόσο θόρυβο όσο η άδεια και κενή μας ψυχή. Ο άδειος χώρος του μυαλού μας που γεννά ιστορίες για να πουλήσει και να αυγατίσει το  γένος μας. Εμείς οι εξαιρετικοί σε σχέση με τους υπόλοιπους φτωχούς που δηκτικά τους κρίνουμε, εμείς και το υπέροχο έργο μας. Ιστορίες που βγάλαμε, χωριά (τα δικά μας ) που σώσαμε και σώζουμε, με το αζημίωτο φυσικά, και στο τέλος κι ολίγον ποίηση για το κερασάκι της τούρτας. Οι γυρίνοι που γίνονται βάτραχοι και κράζουν μέσα στην λασπερή τους λίμνη μιας και ο ωκεανός είναι πολύ μακρυά. Οι ευεργέτες εμείς , μια άλλη φυλή.

Σελίδα 1 από 42

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13216153
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
406
406
105214

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 88 επισκέπτες και κανένα μέλος