A+ R A-
28 Μαΐου 2018
Κώστας Γκέτσης

Κώστας Γκέτσης

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

-Είναι δυνατόν, δίπλα στο παγκόσμιο μνημείο, να είναι δρώσα και επιδρώσα η πακιστανική κοινότητα της περιοχής ή θα συνέβαινε αυτό σε άλλη πόλη της Ελλάδας και δίπλα σε μνημείο με την σημασία του Γεφυριού της Άρτας;
Είναι το ερώτημα που οι πάντες θέτουν, με την πρώτη επίσκεψη στην Άρτα και την πρώτη εικόνα που σχηματίζουν, με την θέα στο πακιστανικό σουπερ μάρκετ, γύρω απ’ το οποίο οι μετανάστες λειτουργούν με τους δικούς τους όρους και με όποια ανοχή και συμπάθεια γι’ αυτούς, να δεις το θέμα, κάνουν κατάχρηση της φιλοξενίας και στην τελική ανάλυση προκαλούν! Στο σουπερ μάρκετ των πακιστανών της Γέφυρας, εκτός των προμηθειών τους, οι μετανάστες τρώνε, σε χώρους έξω απ’ αυτό, ενώ το τι τρώνε και υπό ποιούς υγειονομικούς όρους δημιουργείται αυτό, καμία δημόσια υπηρεσία, δεν μπήκε στον κόπο να ελέγξει, ενώ την ίδια στιγμή, είναι υπερβολικά αυστηρές με τον κάθε φουκαρά, που επιθυμεί ν’ ανοίξει ένα καφενείο, σε κάποιο απομακρυσμένο χωριό...
Πάνε πάνω από δέκα πέντε χρόνια, που έχει τεθεί το αίτημα για την απομάκρυνση όλων των πακιστανών απ’ το ιστορικό γεφύρι, με την πρόταση βεβαίως να εγκατασταθούν σε κάποιους άλλους χώρους και να ζήσουν, ίσως και πιό άνετα π’ ότι ζουν σήμερα. Κανένας δεν τόλμησε να κάνει την παραμικρή κίνηση και σα να μην έφταναν όλα αυτά, επετράπη ν’ ανοίξει και ο χώρος που θα τους έδινε την μεγαλύτερη άνεση, για να νοιώσουν ότι μπορούν να κάνουν ότι θέλουν. Τις εικόνες που προκύπτουν απ’ αυτή την κατάσταση, όλοι τις έχουν δει και όλοι έχουν οργιστεί...
Λίγο πιό δίπλα, οι ίδιοι μετανάστες έχουν κάνει κατάληψη του δημοτικού χώρου στάθμευσης, γιατί κάθε απόγευμα, πρέπει να μαζεύονται εκεί δεκάδες πακιστανοί και αφγανοί και να παίζουν το δικό τους παιχνίδι. Ο χώρος αυτός, κανονικά, θα έπρεπε να είναι όλες τις ώρες, γεμάτος λεωφορεία. Σήμερα τα λεωφορεία για να μεταφέρουν επισκέπτες κοντά στο ιστορικό γεφύρι, σταθμεύουν σε ιδιωτικό οικόπεδο και κανένας δεν γνωρίζει, αν υπάρχει και η σχετική άδεια του ιδιοκτήτη. Τραγική κι αυτή η εικόνα...
Να καταγραφεί ένα ακόμη δεδομένο, για να φτάσουμε στο ζητούμενο, σε σχέση με την ζωή των οικονομικών μεταναστών (σ.σ. οι εκτιμήσεις ειδικών αναφέρουν ότι στην ευρύτερη περιοχή μπορούν να ζούν πάνω από 2.000) στην περιοχή. Ο Δήμος Αρταίων απασχολεί αυτό το διάστημα, πάνω από εκατό εργαζόμενους με τα λεγόμενα οχτάμηνα. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς, δεν έχουν βρει ακόμη αντικείμενο...
-Με τόσους πλεονάζοντες εργαζόμενους και σε συνεργασία με την Αστυνομία, δεν θα μπορούσε ο Δήμος Αρταίων να κάνει μια στοιχειώδη απογραφή των οικονομικών μεταναστών, που ζουν στα όρια του;
Είναι πρόταση που έχει κατατεθεί από πολλούς, πολλά χρόνια πριν, αλλά κανένας δεν εξήγησε ποτέ, γιατί δεν την κάνει πράξη, αν και ο καθένας αντιλαμβάνεται την αναγκαιότητά της και το πόσο χρήσιμη θα φανεί.
-Τι να πουν οι άνθρωποι; Ότι δεν μπορούν να δουν πέρα απ’ την μύτη τους;
Και καλά δεν μπορούν να δουν την μύτη τους, δεν διαβάζουν και καμιά εφημερίδα, για να δουν τι γίνεται με ανάλογα προβλήματα σε άλλες πόλεις της Ελλάδας και της Ευρώπης, με την ελπίδα ότι θα κάνουν κάτι καλό για τον τόπο...
Ιδιαίτερα ψαγμένος σε θέματα που αφορούν την λειτουργία της πόλης, ο συνομιλητής μας, έλεγε σε γενόμενη συζήτηση, πως σε μια μικρή πόλη της Ιταλίας, ο μεγάλος αριθμός μεταναστών που ζουν εκεί, αντί για πρόβλημα, έγινε ευκαιρία ζωής και προσφοράς σ’ όλη την πόλη. Ο δήμαρχος της μικρής πόλης, έκανε απογραφή όλων των μεταναστών, με τους οποίους συνομίλησε και έθεσε τους όρους για την σωστή παραμονή τους, στην πόλη, με την προϋπόθεση ότι θα τους εξασφαλίσει καλούς όρους διαμονής. Χώρους να διαμείνουν με όλες τις βασικές ανάγκες, υπό μία προϋπόθεση. Δύο ώρες την ημέρα, θα εργάζονται υπέρ του τόπου που ζουν. Και βρήκε τον πιό χρήσιμο τομέα, ν’ απασχοληθούν... Σ’ έναν πολύ χρήσιμο τομέα, ο οποίος παρέχει σημαντική βοήθεια στον κάθε κάτοικο της πόλης. Δημιούργησε μια μονάδα παραγωγής ρεύματος, με μηχανοκίνητα μέσα. Που σημαίνει ότι για δυό ώρες, όλοι οι μετανάστες πηγαίνουν στην μονάδα και κάνουν στατικό ποδήλατο, απ’ το οποίο παράγεται το ρεύμα. Όλες τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας, μπορούν να εργάζονται για να ζουν αξιοπρεπώς, σε ειδικά διαμορφωμένα δημοτικά κτίρια, τα οποία έχει επισκευάσει για τον σκοπό αυτό ο Δήμος, ο οποίος παρέχει δωρεάν το ηλεκτρικό ρεύμα, σ’ όλους τους δημότες...
Λέγαμε και ξαναλέγαμε... Πρέπει να ονειρεύεσαι για τον τόπο που ζεις, για ν’ αποδειχθείς στην συνέχεια χρήσιμος και να τιμήσεις την εμπιστοσύνη, του πολίτη...

 

ΥΠΟΒΟΛΕΑΣ: Μην ξανοίγεσαι... Δεν πρόκειται κανένας απ’ αυτούς που διοικούν τον τόπο, αλλά και απ’ αυτούς που θα διοικήσουν, να φανταστούν και να υλοποιήσουν προτάσεις, σαν κι αυτές του δημάρχου της ιταλικής πόλης...

 

Σ’ ότι αφορά τους μετανάστες, οι ταγοί της περιοχής, θ’ ασχοληθούν μ’ αυτούς αν (σ.σ. απευκταίο, αλλά χωρίς να μπορεί να το αποκλείσει κανένας) προκύψει νέο τροχαίο δυστύχημα με θύμα μετανάστη και θα συγκεντρωθούν πάνω από χίλιοι, για να θυμίσουν ότι ζουν εδώ και είναι πάρα πολλοί...
Έδειχναν σαστισμένοι οι τοπικοί παράγοντες, όταν μετά το τροχαίο δυστύχημα, κατέκλυσαν τον περιφερειακό δρόμο, εκατοντάδες πακιστανοί και αφγανοί, οι οποίοι σχεδόν προκλητικά, έλεγαν πως δεν πρέπει οι ίδιοι να προσέχουν για την ασφάλειά τους, αλλά το κράτος.
-Αν αυτό δεν ήταν πρόκληση, τι ήταν;

|

Το να τσαλαβουτώ στο βάλτο, ψάχνοντας γι΄ αυγά, από αγριόπαπιες να ζω σαν αγρίμι ήταν θαυμαστά πράγματα που αντιλήφθηκα μεγάλος...

 

 

Της

ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Συνεχίζοντας το αφιέρωμά μας στους συγγραφείς με αφορμή την παγκόσμια πρωτεύουσα βιβλίου που κηρύχτηκε η Αθήνα, εμείς συζητούμε, αναρωτιόμαστε και προβληματιζόμαστε με συγγραφείς . Συγγραφείς που αγαπήσαμε από τα βιβλία τους, από τις ιστορίες που μας αφηγήθηκαν αλλά και πολλές φορές θέλοντας να λειτουργήσουμε με τα πενιχρά μέσα που διαθέτουμε ως νομοθέτες. Ποιας νομοθεσίας; Αυτής της σκοτεινής αδικίας που συχνά υφίστανται από λασπώδη ασπόνδυλα, που παντού ευημερούν μιας και είναι παράσιτα. Είχα την μεγάλη τιμή και τύχη να γνωρίσω τον πιο γλυκό και αυθεντικό συγγραφέα της περιοχής μου μια λαμπερή μέρα και να συνομιλήσω μαζί του μέσα στο ανοιξιάτικο φως που εκπέμπει και ο ίδιος.

Ποιός είναι ο Βαγγέλης Κούτας;

-15 ετών έφτασα στην Αθήνα, μετά στα Γιάννενα όπου σπούδασα Αρχιτεκτονικό σχέδιο για τρία χρόνια και μετά πίσω πάλι στην Αθήνα.

Πώς ήρθε η συγγραφή στη ζωή σας;

-Η συγγραφή ήρθε από την προτροπή μιας φιλολόγου, όταν ήμουν 19 ετών. Μου είπε να μην ξεχάσω να έχω ένα φύλλο χαρτί μπροστά σου για να γράφω. Δεν το ξέχασα και στα 26 μου, όταν πέθανε ο πατέρας μου και αισθάνθηκα την ανάγκη να του γράψω ένα γράμμα 180 σελίδων όπου το έβαλα σ΄ένα συρτάρι. Στα 40 μου ξεπέρασα τη συστολή του πρωτολείου, τόλμησα να το δώσω σ΄έναν εκδότη και όλα πήραν το δρόμο τους. Μετά από την κυκλοφορία του βιβλίου έκανα ένα πέρασμα από μια εκπομπή της ΕΡΤ που παρουσίασα συγγραφείς. Χτύπησε κάποια στιγμή το τηλέφωνο και ήταν από τον τηλεοπτικό σταθμό του 902 .Έτσι ξεκίνησε μια εκπομπή βιβιλιοπαρουσιάσεων που κράτησε 6 χρόνια. «Μονοπάτια της λογοτεχνίας». Όταν γράφεις ένα βιβλίο κι έρχεται κι ένα δεύτερο νιώθεις πως κάτι άλλαξε στη ζωή σου . Ποτέ δεν ξέρεις αν αυτό που κάνεις είναι σημαντικό. Υπάρχει πάντοτε η ανασφάλεια. Όσο πιο βαθιά βουτάς στη λογοτεχνία τόσο μεγαλώνει η ευθύνη. Όπως όλα, χτίζονται σιγά –σιγά έτσι και η ευθύνη απέναντι στη λογοτεχνία. Μαθαίνεις να διαχωρίζεις το καλό απ΄το κακό βιβλίο. Μέσα από το συνεχές διάβασμα .Η απόψή μου είναι ότι ο λογοτέχνης πρωτίστως πρέπει να διαβάζει..

Είστε συμπατριώτης μας, από τη Βίγλα, τόσο κοντά αλλά τελικά τόσο μακριά....

-Δεν βρίσκω κανένα λόγο που πρέπει να με γνωρίζουν οι πολλοί αν και πάντα βρίσκεις όταν θέλεις . Δεν ήρθα να υπηρετήσω τη λογοτεχνία για να με προσκυνήσει ο κόσμος ή το σύμπαν. Όμως ο γενέθλιος χώρος έπαιξε σημαντικότατο ρόλο στα γραπτά μου. Άλλωστε τα 15 πρώτα χρόνια της ζωής μου είναι αυτά που καθόρισαν τα άλλα, και επειδή η μαγεία της ζωής του ανθρώπου βρίσκεται στα πρωτόγνωρα. Έζησα έως 12 ετών παρέα με νεροφίδες κολυμπώντας στο βάλτο του χωριού μου χωρίς να έχω δει την πόλη. Αυτό ήταν τότε ο τρόπος ζωής και μετά απ΄αυτό μεγάλος πια, διαβάζοντας Μαρκές, είχα κι εγώ ένα βάλτο να περιγράψω. Ο μικρόκοσμός μας είναι οι ψηφίδες που δημιουργούν το μεγάλο ψηφιδωτό του κόσμου. Αλήθεια έχετε διαβάσει το «Ταξίδι στην άκρη άκρη της νύχτας» του Σελίν; Η λογοτεχνία ξέρετε, υπηρετεί τον άνθρωπο κι όχι το συγγραφέα. Ο συγγραφέας κάνει το δικό του σύμπαν και κυβερνά τον κόσμο που πλάθει στις σελίδες του. Οφείλει να είναι ταπεινός, λιτός και ευαίσθητος και να σέβεται τον αναγνώστη, έχει πολλές πιθανότητες να κάνει κάτι καλό.

Πώς κρίνετε ένα λογοτεχνικό έργο ως καλό;

-Ο Αμερικανός Άρθουρ Μίλερ είπε κάτι σπουδαίο ψάχνω σ΄ έναν βάλτο λέξεων να βρω μερικά διαμάντια λογοτεχνία υπηρετείται από αφαιρετικότητα είναι σπουδαία. Ο συγγραφέας καλείται να μας πεί μ΄έναν αμίμητο τρόπο για το ηλιοβασίλεμα, έναν έρωτα, ένα θάνατο χωρίς βερμπαλισμούς και πλεονασμούς.

Τι σημαίνει διαδικασία γραφής;

-Είναι μια απόδραση μια φευγάλα. Οι συγγραφείς γράφουν για ν΄αποφορτίσουν από τα εγκληματικά τους ένστικτα. Ο δολοφόνος πρωταγωνιστής ενός βιβλίου έχει τα γνωρίσματα της ψυχοσύνθεσης του συγγραφέα.. Ό,τι κι αν γράψουμε είμαστε εμείς. Πρέπει η μαγεία του ταξιδιού μας ν΄ αγγίζει την ψυχή του αναγνώστη. Επίσης η ανάγνωση είναι τέχνη. Και οι περισσότεροι αναγνώστες δεν έχουν τέτοια παιδεία η οποία ξεκινά από το σχολείο . Η Οδύσσεια και η Ιλιάδα,η Πολιτεία, το Συμπόσιο δεν θα ΄πρεπε να ναι αποτρεπτικά ή να βαθμολογούνται αλλά ένα όμορφο ταξίδι στην αρχαία ελληνική γραμματεία. Δεν είναι τυχαίο όπου όλοι οι μεγάλοι συγγραφείς αναφέρονται στους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους.

Διαβάζοντας τα έργα σας «Χαραμάδα φως» και « Η κραυγή του Ήταυρου» αισθάνθηκα κάτι παραπάνω από συγκίνηση, δέος θα έλεγα. Σίγουρα το υπόβαθρο ήταν βιωματικό.

-Εδώ θα επανέλθω στην ερώτηση τόσο κοντά μα τόσο μακριά. Όσο κι αν φαίνεται αστείο, ένα είναι βέβαιο. Πως ζώντας σε μια πόλη τόσων εκατομμυρίων όσο η Αθήνα είναι σα να περπατάς σε μια έρημο και διψάς για νερό που έπινες παλιά. Και έτσι επιστρέφω ακριβώς εκεί, στα ασήμαντα που τότε δεν ήξερα πόσο σημαντικά ήταν για μένα. Το να τσαλαβουτώ στο βάλτο, ψάχνοντας γι΄αυγά, από αγριόπαπιες να ζω σαν αγρίμι ήταν θαυμαστά πράγματα που αντιλήφθηκα μεγάλος. Αυτοβιογραφικά στοιχεία δεν υπάρχουν, αλλά όλη η περιουσία ήταν μπροστά μου, μια χώρα σπαρμένη με λουλούδια, μια μαγεία που έρχονταν το σούρουπο με την κραυγή του Ήταυρου και αισθάνομαι πολύ τυχερός που έζησα τέτοιες στιγμές. Άλλες εποχές βέβαια,άλλες ζωές, που μεταφέρει η λογοτεχνία. Αυτό είναι το σπουδαίο στο μωσαϊκό που αναφέραμε πριν.

Φτάνουμε στο τελευταίο σας βιβλίο.

-Ο δολοφόνος επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος, μια κρητική μαντινάδα λέει, «Οπού αγαπάς μην πολύ πας, κι αν πολύ πας μην πολύ κάτσεις, κι αν πολύ κάτσεις μην πολύ μιλείς, κι αν πολύ μιλείς να κατέχεις ίντα λες...» και είναι ενός φίλου που αγαπώ πολύ. Αυτό που μας μένει είναι η λιτή αφήγηση και περιγραφή που υπηρετείται από την αφαίρεση. Δεν εξυπηρετεί σε τίποτα η φλυαρία των πολλών σελίδων. Η ιστορία θα μας δικαιώσει ή όχι, θα κρατήσει τα ψήγματα χρυσού που ψάχνουμε στη λογοτεχνία. Όλοι έχουν το δικαίωμα στη γραφή, αλλά μπορεί να προχωράς και τελικά να βρίσκεσαι στο ίδιο σημείο χωρίς αυτό να εκληφθεί ως διδακτισνμος.

Ένα διαφορετικό βιβλίο σας που αναφέρεστε σε μια συγκλονιστική ιστορία, πραγματική αυτή τη φορά Αετοί και Λύκοι.

-Όλα τα πράγματα έχουν τη στιγμή τους . Μια.μεγάλη περιπέτεια. Γνώρισα στην Αθήνα έναν διευθυντή σχολείου, το Θύμιο Ρέντζιο. Τον ρώτησα αυθόρμητα ο ληστής; Και μου απάντησε, μη φοβάσαι δε θα σου πάρω το πορτοφόλι. Με γνώριζε από το βιβλίο «Η κραυγή του Ήταυρου». Όταν ανέφερε το επίθετο Ρέντζιος ο φίλος μου πια Θύμιος, ήδη ήταν μέσα στο κεφάλι μου απ΄τα παιδικά μου χρόνια, η μεγάλη ληστεία της Πέτρας και οι απαγωγές. Του ανέφερα πως έπρεπε να με πείσει πως ήταν απόγονος των Ρεντζαίων, γίναμε φίλοι, ήπιαμε πολλά κρασιά, είπαμε πολλές ιστορίες .Υπήρχε και ένα χρονικό, κάποιου συμπατριώτη μας του Νίκου Πάνου, καθώς και το βιβλίο του φίλου μου του Βασίλη Τζανακάρη για τη ληστοκρατία στην Ελλάδα . Μελέτησα αυτά τα βιβλία και μαζί με τις διηγήσεις του Θύμιου άρχισα να γράφω μια ιστορία, με δυσκολία στη διαχείριση των ιστορικών στοιχείων. Επειδή πρωτίστως έπρεπε να μπω στο μυαλό του Γιάννη Ρέντζιου, που βρίσκεται στο χιόνι, χωρίς όραμα και ορφανός από πατέρα, έπρεπε να ταυτιστώ. Ευτυχώς δεν ήταν   και μεγάλη η χρονική απόσταση, με βοήθησε και η καταγωγή μου και η ευθύγραμμη ζωή που έζησα. Άρχισα να αφηγούμαι και ταυτόχρονα να κλαίω την ορφάνια και των δυό μας, ώσπου κατέληξα να μεταλλαχθώ γράφοντας για τους Ρεντζαίους. Όλα πήραν το δρόμο τους,μετά στο Μεταίχμιο και την Ελένη Μπούρα που της εμπιστεύτηκα το βιβλίο. Αναρωτήθηκε τι μπορεί να έγραψα για μια ιστορία που στο ίντερνετ πιάνει 10 σελίδες. Τι θα μπορούσα να γράψω; Πάντοτε πίστευα πως η ιστορία του Γιάννη και Θύμιου Ρέντζιου δεν μπορούσε να περάσει και να μείνει στις δέκα σελίδες. Είναι μια εποχή που δε μπορούσε να μείνει αθέατη- ανδρογέννα Ήπειρος. Εδώ σταματώ γιατί δεν θα ΄θελα να πω και να βγάλω πικρίες,άλλωστε πικρίες βγάζουν οι άνθρωποι όταν είναι τρωτοί. Εγώ δεν διεκδικώ καμία δόξα για να μαι τρωτός. Η λογοτεχνία υπηρετεί τις φευγάλες μας και όχι τις προσωπικές μας επιδιώξεις για κοινωνική ανέλιξη. Άλλωστε θέλω να μαι πάντα ο Βαγγέλης των 12 ετών. Και οι φίλοι μου είναι όσοι έχουν την παιδική αθωότητα, γιατί μεγαλώνουμε και ξεχνάμε φορώντας άλλα κοστούμια που δεν μας αντιπροσωπεύουν. Μα για να πάμε παραπέρα, πρέπει πρώτα να αγαπάμε και να σεβόμαστε τον άνθρωπο.

Πώς βλέπετε τους αρτινούς δημιουργούς;

-Ας δανειστούμε τον τίτλο ενός σπουδαίου βιβλίου. «Ο θεός των μικρών πραγμάτων». Πόσες στιγμές, όπως το χαμόγελο ενός παιδιού η το πέταγμα μιας πεταλούδας στο δειλινό χάσαμε; Αγαπητοί μου όλοι χωράμε σ΄ αυτόν τον μικρό μέγα κόσμο. Μη συνωστιζόμαστε αναζητώντας το πρώτο βαγόνι γιατί έχει καταληφθεί από αιώνες. Στα μικρά πράγματα βρίσκεται η ευτυχία. Αρκεί να έχουμε όλες τις αισθήσεις μας σ΄ επιφυλακή και να μεγαλώσουμε την καρδιά μας.

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2018 21:15

Δεν θα είναι υποψήφιος...

|

-Χωρίς τον Παύλο Στασινό, αλλά και με την σκέψη του Γιάννη Παπαλέξη να κινηθεί προς την κεντρική πολιτική σκηνή, τι μπορεί να περιμένει κανένας απ’ τον χώρο της κεντροαριστεράς;

 

 

 

Στην τελευταία συζήτηση που είχαμε με τον πρώην βουλευτή και επικεφαλής της μείζονος μειοψηφίας του Δημοτικού Συμβουλίου Παύλο Στασινό, δεν μας το είπε κατηγορηματικά, αλλά άφησε να εννοηθεί πως δεν επιθυμεί να είναι εκ νέου υποψήφιος. Το ίδιο μας έλεγε πριν λίγες ημέρες και στενός συνεργάτης του, που σημαίνει ότι οι όποιες συζητήσεις γίνουν από δω και στο εξής, η όποια συζήτηση γίνεται θα πρέπει να μην περιλαμβάνει τις προθέσεις του Παύλου Στασινού.

-Όμως και χωρίς τον Παύλο Στασινό, αλλά και με την σκέψη του Γιάννη Παπαλέξη να κινηθεί προς την κεντρική πολιτική σκηνή, τι μπορεί να περιμένει κανένας απ’ τον χώρο της κεντροαριστεράς;

Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα, τα οποία μπορεί να είναι και καλά νέα, για το νυν δήμαρχο Χρήστο Τσιρογιάννη...

Μια κίνηση που έπρεπε να είχε γίνει από δεκαετίες τώρα, μιας και η Άρτα, είναι απ’ τις ελάχιστες πόλεις της πατρίδας μας, που δεν διαθέτει διοικητήριο και ταλαιπωρείται ο πολίτης, από υπηρεσία σε υπηρεσία, ενώ η συνεργασία μεταξύ υπηρεσιών, ήταν μια δύσκολη υπόθεση.

 

 

 

Αποφασισμένος για την οριστική επίλυση του προβλήματος «Διοικητήριο», είναι ο αντιπεριφερειάρχης Άρτας Βασίλης Ψαθάς, ο οποίος μάλιστα έχει κάνει την έρευνα για το όλο θέμα και φαίνεται πως καταλήγει στην τελική απόφαση. Σύμφωνα μ’ αυτή, η Περιφέρεια Ηπείρου, θ’ αγοράσει το πρώην εργοστάσιο ΕΒΕΠ στην Γέφυρα Άρτας, που πληροί τις προϋποθέσεις που τίθενται, για την σωστή λειτουργία όλων των υπηρεσιών της Περιφερειακής Ενότητας, αλλά και την εξυπηρέτηση του πολίτη, που θα μπορεί να εξυπηρετείται απ’ όλες τις υπηρεσίες, έχοντας παράλληλα στην διάθεσή του και χώρους για την στάθμευση των αυτοκινήτου του.

Μια κίνηση που έπρεπε να είχε γίνει από δεκαετίες τώρα, μιας και η Άρτα, είναι απ’ τις ελάχιστες πόλεις της πατρίδας μας, που δεν διαθέτει διοικητήριο και ταλαιπωρείται ο πολίτης, από υπηρεσία σε υπηρεσία, ενώ η συνεργασία μεταξύ υπηρεσιών, ήταν μια δύσκολη υπόθεση.

Σ’ ότι αφορά την επιλογή στην οποία φαίνεται να καταλήγει ο αντιπεριφερειάρχης Βασίλης Ψαθάς, είναι σημαντική και για έναν ακόμη λόγο. Φέρνει την ζωή της πόλης, δίπλα στο ποτάμι. Που κι αυτό έπρεπε να είχε γίνει πολλές δεκαετίες πριν...

Νέα πρόσωπα, με φρέσκιες ιδέες και τα περισσότερα, με νοοτροπία που είναι πολύ μακριά απ’ τις νοοτροπίες του πρόσφατους παρελθόντος, που ήθελε την κομματική οργάνωση του ΠΑΣΟΚ, να είναι... προέκταση του ενός και του άλλου πολιτικού γραφείου...

 

 

 

 

Ο εκπαιδευτικός Αλέξανδρος Σερέτης, είναι ο γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής Άρτας του Κινήματος Αλλαγής (ΚΙΝΑΛ), μετά την κατανομή αξιωμάτων που έγινε στο νεότευκτο όργανο την, την περασμένη εβδομάδα. Στην σχετική ψηφοφορία υποψήφιοι ήταν ο εκλεγείς γραμματέας και ο δικηγόρος Γιάννης Καϊντάσης, που κι αυτός έλαβε πέντε ψήφους, όσους και ο Αλ. Σερέτης. Ακολούθησε κλήρωση και δι’ αυτής εξελέγη ο γραμματέας.

Στην ίδια διαδικασία επιλέχτηκε ο αναπληρωτής γραμματέας Σωτήρης Κουτσιαύτης και οι υπέυθυνοι των τομέων. Κώστας Ρίζος επικοινωνίας και ηλ. κόμματος, Πάνος Νούλης οικονομικών, Σεβαστή Φέκα οργανωτικού, Ράνια Τρομπούκη Αυτοδιοίκησης, Πάνος Νούλης εργαζομένων, Σωτήρης Μπαλής αγροτικού, Δημήτρης Ράπτης μικρομεσαίων επιχειρήσεων, Νίκος Λίγκας υγείας, Ράνια Τρομπούκη κοινωνικών κινημάτων και ισότητας, Γιάννης Καϊντάσης παιδείας, πολιτισμού και αθλητισμού και Βαγγέλης Σπανουδάκης περιβάλλοντος.

 

Αισιοδοξία για την πολιτική ζωή του τόπου...

Παρατηρώντας τα πρόσωπα που αποτελούν τη Νομαρχιακή Επιτροπή του Κινήματος Αλλαγής στην Άρτα, δεν μπορεί παρά να νοιώσει αισιοδοξία, για τα πολιτικά πράγματα στον τόπο μας. Νέα πρόσωπα, με φρέσκιες ιδέες και τα περισσότερα, με νοοτροπία που είναι πολύ μακριά απ’ τις νοοτροπίες του πρόσφατους παρελθόντος, που ήθελε την κομματική οργάνωση του ΠΑΣΟΚ, να είναι... προέκταση του ενός και του άλλου πολιτικού γραφείου. Αυτό και μόνο είναι το στοιχείο που εμπνέει αισιοδοξία, γιατί από νέους ανθρώπους, που δεν έχουν ν’ αναφερθούν σε κάποιον, μπορεί κανένας περιμένει πολλά.

Όχι πως δεν επιχειρήθηκε απ’ το ενεργό πολιτικό γραφείο της συμφοράς, να ελεγχθεί το νέο όργανο, αλλά εκείνο που μετράει είναι το τελικό αποτέλεσμα...

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13216166
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
419
419
105227

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 95 επισκέπτες και κανένα μέλος