A+ R A-
16 Οκτωβρίου 2018

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2018 09:34

Προσπάθησε και στα εύκολα και στα δύσκολα...

|

Σε τροχαίο έχασε την ζωή του, ο πρώην πρόεδρος της κοινότητας Κορφοβουνίου Θανάσης Παπαστράτος...

 

 

 

 

 

 

 

Στα καλά καθούμενα... Όπως συνήθιζε και επέστρεφε απ’ τις δουλειές του, στο χωριό του, ο Θανάσης Παπαστράτος, έχασε την ζωή του σε τροχαίο δυστύχημα... Ήταν μόλις 60 χρόνων...

Το μηχανάκι που οδηγούσε, για άγνωστους λόγους, ξέφυγε της πορείας του ακριβώς στο ύψος του γηπέδου Ελάτου Κορφοβουνίου και βρέθηκε δίπλα στο οδόστρωμα, νεκρός. Τις έρευνες συνεχίζει η Τροχαία Άρτας, χωρίς να έχουν καμία ιδιαίτερη αξία, μπροστά στο τραγικό γεγονός της απώλειας ενός χρήσιμου ανθρώπου, ο οποίος προσπάθησε σ’ όλους τους τομείς της ζωής...

Στα νεανικά του χρόνια του, σε ηλικία μόλις 28 χρόνων, ο Θανάσης είχε εκλεγεί πρόεδρος της τότε κοινότητας Κορφοβουνίου, έχοντας όραμα για το χωριό του. Με την ανάληψη των καθηκόντων του, είχαμε βρεθεί στο χωριό του, μαζί με τον επίσης μακαρίτη νομάρχη Άρτας Βασίλη Σιουμάλα, απ’ τον οποίο ζήτησε άμεσα λύσεις σε κάποια σοβαρά προβλήματα και το πέτυχε...

Η καλή και χρήσιμη πορεία του στον θεσμό της αυτοδιοίκησης, εκτιμήθηκε απ’ την συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της κοινότητας και για τον λόγο αυτό επανεξελέγη πρόεδρος και στις εκλογές του 1990 και του 1994. Τρεις θητείες πρόεδρος μιας μεγάλης κοινότητας, δεν είναι και μικρό ρεκόρ, σε μια εποχή που οι αντιπαραθέσεις ήταν έντονες και αναζητούνταν άνθρωποι με τις ικανότητες του Θανάση, για να ενώσουν τους πολίτες και να δείξουν τον άλλο δρόμο, προς το μέλλον...

Μπόρεσε και έκανε σημαντικά πράγματα, για το χωριό του. Όχι τυχαία, σε μια περίοδο που πρόεδροι κοινοτήτων, δεν μπορούσαν ν’ απολάβουν ούτε το ελάχιστο αυτών που κατακτούσε ο πρόεδρος του Κορφοβουνίου... Ήταν εργατικός και μεθοδικός, για να μπορεί να φέρνει αποτελέσματα...

Στις δημοτικές εκλογές του 1998, με τον Καποδίστρια σε εφαρμογή, κατήλθε υποψήφιος δήμαρχος του Δήμου Βλαχέρνας, σε συνεργασία με τον επίσης μακαρίτη Χρήστο Βάσιο και ο συνδυασμός τους, κατέγραψε ένα σημαντικό ποσοστό, για να δώσει και στους δυό βήμα και λόγο στο νέο δημοτικό συμβούλιο.

Δεν έπαψε ν’ ασχολείται με τα κοινά, αν και επίσημα από εκείνη την χρονική περίοδο και μετά, είχε αποφασίσει να μην ασχοληθεί με εκλογές. Λίγες ημέρες πριν το τραγικό συμβάν, είχαμε συναντηθεί και για λίγη ώρα είχαμε πολλά να πούμε. Έντονη και χαρακτηριστική η αγωνία του, για τον Δήμο Αρταίων, καταλήξαμε στο κοινό συμπέρασμα, πως πρέπει κάτι να γίνει για τον τόπο μας... Για να συνεννοηθούμε, πότε θα ξαναβρεθούμε, για να τα πούμε και πιό αναλυτικά... Μία συνάντηση, που πλέον δεν πρόκειται να γίνει ποτέ...

Παράλληλα έδινε την δική του μάχη και στον επιχειρηματικό τομέα... Με πολλές επιτυχίες, αλλά και κάποιες ατυχίες! Όμως η σκληρή δουλειά για τον Θανάση, ήταν εκ των ων ουκ άνευ! Πάλεψε σκληρά και στον τομέα της εργασίας, για να καταφέρει να έχει τα πάντα η πολυμελής (πέντε παιδιά) οικογένειά του. Μ’ αυτή την αγωνία άλλωστε, ζούσε. Τα πάντα για την οικογένειά. Πριν φύγει για το μακρινό ταξίδι, αξιώθηκε να δει όλα τα παιδιά του αποκατεστημένα και σε καλό δρόμο, πράγμα που χαιρόταν ιδιαίτερα, όπως έλεγε στις συχνές, πλην τυχαίες, συναντήσεις που είχαμε.

Πρέπει αυτή την στιγμή, να ταξιδεύει γεμάτος υπερηφάνεια... Ένας άνθρωπος που στο σύντομο διάβα της ζωής του, έκανε πολλά... Πάρα πολλά... Τα ελάχιστα έχει καταγράψει, ο αποχαιρετισμός, που ως τέτοιος δεν μπορεί να είναι και πλήρης, σ’ ότι αφορά την πορεία ενός χρήσιμου ανθρώπου...

Ας είναι ελαφρύ το χώμα, που θα τον σκεπάσει...

 

Η κηδεία του, θα γίνει σήμερα στις 11:00 από τον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Κορφοβουνίου.

|

Ένοιωθε πλήρη την ικανοποίηση, ότι ως πολίτης έκανε αυτό που όλοι πρέπει να κάνουν. Να προσφέρουν στον τόπο που ζουν...

 

 

 

Ήταν απ’ αυτούς που σήμερα αποκαλούμε ενεργούς πολίτες, με πολύπλευρο το ενδιαφέρον τους, για δράση... Σε σημείο που να βάζει στην μπάντα, ακόμη και τα προσωπικά του συμφέροντα, προκειμένου να είναι συνεπής στις υποχρεώσεις, που αναλάμβανε σε σχέση με τα κοινά...

Ο Τάσος Παπαβασιλείου, που έφυγε από κοντά μας, σε ηλικία 73 χρόνων, εκεί που όταν μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Άρτας, όλα έδειχναν ότι για το πρόβλημα που μεταφέρθηκε, οι εξελίξεις θα ήταν θετικές. Όμως τον προσέβαλε κάποιοι νοσοκομειακό μικρόβιο, για να οδηγηθεί στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, όπου και άφησε την τελευταία του πνοή.

Έχει συνδέσει το όνομά του με την ιστορία της Φιλιππιάδας και της ευρύτερης περιοχής, καθώς ως ενεργός πολίτης, «έβαζε πλάτη» σε κάθε κοινωνική και αθλητική προσπάθεια που εξελισσόταν στην περιοχή.

Όταν ανέλαβε την προεδρία στον ΑΓΟΦ, έδωσε μεγάλη έμφαση στο τένις και μπορούμε να πούμε πως είναι απ’ τους στυλοβάτες σημερινού αποτελέσματος, σύμφωνα με το οποίο η Φιλιππιάδα χαρακτηρίζεται πόλη του τένις...

Ανάλογη δράση, με προϋπόθεση το οικονομικό «μάτωμα», είχε και στον Εθνικό Φιλιππιάδας, με τον οποίο ασχολήθηκε πολλά χρόνια και προσπάθησε...

Στις εκλογές του 1998 είχε εκλεγεί δημοτικός σύμβουλος του τότε Δήμου Φιλιππιάδας, με τον συνδυασμό του δημάρχου Βασίλη Βέργου. Ανέλαβε για δύο χρόνια πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου, σε μια εποχή, που το πολιτικό κλίμα στην Φιλιππιάδα «μύριζε μπαρούτι». Ο Τάσος όμως είχε κάνει την επιλογή του, για να δίνει τον δικό του αγώνα, με στόχο την συναίνεση και την συνεννόηση. Έννοιες και πρωτοβουλίες, που στην ουσία αποτελούν την πεμπτουσία της σωστής λειτουργίας της αυτοδιοίκησης. Ο ίδιος συζητούσε με την αντιπολίτευση, αν και οι επικεφαλής των τότε δημοτικών παρατάξεων, μόνο για συναίνεση και συνεννόηση δεν ήθελαν ν’ ακούσουν. Μπορούμε να θυμηθούμε και δημοσιεύματα της ΠΡΩΙΝΗΣ, εκείνης της εποχής, όπου ο Τάσος Παπαβασιλείου, έκανε εκκλήσεις για την συνεννόηση.

Διευθυντικό στέλεχος της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών και απ’ τα έμπιστα στελέχη του τότε προέδρου, του μακαρίτη Κώστα Καζναφέρη, προσπάθησε να λειτουργήσει η Ένωση υπέρ των αγροτών. Το ενδιαφέρον του, για την αγροτική οργάνωση, δεν έπαψε με την συνταξιοδότησή του, καθώς στην συνέχεια εκλέχτηκε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου, για να συνεχίσει και απ’ το αξίωμα αυτό, την ίδια προσπάθεια...

Βεβαίως και πολιτικό στέλεχος, καθώς στη ΝΔ όπου ανήκε, είχε εκλεγεί σε πολλά κομματικά όργανα. Και στο μετερίζι αυτό, ο Τάσος Παπαβασιλείου, πάλι επέμενε για συνεννόηση, γιατί όλοι μπορούμε να θυμηθούμε, τις... μάχες που γινόταν υπέρ του ενός ή του άλλου υποψήφιου.

Ευτύχησε να δει τα δυό παιδιά του Αλεξάνδρα και Χρήστο αποκατεστημένα και έφυγε με πλήρη την ικανοποίηση, αλλά και πλήρη την ικανοποίηση, ότι ως πολίτης έκανε αυτό που όλοι πρέπει να κάνουν. Να προσφέρουν στον τόπο που ζουν...

Η κηδεία του, έγινε την περασμένη Τετάρτη, στο αγαπημένο του χωριό, την Ροδαυγή και στην τελευταία του κατοικία τον συνόδευσαν εκατοντάδες φίλοι και συγγενείς.

Να είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκέπασε...

 

Ψήφισμα του Δήμου Ζηρού

 

Με βαθιά θλίψη πληροφορηθήκαμε ότι απεβίωσε σε ηλικία 73 ετών, ο πρώην πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου του πρώην Δήμου Φιλιππιάδας Αναστάσιος Παπαβασιλείου. Ο Αναστάσιος Παπαβασιλείου είχε εκλεγεί δημοτικός σύμβουλος το 1999 επί δημαρχίας του αείμνηστου Βασιλείου Βέργου. Τα έτη 1999 και 2000 είχε διατελέσει πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου στον πρώην Δήμο Φιλιππιάδας. Αφήνει πίσω την σύζυγό του Δήμητρα και τα δύο του παιδιά Αλεξάνδρα και Χρήστο, στους οποίους εκφράζουμε, όπως και σε όλους τους συγγενείς και φίλους του τα πιο θερμά και ειλικρινή μας συλλυπητήρια.
Σε έκτακτη συνεδρίασή του το Δ.Σ. Δήμου Ζηρού, αποφάσισε:
α. Να εκφράσει τα θερμά και ειλικρινή συλλυπητήρια στην οικογένεια του εκλιπόντος.
β. Να παραστεί αντιπροσωπεία του Δ .Σ. στην εξόδιο ακολουθία.
γ. Να κατατεθεί στεφάνι στη μνήμη του.
δ. Να δημοσιευτεί το παρόν στην ιστοσελίδα του Δήμου και τον τοπικό Τύπο.

Σάββατο, 04 Αυγούστου 2018 21:30

Έφυγε τόσο νωρίς η Σύλβια Κίτσου...

|

Πάλεψε με την επάρατο νόσο κι εκεί που έδειχνε να τη νικάει, ήρθε το μοιραίο...

 

 

 

 

Σε ηλικία μόλις πενήντα (50) ετών, έφυγε απ’ την ζωή η Σύλβια Κίτσου, σύζυγος του μακαρίτη Βασίλη Κίτσου. Πάλεψε με σθένος την επάρατο νόσο, όλα έδειχναν ότι είχε την δύναμη να τη νικήσει, αλλά στο τέλος ήρθε το μοιραίο, για να σκορπίσει την θλίψη, σ’ όλη την Άρτα και την Φιλιππιάδα, όπου είχε δραστηριοποιηθεί και είχε κάνει έντονη την κοινωνική της παρουσία.

Με καταγωγή απ’ την Βουλγαρία η Σύλβια, γνωρίστηκε με τον Βασίλη, σ’ ένα ταξίδι του στην γειτονική χώρα, ήρθε στην Φιλιππιάδα και έκανε μια πολύ καλή οικογένεια, έχοντας να καμαρώσει δυό παιδιά, το Νίκο και τον Γιώργο... Σπουδάζουν και ήταν πάντα δίπλα της, στις δύσκολες στιγμές της, που ήταν πάρα πολλές, απ’ όταν της έτυχε το λαχείο, της επαράτου νόσου... Παράλληλα με τον δικό της Γολγοθά, είχε ν’ ανέβει κι εκείνον του αγαπημένου της συζύγου Βασίλη, στον οποίο στάθηκε δίπλα, μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του... Για ν’ αντιληφθεί κανένας, το πόσο τραγικό, ήταν το... λαχείο που της έτυχε...

Στην Άρτα διεύθυνε την επιχείρηση GOODY’S, στην οδό Σκουφά και είχε κατορθώσει να την καταστήσει ιδιαίτερα ανταγωνιστική και ελκυστική για όλη την περιοχή και ειδικά για τα παιδιά. Στην Φιλιππιάδα ανέπτυξε έντονη κοινωνική δραστηριότητα και ήταν ιδιαίτερα αγαπητή σε όλους, μιας και είχε τον χαρακτήρα που μπορούσε άνετα να επικοινωνεί με όλους...

Καθώς θα ταξιδεύει για να συναντήσει τον αγαπημένο της σύζυγο Βασίλη, για ένα πράγμα πρέπει να είναι σίγουρη... Πως θα λείπει μόνο το σώμα της, απ’ τους δικούς της και τους φίλους της... Η ίδια θα είναι παρούσα, σ΄ όλες τις συζητήσεις, καθώς όλοι έχουμε να θυμηθούμε το ελπιδοφόρο χαμόγελό της και την λιοπερίχυτη καλοσύνη της... Καλό ταξίδι Σύλβια...

 

Η κηδεία της, θα γίνει στην Φιλιππιάδα, την Δευτέρα 6 Αυγούστου, στις 6 το απόγευμα...

Πέμπτη, 02 Αυγούστου 2018 19:41

Ένας εκ των τελευταίων γενναίων...

|

Πέθανε σε ηλικία 96 ετών ο Χρήστος Κώστας...

 

 

 

 

Πλήρης ημερών, αλλά όρθιος και μαχητής, όπως σ’ όλη του την διαδρομνή, έφυγε απ’ την ζωή ο Χρήστος Κώστας, πατέρας του κτηματομεσίτη Σταύρου Κώστα και ακόμη εφτά παιδιών, τα οποία ευτύχησε να δει και τα οχτώ, με πτυχίο Πανεπιστημίου, πράγμα ακατόρθωτο για την εποχή που το πέτυχε!

Γενναίος, καθ’ όσον κίνησε γη και ουρανό να σπουδάσει τα οχτώ παιδιά του και δεν κουράστηκε να εργάζεται, μέρα και νύχτα προκειμένου να ζήσει η οικογένειά του, με αξιοπρέπεια και χωρίς να της λείπει τίποτα. Όταν, προσηλωμένος στον στόχο του αυτό, διαπίστωσε ότι στην Φιλιππιάδα, δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα, πήρε τον δρόμο της ξενιτειάς, για να εργαστεί στην Γερμανία και να δει το μέλλον των παιδιών του, με περισσότερη ηρεμία... Άνθρωπος με περισσή ψυχραιμία, που ίσως τον συνόδευσε και δεν έχασε τον στόχο της ζωής του, όταν οι δυσκολίες ακολουθούσαν, η μία την άλλη. Με την ίδια ψυχραιμία, αντιμετώπισε και το τραγικό γεγονός, της απώλεια του υιού του Κώστα, που έφυγε απ’ την ζωή σε ηλικία 30 ετών! Την ίδια ψυχραιμία, ενέπνευσε και στην οικογένειά του, εκείνες τις δύσκολες στιγμές.

Σ’ όλο το διάβα της ζωής του, η απόλυτη ηρεμία τον συνόδευε. Ηρεμία, που όμως παρέπεμπε στον απόλυτο σεβασμό και την επιβεβλημένη πειθαρχία, που για τα παιδικά μας χρόνια, ήταν επιβεβλημένη... Ακόμη και ο ζωηρός της εποχής εκείνης, ο Σταύρος, με το που αντίκριζε τον μπάρμπα Χρήστο, καθόταν... προσοχή.

Όμως η ζωή τον αντάμειψε... Όλα τα παιδιά του, επιστήμονες και αποκατεστημένα οικογενειακά... Ευτύχησε να δει αποκατεστημένα ακόμη και τα εγγόνια του και λίγο έλλειψε να συμβεί το ίδιο και με τα δισέγγονά του...

Χάνοντας τον υιό του Κώστα και την σύζυγό του Σοφία, δεν έχασε την ενέργεια και την διάθεση για δουλειά. Ήταν κάθε ημέρα στο κτήμα του, με τα ζωντανά του και τα σπαρτά του. Τα πρόσεχε ως κόρη οφθαλμού και χαιρόταν τους καρπούς της προσπάθειά του...

Για μας, ο μπάρμπα Χρήστος, δεν ήταν ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, όπως συνηθίζεται να λέμε στις ημέρες μας. Ήμασταν μία πόρτα, με όσα αυτό μπορεί να σημαίνει... Για τα σπίτια της εποχής μας, ο ένας πρόσεχε το άλλον και όλοι μαζί αντιμετώπιζαν τα προβλήματα που προέκυπταν.

Και στα ύστερα της ζωής του, ο μπάρμπα Χρήστος ήταν ο δικός μας άνθρωπος. Καθώς η ζωή τα έφερε, να μείνει άδειο το σπίτι μας, στην Παλαιά Φιλιππιάδα, ο μπάρμπα Χρήστος το είχε στην έννοια του... Κοίταζε και δεν επέτρεπε σε άγνωστους να... πλησιάσουν. «Είμαι εγώ εδώ», μου είχε πει πριν μερικούς μήνες που ανταμώσαμε, εκεί στην Παλαιά Φιλιππιάδα...

Είναι όμως και οι όροι της ζωής... Έρχεται η ώρα των γενναίων, ένας εκ των οποίων ήταν ο μπάρμπα Χρήστος, ο οποίος πήρε τον δρόμο για το μακρύ ταξίδι... Το οποίο με την ηρεμία που έχει, θα το κάνει ευχάριστο, έχοντας κι εκεί που θα πάει, τους δικούς του ανθρώπους που θα τον περιμένουν...

 

 

Η κηδεία του θα γίνει αύριο στις 3 το μεσημέρι, απ’ τον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου στην Παλαιά Φιλιππιάδα...

Έφυγε απ’ την ζωή, σε ηλικία 73 ετών ο ιερέας και θεολόγος Ιωάννης Βασιλάκης - Αύριο το μεσημέρι (ώρα 13:00) η κηδεία του, απ’ τον Ιερό Ναό των Αγίων Ταξιαρχών

 

 

 

Δεν μπορούσαμε να το πιστέψουμε, καθώς η δημοσίευση στο fb, απ’ τον γιατρό Κώστα Αλεξίου, ανέφερε «καλό σου ταξίδι Παπα Γιάννη. Θα σε θυμούμαστε για πάντα» και σε λίγα λεπτά, ο αδερφός του Σωτήρης Βασιλάκης, μας επιβεβαίωσε το τραγικό γεγονός, για την απώλεια του αγαπημένου του αδερφού του παπά Γιάννη, τον οποίο προφανώς πρόδωσε η καρδιά του και έφυγε απ’ την ζωή, τόσο ξαφνικά, αλλά και τόσο αθόρυβα...

Γόνος της οικογένειας του παπά Βασιλάκη απ’ τα Κάψαλα, ο παπά Γιάννης, είχε διακριθεί όχι μόνο ως εφημέριος, αλλά και ως καθηγητής θεολόγος. Από μικρός στις εκκλησιαστικές σπουδές, σπούδασε στην Ριζάρειο εκκλησιαστική σχολή στην Αθήνα, απ’ όπου αποφοίτησε, για ν’ ακολουθήσει Πανεπιστημιακές σπουδές στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, απ’ όπου αποφοίτησε καθηγητής - θεολόγος. Υπηρέτησε στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση για πολλές δεκαετίες και παράλληλα, ως εφημέριος σε διάφορες ενορίες της Άρτας, με τελευταίο σταθμό του, την ενορία του Αγίου Γεωργίου Άρτας. Παράλληλα ήταν και γραμματέας στην Ιερά Μητρόπολη, όπως επίσης και γραμματέας του Ερυθρού Σταυρού. Πολύπλευρη η δράση του, πάντα με επίκεντρο τον άνθρωπο...

Είχαμε την τύχη να τον γνωρίσουμε, δεκαετίες πριν και πάντα λέγαμε πως είναι ο άνθρωπος, με τον οποίο χαιρόσουν να συζητάς, για όλα τα θέματα. Όχι μόνο τα εκκλησιαστικά - θεολογικά, στα οποία ήταν ειδικός και βαθύτατα μορφωμένος. Μετέφερε πάντα το μήνυμα, ότι πρέπει να βοηθούμε τον άνθρωπο, όπως ο ίδιος έκανε με κάθε ευκαιρία, έχοντας λάβει την επιλογή αυτή, απ’ την ίδια την οικογένειά του... Όλα τ’ αδέρφια του, στον ίδιο ρυθμό κινούνται...

Πατέρας τεσσάρων παιδιών, φρόντισε σ’ όλη την ζωή του, την οικογένειά του, στην οποία ο ανεπάντεχος και πρόωρος χαμός, θα κοστίσει... Όμως υπάρχει το αντίδοτο, η καλοσύνη του παπά Γιάννη, θα αποτελεί οδηγό και θα απαλύνει τον πόνο τους, μιας και η προσπάθειά του για τον άνθρωπο, είναι σίγουρο πως θα έχει συνέχεια.

Η κηδεία του θα πραγματοποιηθεί αύριο, στην 1 το μεσημέρι, απ’ τον Ιερό Ναό των Αγίων Ταξιαρχών

 

papa-giannis-00-a

Ιστορικό στέλεχος του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ, συνεργάστηκε για πολλά χρόνια με τον αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου

- Ήταν απ’ τους ιδρυτές του ΠΑΣΟΚ στην Άρτα...

 

 

 

 

Ένας απ’ τους τελευταίους της ηρωικής γενιάς, που ίδρυσε αρχικά το ΠΑΚ και ακολούθως το ΠΑΣΟΚ, έφυγε απ’ την ζωή χθες το βράδυ... Ο Δημήτρης Κολοβός, έφυγε απ’ την ζωή, μετά από ολιγόμηνη μάχη με την ασθένεια, την οποία δεν μπόρεσε να νικήσει...

Ανήσυχο πνεύμα απ’ τα μαθητικά του χρόνια, ο Δημήτρης Κολοβός... Κατά την διάρκεια της χούντας των συνταγματαρχών, βρέθηκε στην Γερμανία, όπου είχε την ευκαιρία να ενταχτεί στο αντιδικτατορικό κίνημα, αφού πριν είχε γνωριστεί με τον αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου... Ο τελευταίος του έδειξε απόλυτη εμπιστοσύνη...

Η έντονη αγωνιστική δράση, ήταν η αιτία που η χούντα των συνταγματαρχών του αφαίρεσε την ελληνική ιθαγένεια, για να μπορέσει να επιστρέψει στην πατρίδα, αμέσως μετά την πτώση της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Στον αντιστασιακό του απολογισμό, έχουν καταγραφεί πολλές δράσεις, δίπλα στον μετέπειτα ηγέτη του ΠΑΣΟΚ και πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου. Ταξίδεψε σ’ όλη την Ευρώπη, όπου είχε αναλάβει να συντονίσει τις προσπάθειες, όλως των ελλήνων του εξωτερικού.

Αμέσως μετά την πτώση της χούντας, ήρθε στην Άρτα, όπου ανέλαβε να οργανώσει το ΠΑΣΟΚ, σε μια δύσκολη περιοχή, μιας και όλοι γνωρίζουμε ότι εκείνη την εποχή, στην Άρτα κυριαρχούσε η δεξιά... Κινήθηκε σ’ όλα τα χωριά του νομού και δημιούργησε τις πρώτες τοπικές οργανώσεις, για να φτάσει το 1978, να είναι ο Α’ γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής Άρτας του ΠΑΣΟΚ. Παράλληλα διατηρούσε την προσωπική επαφή με τον Ανδρέα Παπανδρέου και άλλα στελέχη της ιστορικής ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ.

Με την ανάληψη της εξουσίας απ’ το ΠΑΣΟΚ, εκλήθη στην Αθήνα, όπου αρχικά ανέλαβε την διοίκηση το Οργανισμού Διαχείρισης Δημόσιου Υλικού (ΟΔΔΥ), θέση στην οποία παρέμεινε, μέχρι τις αρχές του 1987, για να τοποθετηθεί ακολούθως επικεφαλής της Τεχνικής Υπηρεσίας της Αγροτικής Τράπεζας.

Στις εκλογές του 1989 ήταν υποψήφιος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και έθεσε εκ νέου υποψηφιότητα το 1993, με αποκλειστικό σκοπό να βοηθήσει το κόμμα του, χωρίς να έχει ως ιδιαίτερο στόχο του, την εκλογή του...

Αγωνίστηκε με πάθος για τα προβλήματα της περιοχής, ενώ στα πρώτα χρόνια του ΠΑΣΟΚ, είχε βοηθήσει πολύ κόσμο, ν’ αντιμετωπίσει τα προβλήματα που αντιμετώπιζε.

Τα τελευταία χρόνια, ζούσε με την αγαπημένη σύζυγό του Κούλα στην Αθήνα και δεν παρέλειπε σε τακτά χρονικά διαστήματα, να επισκέπτεται την αγαπημένη του Άρτα.

 

Η κηδεία του θα γίνει αύριο στην Αθήνα,  στις 3 το μεσημέρι, στο Κοιμητήριο Κωνσταντίνου και Ελένης Ζωγράφου.

|

Ήταν η προσωποποίηση της χαράς και της αισιοδοξίας, αλλά η μοίρα της έστηνε παιχνίδια…

 

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

Είναι πολύ άδικη η ζωή… Σου χαρίζει κάτι εις το πολλαπλάσιο και παράλληλα επιμένει να το αφαιρεί με τον πιό πρόστυχο και επικίνδυνο τρόπο… Αυτό το άσχημο παιχνίδι, είχε παίξει και στην Έφη… Της χάρισε απλόχερα -με περίσσεια ίσως- το κάλλος και εξ ίσου απλόχερα την ατυχία, για να γράψει έναν θλιβερό επίλογο, που λες πως ούτε στον εχθρό σου, να μην συμβεί.

Σοφία Ρέτσα, η ‘Εφη μας… Η καλλονή, η γυναίκα της οποίας το κάλλος αναγνώριζαν και συζητούσαν οι πάντες, έφυγε πριν λίγες ώρες απ’ την ζωή, η οποία της επεφύλαξε το πιο άσχημο τέλος, που και οι εχθροί της ακόμα δεν μπορούσαν να φανταστούν… Πολλώ δε μάλλον, όσοι έτυχε να την γνωρίσουν και να συναναστραφούν μαζί της… Να γνωρίσουν στο πρόσωπό της, αλλά και την λειτουργία της, την παιδική αθωότητα, που έμενε ανεξίτηλη, μέχρι και τα χρόνια της ωριμότητας…

Ήταν 17 Ιουλίου του 2015, που εισήχθη περπατώντας στην Παθολογική Κλινική του Νοσοκομείου Άρτας… Έλαβε εξιτήριο, μαζί μ’ ένα αυτοάνοσο νόσημα, το οποίο έμελε να της στοιχίσει την ζωή… Τρία χρόνια μετά… Ήταν τότε που έγραφα, για να παρεξηγηθώ… «Εξιτήριο θανάτου, για 55χρονη». Εισέπραξα τόσες κατηγόριες… Δεν πειράζει… Μια δικαίωση, αλλά στην ώρα της περισυλλογής, δεν χρειάζεται να την θυμηθεί κανένας…

Η Έφη μας, είναι το θέμα μας… Πρέπει να την ταξιδέψουμε, με όσα καλύτερα είχε αφήσει ως παρακαταθήκη στο σύντομο διάβα της ζωής της… Ήταν η προσωποποίηση του χαρούμενου προσώπου, που σκορπούσε χαμόγελο και αισιοδοξία, ακόμα και σ’ αυτούς που γνώριζε πολύ καλά, ότι με κάθε ευκαιρία θα απεργαζόταν το κακό της… Ήταν η κοπέλα, που τότε στα νιάτα μας, θέλαμε να είναι η παρέα μας, γιατί θα σκορπούσε αισιοδοξία και χαρά…

Και όταν ήταν η προσωποποίηση της χαράς και της αισιοδοξίας, η μοίρα της έστηνε παιχνίδια. Είχε την απάντηση, με φόντο την καλοσύνη της, αλλά και την εμπιστοσύνη στον εαυτό της. Εκεί στα μέσα της δεκαετίας του ’80, απάντησε στο παιχνίδι που της είχε στήσει η ζωή και αυτή η πρόστυχη μοίρα. Διάβηκε τον Ρουβίκωνα. Έφτασε στην Αθήνα μόνη της και αναζήτησε την καταξίωση… Δεν άργησε να έρθει… Ένα χρόνο μετά, την συναντούμε διευθύντρια πωλήσεων στο γνωστό ARTISTIITALIANI του Κολωνακίου, για να διαγράψει ακολούθως μια λαμπρή πορεία, στα μεγαλύτερα καταστήματα της πρωτεύουσας.

Καλή ψυχή… Ακριβώς και για τον λόγο αυτό, την αγαλλίαζε η θάλασσα… Μάλλον συνομιλούσε μαζί της και όλο και περισσότερο γινόταν καλύτερος άνθρωπος… Για ν’ αντιμετωπίζει, με ιδιαίτερη μεγαλοψυχία και αυτούς που ήθελαν να της κάνουν κακό… Τους έσπαγε τα νεύρα! Με την περίσσεια καλοσύνης που κουβαλούσε πάντα μαζί της…

Κουράστηκε σε κάποια στιγμή… Επέστρεψε στην Άρτα, για να ζήσει με φίλες και φίλους, με τους δικούς της ανθρώπους… Αρχικά το βίωσε κι αυτό, μ’ όλες τις παγίδες, που πάντα έβρισκε μπροστά της…

Η παιδική ψυχή… Η Έφη μας… Για να βρεθεί μπροστά την καθοριστική ατυχία… Μια λοίμωξη του εντέρου, την οδήγησε στο Νοσοκομείο της Άρτας, όπου οι… κορυφαίοι επιστήμονες διαπίστωναν, ότι μπορεί να μην έχει τίποτα. Για να την οδηγήσουν στον θάνατο…

Άστα να πάνε… Η προσωπική θλίψη είναι τεράστια…

Έφυγε στα 58 της χρόνια… Τεράστια η παρακαταθήκη της, που το κοινό αισθητήριο, μπορεί σπάνια να εντοπίσει… Το χαμόγελο, η παιδικότητα και η καλή ψυχή…

-Αλήθεια που τα συναντάς αυτά;

Εφούλα μας, σήμερα το απόγευμα, έχουμε το τελευταίο μας ραντεβού. Στον Άγιο Δημήτριο, στις 6 το απόγευμα… Όμως μην ανησυχείς… Θα τα λέμε πολύ τακτικά. Γιατί, για μένα την Λωρέττα, τον Βαγγέλη και τον Άγγελο, δεν έφυγες ποτέ… Είσαι πάντα μαζί μας…

 

efi-33-a

|

Ένα πρόσωπο με το κύρος και την εμβέλεια του Ντίνου, μπορούσε να ενώσει τους πάντες, για να συμφωνήσουμε, στο αυτονόητο, ότι στόχος όλων πρέπει να είναι η προκοπή της Φιλιππιάδας και πίσω απ’ αυτή η προκοπή του καθενός ξεχωριστά…

 

 

 

Μια κορυφαία προσωπικότητα της ευρύτερης περιοχής Φιλιππιάδας, αλλά και του συνόλου της ηπειρωτικής αποδημίας, αποχαιρετίσαμε το περασμένο Σάββατο, πολλοί φίλοι και συγγενείς, έχοντας καταλήξει σ’ ένα συμπέρασμα… Πως το κύρος και ο σεβασμός, για να κατακτηθούν, απαιτούν συγκεκριμένη και συγκροτημένη πορεία…

Αυτό μας δίδαξε στο διάβα της ζωής του ο Ντίνος Στράτος, που έφυγε απ’ την ζωή σε ηλικία 87 χρόνων. Καταγόμενος απ’ την φτωχή Φιλιππιάδα, γόνος πολύτεκνης οικογένειας, κατάφερε στα δύσκολα χρόνια της μετεμφυλιακής Ελλάδας, να εισαχθεί στην Σχολή Ικάρων και να κάνει ιδιαίτερη καριέρα στην ηγεσία της Πολιτικής Αεροπορίας, απ’ όπου και συνταξιοδοτήθηκε. Είχε πάντα στο νου του και την έγνοια του, την ιδιαίτερη πατρίδα του, την Φιλιππιάδα, για την οποία έκανε πολλά και σημαντικά πράγματα, που έτυχαν της αναγνώρισης των πάντων. Και ήταν σημαντικά τα όσα έκανε απ’ την μια πλευρά γιατί δεν είχε το άγχος της αναγνώρισης και απ’ την άλλη, γιατί πρωταγωνιστής, ήταν άνθρωπος με πλήρη επάρκεια και σε συναισθήματα, αλλά και σε γνώση του αναγκαίου, για την κάθε χρονική συγκυρία… Με έμφυτη την ευγένεια, αλλά και την καλοσύνη, είχε την δυνατότητα κάθε φορά, να στέκεται δίπλα στον άνθρωπο που είχε ανάγκη, αλλά χωρίς ποτέ να μαθαίνει κανένας το τι έπραξε… Ίσως τις περισσότερες παρεμβάσεις στήριξης του ανθρώπου, να μην γνώριζε και αγαπημένη του σύζυγος και σύντροφος -εν τη πραγματική έννοια- Αλίνα. Που όμως κι αυτή, σμιλευμένη με εργαλεία την ανθρωπιά, αλλά και την αξιοπρέπεια του Ντίνου, έγινε και αποδείχτηκε εξ ίσου χρήσιμη για τον άνθρωπο, όπως άλλωστε θα συνεχίσει να κάνει, γιατί επιθυμεί με πάθος, η κάθε κίνησή της, να οδηγεί στην τιμή της μνήμης του αγαπημένου της «αγοριού», όπως τον αποχαιρετούσε το περασμένο Σάββατο….

Ένα αγόρι ηλικίας 87 ετών, ήταν ο Ντίνος Στράτος. Γιατί όπως από παιδί, πορευόταν με φόντο την αγάπη για τον άνθρωπο και την αξιοπρέπεια, το ίδιο έκανε μέχρι που «έκλεισε τα μάτια του»…

Αμέσως μετά την μεταπολίτευση, που η αγαπημένη μας Φιλιππιάδα… φλεγόταν απ’ την αναμόχλευση των πολιτικών παθών και τις έντονες πολιτικές και κομματικές αντιπαραθέσεις, ένα πρόσωπο με το κύρος και την εμβέλεια του Ντίνου, μπορούσε να ενώσει τους πάντες, για να συμφωνήσουμε, στο αυτονόητο, ότι στόχος όλων πρέπει να είναι η προκοπή της Φιλιππιάδας και πίσω απ’ αυτή η προκοπή του καθενός ξεχωριστά…

Όταν ιδρύθηκε η Αδελφότητα Φιλιππιαδιωτών Αττικής, ο ίδιος δεν προσήλθε στην πατριωτική διαδικασία, για να επιδείξει την κομματική του ταυτότητα, όπως γινόταν εκείνη την εποχή, αλλά για να μεταφέρει το μήνυμα - αναγκαιότητα της εποχής… Την ενότητα και την συμφιλίωση, όλων των πατριωτών και με φόντο αυτή, να προχωρήσουν σε αναζητήσεις και διεκδικήσεις… Και με φόντο αυτή την κατάκτηση των αποδήμων, όλοι μαζί να φτάσουν στην γενέτειρα, για να πείσουν πως το ίδιο, πρέπει κι εκεί να γίνει… Να δουλέψουμε όλοι και ν’ αφήσουμε πίσω τους καβγάδες. Οι μεγαλύτεροι θα θυμούνται, τι γινόταν εκείνη την εποχή στην Φιλιππιάδα…

Είχε πειστεί, πως για να ενωθούν οι συμπατριώτες, πρέπει μέσα στο κέντρο της Αθήνας, ν’ αποκτήσουν το δικό τους σπίτι, ν’ ανταμώνουν, να συζητούν και ν’ αποφασίζουν… Κατά κάποιο τρόπο, ένα… ορμητήριο, που θα έδινε με πλήρη επάρκεια, τα εφόδια για τον αγώνα και τα τελικό αποτέλεσμα… Με δική του πρωτοβουλία και τον δικό του αγώνα, η Αδελφότητα απέκτησε το δικό της «σπίτι» στο κέντρο της Αθήνας. Ένα πολυτελέστατο γραφείο, το οποίο ο Ντίνος, είχε οραματιστεί να είναι η φωλιά της σκέψης και το ορμητήριο της δράσης. Ιδιαίτερα συγκινημένη, η νυν πρόεδρος της Αδελφότητας Τζένη Κωστούση, αναφέρθηκε σ’ αυτή την προσπάθεια του Ντίνου, εκφωνώντας τον επικήδειο, κατά την εξόδιο ακολουθία που εψάλλη στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου Άνω Δημηνιού Κορινθίας, όπου και η τελευταία του κατοικία…

Τύχη αγαθή και η στενή συγγένεια, με τον Ντίνο. Κάθε συνάντηση και συζήτηση μαζί του, ήταν ένα μάθημα ζωής. Όπως επίσης και το ενδιαφέρον του, για κάθε πρόβλημα που είχε ο συνάνθρωπος. Αναλάμβανε πρωτοβουλίες, που ούτε και ο ίδιος ο ενδιαφερόμενος θα μάθαινε, μιας και ο ίδιος δεν το επιθυμούσε… Είχαμε τακτική επικοινωνία, για τέτοια θέματα κι είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε πολλά…

Μια ελπίδα, ακόμα και ο θάνατός του… Η ώρα του αποχαιρετισμού… Ήταν τόσο περιεκτικές, οι αποχαιρετιστήριες λέξεις, τόσο απ’ την ανιψιά του και πρώην πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου Φιλιπππιάδας Δώρα Ιατρού, τον εκπρόσωπο των κατοίκων του Άνω Δημηνιού, την πρόεδρο της Αδελφότητας Φιλιππιαδιώτων Αθήνα Τζένη Κωστούση και τον πατέρα Δημήτριο, που ήταν αναδεχτός του Ντίνου…

Μεγάλη παρακαταθήκη, από ένα σπουδαίο άνθρωπο…. Στον οποίο υποκλινόμαστε και θα υποκλινόμαστε, κάθε φορά που θα γίνεται λόγος γι’ αυτόν…

 

stratos-ntinos-00-a

Τετάρτη, 28 Φεβρουαρίου 2018 23:18

ΕΦΥΓΕ ΤΟΣΟ ΝΩΡΙΣ, Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΟΥΠΑΣ

|

Δεν δήλωνε ότι αγωνιά για την πόλη που ζει, όπως με μεγάλη ευκολία κάνουν άλλοι... Αναλάμβανε πρωτοβουλίες, οι οποίες πήγαιναν την Πρέβεζα, ένα βήμα μπροστά...

 

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Στο Βελιγράδι, έμελε ν’ αφήσει την τελευταία του πνοή, σε ηλικία 60 ετών, ο γνωστός δημοσιογράφος Δημήτρης Λούπας... Είχε μεταβεί εκεί, απ’ την περασμένη Παρασκευή, για την Τουριστική Έκθεση, με σκοπό να προωθήσει σ’ αυτή, την τουριστική εικόνα της Πρέβεζας, όπως συνήθιζε να κάνει σε κάθε, ανάλογη διοργάνωση. Δείγμα της αγωνίας του, για τον τόπο που ζούσε και με κάθε τρόπο υπηρετούσε...

Κοντά σαράντα χρόνια, στην μαχόμενη δημοσιογραφία ο Δημήτρης Λούπας, με την κάθε του κίνηση, έκανε την επανάσταση του αυτονόητου, μιας και έπρεπε ν’ αποδείξει ότι ο ρόλος του λειτουργού του τύπου, είναι ένας απ’ τους κρίκους, της όποιας προόδου παρατηρείται, σε κάθε τόπο. Με λόγο αιχμηρό και πλήρη επάρκεια περί την δημοσιογραφία, δεν άφηνε κανένα γεγονός, να περάσει απαρατήρητο. Το σχολίαζε με τον δικό του τρόπο... Όμως έβρισκε απέναντί του, τους διάφορους ταγούς της τοπικής κοινωνίας, οι οποίοι αντί ν’ απαντήσουν επί της ουσίας στα γραφόμενά του, καταλόγιζαν περίεργες προθέσεις, για να συκοφαντήσουν τον ίδιο και με τον τρόπο αυτό, να υποβαθμίσουν την σημασία των καταγγελιών του.

Είχε ακούσει πολλά και για τον λόγο αυτό... μάνιωνε, για να γίνει περισσότερο αποκαλυπτικός, στα γραπτά του... Για να κάνει και άλλα βήματα μπροστά... Αναλάμβανε πρωτοβουλίες για την πόλη που ζούσε, που όλες αποδείχτηκαν ιδιαίτερα χρήσιμες. Η διοργάνωση της Λευκής Νύχτας στην Πρέβεζα, είναι δική του ιδέα, αλλά και η υλοποίηση αυτής, απ’ τον ίδιο έγινε. Για τρία χρόνια, το τελευταίο Σάββατο κάθε Αυγούστου, έφερνε την Πρέβεζα στο πανελλήνιο προσκήνιο, ενώ οι επαγγελματίες της πόλης, απολάμβαναν πλείστα όσα οφέλη. Παράλληλα αναζητούσε τρόπους, για να κάνει και άλλα πιό σημαντικά πράγματα, πάλι για την προβολή και την πρόοδο της Πρέβεζας. Τελευταία του προσπάθεια, ήταν αυτή που πρότεινε να έρθει στην πόλη το θωρηκτό «ΑΒΕΡΩΦ», με γνωστά τα οφέλη που θα προέκυπταν.

Τις πρωτοβουλίες αυτές, αναλάμβανε και με την ιδιότητα του προέδρου του Πολιτιστικού Συλλόγου ΛΥΡΑΥΛΟΣ και στον απολογισμό του έχει και πολλές πολιτιστικές εκδηλώσεις, με συναυλίες μεγάλων καλλιτεχνών, όπως η Ελευθερία Αρβανιτάκη, η Ελεονόρα Ζουγανέλη και πολλοί άλλοι καταξιωμένοι καλλιτέχνες...

Ο Δημήτρης Λούπας, δεν δήλωνε ότι αγωνιά για την πόλη που ζει, όπως με μεγάλη ευκολία κάνουν άλλοι... Αναλάμβανε πρωτοβουλίες, οι οποίες πήγαιναν την Πρέβεζα, ένα βήμα μπροστά...

Ως δημοσιογράφος, πάλεψε στις δύσκολες εποχές. Απ’ τα τέλη της δεκαετίας του ’70, εξέδιδε την εφημερίδα «ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ», με πλείστες όσες δυσκολίες, αλλά πάντα με ασυμβίβαστο το περιεχόμενό της... Ως δημοσιογράφος δεν έκανε πίσω και για τον λόγο αυτό, όσοι ήταν ανεπαρκείς, του προσέδιδαν περίεργες προθέσεις, για να φτιάχνουν τα δικά τους αφηγήματα, τα οποία όμως δεν είχαν καμία αποδοχή στην τοπική κοινωνία... Δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι σε πολύ μικρή ηλικία, είχε εκλεγεί δημοτικός σύμβουλος Πρέβεζας, ενώ είχε διεκδικήσει με αξιώσεις και το αξίωμα του δημάρχου, ως επικεφαλής ανεξάρτητου συνδυασμού...

Τα τελευταία χρόνια, είχε την δική του ραδιοφωνική εκπομπή, με την οποία έδινε ένα διαφορετικό στίγμα στα ερτζιανά και παράλληλα διατηρούσε την ενημερωτική ιστοσελίδα «prevezaposto». Συνεργάστηκε και με την «Γ», παρουσιάζοντας τον παλμό της Πρέβεζας, με τον δικό του τρόπο...

Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018 11:56

Πέθανε η Μαρία Μανιώτη...

 

Η κηδεία της, θα γίνει στο Μενίδι την Τρίτη μεσημέρι...

 

 

 

 

 

Σε ηλικία 80 ετών, έφυγε απ’ την ζωή Μαρία Μανιώτη, ακολουθώντας τον σύζυγό της Κώστα Μανιώτη, που κι αυτός έφυγε απ’ την ζωή, τον περασμένο Ιούλιο...

Δραστήρια γυναίκα, η Μαρία Μανιώτη, αφήνει το στίγμα της, στην κοινωνική και πολιτιστική ζωή της Άρτας. Ήταν απ’ τα ιδρυτικά μέλη του Συλλόγου Μακρυγιάννης και της χορωδίας του ίδιου συλλόγου, ενώ το 1982, είχε εκλεγεί γενική γραμματέας Διοικητικό του Συμβούλιο.

Θερμά συλλυπητήρια στον υιό της Αλέκο και την κόρη της Κάτια...

Σελίδα 1 από 6

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13831865
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
1922
6781
69628

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 60 επισκέπτες και κανένα μέλος