A+ R A-
17 Αυγούστου 2018

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

Σάββατο, 04 Αυγούστου 2018 21:30

Έφυγε τόσο νωρίς η Σύλβια Κίτσου...

|

Πάλεψε με την επάρατο νόσο κι εκεί που έδειχνε να τη νικάει, ήρθε το μοιραίο...

 

 

 

 

Σε ηλικία μόλις πενήντα (50) ετών, έφυγε απ’ την ζωή η Σύλβια Κίτσου, σύζυγος του μακαρίτη Βασίλη Κίτσου. Πάλεψε με σθένος την επάρατο νόσο, όλα έδειχναν ότι είχε την δύναμη να τη νικήσει, αλλά στο τέλος ήρθε το μοιραίο, για να σκορπίσει την θλίψη, σ’ όλη την Άρτα και την Φιλιππιάδα, όπου είχε δραστηριοποιηθεί και είχε κάνει έντονη την κοινωνική της παρουσία.

Με καταγωγή απ’ την Βουλγαρία η Σύλβια, γνωρίστηκε με τον Βασίλη, σ’ ένα ταξίδι του στην γειτονική χώρα, ήρθε στην Φιλιππιάδα και έκανε μια πολύ καλή οικογένεια, έχοντας να καμαρώσει δυό παιδιά, το Νίκο και τον Γιώργο... Σπουδάζουν και ήταν πάντα δίπλα της, στις δύσκολες στιγμές της, που ήταν πάρα πολλές, απ’ όταν της έτυχε το λαχείο, της επαράτου νόσου... Παράλληλα με τον δικό της Γολγοθά, είχε ν’ ανέβει κι εκείνον του αγαπημένου της συζύγου Βασίλη, στον οποίο στάθηκε δίπλα, μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του... Για ν’ αντιληφθεί κανένας, το πόσο τραγικό, ήταν το... λαχείο που της έτυχε...

Στην Άρτα διεύθυνε την επιχείρηση GOODY’S, στην οδό Σκουφά και είχε κατορθώσει να την καταστήσει ιδιαίτερα ανταγωνιστική και ελκυστική για όλη την περιοχή και ειδικά για τα παιδιά. Στην Φιλιππιάδα ανέπτυξε έντονη κοινωνική δραστηριότητα και ήταν ιδιαίτερα αγαπητή σε όλους, μιας και είχε τον χαρακτήρα που μπορούσε άνετα να επικοινωνεί με όλους...

Καθώς θα ταξιδεύει για να συναντήσει τον αγαπημένο της σύζυγο Βασίλη, για ένα πράγμα πρέπει να είναι σίγουρη... Πως θα λείπει μόνο το σώμα της, απ’ τους δικούς της και τους φίλους της... Η ίδια θα είναι παρούσα, σ΄ όλες τις συζητήσεις, καθώς όλοι έχουμε να θυμηθούμε το ελπιδοφόρο χαμόγελό της και την λιοπερίχυτη καλοσύνη της... Καλό ταξίδι Σύλβια...

 

Η κηδεία της, θα γίνει στην Φιλιππιάδα, την Δευτέρα 6 Αυγούστου, στις 6 το απόγευμα...

Πέμπτη, 02 Αυγούστου 2018 19:41

Ένας εκ των τελευταίων γενναίων...

|

Πέθανε σε ηλικία 96 ετών ο Χρήστος Κώστας...

 

 

 

 

Πλήρης ημερών, αλλά όρθιος και μαχητής, όπως σ’ όλη του την διαδρομνή, έφυγε απ’ την ζωή ο Χρήστος Κώστας, πατέρας του κτηματομεσίτη Σταύρου Κώστα και ακόμη εφτά παιδιών, τα οποία ευτύχησε να δει και τα οχτώ, με πτυχίο Πανεπιστημίου, πράγμα ακατόρθωτο για την εποχή που το πέτυχε!

Γενναίος, καθ’ όσον κίνησε γη και ουρανό να σπουδάσει τα οχτώ παιδιά του και δεν κουράστηκε να εργάζεται, μέρα και νύχτα προκειμένου να ζήσει η οικογένειά του, με αξιοπρέπεια και χωρίς να της λείπει τίποτα. Όταν, προσηλωμένος στον στόχο του αυτό, διαπίστωσε ότι στην Φιλιππιάδα, δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα, πήρε τον δρόμο της ξενιτειάς, για να εργαστεί στην Γερμανία και να δει το μέλλον των παιδιών του, με περισσότερη ηρεμία... Άνθρωπος με περισσή ψυχραιμία, που ίσως τον συνόδευσε και δεν έχασε τον στόχο της ζωής του, όταν οι δυσκολίες ακολουθούσαν, η μία την άλλη. Με την ίδια ψυχραιμία, αντιμετώπισε και το τραγικό γεγονός, της απώλεια του υιού του Κώστα, που έφυγε απ’ την ζωή σε ηλικία 30 ετών! Την ίδια ψυχραιμία, ενέπνευσε και στην οικογένειά του, εκείνες τις δύσκολες στιγμές.

Σ’ όλο το διάβα της ζωής του, η απόλυτη ηρεμία τον συνόδευε. Ηρεμία, που όμως παρέπεμπε στον απόλυτο σεβασμό και την επιβεβλημένη πειθαρχία, που για τα παιδικά μας χρόνια, ήταν επιβεβλημένη... Ακόμη και ο ζωηρός της εποχής εκείνης, ο Σταύρος, με το που αντίκριζε τον μπάρμπα Χρήστο, καθόταν... προσοχή.

Όμως η ζωή τον αντάμειψε... Όλα τα παιδιά του, επιστήμονες και αποκατεστημένα οικογενειακά... Ευτύχησε να δει αποκατεστημένα ακόμη και τα εγγόνια του και λίγο έλλειψε να συμβεί το ίδιο και με τα δισέγγονά του...

Χάνοντας τον υιό του Κώστα και την σύζυγό του Σοφία, δεν έχασε την ενέργεια και την διάθεση για δουλειά. Ήταν κάθε ημέρα στο κτήμα του, με τα ζωντανά του και τα σπαρτά του. Τα πρόσεχε ως κόρη οφθαλμού και χαιρόταν τους καρπούς της προσπάθειά του...

Για μας, ο μπάρμπα Χρήστος, δεν ήταν ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, όπως συνηθίζεται να λέμε στις ημέρες μας. Ήμασταν μία πόρτα, με όσα αυτό μπορεί να σημαίνει... Για τα σπίτια της εποχής μας, ο ένας πρόσεχε το άλλον και όλοι μαζί αντιμετώπιζαν τα προβλήματα που προέκυπταν.

Και στα ύστερα της ζωής του, ο μπάρμπα Χρήστος ήταν ο δικός μας άνθρωπος. Καθώς η ζωή τα έφερε, να μείνει άδειο το σπίτι μας, στην Παλαιά Φιλιππιάδα, ο μπάρμπα Χρήστος το είχε στην έννοια του... Κοίταζε και δεν επέτρεπε σε άγνωστους να... πλησιάσουν. «Είμαι εγώ εδώ», μου είχε πει πριν μερικούς μήνες που ανταμώσαμε, εκεί στην Παλαιά Φιλιππιάδα...

Είναι όμως και οι όροι της ζωής... Έρχεται η ώρα των γενναίων, ένας εκ των οποίων ήταν ο μπάρμπα Χρήστος, ο οποίος πήρε τον δρόμο για το μακρύ ταξίδι... Το οποίο με την ηρεμία που έχει, θα το κάνει ευχάριστο, έχοντας κι εκεί που θα πάει, τους δικούς του ανθρώπους που θα τον περιμένουν...

 

 

Η κηδεία του θα γίνει αύριο στις 3 το μεσημέρι, απ’ τον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου στην Παλαιά Φιλιππιάδα...

Έφυγε απ’ την ζωή, σε ηλικία 73 ετών ο ιερέας και θεολόγος Ιωάννης Βασιλάκης - Αύριο το μεσημέρι (ώρα 13:00) η κηδεία του, απ’ τον Ιερό Ναό των Αγίων Ταξιαρχών

 

 

 

Δεν μπορούσαμε να το πιστέψουμε, καθώς η δημοσίευση στο fb, απ’ τον γιατρό Κώστα Αλεξίου, ανέφερε «καλό σου ταξίδι Παπα Γιάννη. Θα σε θυμούμαστε για πάντα» και σε λίγα λεπτά, ο αδερφός του Σωτήρης Βασιλάκης, μας επιβεβαίωσε το τραγικό γεγονός, για την απώλεια του αγαπημένου του αδερφού του παπά Γιάννη, τον οποίο προφανώς πρόδωσε η καρδιά του και έφυγε απ’ την ζωή, τόσο ξαφνικά, αλλά και τόσο αθόρυβα...

Γόνος της οικογένειας του παπά Βασιλάκη απ’ τα Κάψαλα, ο παπά Γιάννης, είχε διακριθεί όχι μόνο ως εφημέριος, αλλά και ως καθηγητής θεολόγος. Από μικρός στις εκκλησιαστικές σπουδές, σπούδασε στην Ριζάρειο εκκλησιαστική σχολή στην Αθήνα, απ’ όπου αποφοίτησε, για ν’ ακολουθήσει Πανεπιστημιακές σπουδές στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, απ’ όπου αποφοίτησε καθηγητής - θεολόγος. Υπηρέτησε στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση για πολλές δεκαετίες και παράλληλα, ως εφημέριος σε διάφορες ενορίες της Άρτας, με τελευταίο σταθμό του, την ενορία του Αγίου Γεωργίου Άρτας. Παράλληλα ήταν και γραμματέας στην Ιερά Μητρόπολη, όπως επίσης και γραμματέας του Ερυθρού Σταυρού. Πολύπλευρη η δράση του, πάντα με επίκεντρο τον άνθρωπο...

Είχαμε την τύχη να τον γνωρίσουμε, δεκαετίες πριν και πάντα λέγαμε πως είναι ο άνθρωπος, με τον οποίο χαιρόσουν να συζητάς, για όλα τα θέματα. Όχι μόνο τα εκκλησιαστικά - θεολογικά, στα οποία ήταν ειδικός και βαθύτατα μορφωμένος. Μετέφερε πάντα το μήνυμα, ότι πρέπει να βοηθούμε τον άνθρωπο, όπως ο ίδιος έκανε με κάθε ευκαιρία, έχοντας λάβει την επιλογή αυτή, απ’ την ίδια την οικογένειά του... Όλα τ’ αδέρφια του, στον ίδιο ρυθμό κινούνται...

Πατέρας τεσσάρων παιδιών, φρόντισε σ’ όλη την ζωή του, την οικογένειά του, στην οποία ο ανεπάντεχος και πρόωρος χαμός, θα κοστίσει... Όμως υπάρχει το αντίδοτο, η καλοσύνη του παπά Γιάννη, θα αποτελεί οδηγό και θα απαλύνει τον πόνο τους, μιας και η προσπάθειά του για τον άνθρωπο, είναι σίγουρο πως θα έχει συνέχεια.

Η κηδεία του θα πραγματοποιηθεί αύριο, στην 1 το μεσημέρι, απ’ τον Ιερό Ναό των Αγίων Ταξιαρχών

 

papa-giannis-00-a

Ιστορικό στέλεχος του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ, συνεργάστηκε για πολλά χρόνια με τον αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου

- Ήταν απ’ τους ιδρυτές του ΠΑΣΟΚ στην Άρτα...

 

 

 

 

Ένας απ’ τους τελευταίους της ηρωικής γενιάς, που ίδρυσε αρχικά το ΠΑΚ και ακολούθως το ΠΑΣΟΚ, έφυγε απ’ την ζωή χθες το βράδυ... Ο Δημήτρης Κολοβός, έφυγε απ’ την ζωή, μετά από ολιγόμηνη μάχη με την ασθένεια, την οποία δεν μπόρεσε να νικήσει...

Ανήσυχο πνεύμα απ’ τα μαθητικά του χρόνια, ο Δημήτρης Κολοβός... Κατά την διάρκεια της χούντας των συνταγματαρχών, βρέθηκε στην Γερμανία, όπου είχε την ευκαιρία να ενταχτεί στο αντιδικτατορικό κίνημα, αφού πριν είχε γνωριστεί με τον αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου... Ο τελευταίος του έδειξε απόλυτη εμπιστοσύνη...

Η έντονη αγωνιστική δράση, ήταν η αιτία που η χούντα των συνταγματαρχών του αφαίρεσε την ελληνική ιθαγένεια, για να μπορέσει να επιστρέψει στην πατρίδα, αμέσως μετά την πτώση της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Στον αντιστασιακό του απολογισμό, έχουν καταγραφεί πολλές δράσεις, δίπλα στον μετέπειτα ηγέτη του ΠΑΣΟΚ και πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου. Ταξίδεψε σ’ όλη την Ευρώπη, όπου είχε αναλάβει να συντονίσει τις προσπάθειες, όλως των ελλήνων του εξωτερικού.

Αμέσως μετά την πτώση της χούντας, ήρθε στην Άρτα, όπου ανέλαβε να οργανώσει το ΠΑΣΟΚ, σε μια δύσκολη περιοχή, μιας και όλοι γνωρίζουμε ότι εκείνη την εποχή, στην Άρτα κυριαρχούσε η δεξιά... Κινήθηκε σ’ όλα τα χωριά του νομού και δημιούργησε τις πρώτες τοπικές οργανώσεις, για να φτάσει το 1978, να είναι ο Α’ γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής Άρτας του ΠΑΣΟΚ. Παράλληλα διατηρούσε την προσωπική επαφή με τον Ανδρέα Παπανδρέου και άλλα στελέχη της ιστορικής ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ.

Με την ανάληψη της εξουσίας απ’ το ΠΑΣΟΚ, εκλήθη στην Αθήνα, όπου αρχικά ανέλαβε την διοίκηση το Οργανισμού Διαχείρισης Δημόσιου Υλικού (ΟΔΔΥ), θέση στην οποία παρέμεινε, μέχρι τις αρχές του 1987, για να τοποθετηθεί ακολούθως επικεφαλής της Τεχνικής Υπηρεσίας της Αγροτικής Τράπεζας.

Στις εκλογές του 1989 ήταν υποψήφιος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και έθεσε εκ νέου υποψηφιότητα το 1993, με αποκλειστικό σκοπό να βοηθήσει το κόμμα του, χωρίς να έχει ως ιδιαίτερο στόχο του, την εκλογή του...

Αγωνίστηκε με πάθος για τα προβλήματα της περιοχής, ενώ στα πρώτα χρόνια του ΠΑΣΟΚ, είχε βοηθήσει πολύ κόσμο, ν’ αντιμετωπίσει τα προβλήματα που αντιμετώπιζε.

Τα τελευταία χρόνια, ζούσε με την αγαπημένη σύζυγό του Κούλα στην Αθήνα και δεν παρέλειπε σε τακτά χρονικά διαστήματα, να επισκέπτεται την αγαπημένη του Άρτα.

 

Η κηδεία του θα γίνει αύριο στην Αθήνα,  στις 3 το μεσημέρι, στο Κοιμητήριο Κωνσταντίνου και Ελένης Ζωγράφου.

|

Ήταν η προσωποποίηση της χαράς και της αισιοδοξίας, αλλά η μοίρα της έστηνε παιχνίδια…

 

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

Είναι πολύ άδικη η ζωή… Σου χαρίζει κάτι εις το πολλαπλάσιο και παράλληλα επιμένει να το αφαιρεί με τον πιό πρόστυχο και επικίνδυνο τρόπο… Αυτό το άσχημο παιχνίδι, είχε παίξει και στην Έφη… Της χάρισε απλόχερα -με περίσσεια ίσως- το κάλλος και εξ ίσου απλόχερα την ατυχία, για να γράψει έναν θλιβερό επίλογο, που λες πως ούτε στον εχθρό σου, να μην συμβεί.

Σοφία Ρέτσα, η ‘Εφη μας… Η καλλονή, η γυναίκα της οποίας το κάλλος αναγνώριζαν και συζητούσαν οι πάντες, έφυγε πριν λίγες ώρες απ’ την ζωή, η οποία της επεφύλαξε το πιο άσχημο τέλος, που και οι εχθροί της ακόμα δεν μπορούσαν να φανταστούν… Πολλώ δε μάλλον, όσοι έτυχε να την γνωρίσουν και να συναναστραφούν μαζί της… Να γνωρίσουν στο πρόσωπό της, αλλά και την λειτουργία της, την παιδική αθωότητα, που έμενε ανεξίτηλη, μέχρι και τα χρόνια της ωριμότητας…

Ήταν 17 Ιουλίου του 2015, που εισήχθη περπατώντας στην Παθολογική Κλινική του Νοσοκομείου Άρτας… Έλαβε εξιτήριο, μαζί μ’ ένα αυτοάνοσο νόσημα, το οποίο έμελε να της στοιχίσει την ζωή… Τρία χρόνια μετά… Ήταν τότε που έγραφα, για να παρεξηγηθώ… «Εξιτήριο θανάτου, για 55χρονη». Εισέπραξα τόσες κατηγόριες… Δεν πειράζει… Μια δικαίωση, αλλά στην ώρα της περισυλλογής, δεν χρειάζεται να την θυμηθεί κανένας…

Η Έφη μας, είναι το θέμα μας… Πρέπει να την ταξιδέψουμε, με όσα καλύτερα είχε αφήσει ως παρακαταθήκη στο σύντομο διάβα της ζωής της… Ήταν η προσωποποίηση του χαρούμενου προσώπου, που σκορπούσε χαμόγελο και αισιοδοξία, ακόμα και σ’ αυτούς που γνώριζε πολύ καλά, ότι με κάθε ευκαιρία θα απεργαζόταν το κακό της… Ήταν η κοπέλα, που τότε στα νιάτα μας, θέλαμε να είναι η παρέα μας, γιατί θα σκορπούσε αισιοδοξία και χαρά…

Και όταν ήταν η προσωποποίηση της χαράς και της αισιοδοξίας, η μοίρα της έστηνε παιχνίδια. Είχε την απάντηση, με φόντο την καλοσύνη της, αλλά και την εμπιστοσύνη στον εαυτό της. Εκεί στα μέσα της δεκαετίας του ’80, απάντησε στο παιχνίδι που της είχε στήσει η ζωή και αυτή η πρόστυχη μοίρα. Διάβηκε τον Ρουβίκωνα. Έφτασε στην Αθήνα μόνη της και αναζήτησε την καταξίωση… Δεν άργησε να έρθει… Ένα χρόνο μετά, την συναντούμε διευθύντρια πωλήσεων στο γνωστό ARTISTIITALIANI του Κολωνακίου, για να διαγράψει ακολούθως μια λαμπρή πορεία, στα μεγαλύτερα καταστήματα της πρωτεύουσας.

Καλή ψυχή… Ακριβώς και για τον λόγο αυτό, την αγαλλίαζε η θάλασσα… Μάλλον συνομιλούσε μαζί της και όλο και περισσότερο γινόταν καλύτερος άνθρωπος… Για ν’ αντιμετωπίζει, με ιδιαίτερη μεγαλοψυχία και αυτούς που ήθελαν να της κάνουν κακό… Τους έσπαγε τα νεύρα! Με την περίσσεια καλοσύνης που κουβαλούσε πάντα μαζί της…

Κουράστηκε σε κάποια στιγμή… Επέστρεψε στην Άρτα, για να ζήσει με φίλες και φίλους, με τους δικούς της ανθρώπους… Αρχικά το βίωσε κι αυτό, μ’ όλες τις παγίδες, που πάντα έβρισκε μπροστά της…

Η παιδική ψυχή… Η Έφη μας… Για να βρεθεί μπροστά την καθοριστική ατυχία… Μια λοίμωξη του εντέρου, την οδήγησε στο Νοσοκομείο της Άρτας, όπου οι… κορυφαίοι επιστήμονες διαπίστωναν, ότι μπορεί να μην έχει τίποτα. Για να την οδηγήσουν στον θάνατο…

Άστα να πάνε… Η προσωπική θλίψη είναι τεράστια…

Έφυγε στα 58 της χρόνια… Τεράστια η παρακαταθήκη της, που το κοινό αισθητήριο, μπορεί σπάνια να εντοπίσει… Το χαμόγελο, η παιδικότητα και η καλή ψυχή…

-Αλήθεια που τα συναντάς αυτά;

Εφούλα μας, σήμερα το απόγευμα, έχουμε το τελευταίο μας ραντεβού. Στον Άγιο Δημήτριο, στις 6 το απόγευμα… Όμως μην ανησυχείς… Θα τα λέμε πολύ τακτικά. Γιατί, για μένα την Λωρέττα, τον Βαγγέλη και τον Άγγελο, δεν έφυγες ποτέ… Είσαι πάντα μαζί μας…

 

efi-33-a

|

Ένα πρόσωπο με το κύρος και την εμβέλεια του Ντίνου, μπορούσε να ενώσει τους πάντες, για να συμφωνήσουμε, στο αυτονόητο, ότι στόχος όλων πρέπει να είναι η προκοπή της Φιλιππιάδας και πίσω απ’ αυτή η προκοπή του καθενός ξεχωριστά…

 

 

 

Μια κορυφαία προσωπικότητα της ευρύτερης περιοχής Φιλιππιάδας, αλλά και του συνόλου της ηπειρωτικής αποδημίας, αποχαιρετίσαμε το περασμένο Σάββατο, πολλοί φίλοι και συγγενείς, έχοντας καταλήξει σ’ ένα συμπέρασμα… Πως το κύρος και ο σεβασμός, για να κατακτηθούν, απαιτούν συγκεκριμένη και συγκροτημένη πορεία…

Αυτό μας δίδαξε στο διάβα της ζωής του ο Ντίνος Στράτος, που έφυγε απ’ την ζωή σε ηλικία 87 χρόνων. Καταγόμενος απ’ την φτωχή Φιλιππιάδα, γόνος πολύτεκνης οικογένειας, κατάφερε στα δύσκολα χρόνια της μετεμφυλιακής Ελλάδας, να εισαχθεί στην Σχολή Ικάρων και να κάνει ιδιαίτερη καριέρα στην ηγεσία της Πολιτικής Αεροπορίας, απ’ όπου και συνταξιοδοτήθηκε. Είχε πάντα στο νου του και την έγνοια του, την ιδιαίτερη πατρίδα του, την Φιλιππιάδα, για την οποία έκανε πολλά και σημαντικά πράγματα, που έτυχαν της αναγνώρισης των πάντων. Και ήταν σημαντικά τα όσα έκανε απ’ την μια πλευρά γιατί δεν είχε το άγχος της αναγνώρισης και απ’ την άλλη, γιατί πρωταγωνιστής, ήταν άνθρωπος με πλήρη επάρκεια και σε συναισθήματα, αλλά και σε γνώση του αναγκαίου, για την κάθε χρονική συγκυρία… Με έμφυτη την ευγένεια, αλλά και την καλοσύνη, είχε την δυνατότητα κάθε φορά, να στέκεται δίπλα στον άνθρωπο που είχε ανάγκη, αλλά χωρίς ποτέ να μαθαίνει κανένας το τι έπραξε… Ίσως τις περισσότερες παρεμβάσεις στήριξης του ανθρώπου, να μην γνώριζε και αγαπημένη του σύζυγος και σύντροφος -εν τη πραγματική έννοια- Αλίνα. Που όμως κι αυτή, σμιλευμένη με εργαλεία την ανθρωπιά, αλλά και την αξιοπρέπεια του Ντίνου, έγινε και αποδείχτηκε εξ ίσου χρήσιμη για τον άνθρωπο, όπως άλλωστε θα συνεχίσει να κάνει, γιατί επιθυμεί με πάθος, η κάθε κίνησή της, να οδηγεί στην τιμή της μνήμης του αγαπημένου της «αγοριού», όπως τον αποχαιρετούσε το περασμένο Σάββατο….

Ένα αγόρι ηλικίας 87 ετών, ήταν ο Ντίνος Στράτος. Γιατί όπως από παιδί, πορευόταν με φόντο την αγάπη για τον άνθρωπο και την αξιοπρέπεια, το ίδιο έκανε μέχρι που «έκλεισε τα μάτια του»…

Αμέσως μετά την μεταπολίτευση, που η αγαπημένη μας Φιλιππιάδα… φλεγόταν απ’ την αναμόχλευση των πολιτικών παθών και τις έντονες πολιτικές και κομματικές αντιπαραθέσεις, ένα πρόσωπο με το κύρος και την εμβέλεια του Ντίνου, μπορούσε να ενώσει τους πάντες, για να συμφωνήσουμε, στο αυτονόητο, ότι στόχος όλων πρέπει να είναι η προκοπή της Φιλιππιάδας και πίσω απ’ αυτή η προκοπή του καθενός ξεχωριστά…

Όταν ιδρύθηκε η Αδελφότητα Φιλιππιαδιωτών Αττικής, ο ίδιος δεν προσήλθε στην πατριωτική διαδικασία, για να επιδείξει την κομματική του ταυτότητα, όπως γινόταν εκείνη την εποχή, αλλά για να μεταφέρει το μήνυμα - αναγκαιότητα της εποχής… Την ενότητα και την συμφιλίωση, όλων των πατριωτών και με φόντο αυτή, να προχωρήσουν σε αναζητήσεις και διεκδικήσεις… Και με φόντο αυτή την κατάκτηση των αποδήμων, όλοι μαζί να φτάσουν στην γενέτειρα, για να πείσουν πως το ίδιο, πρέπει κι εκεί να γίνει… Να δουλέψουμε όλοι και ν’ αφήσουμε πίσω τους καβγάδες. Οι μεγαλύτεροι θα θυμούνται, τι γινόταν εκείνη την εποχή στην Φιλιππιάδα…

Είχε πειστεί, πως για να ενωθούν οι συμπατριώτες, πρέπει μέσα στο κέντρο της Αθήνας, ν’ αποκτήσουν το δικό τους σπίτι, ν’ ανταμώνουν, να συζητούν και ν’ αποφασίζουν… Κατά κάποιο τρόπο, ένα… ορμητήριο, που θα έδινε με πλήρη επάρκεια, τα εφόδια για τον αγώνα και τα τελικό αποτέλεσμα… Με δική του πρωτοβουλία και τον δικό του αγώνα, η Αδελφότητα απέκτησε το δικό της «σπίτι» στο κέντρο της Αθήνας. Ένα πολυτελέστατο γραφείο, το οποίο ο Ντίνος, είχε οραματιστεί να είναι η φωλιά της σκέψης και το ορμητήριο της δράσης. Ιδιαίτερα συγκινημένη, η νυν πρόεδρος της Αδελφότητας Τζένη Κωστούση, αναφέρθηκε σ’ αυτή την προσπάθεια του Ντίνου, εκφωνώντας τον επικήδειο, κατά την εξόδιο ακολουθία που εψάλλη στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου Άνω Δημηνιού Κορινθίας, όπου και η τελευταία του κατοικία…

Τύχη αγαθή και η στενή συγγένεια, με τον Ντίνο. Κάθε συνάντηση και συζήτηση μαζί του, ήταν ένα μάθημα ζωής. Όπως επίσης και το ενδιαφέρον του, για κάθε πρόβλημα που είχε ο συνάνθρωπος. Αναλάμβανε πρωτοβουλίες, που ούτε και ο ίδιος ο ενδιαφερόμενος θα μάθαινε, μιας και ο ίδιος δεν το επιθυμούσε… Είχαμε τακτική επικοινωνία, για τέτοια θέματα κι είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε πολλά…

Μια ελπίδα, ακόμα και ο θάνατός του… Η ώρα του αποχαιρετισμού… Ήταν τόσο περιεκτικές, οι αποχαιρετιστήριες λέξεις, τόσο απ’ την ανιψιά του και πρώην πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου Φιλιπππιάδας Δώρα Ιατρού, τον εκπρόσωπο των κατοίκων του Άνω Δημηνιού, την πρόεδρο της Αδελφότητας Φιλιππιαδιώτων Αθήνα Τζένη Κωστούση και τον πατέρα Δημήτριο, που ήταν αναδεχτός του Ντίνου…

Μεγάλη παρακαταθήκη, από ένα σπουδαίο άνθρωπο…. Στον οποίο υποκλινόμαστε και θα υποκλινόμαστε, κάθε φορά που θα γίνεται λόγος γι’ αυτόν…

 

stratos-ntinos-00-a

Τετάρτη, 28 Φεβρουαρίου 2018 23:18

ΕΦΥΓΕ ΤΟΣΟ ΝΩΡΙΣ, Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΟΥΠΑΣ

|

Δεν δήλωνε ότι αγωνιά για την πόλη που ζει, όπως με μεγάλη ευκολία κάνουν άλλοι... Αναλάμβανε πρωτοβουλίες, οι οποίες πήγαιναν την Πρέβεζα, ένα βήμα μπροστά...

 

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Στο Βελιγράδι, έμελε ν’ αφήσει την τελευταία του πνοή, σε ηλικία 60 ετών, ο γνωστός δημοσιογράφος Δημήτρης Λούπας... Είχε μεταβεί εκεί, απ’ την περασμένη Παρασκευή, για την Τουριστική Έκθεση, με σκοπό να προωθήσει σ’ αυτή, την τουριστική εικόνα της Πρέβεζας, όπως συνήθιζε να κάνει σε κάθε, ανάλογη διοργάνωση. Δείγμα της αγωνίας του, για τον τόπο που ζούσε και με κάθε τρόπο υπηρετούσε...

Κοντά σαράντα χρόνια, στην μαχόμενη δημοσιογραφία ο Δημήτρης Λούπας, με την κάθε του κίνηση, έκανε την επανάσταση του αυτονόητου, μιας και έπρεπε ν’ αποδείξει ότι ο ρόλος του λειτουργού του τύπου, είναι ένας απ’ τους κρίκους, της όποιας προόδου παρατηρείται, σε κάθε τόπο. Με λόγο αιχμηρό και πλήρη επάρκεια περί την δημοσιογραφία, δεν άφηνε κανένα γεγονός, να περάσει απαρατήρητο. Το σχολίαζε με τον δικό του τρόπο... Όμως έβρισκε απέναντί του, τους διάφορους ταγούς της τοπικής κοινωνίας, οι οποίοι αντί ν’ απαντήσουν επί της ουσίας στα γραφόμενά του, καταλόγιζαν περίεργες προθέσεις, για να συκοφαντήσουν τον ίδιο και με τον τρόπο αυτό, να υποβαθμίσουν την σημασία των καταγγελιών του.

Είχε ακούσει πολλά και για τον λόγο αυτό... μάνιωνε, για να γίνει περισσότερο αποκαλυπτικός, στα γραπτά του... Για να κάνει και άλλα βήματα μπροστά... Αναλάμβανε πρωτοβουλίες για την πόλη που ζούσε, που όλες αποδείχτηκαν ιδιαίτερα χρήσιμες. Η διοργάνωση της Λευκής Νύχτας στην Πρέβεζα, είναι δική του ιδέα, αλλά και η υλοποίηση αυτής, απ’ τον ίδιο έγινε. Για τρία χρόνια, το τελευταίο Σάββατο κάθε Αυγούστου, έφερνε την Πρέβεζα στο πανελλήνιο προσκήνιο, ενώ οι επαγγελματίες της πόλης, απολάμβαναν πλείστα όσα οφέλη. Παράλληλα αναζητούσε τρόπους, για να κάνει και άλλα πιό σημαντικά πράγματα, πάλι για την προβολή και την πρόοδο της Πρέβεζας. Τελευταία του προσπάθεια, ήταν αυτή που πρότεινε να έρθει στην πόλη το θωρηκτό «ΑΒΕΡΩΦ», με γνωστά τα οφέλη που θα προέκυπταν.

Τις πρωτοβουλίες αυτές, αναλάμβανε και με την ιδιότητα του προέδρου του Πολιτιστικού Συλλόγου ΛΥΡΑΥΛΟΣ και στον απολογισμό του έχει και πολλές πολιτιστικές εκδηλώσεις, με συναυλίες μεγάλων καλλιτεχνών, όπως η Ελευθερία Αρβανιτάκη, η Ελεονόρα Ζουγανέλη και πολλοί άλλοι καταξιωμένοι καλλιτέχνες...

Ο Δημήτρης Λούπας, δεν δήλωνε ότι αγωνιά για την πόλη που ζει, όπως με μεγάλη ευκολία κάνουν άλλοι... Αναλάμβανε πρωτοβουλίες, οι οποίες πήγαιναν την Πρέβεζα, ένα βήμα μπροστά...

Ως δημοσιογράφος, πάλεψε στις δύσκολες εποχές. Απ’ τα τέλη της δεκαετίας του ’70, εξέδιδε την εφημερίδα «ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ», με πλείστες όσες δυσκολίες, αλλά πάντα με ασυμβίβαστο το περιεχόμενό της... Ως δημοσιογράφος δεν έκανε πίσω και για τον λόγο αυτό, όσοι ήταν ανεπαρκείς, του προσέδιδαν περίεργες προθέσεις, για να φτιάχνουν τα δικά τους αφηγήματα, τα οποία όμως δεν είχαν καμία αποδοχή στην τοπική κοινωνία... Δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι σε πολύ μικρή ηλικία, είχε εκλεγεί δημοτικός σύμβουλος Πρέβεζας, ενώ είχε διεκδικήσει με αξιώσεις και το αξίωμα του δημάρχου, ως επικεφαλής ανεξάρτητου συνδυασμού...

Τα τελευταία χρόνια, είχε την δική του ραδιοφωνική εκπομπή, με την οποία έδινε ένα διαφορετικό στίγμα στα ερτζιανά και παράλληλα διατηρούσε την ενημερωτική ιστοσελίδα «prevezaposto». Συνεργάστηκε και με την «Γ», παρουσιάζοντας τον παλμό της Πρέβεζας, με τον δικό του τρόπο...

Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018 11:56

Πέθανε η Μαρία Μανιώτη...

 

Η κηδεία της, θα γίνει στο Μενίδι την Τρίτη μεσημέρι...

 

 

 

 

 

Σε ηλικία 80 ετών, έφυγε απ’ την ζωή Μαρία Μανιώτη, ακολουθώντας τον σύζυγό της Κώστα Μανιώτη, που κι αυτός έφυγε απ’ την ζωή, τον περασμένο Ιούλιο...

Δραστήρια γυναίκα, η Μαρία Μανιώτη, αφήνει το στίγμα της, στην κοινωνική και πολιτιστική ζωή της Άρτας. Ήταν απ’ τα ιδρυτικά μέλη του Συλλόγου Μακρυγιάννης και της χορωδίας του ίδιου συλλόγου, ενώ το 1982, είχε εκλεγεί γενική γραμματέας Διοικητικό του Συμβούλιο.

Θερμά συλλυπητήρια στον υιό της Αλέκο και την κόρη της Κάτια...

Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017 08:22

ΜΑΧΗΤΗΣ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ...

|

Σε δύσκολες εποχές ο Απόστολος Άγης, δημιούργησε εφημερίδες στην Άρτα. Την εβδομαδιαία "Η ΑΛΗΘΕΙΑ" και την ημερήσια "Ο ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ"...

 

 

 

 

Tου

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Πάνω από πέντε δεκαετίες στα κοινά της περιοχής ο δημοσιογράφος Απόστολος Άγης, έφυγε απ' την ζωή σε ηλικία 85 ετών και έχει στον μακρύ απολογισμό του, τους διαρκείς αγώνες και για την δημοσιογραφία και για την κοινωνία και φυσικά για την οικογένειά του...

Τον αποχαιρετήσαμε την περασμένη Κυριακή, απ' τον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Δημητρίου κι εκεί μέσα στο βροχερό τοπίο, οι σκέψεις διαδεχόταν η μια την άλλη, για να γυρίσουμε πίσω να θυμηθούμε, σε τι δύσκολες εποχές ο Απόστολος Άγης, δημιούργησε εφημερίδες στην Άρτα. Την εβδομαδιαία "Η ΑΛΗΘΕΙΑ" και την ημερήσια "Ο ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ", που έγραψαν μεγάλο μέρος της ιστορίας της περιοχής, με κύριο στοιχείο, την τόλμη που διέκρινε την γραφίδα του εκλιπόντος... Η τόλμη στο γραπτό, ήταν το ένα χαρακτηριστικό και το επόμενο εξ ίσου ενδιαφέρον και σημαντικό. Υπερασπίστηκε με πάθος την δουλειά που έκανε και ήταν κάθετος, σ' όποιον επιχειρούσε να μειώσει τον ρόλο μιας εφημερίδας, σε μια μικρή πόλη, γνωρίζοντας και ο ίδιος, τα βάσανα που περνούσε, μέχρι να την λάβει, αποβραδίς, στην τελική της μορφή, έτοιμη να φτάσει στον αναγνώστη, την επόμενη ημέρα.

Με φόντο τα παραπάνω χαρακτηριστικά, δεν χαρίστηκε σε κανέναν, όσο ο ίδιος ήταν στην ενεργό δημοσιογραφία και παράλληλα θλιβόταν για φαινόμενα που εξέτρεπαν τον τοπικό τύπο, εκ της βασικής του αποστολής... Τα λέγαμε, μέχρι και πριν λίγο καιρό, καθώς έβγαινε βόλτα με το σκυλάκι του, αναμένοντας παράλληλα και το τέλος του, όπως έλεγε. Είχε και την αιτία, να οργιστεί... "Να ήμουν είκοσι χρόνια νεότερος", μου έλεγε με νόημα, για να δείξει ότι επιβάλλεται η τόλμη και η αποφασιστικότητα, σήμερα που τα πράγματα είναι περισσότερο πολύπλοκα...

Κατέπεσε χαρακτηριστικά, μετά τον θάνατο της αγαπημένης του συζύγου Μαρίας και πέρασε τα υπόλοιπα χρόνια, κουβαλώντας την θλίψη του, χωρίς αυτό να τον εμποδίζει μέχρι και την τελευταία στιγμή της ζωής του, να είναι υπερπροστατευτικός για τα παιδιά του και τα εγγόνια. Είχε το άγχος γι' αυτό που θ' αφήσει πίσω και σ' αυτό ήταν καρφωμένη η σκέψη του, τους τελευταίους μήνες της ζωής του...

Ένας υπερήφανος μαχητής, τζέντλεμαν στην κοινωνική του παρουσία, έφυγε απ' αυτή την ζωή, αφήνοντας ένα κενό, που όπως πάει η ζωή, δύσκολο είναι ν' αναπληρωθεί... Και καθίσταται περισσότερο δύσκολο, αν ο καθένας βάλει στην σκέψη του, το πως ο Απόστολος Άγης, ξεκίνησε την ενασχόλησή του με τον τύπο, εκείνες τις βάρβαρες εποχές, που όλα έπρεπε να γίνονται με βάση αξεπέραστα εμπόδια...

Ο Απόστολος Άγης, εκτός όλων των παραπάνω διέθετε το περισσό κύρος, για να εκλέγεται σε διαρκείς εκλογικές αναμετρήσεις, νομαρχιακός σύμβουλος, όταν η εκλογή αυτών γινόταν με καθολική ψηφοφορία των δημάρχων και προέδρων των κοινοτήτων του κάθε νομού. Καθόλου τυχαία αυτή η εκλογή, μιας και ο μαχητής δημοσιογράφος είχε το θάρρος, να υπερασπίζεται με πάθος, τα αιτήματα όλων των κοινοτήτων του νομού, ιδιαίτερα των ορεινών, μιας και ο ίδιος είχε ορεινή καταγωγή, άρα αυξημένη ευαισθησία, για τους τόπους του...

Κυριακή, 26 Νοεμβρίου 2017 22:32

-Γιατί ρε φίλε, δεν τα κατάφερες;

Ο Γιώργος Λάζος δεν τα κατάφερε και αυτή την ώρα ετοιμάζεται για το μεγάλο ταξίδι... Τον απολογισμό του, τον έχει κάνει ο ίδιος και είναι σημαντικός... Είναι ο απολογισμός ενός καλού ανθρώπου, που δεν σκέφτηκε ποτέ να πειράξει άνθρωπο, στην ζωή του... Κι αυτό είναι το άπαν...

 

 

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

Ήταν κάπου στις αρχές της δεκαετίας του '80, όταν ο μακαρίτης Ηλίας Μαλαμής, είχε αποφασίσει να εργαστούν στο ΠΑΝΟΡΑΜΑ, μόνο αρτινοί μουσικοί, για να φτιάξει ένα απ' τα ιστορικά φεϊγβολάν, με το οποίο ενημέρωνε πως το ερχόμενο Σάββατο, αρχίζει το νέο πρόγραμμα με την ορχήστρα του Γιώργου Λάζου. Τεράστια "ξύλινα" γράμματα του επικεφαλής της ορχήστρας και οι φίλοι του είδους, είχαν μπει στο νόημα, για να παρατηρηθεί το αδιαχώρητο, όπως πάντα συνέβαινε... Περί την Τετάρτη και ενώ οι πρόβες ήταν στην τελική ευθεία, παράλληλα και η ένταση αυξημένη, ο Λάζος λέει πως πάει να πάρει τσιγάρα και φεύγει... Περίμεναν οι συνεργάτες και ο Μαλαμής, την επιστροφή... Μάταια... Ενώ δήλωσε πως πάει για τσιγάρα, έφυγε για την Κέρκυρα, όπου έζησε περί τα δέκα χρόνια, έκανε φίλους, για να γίνει ένας απ' τους σταρ του νησιού των Φαιάκων, παρέα με τον -μακαρίτη πιά- Λάκη Απέργη... Έγραψαν ιστορία... Δέκα χρόνια μετά έφτασε εκ νέου στην Άρτα, για ν' ανοίξει το επιγραφάδικο, στην οδό Σταματελοπούλου, και να γράψει την δεύτερη περίοδο της πολυτάραχης κι εξ ίσου ενδιαφέρουσας προσωπικής του ιστορίας...

[ΥΠΟΒΟΛΕΑΣ: Βρε αθεόφοβε, ο άνθρωπος πέθανε κι εσύ θυμήθηκες, αυτή την ιστορία; Τόσες και τόσες, έχει δημιουργήσει...]

Σκληρός ο υποβολέας, ίσως και η συνείδηση της δύσκολης ώρας, αλλά σ' ένα τραγικό απολογισμό, πρέπει από κάπου να πιαστείς, γιατί έτσι πολύ απλά χάθημε μια ακόμη.. παρτίδα, ανάμεσα στους ολίγους που ήθελαν να φέρουν το διαφορετικό, το πάλεψαν αλλά δεν τα κατάφεραν...

Καθώς πληροφορηθήκαμε, ότι ο Λάζος χτυπημένος απ' την επάρατο της εποχής, όδευε για την Αθήνα, λέγαμε πως και στον χάρο, τον μπαμπέση, τον οποίο πολύ συχνά τραγουδούσε, θα του την κάνει την ζημιά... Κι εκεί στο κρεβάτι του πόνου, που έδινε την μάχη της ζωής του, θα έλεγε πως πάει μια βόλτα, για κάτι ασήμαντο, θα χανόταν και θα εμφανιζόταν, πάλι μετά από πολλά χρόνια, για να πει πως είναι παρών και μάχιμος κι έτσι να περάσει σ' άλλη φάση αναζήτησης... Αν μου μιλούσε τώρα θα έλεγε: "Δεν τα κατάφερα φιλαράκι... Αυτός ο πούστης ο χάρος, δε νικιέται με τίποτα... Όσα κόλπα κι αν του κάνεις"...

ΠΡΟΣΓΕΙΩΣΗ στο πραγματικό γεγονός... Αύριο το μεσημέρι, στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Κομπότι, θα βρεθούμε όλοι μαζί, για ν' αποχαιρετήσουμε, έναν ακόμη φίλο... Έναν τύπο, που την έννοια φιλία την ένοιωθε, άσχετα αν η ζωή ήταν τόσο σκληρή κι εκεί που ενθουσιαζόταν, την ίδια στιγμή πληγωνόταν...

Μαχητής της ζωής, δεν... κόλωνε να κάνει την οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να νοιώθει το ελάχιστο ενδιαφέρον... Καλά η μουσική γι' αυτόν ήταν η ζωή του, μιας και έπαιρνε το οξυγόνο που είχε ανάγκη, όταν έβλεπε τον κόσμο να διασκεδάζει και ν' αναγνωρίζει έστω και στο ελάχιστο την προσφορά του. Ήταν ιδιαίτερα ευαίσθητος και αυστηρός με αυτούς που εν ριπή οφθαλμού, ήθελαν να τα ισοπεδώνουν όλα... Όμως εκεί που πληγωνόταν κι έδειχνε ν' αντιμετωπίζει αυτό που τον στεναχωρούσε σαν μικρό παιδί, έπαιρνε δύναμη και έλεγε πάμε για το καλύτερο... Και πάλι απ' την αρχή... Και πάλι συγχωρούσε... "δεν γαμιότι...", έλεγε κατά το στυλ του μουσικού σιναφιού...

Εργάστηκε σ' όλα τα μαγαζιά της Άρτας και ήταν ο ιδρυτής της πρώτης λαϊκής ορχήστρας στην Άρτα, μαζί με τον μακαρίτη Λάκη Κασελούρη, τον επίσης μακαρίτη Θανάση Τσίτσικα, για να περάσουν σ' αυτή μετά και ο Τάκης Πλακιάς, ο Αλέκος Τάτσης και πολλοί άλλοι... Ηγετική φυσιογνωμία στο κάθε σχήμα, που εμφανιζόταν, είχε τον τρόπο να κάνει την διαφορά.

Αλλά και στον τομέα των επιγραφών... Μαχητής... Με τις όποιες δυνάμεις είχε πάλευε για το καλύτερο, για να βγάζει ένα αξιοπρεπές μεροκάματο... Σχεδίαζε, έκανε δουλειές και κάθε ημέρα, η προσπάθειά του, είχε έναν τίτλο: Να φτάσει στο καλύτερο... Ακόμη και χτυπημένος απ' την ασθένεια, αυτό προσπαθούσε...Όχι τυχαία... Είχε πεισθεί, όπως μου έλεγε την τελευταία φορά που ήρθε στο γραφείο, πως θα τα καταφέρει... Άλλωστε είχε καταφέρει τόσα πολλά στην ζωή του...

 

lazos-giorgos-66-m

 

Και η πιό χαρακτηριστική πτυχή της ζωής του, για την οποία μπορεί να γραφεί ένα ολόκληρο βιβλίο με τον τίτλο "Ο ΛΑΖΟΣ ΣΤΙΣ ΠΑΡΕΕΣ ΤΟΥ". Μπορούσε σε μηδέν χρόνο, να σκαρώσει την πιό απίστευτη πλάκα και να γελάς, ακόμη και πολλά χρόνια μετά, ενθυμούμενος το τι είχε φτιάξει... Πόσα μεσημέρια και βράδια περάσαμε, με πρωταγωνιστή τον Λάζο... Και το καλύτερο... Το μεσημέρι γινόταν βράδυ... Εκείνα τα ηρωικά και ωραία χρόνια... Για να έχουμε το απώγειο της συντροφιάς, αν τύχαινε στην παρέα να σκάσουν μύτη, ο Τάκος (σ.σ. έτσι αποκαλούσε τον Τάκη Πλακιά) ο Αλέκος Τάτσης, ο Τσιλιάκος και οι άλλοι φίλοι της μουσικής ζωής της περιοχής...

Όμως τι τα θες τι τα γυρεύεις... Ο Λάζος δεν τα κατάφερε και αυτή την ώρα ετοιμάζεται για το μεγάλο ταξίδι... Τον απολογισμό του, τον έχει κάνει ο ίδιος και είναι σημαντικός... Είναι ο απολογισμός ενός καλού ανθρώπου, που δεν σκέφτηκε ποτέ να πειράξει άνθρωπο, στην ζωή του... Κι αυτό είναι το άπαν...

Γειά σου ρε Λάζο καπετάνιε... Δεν αποτελεί σχήμα λόγου, το ότι θα μας λείψεις... Είναι η αλήθεια, την οποία καταθέτω, με την εμμονή μου:

-Γιατί ρε φίλε, δεν τα κατάφερες να κάνεις μια αριστουργηματική ντρίπλα, σ' αυτόν τον πούστη τον χάρο;

Σελίδα 1 από 5

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

13526374
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
2292
24464
77926

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 88 επισκέπτες και κανένα μέλος