A+ R A-
25 Νοεμβρίου 2017

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

|

Το μεγαλείο της ψυχής, σε κάθε έκφραση της ζωής, να πολλαπλασιάζεται... Και η θειά μου, είχε αυτό το μεγαλείο και περισσότερο απόθεμα, που ίσως δεν μπόρεσε να προσφέρει, φεύγοντας περίπου ξαφνικά απ' την ζωή...

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Δυστυχώς... Η φύση έπαψε πλέον να παράγει το είδος της ηρωίδας μάνας, που μέσα απ' την θλίψη και την μελαγχολία -δημιουργήματα της ζωής αυτά- εξέπεμπαν τόση καλοσύνη και τόση αισιοδοξία... Οι τελευταίες του είδους, στις ημέρες μας φεύγουν απ' την ζωή και αφήνουν πίσω τους, ένα κενό που προβληματίζει, για το πως μπορεί να είναι η ζωή, χωρίς αυτές...

Βασανιστικό το ερώτημα προέκυψε και συντηρείται στην σκέψη μου, απ' την ώρα που βρέθηκα -την περασμένη Κυριακή το πρωί- μπροστά στην σορό της αγαπημένης μου θειάς Ευτυχίας Δρυμούζη, η οποία έφυγε απ' την ζωή σε ηλικία 84 ετών, έχοντας έναν σπουδαίο απολογισμό στην ζωή της και έχοντας δει αυτά που κάθε μάννα της εποχής εκείνης, ήθελε να δει για την οικογένειά της, αλλά και για τους συγγενείς της και τους γνωστούς της ακόμη...

Δεν ήταν τριάντα χρόνων, όταν έμεινε χήρα και αναλάμβανε ένα βαρύ φορτίο, να μεγαλώσει με αξιοπρέπεια και χωρίς να τους λείπει τίποτα, τα δυό παιδιά της, το Νίκο και την Μαχούλα. Ηρωίδα! Αγωνίστηκε με όλες της τις δυνάμεις και αυτό που είχε τάξει στόχο αρχικά το κατάφερε... Είδε τα παιδιά της αποκατεστημένα, προχωρώντας και ένα βήμα που πολλές άλλες γυναίκες της εποχής δεν κατάφεραν. Να κρατήσει στην αγκαλιά της και το δισέγγονό της... Μεγάλη στιγμή για την ίδια, όπως για κάθε αποκαμωμένη γυναίκα, που αυτές τις χαρές περιμένει, για να φύγει ικανοποιημένη απ' την ζωή...

Πρώτη ξαδέρφη της μάνας μου, η Ευτυχία... Μεγαλώσαμε κι εμείς μαζί της και οι παιδικές μας εικόνες, είναι αυτές που οδηγούν την κρίση μας, σε ασφαλή μονοπάτια, για να περιγράψουμε μια γυναίκα, της οποίας η ζωή μπορεί και ν' αποτελεί πρότυπο... Παρά την φτώχεια της, τις στερήσεις που αντιμετώπισε για να μεγαλώσει τα παιδιά της, αν βρισκόμασταν στο σπίτι της, είχε τα πάντα να μας προσφέρει, περισσότερο όλων δε το χαμόγελο που ξεπηδούσε μέσα απ' το θλιμμένο και ιδιαίτερα κουρασμένο πρόσωπό της...

-Είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτή η αντίφαση στην ζωή και σε πρόσωπα σαν κι αυτά που περιγράφει, ετούτο το αποχαιρετιστήριο σημείωμα;

Αυτό συμβαίνει υπό μία προϋπόθεση. Το μεγαλείο της ψυχής, σε κάθε έκφραση της ζωής, να πολλαπλασιάζεται... Και η θειά μου, είχε αυτό το μεγαλείο και περισσότερο απόθεμα, που ίσως δεν μπόρεσε να προσφέρει, φεύγοντας περίπου ξαφνικά απ' την ζωή...

Τα τελευταία χρόνια, που ο μακαρίτης ο πατέρας μου και η μάνα μου, ηλικιωμένοι άνθρωποι, ζούσαν μόνοι τους στην Φιλιππιάδα και συχνά αντιμετώπιζαν μικρά ή μεγάλα προβλήματα, εκείνη την στιγμή εμφανιζόταν ως από μηχανής Θεός, η Ευτυχία... Η παρουσία της και μόνο, το ιδιαίτερο και αισιόδοξο χαμόγελό της, ήταν ικανά να ηρεμήσουν τα πράγματα... Ως νεώτερη, θα περνούσε καθημερινά, έχοντας εμφανή και αποδεδειγμένη την έγνοια της, για τους δικούς της ανθρώπους... Και παράλληλα να θυμίζει και να προτάσσει, όχι στα λόγια, αλλά με πράξεις, ότι σ' αυτή την ζωή είμαστε, για να βρισκόμαστε πάντα δίπλα στους δικούς μας ανθρώπους...

Ήρθαν έτσι τα πράγματα και η ζωή, που είχα μήνες να την δω... Μέχρι το περασμένο καλοκαίρι, που ανταμώσαμε στο γλέντι για τον γάμο του εγγονού της Γιώργου και την βάφτιση του δισέγγονού της Νίκου... Έφτασε με το μπαστουνάκι της, συνοδευόμενη από δικούς της ανθρώπους και ευχαριστήθηκε όλη την γιορτή της οικογένειάς της, που η ίδια ήξερε τους κόπους και τις θυσίες, που αυτή διάβηκε τον χρόνο και έφτασε στις χαρές...

Ζούσε με τόση ικανοποίηση, την κάθε στιγμή και είπε να στείλει, προς όλους το μήνυμα της χαράς της, ανεβαίνοντας να χορέψει με όσες δυνάμεις της είχαν απομείνει... Είχε υποψιαστεί μάλλον, πόσο είναι το υπόλοιπο της ζωής της και έκανε αυτή την κίνηση, με ελάχιστες δυνάμεις, για να κάνει με έντονη την σημειολογία τον αποχαιρετισμό της... Έμοιαζε με τον χορό της καπετάνισσας, που αποχαιρετούσε την ζωή και έγραφε στον απολογισμό της, ότι οι κόποι και οι θυσίες μιας ζωής, έφεραν το αποτέλεσμα που η κάθε μάνα, θέλει για τα παιδιά της και τους δικούς της ανθρώπους...

Μ' αυτή την εικόνα, της καπετάνισσας που νίκησε, την αποχαιρετήσαμε οι περισσότεροι, στην εξόδιο ακολουθία που εψάλλη στον Ιερό Ναό του Αγίου, στην Παλιά Φιλιππιάδα. Εκεί που όλη η τοπική κοινωνία, έδωσε το παρόν, για να ξεπροβοδίσει μια αγαπημένη γυναίκα, μια ηρωίδα μάνα...

Καλό ταξίδι, αγαπημένη μου θειά Ευτυχία...

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017 20:37

Έφυγε απ' την ζωή και ο Θόδωρος Γεώργος

|

Μαζί με τον εκλιπόντα αδερφό του, αποτέλεσαν απ' την μεταπολίτευση και μετά, τα πιό χαρακτηριστικά στελέχη του κόμματος, "οι δίδυμοι", όπως τους αποκαλούσαν στην Χαρ. Τρικούπη...

 

 

Έφυγε απ' την ζωή, πέντε πρίπου χρόνια μετά τον θάνατο του πολυαγαπημένου του διδύμου αδερφού του Κώστα και ο νομικός Θόδωρος Γεώργος, καταγόμενος απ' την Άρτα, που μαζί με τον εκλιπόντα αδερφό του, αποτέλεσαν απ' την μεταπολίτευση και μετά, τα πιό χαρακτηριστικά στελέχη του κόμματος, "οι δίδυμοι", όπως τους αποκαλούσαν στην Χαρ. Τρικούπη.

Σε ηλικία 56 ετών ο Θεόδωρος Γεώργος, ζούσε στην Αθήνα και εργαζόταν στη Νομική Υπηρεσία Τράπεζας και βρέθηκε νεκρός στο σπίτι, προφανώς από κάποιο μεγάλο πρόβλημα με την καρδιά του. Πριν τέσσερα χρόνια, είχε φύγει απ' την ζωή, όπως προαναφέρουμε, ο δίδυμος αδερφός του, γεγονός που του είχε στοιχίσει και όπως αποδεικνύεται απ' την θλιβερή εξέλιξη, δεν το άντεξε...

Ο εκλιπών ήταν αδερφός του πρώην αντιδημάρχου Άρτας και διευθυντή του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου Χρήστου Γεώργου.

Η κηδεία του θα γίνει αύριο στις 11 το πρωί απ’ τον Ιερό Ναό του Παντοκράτορα στην Άρτα.

 

Δεν άντεξε τα χρόνια μακριά από τον αδερφό του!

 

Για τον αδόκητο θάνατο του Θόδωρου Γεώργου, ο πρώην γραμματέας της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ Κώστας Πανταζής, έγραψε στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook:

" Οι "δίδυμοι" του ΠΑΣΟΚ, ήταν ένα κομμάτι της ιστορίας του...για τους ίδιους, το ΠΑΣΟΚ ήταν η ζωή τους...για εμάς, τη νεότερη γενιά του ΠΑΣΟΚ, ήταν η προσωποποίηση του ανιδιοτελούς αγωνιστή και "εργάτη" του ΠΑΣΟΚ... Σε όλη τους τη ζωή ήταν πάντα μαζί...Κανείς μας δεν φανταζόταν τους διδύμους χωριστά...και όταν, πριν λίγα χρόνια, έφυγε από τη ζωή ο Κώστας, όλοι όσοι τους γνωρίζαμε αναρωτιόμαστε πως θα αντέξει ο Θόδωρος... Πριν μια βδομάδα, τον είδα να περπατάει τη γνώριμη του Χαριλάου Τρικούπη...εμφανώς καταβεβλημένος αλλά πάντα με το χαρακτηριστικό του περπάτημα...μου ήρθαν στο μυαλό όλες οι αναμνήσεις της φοιτητικής μου νιότης... Χθες αργά, έμαθα ότι ο Θόδωρος δεν άντεξε...μάλλον τα χρόνια μακριά από τον αδερφό του ήταν πολλά... ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΥΝΤΡΟΦΕ"...

Ο γιατρός, ήταν ο αγαπημένος όλων και το εξέφραζαν. «Ο Σωτήρης, ο γιατρός μας», έλεγαν όλοι και μόνο τυχαία δεν το έλεγαν. Την ίδια στιγμή, στην κοινωνία, μόνο σαν τον απόμαχο της ζωής, δεν μπορούσες να τον χαρακτηρίσεις…

 

 

 

 

 

Του

Κώστα Γκέτση

 

 

Ήταν στα μέσα του 1985, όταν στο Κέντρο Εκπαίδευσης Υγειονομικού (ΚΕΥΓ) Άρτας, που τότε φιλοξενούσε κάποιες εκατοντάδες νεοσύλλεκτους την κάθε ΕΣΟ, έφτασε στην πόλη, ένας ταγματάρχης Υγειονομικού, που εκτός αυτής της ιδιότητας, έφερε και την ιδιότητα του πολυδιαβασμένου και ιδιαίτερα μορφωμένου γιατρού, που έμελε ν’ αποτελέσει το σημαντικό πρόσωπο της καθημερινής ζωής της Άρτας… Ένας επιστήμονας, που απ’ την πρώτη γνωριμία, εκείνη την μακρινή εποχή, μέχρι και σήμερα όλοι τον χαρακτήριζαν ως «έναν υπέροχο άνθρωπο».

Συναντηθήκαμε περί τα τέλη του 1985 στο διοικητήριο του ΚΕΥΓ Άρτας, εκείνος διευθυντής του 3ου Γραφείου και ο υπογραφόμενος γραφέας στο παρακείμενο Στρατολογικό Γραφείο Άρτας… Εκεί στον στενό διάδρομο, δίπλα στο κυλικείο με τον πρώτο και τον δεύτερο καφέ, οι συζητήσεις, κάθε ημέρα που περνούσε, αποκτούσαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και πάντα έφευγα με ανείπωτη, άρα και αναπάντητη την απορία, αν είναι δυνατόν, ένας άνθρωπος με τεράστιο εύρος αναζητήσεων, αλλά και με την συζήτησή του, να περιέχει τόσες αγωνίες και να είναι στρατιωτικός… Μιλάμε για το 1985, για να μην μπερδευόμαστε…

Κι όμως ήταν… Γιατί μετά το στρατόπεδο, τις υπηρεσίες και όλη την παθογένεια που κουβαλούσε εκείνη την εποχή ο στρατός, υπήρχαν και τα βράδια, όπου στην μικρή Άρτα, η αντάμωση, δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός, αλλά η καθημερινότητα. Ο ταγματάρχης υγειονομικού, εκείνης ης εποχής ήταν τόσο μπροστά απ’ τους λεγόμενους προοδευτικούς, που πολλές φορές, λέγαμε ότι μπορεί και κάτι να μην πάει καλά.

Ο ταγματάρχης και αργότερα ταξίαρχος Υγειονομικού, αλλά και διοικητής του ΚΕΥΓ Άρτας, ήταν τόσο μπροστά σε μόρφωση και προοδευτική αντίληψη, που κούραζε κάποιους, ακόμη και να παρακολουθήσουν την σκέψη του…

Ήταν μεγάλη η αγωνία του… Να φύγει απ’ τον Στρατό, ολοκληρώνοντας την υπηρεσία του, για να ζήσει ως κανονικός άνθρωπος. Ως διοικητής του μεγάλου -τότε- στρατοπέδου της Άρτας, είχε κατακτήσει ένα ρεκόρ! Δεν είχε επιβάλλει ούτε μία ημέρα φυλακή, σε στρατιώτη, αλλά και αξιωματικό. Με μία εξαίρεση, που ήρθε να επιβεβαιώσει τον κανόνα… Επέβαλε φυλακή, δέκα ημερών, σε ανόητο αξιωματικό που υπηρετούσε τότε στο ΚΕΥΓ, γιατί χωρίς να ρωτήσει κανέναν, έκοψε το πιο όμορφο δέντρο, που κοσμούσε το προαύλιο του στρατοπέδου. Και το έκανε συνειδητά, μιας και η συγκεκριμένη αυθαιρεσία, παραβίαζε την ευαισθησία του, για το περιβάλλον.

Όταν ο ίδιος επέσπευσε την διαδικασία αποχώρησής του απ’ τον Στρατό, όσοι έμειναν πίσω, με τη νέα διοίκηση και με εμφανέστατη την διαφορά στον τρόπο διοίκησης, έκαναν λόγο για τις «Νασιούλειες Ημέρες», για να δώσουν την έμφαση στην διαφορά…

Ως κανονικός άνθρωπος, όπως ο ίδιος έλεγε, λειτουργούσε το ιατρείο του, στο οποίο γινόταν λαϊκό προσκύνημα! Ο γιατρός, ήταν ο αγαπημένος όλων και το εξέφραζαν. «Ο Σωτήρης, ο γιατρός μας», έλεγαν όλοι και μόνο τυχαία δεν το έλεγαν. Την ίδια στιγμή, στην κοινωνία, μόνο σαν τον απόμαχο της ζωής, δεν μπορούσες να τον χαρακτηρίσεις…

Τους στρατιώτες που είχε γνωρίσει κατά την διάρκεια της υπηρεσίας του, δεν τους κοιτούσε αφ’ υψηλού, όπως κάτι άλλα στραβάδια που κυκλοφορούν ανάμεσά μας. «Γεια σου σειρά», μου έλεγε κάθε φορά που με έβρισκε, για να ζεσταίνεται έτι περισσότερο η σχέση μας, η οποία κρατούσε μέχρι και την τελευταία ημέρα της ζωής του… Το ίδιο έκανε και με άλλους νέους της εποχής, με τους οποίους έτυχε να είναι μαζί, στο στρατόπεδο της Άρτας. Το «γεια σου σειρά», το έλεγε με τόση ικανοποίηση, που σε κανέναν άλλο άνθρωπο, δεν μπορούσες να βρείς…

Τον βρήκαν και οι ατυχίες στην ζωή του. Μάλλον ήρθαν για να αποδείξουν σ’ όσους εκείνη την εποχή βρήκαν την αφορμή, για να αποδείξουν την κακεντρέχεια απέναντί, πόσο σπουδαίος άνθρωπος ήταν… Πόσο αδαμάντινος χαρακτήρας ήταν! Κοίταζε την κακοτυχία και αδιαφορούσε γι’ αυτήν. Μάλλον την τιμωρούσε… Αλλά για να το κάνεις αυτό, πρέπει να έχεις τεράστια ψυχικά αποθέματα. Ο Σωτήρης είχε και άλλα τόσα.

Είχε επιλέξει μια στάση ζωής, που μόνο τυχαία δεν ήταν. Ήταν το απόσταγμα της τεράστιας παιδείας που είχε, την οποία καθημερινά φρόντιζε να διευρύνει… Ποιος δεν τον έβλεπε και στην πιο περίεργη ώρα της ημέρας, να διαβάζει το βιβλίο του και ν’ αδιαφορεί και προκλητικά μάλιστα, για το τι συμβαίνει γύρω του. Χρειάζονται μεγάλα βαρίδια, για να κάνεις αυτή την επιλογή…

Ήμουν τυχερός, που τα τελευταία χρόνια, έτυχε να συχνάζουμε στα ίδια στέκια και οι συζητήσεις μας, να είναι ατέλειωτες. Για όλα τα θέματα… Για να μπορώ να ισχυρίζομαι, πως δεν είναι δυνατόν. Και αύριο, θα περάσω απ’ την Γ. Μάτσου και στο γνωστό τραπέζι του ΦΟΥΕΓΚΟ, θα τον συναντήσω, να… πετάξει την ατάκα του και να συναντηθούμε ξανά, λίγο αργότερα…

Το περασμένο Σάββατο το μεσημέρι, τα λέγαμε εκεί στο καφέ ΑΓΟΡΑ του Γιώργου Γκούβα, μόλις είχε τελειώσει την πρώτη ανάγνωση των εφημερίδων που συνήθιζε να αγοράζει. Μας θύμισε το μεγαλείο που διέθετε σ΄ ότι αφορά την επικοινωνία, με όσους γνώριζε και ήθελε να τους φέρνει κοντά του. «Γεια σου σειρά», είπε στον γιατρό Κώστα Γκούντα, που πέρασε και τον χαιρέτισε με ιδιαίτερο σεβασμό… Για να πάρει τον δρόμο, προς του ΦΟΥΕΓΚΟ, να φάει το μεσημεριανό του και να επανέλθει το βράδυ, πάντα ιδιαίτερος στην εμφάνισή του, αλλά και πάντα με περίσσεια αξιοπρέπειας, στην κάθε του κίνηση…

Την Δευτέρα, δεν έδωσε σημεία ζωής… Ο ιδιοκτήτης του στεκιού του, τον αναζήτησε και λέει πως πήγε στο σπίτι του και τον βρήκε νεκρό… Μπορεί να είναι και το κορυφαίο του ψέμα… Γιατί δεν υπάρχει περίπτωση, άνθρωποι σαν τον Σωτήρη, να φεύγουν απ’ την ζωή, έτσι σαν λιποτάχτες…

Έτσι, όπως προσπαθώ να βάλω στην σειρά τα πράγματα, μάλλον έχω φτάσει στην αλήθεια… Ο Σωτήρης Νασιούλας, μάλλον κάποιο κόλπο έστησε και στον χάρο, για να τον… τιμωρήσει, όπως έκανε και με τις κακοτυχίες της ζωής του… Και από σήμερα το μεσημέρι κιόλας θα πάω να τον συναντήσω στο ΦΟΥΕΓΚΟ, γιατί έχουμε πολλά να πούμε ακόμη… Άσε που πρέπει να θυμηθούμε κι εκείνο το ανέκδοτο, με το «ζωηρό γκομενάκι»…

Σωτήρη άσε τα κόλπα και μην χαθείς… Να συναντηθούμε και πάλι στο ΑΓΟΡΑ ή το ΦΟΥΕΓΚΟ, γιατί έχουμε πολλά να πούμε ακόμη…

 

Καλό ταξίδι Σωτήρη…

 

Πάνδημη, έγινε σήμερα το μεσημέρι, απ’ τον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Δημητρίου Άρτας, η κηδεία του γιατρού και πρώην διοικητή του Κέντρου Εκπαίδευσης Υγειονομικού (ΚΕΥΓ) Σωτήρη Νασιούλα. Όλοι όσοι συνόδευσαν στην τελευταία του κατοικία τον Σωτήρη, είχαν ένα ερώτημα να επαναλαμβάνουν.

-Είναι δυνατόν, να φεύγει έτσι απ’ την ζωή, ένας τόσο υπέροχος άνθρωπος;

Δεν πρέπει να είναι δυνατόν, αλλά συμβαίνει…

Καλό ταξίδι Σωτήρη…

Πέμπτη, 03 Αυγούστου 2017 09:58

Μνήμη Βασιλείου Γείτονα

|

Ήταν κάμποσες δεκαετίες μπροστά και είχε καταθέσει τις απόψεις του, με άρθρα σε πολλά έντυπα της εποχής του...

 

 

 

Την Κυριακή 13 Αυγούστου, τελείται στο χωριό του, τον Άγιο Σπυρίδωνα Άρτας, το 40ήμερο μνημόσυνο, υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του επιχειρηματία Βασίλη Γείτονα, ο οποίος έφυγε απ' την ζωή στις 7 Ιουλίου 2017.

Γνωστός στους παλιότερους, ο Βασίλης Γείτονας... Ήταν ένας τολμηρός επιχειρηματίας, αλλά πρωτίστως οραματιστής. Μιλούσε για πράγματα και προτάσεις που εμείς συζητούμε σήμερα, απ' τις αρχές της δεκαετίας του '90 και προσπαθούσε με τα μέσα της εποχής, αυτόν τον προβληματισμό του, αλλά και τα οράματά του, να τα καταστήσει τον λόγο του ευρύτερου δημόσιου διάλογου, που ήταν αναγκαίος... Μάταια... Οι παράγοντες και εκείνης της εποχής, είχαν άλλες... προτεραιότητες... Ίσως την ανακύκλωση της μιζέριας, που μπορεί και ν' αποτελούσε, το βήμα για να είναι αυτοί στην δημόσια ζωή του τόπου μας.

Η "Γ" εξασφάλισε απ' το αρχείο του υιού του εκλιπόντος, δυό άρθρα του, τα οποία είχαν δημοσιευτεί στο περιοδικό "ΑΡΤΗΝΗ ΕΥΘΥΝΗ", που εξέδιδε ο Μιχάλης Σακκάς. Σ' αυτά τα άρθρα ο Βασίλης Γείτονας, είχε να καταθέσει πολύ προωθημένες απόψεις για την εποχή του... Τα δημοσιεύουμε εν είδει πολιτικού μνημόσυνου, με την αφορμή και το μνημόσυνο που πραγματοποιείται, την μεθεπόμενη Κυριακή, όπως προαναφέρουμε...

Να σημειώσουμε, πως εκτός των άρθρων και των προτάσεων ο Βασίλης Γείτονας, έκανε και πράξεις... Δημιούργησε απ' το τίποτα την πρώτη μονάδα καλλιέργειας χελιών στα αλίπεδα του Αμβρακικού... Μια επιχείρηση που σήμερα, υπό την διεύθυνση του υιού του Βαγγέλη Γείτονα, αποτελεί τον καλύτερο πρεσβευτή της Άρτας, σε όλη την Ευρώπη και την Ρωσία, μιας και τα προϊόντα της, εξάγονται σ' όλες τις χώρες... Είναι παράλληλα και πρεσβευτής της ιδέας, ότι και στην περιοχή μας, μπορούν να υπάρξουν σοβαρές επιχειρήσεις, αν αυτός που επιχειρεί, βάλει στην πορεία του, τους επιβαλλόμενους κανόνες.

Ως επιβεβαίωση της άποψης αυτής, έρχεται και η άποψη του αδερφού του Ελευθερίου Γείτονα, ιδιοκτήτη των εκπαιδευτηρίων "ΓΕΙΤΟΝΑ", ο οποίος σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στο περιοδικό "ΑΡΤΗΝΗ ΕΥΘΥΝΗ", τον Ιούνιο του 1994 απάντησε και σε ερώτηση για τα παιδικά του χρόνια. Τότε περιέγραψε τον αδερφό του, τον εκλιπόντα Βασίλη Γείτονα, ως εξής: " Στην οικογένεια μας οι γονείς μας, μας δίδαξαν με ένα τρόπο απλό και άμεσο, τη δημοκρατία, την τόλμη, τον οραματισμό και την ελπίδα. Ο μεγαλύτερος μας αδελφός ο Βασίλης αποτέλεσε τον μεγάλο μας δάσκαλο στην έμπνευση τον οραματισμό και την πρωτοπορία. Είναι άνθρωπος δημιουργικός, τολμηρός, ονειροπόλος, διεισδυτικός, πεισματάρης, οργανωτικός, πειθαρχημένος, και ακούραστος. Ο τρόπος με τον οποίον οργανώνει τις ιδέες που γεννάει είναι μοναδικός. Στην οικογένεια έχει πάντα τον πρώτο λόγο και την εγκυρότερη και σοφότερη γνώμη".

 

Ακολουθούν τα κείμενα που είχε δημοσιεύσει, πριν είκοσι τρία χρόνια, στο περιοδικό "ΑΡΤΗΝΗ ΕΥΘΥΝΗ"

 

 

Αθεϊσμός,Αρνητισμός,Λαϊκισμός

Στις 14 Αύγουστου το πρωί, με αφορμή τη γιορτή της Παναγίας την επόμενη ημέρα σκέφτηκα να γράψω για τους ορμηνευταδες του αθεϊσμού. Το βραδύ της ίδιας ημέρας και πριν αρχίσω να γράφω ,επισκέφτηκα την Παναγία Ρόδια. Η γυναίκα μου είχε λειτουργία για την αγάπη και την ομόνοια της οικογενείας μας.

Εκεί είδα πολλούς νέους, χιλιάδεςνέους, μικράπαιδιά να προσκυνήσουν. Αντάμωσα και το συγχωριανό μου και φίλο υποστράτηγο ε.α Αριστείδη Στριφταρη που είχε έρθει με τη σύζυγο του. Κουβεντιάσαμε για την κοσμοσυρροή των προσκυνητάδων. Αισθανθήκαμε να βρισκόμαστε σε παλαιούς καιρούς θρησκευόμενους καιρούς.

Μικρό πρόβλημα μόνο δημιουργήθηκε από τον εγκλωβισμό των πολλών αυτοκίνητων. Χρειάστηκαν καμπόσες ώρες για το ξέμπλεγμα τους.

Η μεγάλη προσέλευση του κόσμου και προπαντός των νέων ανθρώπων με έκανε να αλλάξω γνώμη. Σκέφτηκα πως δεν χρειάζεται να γράψω για τους αθεϊστές, διότι παρά την προσπάθεια τους δεν κατάφεραν να ξεριζώσουν το θρησκευτικό συναίσθημα από την ψυχή του λαού. Αλλά και όσοι απ αυτούς ασκούσαν εξουσία και προσπάθησαν με τη βία να επιβάλουν τον αθεϊσμό ,κατέρρευσαν οι ίδιοι.

Έτσι μου ήρθε στο μυαλό να γράψω για έργα που θα μπορούσαν να έχουν γίνει στον τόπο μας, την Άρτα και να έχουν αλλάξει τη μοίρα των κατοίκων κι όμως δεν κουβεντιάστηκανποτέ. Δεν έγινανποτέ...

Ποιος ευθύνεται: Αρνητισμός, λαϊκισμός, έλλειψηφαντασίας, οραματισμών, στόχων τόλμης από μέρους των εκάστοτε αρμόδιων; Ο καθένας ας κρίνει μόνος του .

Φρόντισα να συγκεντρώσω στοιχεία, όσα μπόρεσα βεβαία, γιατί αυτά δεν υπάρχουν πουθενά καταγραμμένα γύρω από τα ποσά που κάθε χρόνο χάνονται. με αποτέλεσμα να φωλιάζει στον τόπο μας αρκετή κακομοιριά και φτώχεια.

Κατασκευάστηκε από το κράτος στο Ψαθοτόπι ένα ιχθυοτροφείο εκτάσεως τριών χιλιάδων στρεμμάτων...Χίλια στρέμματα παραχωρηθήκαν στον αλιευτικό συνεταιρισμό Ψαθοτοπίου. Δεν ξέρω ποσά χρήματα δαπανήθηκαν για την κατασκευή αυτών των ιχθυοτροφείων γιατί δεν μπόρεσα να βρω στοιχεία. Εκείνο όμως για το όποιο είμαι βέβαιος είναι ότι από το 1974 μέχρι σήμερα τα έσοδα που πρόεκυψαν είναι μηδέν. Ποιος φταίει; Άγνοια, αμέλεια, αδιαφορία, ανικανότητα. Ποιος θα μας το πει ;

Υπάρχουν στην περιοχή μας δέκα πέντε χιλιάδες στρέμματα αλίπεδα. Η έκταση αυτή παραμένει ανεκμετάλλευτη .Σ αυτήν θα μπορούσαν να αναπτυχτούν ιχθυοτροφεία υψηλής απόδοσης με παράλληλη προστασία του περιβάλλοντος.

Υπάρχουν τρόποι για αυτό. Αντί όμως να προχωρήσουμε σε τέτοιου είδους δραστηριότητες καθορίζουμε ζώνες απαγορευτικές, προβάλλοντας σαν επιχείρημα την υποχρέωση που απορρέει από την σύμβαση Ramsar για την προστασία των υδροβιότοπων. Σ' αυτές όμως τις ζώνες απαγορεύεται κάθε δραστηριότητα. Έτσι φτάσαμε στο σημείο να συμπεριλάβουμε σ αυτές (στις ζώνες Α και Β)

Χιλιάδες στρέμματα καλλιεργήσιμης γης με αποτέλεσμα να οδηγήσουμε σε απόγνωση πολλούς ανθρώπους.

Πως στ' αλήθεια θα ζήσουν οι άνθρωποι αυτοί; Ποιος θα τους το πει;

Προχθές αντίκρισα και κάποια φυλάκια (για τις ζώνες) ολόιδια μ εκείνα της γερμανικής κατοχής του Χότζα στην Αλβανία . Φρουροί της απόλυτης φτώχειας και εξαθλίωσης, σκέφτηκα. Ο ντόπιος εργάτης αγοράζει με ένα ημερομίσθιο δυο κιλά ψάρια(κεφάλους). Ενώ οι εργαζόμενοι στις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής ένωσης οχτώ-δέκα κιλά.

Με τέτοιες διαφορές πως θα ατυχούμε τη σύγκλιση της οικονομίας μας πως θα είναι το μέλλον των παιδιών μας ;ποιος θα πρωτοστατήσει για την αξιοποίηση του τόπου μας για να έχουν τα παΐδια μας μοίρα αντί να επιδιώκουμε να τα παρκάρουμε στο δημόσιο, εγκαταλείποντας τον τόπο μας;

Απευθύνω έκκληση τους υπευθύνους – αρμοδίους να δουν με τι τρόπο θα αξιοποιήσουμε τον υπέροχο τόπο μας ,τον πλούσιο τόπο μας για να πάψουμε επιτέλους να είμαστε φτωχοί κάτοικοι του πλούσιου τόπου μας.

Ακόμη απευθύνω έκκληση και συμβουλή στους νέους του τόπου μας .αντί να πιέζουν τους πολιτικούς μας για μια θέση στο δημόσιο, να τους πιέζουν να λειτουργούν με τόλμη, με στοχασμό με όραμα με αγάπη για τον τόπο και τους ανθρώπους του, με ελπίδα για το μέλλον.

Έτσι όλοι μαζί ενωμένοι θα αναφωνήσουμε: ο αθεϊσμός ταξιδέψε ανεπιστρεπτί - ποτέ θα ακολουθούσουν ο λαϊκισμός και ο αρνητισμός;

Για να ξαναρθεί στον τόπο μας η προσδοκία, η δημιουργία, η χαρά, η ευτυχία.

Σας ευχαριστώ για την φιλοξενία

Βασίλειος Ευαγ. Γείτονας

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1994

 

Ένα όνειρο για την Άρτα

Έζησα απόψε μια ευχάριστη βραδιά. Και τι δεν είδα στον ύπνο μου και όλα αυτά ζωντανά και χαρούμενα και αυτό το όνειρο σας γράφω, το θυμάμαι ολόκληρο και με κάθε λεπτομέρεια.

Έβγαινα στο χωριό μου στον Άγιο Δημήτριο, στο δρόμο συνάντησα τον Θανάση, σταμάτησα και τον ρώτησα που πας Θανάση και μου απάντησε πάω να ποτίσω. Μα πως ρώτησα, ούτε μηχανή ούτε σωλήνες μεταφέρεις, πως θα ποτίσεις.

Μα δεν ξέρεις μου είπε έγιναν έργα αρδευτικά και ποτίζουμε από το Πουρνάρι με βαρύτητα, ανοίγουμε μονό τη βάνα και σωθήκαμε ούτε πετρέλαιο ούτε μηχανές ούτε ανταλλακτικά.

Προχωράω ακούω μια σφυρίχτρα. Παραξενευτείτερωτάω τι ήταν το σφύριγμα μου είπαν, δεν ξέρεις, στην περιοχή μας περνάει το τρένο από Πάτρα και πάει στην Ευρώπη και έτσιαντί να πληρώνουμε 70 δρχ μεταφορικά για τα προϊόντα μας πληρώνουμε 20δρχ και γίναμε ανταγωνιστικοί δεν το βλέπεις; Δεν βλέπεις ποσά εργοστάσια είναι δεξιά και αριστερά της γραμμής και πόσοι άνθρωποι δουλεύουν ;

Προχώρησα προς την Άρτα και βγήκα στον Εθνικό δρόμο είδα και ένα δρόμο άνετο και μεγάλο λες πως ήμουν στην Ευρώπη ,ρώτησα έναν περαστικό και μου είπε, σωθήκαμε έγινε ο δρόμος Ρίο - Ηγουμενίτσα και η γέφυρα στο Ρίο -Αντίρριο.

Προχώρησα και γύρισα προς Κωστακιούς είδα αλλαγμένο το τόπο, ήταν Φθινόπωρο οι πορτοκαλιές έλαμπαν σαν χριστουγεννιάτικα δέντρα, είδα ένα μισόκαιρο που βάδιζε στον δρόμο τον ρώτησα πως έγινε η αλλαγή, μου είπε δεν ξέρεις ξένος είσαι, εδώ τώρα περνάει τρένο έγιναν δρόμοι, έγιναν εργοστάσια και δουλεύουν οι άνθρωποι έγινε φράγμα και ποτίζουμε με βαρύτητα με σπρέι άρδευση, χάρη σ' αυτό κάνουμε οικονομία στο νερό πολύ μεγάλη και το κυριότερο ανοίγουμε τις βάνες το χειμώνα δουλεύει το αρδευτικό σύστημα και δεν έτσι παγώνουν τα δέντρα.

Προχώρησα παρακάτω προς το Ψαθοτόπι είδα παρά πολλές ιχθυοτροφικές μονάδες και εργαστήρια για επεξεργασία ψαριών και δούλευαν και εκεί περά παρά πολλοί άνθρωποι γελαστοί, ξεκούραστοι, ευχαριστημένοι.

Σκέφτηκα, μα εδώ είναι ζώνη ΡΑΜΣΑΡ πως επέτρεψαν και έγιναν όλα αυτά. Ρώτησα κάποιον περαστικό και μου είπε.

Δεν μολύνουν πια το περιβάλλον τα ψάρια, αρκεί να κάνουμε λίμνες καθίζησης και να γίνονται οι δουλείες όπως πρέπει. Στην κουβέντα μας επάνω περνούσαν τρεις άνθρωποι βιαστικότατους ρωτάμε για πού με το καλό μας απαντούν είμαστε υπάλληλοι του Δημοσίου τρέχουμε να βοηθήσουμε κάποιον που ξεκινά μια μονάδα.

Μα πως ,αφού η μονάδα είναι ιδιωτική. Κάνεις λάθος μου είπαν όλες οι μονάδες είναι σχεδόν μισές του Κράτους και μισές του Ιδιώτη.

Εάν κερδίσει μια μονάδα παίρνει και λίγο παραπάνω και το δουλεύουν και τόσοι άνθρωποι.

Από κει γύρισα στην Άρτα είδα στον περιφερειακό δρόμο το τρίγωνο γεμάτο ωραία σπίτια ,καθαρή πόλη έφτασα στην Πλατεία Εθνικής Αντίστασης κόσμο δεν έβλεπα πουθενά ρώτησα και εκεί ένα περαστικό πως και λείπουν τα παιδία από την πλατεία

Και μου απάντησε, ξένος είσαι και δεν βλέπεις την ώρα ,είναι ώρα εργασίας και τα παΐδια μας πήγαν για δουλεία.

Και πραγματικά αισθανόμουν σαν ξένος γιατί την πλατεία την έβλεπα γεμάτη από νέους νύχτα μέρα.

Ας είναι σκέφτηκα αλλά πρέπει τώρα να πάω στη δουλεία μου .

Πήγα στην τράπεζα να πάρω κάποιο δάνειο και όταν έφτασα θυμήθηκα ότι δεν είχα φορολογική ενημερότητα ο υπάλληλος μου απάντησε ότι δεν χρειάζεται γιατί με το ΙΚΑ και το Δημόσιο έχουμε συνδεθεί με κομπιούτερ και έτσι βλέπουμε αμέσως ποιος χρεωστάει .Από εδώ και περά δεν θα ταλαιπωρούνται οι άνθρωποι (οι ιδιώτες) ούτε οι υπάλληλοι .

Εξυπηρετήθηκα χωρίς να χάσω την ημέρα μου .

Τώρα σκέφτηκα θα γυρίσω στο χωριό μου .

Εκεί είδα ότι είχε κτιστεί ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα. Πήγα μέσα και ρώτησα ποιος έκανε αυτό το πανεπιστήμιο που είναι μονό για τα παιδιά των πλούσιων .Ο κύριος που ήταν εκεί μου απάντησε: "όχι κύριε δεν είναι για τους πλουσίους μονό αλλά και για τους φτωχούς". "Μα πως αφού οι φτωχοί δεν έχουν λεφτά... Είναι άποροι". "Άκουσε, μου είπε όταν πηγαίνουν στα κρατικά πανεπιστήμια τα παιδιά το κράτος πληρώνει. Εδώ έχομε κάνει σύμβαση με το κράτος και τα έξοδα των απόρων παιδιών τα πληρώνει το κράτος ,μάλιστα του στοιχίζει τα μισά λεφτά".

Αυτή τη στιγμή ακριβώς ξύπνησα.

Πήγα στην τράπεζα και αμέσως μου ζήτησαν τις βεβαιώσεις και αφού δεν είχα συνέρθει από το όνειρο είπα στον υπάλληλο ότι αυτά καταργήθηκαν και ο υπάλληλος μου απάντησε "τι λέτε κυρίες, εδώ το κράτος μας δεν κάνει όχι μόνον εκείνα τα πράγματα που χρειάζονται λεφτά και δεν μπορεί να τα κάνει όλα και εκείνα που δεν χρειάζονται λεφτά και μπορεί να τα κάνει"

Τότε συνήλθα και ξεκίνησα για το Δημόσιο Ταμείο και σκεπτόμουν πως ευτυχώς που δεν χρώσταγα γιατί αλλιώς δεν θα έπαιρνα βεβαίωση να πάρω λεφτά να τους πληρώσω.

Τώρα εύχομαι το δικό μου όνειρο να το δουν και άλλοι Αρτινοί και επί το πλείστον να το δουν οι διοικούντες τούτον τον τόπο να μην χαθούν οι ευκαιρίες που προσφέρονται από το πακέτο ΝΤΕΛΟΡ συνοχής, σύμπτυξης και αλλά γιατί οι ευκαιρίες αυτές δεν ξανά έρχονται .Και τούτος ο τόπος θα μείνει όπως είναι σήμερα και όλοι ξέρουμε πως είναι.

Για όλα αυτά πρέπει να φροντίσουμε όλοι .

Για να μην βλέπομε τα παΐδια μας να γυρίζουν στις πλατειές και στα μπαρ.

Για να μην τα στέλνομε στα ξένα πανεπιστήμια .

Για να μην ξενιτεύονται για δουλεία να παίρνουν 100.000δρχ μισθό και να θέλουν 110.000δρχ ενοίκιο.

Για να δημιουργήσουμε σιγουριά και ελπίδα για τη ζωή.

Σας ευχαριστώ για την φιλοξενία

Βασίλειος Ευαγ. Γείτονας

ΜΑΡΤΙΟΣ 1994

Κυριακή, 09 Ιουλίου 2017 22:13

Έκανε το τελευταίο του μπάνιο!

|

Έχασε την ζωή του, από ανακοπή καρδιάς στην Καστροσυκιά, ο γνωστός συμπολίτης μας Τάκης Κοροκίδας...

 

 

 

Το τελευταίο του μπάνιο, έκανε σήμερα το μεσημέρι, ο γνωστός συμπολίτης μας και καλός φίλος Τάκης Κοροκίδας, αφού έχασε την ζωή του, από ανακοπή καρδιάς σε ηλικία μόλις 66 ετών... Η σωρός του μεταφέρθηκε στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων, για την επιβεβλημένη νεκροψία - νεκροτομή και ανάλογα με την έκβασή της, τον χρόνο δηλαδή που θα ολοκληρωθεί, η κηδεία του θα γίνει στην Άρτα, την Τρίτη ή το μεσημέρι ή το απόγευμα..

Απ' τα χαρούμενα και χαμογελαστά πρόσωπα της πόλης, ο Τάκης Κοροκίδας... Ήταν πάντα δίπλα στους φίλους και η ευχάριστη παρέα, μιας και είχε να λέει μόνο καλά πράγματα και να μην επιδεικνύει, την μιζέρια που κινδυνεύει να μας παρασύρει όλους.

Μεγάλωσε τα δυό του παιδιά μόνος του, αφού η μοίρα τον είχε χτυπήσει πολύ νωρίς, χάνοντας την αγαπημένη του σύζυγο, σε ηλικία μόλις 45 χρόνων!

Όμως ευτύχησε να δει τα αγαπημένα του παιδιά αποκατεστημένα... Του χάρισαν μάλιστα και δυό εγγονάκια, τα οποία και υπεραγαπούσε...

Θερμά συλλυπητήρια, στην οικογένειά του και ιδιαίτερα στον αδερφό του και καλό φίλο μας Τάσο Κοροκίδα....

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017 21:49

Πέθανε ο Κώστας Μανιώτης

|

Αύριο στις 6 το απόγευμα στο Νεκροταφείο Μενιδίου, η πολιτική του κηδεία...

 

 

 

 

Έφυγε σε ηλικία 89 ετών ο γνωστός επιχειρηματίας Κώστας Μανιώτης, μετά από ολιγοήμερη νοσηλεία στο Νοσοκομείο Άρτας... Η πολιτική του κηδεία -κατά την επιθυμία του- θα πραγματοποιηθεί αύριο στις 6 το απόγευμα στο Νεκροταφείο Μενιδίου, όπου και διέμενε τα τελευταία χρόνια...

Ανήσυχο και προωθημένο πνεύμα ο Κώστας Μανιώτης, έδειξε άπειρες ικανότητες στον επιχειρηματικό τομέα και αφοσίωση στις ιδέες της Αριστεράς, ασχολούμενος πολλές δεκαετίες με τα κοινά της περιοχής. Αναζητούσε το τέλειο, σε κάθε πτυχή της πολιτικής και κοινωνικής ζωής και καθ' όσον αυτό δεν ερχόταν, οι απογοητεύσεις ακολουθούσαν η μια την άλλη... Όμως επέμενε..."Κι ας είναι δύσκολο να γίνει κάτι, πρέπει να το παλέψουμε", έλεγε συχνά όταν στις ατέλειωτες συζητήσεις που κάναμε, για πολλά και διάφορα πράγματα, διαπιστώναμε πολλά αδιέξοδα...

Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '90, που αποφάσισε να εγκατασταθεί με την οικογένειά του, στο Μενίδι, ήταν πανταχού παρών... Το 1986, εκλέχτηκε δημοτικός σύμβουλος, συνεργαζόμενος με τον συνδυασμό του ΚΚΕ, στον οποίο είχε ηγηθεί ο Γιώργος Φωτονιάτας και ως ανεξάρτητος δημοτικός σύμβουλος, στο τέλος της θητείας του, είχε έναν ευρύ απολογισμό παρεμβάσεων, αυτόν ακριβώς που αποδείκνυε πως ήθελε να τιμήσει την εμπιστοσύνη όσων τον εξέλεξαν. Ήταν απ' τα πρώτα μέλη του ΠΑΣΟΚ Άρτας και διατέλεσε μέλος της Τοπικής και Νομαρχιακής Επιτροπής, για πολλά χρόνια... Αλλά και στον αθλητικό τομέα, είχε ενεργό δράση, έχοντας υπηρετήσει την Αναγέννηση, από διάφορες θέσεις, στο διοικητικό της συμβούλιο.

Φρόντισε με αυτοθυσία, την άτυχη πλην αγαπημένη του κόρη Κάτια, ενώ ευτύχισε να δει τον υιό του Αλέξανδρο αποκατεστημένο, ο οποίος παράλληλα του προσέφερε κι ένα εγγονάκι, το οποίο έχει το όνομά του...

Φεύγει ένας ακόμη παλιός αρτινός, εξ αυτών που συγκροτούσαν την ιστορία της πόλης σε όλα τα θέματα... Απ' τους αυθεντικούς ανθρώπους, που δίδαξαν την συνεχή προσπάθεια για το καλύτερο...

Να είναι ελαφρύ το χώμα του Μενιδίου, που θα τον σκεπάσει, ενώ για την σύζυγό του Μαρία, τον Αλέξανδρο και την Κάτια, οι αναμνήσεις των ωραίων στιγμών, που είχαν πρωταγωνιστή τον εκλιπόντα, θ' αποτελέσουν βάλσαμο στον πόνο τους...

 

maniotis-kostas-77-a

|

Αντίο φίλε... Μας άφησες μεγάλη παρακαταθήκη σε όλα τα επίπεδα... Και γι' αυτό σ' ευχαριστούμε από βάθους καρδιάς...

 

 

"Μέρα Μαγιού μου μίσεψες / μέρα Μαγιού σε χάνω", ήταν το αγαπημένο τραγούδι του Γιώργου που συχνά - πυκνά τραγουδούσαμε σε διάφορες συνάξεις και ήρθε η ώρα και η μοίρα, μέρα Μαγιού, να φύγει απ' την ζωή, ταλαιπωρημένος απ' την επάρατη νόσο... Δεν μπόρεσε να την υποτάξει, όπως με αυτοπειθαρχία και αισιοδοξία, είχε υποτάξει τις τόσες και τόσες δυσκολίες που παρουσιάστηκαν στην ζωή του...

Ο Γιώργος Παπαγεωργίου, άφησε την τελευταία του πνοή, την Κυριακή 14 Μαΐου, περί τις 9 το βράδυ, στο Νοσοκομείο Αττικόν, όπου είχε μεταφερθεί τις τελευταίες πέντε ημέρες, μετά από ηπατικό κώμα, στο οποίο είχε περιέλθει... Υπήρχαν εκτιμήσεις, πως με την θέληση που διέθετε, θα είχε την ψυχολογία να το ξεπεράσει, αλλά τελικά δεν τα κατάφερε...

Στις 23 Απριλίου, την ημέρα της ονομαστικής του εορτής, είχαμε μιλήσει για τις καθιερωμένες ευχές... Φαινόταν κάπως καταβεβλημένος, αλλά έδειχνε τόσο δυνατός και αισιόδοξος, που μέσα κι απ' την πολύχρονη φιλία μας γνωρίζαμε, ότι τελικά θα τα καταφέρει. Κλείσαμε την συζήτηση, συμφωνώντας πως στο επόμενο ταξίδι στην Αθήνα, θ' ανταμώσουμε να τα πούμε και όπως μου είπε, περίμενε το καλοκαίρι που θα ήταν απόλυτα καλά, να βρεθούμε στην Άρτα... Χάθηκαν κι αυτά, μιας και η υγεία του, πολύ ξαφνικά επιδεινώθηκε και ήρθε το κακό...

 

aaaaa2

 

Η Άρτα χάνει ένα απ' τα επίλεκτα στελέχη της, ίσως έναν απ' τους λίγους ανθρώπους που έχουν νοιαστεί γι' αυτή και τους πολίτες της και έχει κάνει τόσο σημαντικά πράγματα, τα οποία για να επιβεβαιωθεί ότι ήταν σημαντικά, συνάντησαν την αντίθεση και την δυσφήμιση των γνωστών ανόητων, που επιθυμούν να έχουν και λόγο στην τοπική κοινωνία. Μετά το 2007, που ο Γιώργος Παπαγεωργίου ανέλαβε υφυπουργός Υγείας, η Άρτα έβαλε τις βάσεις, να καταστεί υγειονομικά πανίσχυρη, αλλά ήρθε η συνέχεια, που ήταν η διάλυση και τίποτα άλλο... Το Νοσοκομείο Άρτας, με την έγνοια του Γιώργου Παπαγεωργίου, είχε καταστεί το καλύτερο επαρχιακό Νοσοκομείο της πατρίδας μας, με καλυμμένες όλες τις θέσεις ιατρών και σε μερικές περιπτώσεις, να υπάρχουν και περισσότεροι, για να μην προκύπτει κανένα πρόβλημα... Την ίδια περίοδο, ο Γιώργος Παπαγεωργίου, αγωνιζόταν με πάθος για να κατασκευαστεί το Κέντρο Αποθεραπείας Αποκατάστασης Κοινωνικής Αλληλεγγύης Ατόμων με Αναπηρίες (ΚΑΑΚΥ ΑΜΕΑ), το οποίο έγινε ένα πραγματικό στολίδι, με την μείζονα κοινωνική αναφορά, ειδικά στους μη έχοντες... Ήταν υπερσύγχρονη μονάδα, η οποία στεγάζεται στο χώρο του παλιού Νοσοκομείου Άρτας και στοχεύε στην ποιοτική αναβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας για τους πολίτες του νομού και συνιστά έκφραση κοινωνικού πολιτισμού.

Τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν στις 29 Αυγούστου 2009 και κατά την διάρκεια της ομιλίας του, ως ο αρμόδιος υφυπουργός Υγείας, έκανε με τα όσα είπε, κατάθεση ψυχής, για τον τόπο που υπηρετεί, αλλά και για την ευαισθησία του για τον άνθρωπο. Αναφερόμενος τότε, στο Κέντρο Αποθεραπείας, το χαρακτήρισε ως ορατό αποτέλεσμα του κυβερνητικού έργου που καθημερινά επιτελείται σε όλους τους τομείς και στο χώρο της υγείας. «Οι περίπου 350 νέες θέσεις εργασίας που δημιουργούνται στις μονάδες Υγείας της περιοχής ενισχύουν την τοπική κοινωνία και αποτελούν όχι μόνο ένα τεράστιο οικονομικό μέγεθος αλλά και μια καθοριστική παρέμβαση στην προσπάθεια ενίσχυσης της κοινωνικής συνοχής στην περιοχή μας» τόνισε ο κ. Παπαγεωργίου. Ο υφυπουργός Υγείας χαρακτήρισε ευλογία θεού την τιμή να εγκαινιάσει το σημαντικό αυτό έργο, ενώ ευχαρίστησε και όλους όσοι συνεργάστηκαν στη δημιουργία του έργου εντός των ορίων του χρονοδιαγράμματος.

 

 

aaaaa1

 

Πολιτικός με την πραγματική έννοια του όρου, ο Γιώργος Παπαγεωργίου, είναι εκ των ολίγων, που μπόρεσε να μετατρέψει το αρνητικό κλίμα που είχε δημιουργηθεί εις βάρος του, ίσως και εξ αιτίας δικών του λαθών. Εκλέχτηκε βουλευτής σε ηλικία 39 ετών, στις εκλογές του Ιουνίου του 1989 και έκανε πραγματικό ρεκόρ συγκομιδής σταυρών, μιας και είχε ξεπεράσει τους 15.000 σταυρούς, ως πρωτοεμφανιζόμενος στην πολιτική ζωή της Άρτας. Η εκλογή του εκείνη, πέρασε διάφορες δοκιμασίες! Γιατί χρειάστηκε να επανεκλεγεί και το Νοέμβριο του 1989, αλλά και τον Απρίλιο του 1990. Μετά την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, ο Γιώργος Παπαγεωργίου, δεν επανεκλέχτηκε, υφιστάμενος τότε σκληρή και πολλές φορές προβοκατόρικη κριτική!

Το λογικό θα ήταν να είχε αποχωρήσει απογοητευμένος. Όμως επειδή ήταν πραγματικός πολιτικός, αποφάσισε να επανέλθει νικητής και τροπαιούχος! Συζητούσαμε τότε την πορεία επανάκαμψης και με μεγαλείο ψυχής, που δεν συναντάς σε πολιτικό, ξεκίνησε με την τακτοποίηση των δικών του λαθών. Και η πορεία τον δικαίωσε. Επανεκλέγεται βουλευτής στις εκλογές του 2004 και με την εκλογή του, τοποθετείται επικεφαλής του τομέα Υγείας της Κ.Ο. της ΝΔ, για να επανεκλεγεί και το 2007 και ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, τον τοποθετεί υφυπουργό Υγείας, όπου έμελε να αποδώσει σημαντικό έργο και για την υγεία στην πατρίδα μας, αλλά και για την Άρτα... Τα προαναφέρουμε αυτά...

Μετά την ήττα της κυβέρνησης Καραμανλή και την παραίτησή του, στις κομματικές εκλογές για την ανάδειξη του νέου αρχηγού του κόμματος, τοποθετείται στην πλευρά της Ντόρας Μπακογιάννη, με την οποία συνεργάζεται, μέχρι και την τελευταία στιγμή της ζωής του. Τότε μάλιστα, το 2009, είχε κατέλθει και υποψήφιος βουλευτής Άρτας, με την Δημοκρατική συμμαχία...

 

Πραγματικός φίλος...Φεύγοντας απ' τον πολιτικό Γιώργο Παπαγεωργίου, είναι επιβεβλημένο να σταθούμε στον άνθρωπο Γιώργο Παπαγεωργίου... Σπουδαίος άνθρωπος, με το βλέμμα στραμμένο στον άνθρωπο. Εκατοντάδες συμπολίτες μας, που είχαν κυρίως προβλήματα υγείας. Έτρεξε να βρει τις λύσεις, χωρίς να ζητάει ανταπόδοση... Σημαντικό πράγματα αυτό.

Ζήσαμε μαζί και καλές και κακές στιγμές... Όμως απ' αυτές αποδείχτηκε ότι την έννοια του όρου φιλίας, την είχε πολύ ψηλά και σε κάθε περίπτωση, αποδεικνυόταν πραγματικός φίλος και στα καλά και τα κακά... Η υπερηφάνειά μου, που ο Γιώργος Παπαγεωργίου, με τίμησε με την φιλία του με την τριακονταετή φιλία του, είναι δεδομένη... Είναι πάρα πολλές οι στιγμές, που μπορούν να περιληφθούν σ' αυτό το κείμενο του αποχαιρετισμού, αλλά ελλοχεύει ο κίνδυνος να αδυνατίσουν το σύνολό του και για τον λόγο αυτό, δεν το κάνουμε...

 

Μεγάλη άτυχη,η μονάκριβη κόρη του Ιωάννα, η οποία αποσπούσε το σύνολο των ενδιαφερόντων του... Ήταν πραγματικά η αδυναμία του και ο ίδιος καμάρωνε για τα βήματα προόδου που έκανε... Και έκανε βήματα, η Ιωάννα... Συζητούσαμε και γι' αυτά... Δεν έδειχνε μόνο ενδιαφέρον για το δικό του παιδί, αλλά για όλα τα παιδιά του κόσμου. Μεγάλη ήταν η συγκίνησή μου, που κάθε χρονιά, τηλεφωνούσε για την γιορτή του Άγγελου... Όμως ένα είναι σίγουρο... Η Ιωάννα, θα δικαιώσει τον αγαπημένο της πατέρα. Και κάθε επιτυχία της Ιωάννας, θα έχει ευθεία αναφορά, εκεί πάνω... Εκεί που θ' αναπαύεται η ψυχή του πατέρα της...

 

papageorgiou

 

Δεν υπάρχουν λόγια,για να περιγραφεί η θλίψη όλων των πολιτών της Άρτας, με το άκουσμα της είδησης του χαμού του Γιώργου Παπαγεωργίου. Ακόμη και οι τύψεις έκαναν εμφάνιση, στις πολλές συζητήσεις, που έχουν γίνει μέχρι την ώρα αυτή, μετά το άγγελμα του θανάτου του Γιώργου Παπαγεωργίου...

Αντίο φίλε...Μας άφησες μεγάλη παρακαταθήκη σε όλα τα επίπεδα... Και γι' αυτό σ' ευχαριστούμε από βάθους καρδιάς...

 

proti-00-a

 

Πάνω το εξώφυλλο της "Γ", που θα κυκλοφορήσει την Παρασκευή.

 

 

Παρασκευή, 07 Απριλίου 2017 20:00

Πέθανε ο Γιάννης Δημοθόδωρος

|

Ο άνθρωπος που σκόρπισε γέλιο σ' όλη την Άρτα και αγαπήθηκε απ' όλους τους αρτινούς, έφυγε απ' την ζωή σε ηλικία 83 χρόνων...

 

 

 

Γιάννης Δημοδόδωρος... Ο άνθρωπος που είχε ταυτιστεί με το χαμόγελο και την καλή διάθεση, ύστερα από ολιγοήμερη νοσηλεία στο Γενικό Νοσοκομείο Άρτας, έφυγε απ' την ζωή σε ηλικία 83 ετών, δημιουργώντας θλίψη σ' όλους όσους τον γνώριζαν, οι περισσότεροι εκ των οποίων, δεν είχαν μάθει ότι του είχε προκύψει πρόβλημα με την υγεία του...

Υπάλληλος στα Ελληνικά Ταχυδρομεία ο Γιάννης Δημοθόδωρος, μεγάλο μέρος της θητείας του σ' αυτά, το πέρασε στην Μύκονο, όπου πολύ σύντομα, έγινε γνωστός και αγαπητός απ' όλους τους επώνυμους, που κατά καιρούς βρισκόταν στο νησί των Ανέμων. Μέχρι τα τελευταία του, είχε επικοινωνία με τον Γιάννη Γαλάτη, ο οποίος σε πρόσφατη επίσκεψή του στην Άρτα, είχε μιλήσει με τα καλύτερα λόγια για τον Γιάννη.

Επιστρέφοντας την Άρτα, υπηρέτησε στα ΕΛΤΑ, μέχρι την συνταξιοδότησή του και παράλληλα ασχολήθηκε με το ερασιτεχνικό θέατρο, σε σχήματα που δημιουργούσε ο ΣΚΟΥΦΑΣ, ο ΜΑΚΥΡΓΙΑΝΝΗΣ, η ΑΘΟΑ, αλλά και ο Σύλλογος Πραμαντιωτών. Έπαιξε σε δεκάδες έργα, πάντα με πρωταγωνιστικό ρόλο... Κατά την διάρκεια της συνεργασίας του με τον Σύλλογο ΣΚΟΥΦΑΣ, όπου σκηνοθετούσε ο γνωστός σκηνοθέτης Μάριος Ρετσίλας, είχε την ευκαιρία της ζωής του. Ο γνωστός έλληνας σκηνοθέτης, εκτίμησε ιδιαίτερα το υποκριτικό του ταλέντο και τον ενέταξε στο καστ του σήριαλ "Ανατολικός Άνεμος", όπου το έδωσε πρωταγωνιστικό ρόλο.

Η κηδεία του θα γίνει την Κυριακή στις 12 το μεσημέρι, απ' τον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Δημητρίου.

 

dimothodoros-gkomena-00-a

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017 22:16

ΗΛΙΑΣ ΒΡΑΤΣΙΣΤΑΣ - ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ

|

Λειτούργησε στον ιερό ναό της παιδείας με ευπρέπεια...

 

Σε ηλικία 82 ετών και μετά από ολιγόμηνη μάχη με τη νόσο, έφυγε απ' την ζωή, ο δραστήριος εκπαιδευτικός Ηλίας Βρατσίστας, ο οποίος είχε αφήσει έντονο στο στίγμα του, στην πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπου μας. Ο εκλιπών είχε διατελέσει πρόεδρος του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών Άρτας και προς το τέλος της καριέρας του, διετέλεσε και Διευθυντής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Άρτας.
Στην κηδεία του, που έγινε πάνδημη, στην Άρτα, τον επικήδειο λόγο, εκφώνησε ο επιστήθιος φίλος του και συνάδελφός του Αριστείδης Σχισμένος. " Ελαφροπέταξες γαληνεμένος και ήρεμος στην αιώνια μακαριότητα, εκεί που απoυσιάζουν οι ανησυχίες, τα προβλήματα, οι αρρώστιες, οι πόνοι, οι λύπες και οι αναστεναγμοί", ανέφερε χαρακτηριστικά, ο κ. Σχισμένος, στον επικήδειο, που δημοσιεύουμε παρακάτω.


Αείμνηστε πολυτάλαντε συνάδελφε Ηλία, εκ μέρους των βαρύτατα πενθούντων δασκάλων - νηπιαγωγών και των εγκάρδιων φίλων σου, σου απευθύνω τον τελευταίο δακρύβρεχτο αποχαιρετισμό.
Η μάχη της διατήρησης σου στην επίγεια ζωή που έδινες εδώ και αρκετό καιρό , ως άλλος Διγενής κρίθηκε οριστικά και αμετάκλητα.
Νικημένος από τον ανίκητο θάνατο, που αποτελεί την αιώνια μοίρα των θνητών, παρέδωσες την πάναγνη ψυχή σου στα τάγματα των αγγέλων και την όδευσαν ευλαβικά στην  πηγή της ζωής, στην πηγή του φωτός και της αλήθειας, κοντά στον πανάγαθο Θεό.
Ελαφροπέταξες γαληνεμένος και ήρεμος στην αιώνια μακαριότητα, εκεί που απoυσιάζουν οι ανησυχίες, τα προβλήματα, οι αρρώστιες, οι πόνοι, οι λύπες και οι αναστεναγμοί.
Από χθές το μεσημέρι η άχραντη ψυχή σου έγινε μέτοχος της όμορφης και ατελεύτητης ουράνιας ζωής και απολαμβάνεις κιόλας τα αιώνια και υπερπολύτιμα αγαθά του παραδείσου αφού η επίγεια ζωή σου είχε ταυτιστεί με το έντιμο, το δίκαιο, το ωραίο, το υψηλό, και το φωτεινό.
Παρόλο που γεννήθηκες και μεγάλωσες σε δύσκολη εποχή συντροφιά με τις στερήσεις και την ορφάνια από πατέρα , η απλοϊκή και ευσεβέστατη μάνα σου σε γαλούχησε με τα υπέροχα νάματα του χριστιανισμού, και τις αρετές της αειθαλούς ελληνικής φυλής.
Σφυρηλάτησες ακούραστα στο οικογενειακό αμόνι το ήθος σου, τη σεμνότητα, την ασίγαστη φιλομάθεια, την απαράμιλλη εργατικότητα,αλλά και το θάρρος για ζωή.
Τα εκπαιδευτικά ιδρύματα που φοίτησες και η θητεία σου στο στράτευμα επαύξησαν τις αρετές σου και μεγιστοποίησαν τα ταλέντα σου και σε κατέστησαν άριστο παιδαγωγό.
Λειτούργησες στον ιερό ναό της παιδείας με ευπρέπεια, καλοσύνη και περισσή αγάπη και ανέβηκες όλα τα σκαλία της εκπαιδευτικής πυραμίδας, του απλού δασκάλου, του διευθυντή και του προισταμένου.
Αγωνίστηκες έντιμα και μεθοδικά στη ζωή σου με μεγάλη αγάπη και ξεχωριστό μεράκι, με ασυνήθιστη ευσυνειδησία και απαράμιλλη καλοσύνη προς όλους και πρόσφερες ολόκληρος τον εαυτό σου στο υψηλό και ωραίο έργο της Παιδείας
Πρόσφερες ό,τι σπουδαίο και ωραίο κοσμούσε την την ανήσυχη ψυχή σου στις αγνές παιδικές ψυχές, που σου εμπιστεύτηκε η πολιτεία.
Έμοιαζες με καιόμενη λαμπάδα που το φως της φώτιζε το πνεύμα των μαθητών σου και τους οδηγούσε στο δρόμο της αρετής και της προόδου.
Είχες για οδηγό σου την προτροπή του μεγάλου παιδαγωγού Πεσταλότσι που τόνιζε- όλα για τους άλλους, τίποτε για τον εαυτό σου.
Μάλιστα ακολούθησες μέχρι το τέλος της ζωής σου το σπουδαίο μήνυμα του μεγάλου εθνικού ποιητή, Κωστή Παλαμά, που πρόσταζε -σμίλεψε πάλι δάσκαλε ψυχές κι ό,τι σ΄απέμεινε ακόμα στη ζωή σου μην τ΄αρνηθείς, θυσίασέ το ως  τη στερνή πνοή σου.
Η αρθρογραφία σου άφησε εποχή, η ποίηση σου σπουδαία και η συγγραφική σου δραστηριότητα πολύ σημαντική και χρήσιμη. Η πένα σου δυνατή,και ο λόγος σου ρητορικός και συναρπαστικός. Διέθετες πολλές ικανότητες και  επιτυχίες παντού.
Υπηρέτησες με κόσμιο τρόπο και μοναδική συνέπεια τον όμορφο και αιώνιο κόσμο των ιδανικών της ζωής. Οι μαθητές σου, όπου κι αν δίδαξες, θα σ΄ έχουν ως φωτεινό παράδειγμα στη ζωή τους.
Παράλληλα υπήρξες στοργικός πατέρας, καλός σύζυγος, πονόψυχος αδελφός, ευγενικός και ακούραστος δάσκαλος, εκλεκτός συνάδελφος και πολύτιμος βοηθός του κοινωνικού περίγυρου. Παντού πρόσφερες, σε όλους κάτι έδωσες, όλους τους ευεργέτησες, όλοι κατι σου χρωστάμε.
Όμως ο θάνατός σου αποτελεί σκληρό πλήγμα σε όλα τα μέλη της οικογένειάς σου,τους συγγενείς σου, τους φίλους σου και την οικογένεια των δασκάλων και νηπιαγωγών.
Φεύγεις φίλτατέ μου Ηλία  και είσαι αγαπητός απ΄ όλους, έντιμος, καταξιωμένος και τιμημένος. Θα μείνεις για πάντα ζωντανός στη στις καρδιές μας, στη σκέψη μας και στη θύμησή μας, πάντα ωραίος και προσφιλής.
Ας είναι ανάλφρο το χώμα και μυρωμένο που θα σ΄ αγκαλιάσει σε λίγο. Καλό σου ταξίδι στη χώρα της αιωνιότητας, παρέα με τους αγγέλους και τους αγίους.

 

vratsistas-ilias-66-a

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017 09:21

Σκοτώθηκε η ιατρός Μαρία Κραβαρίτη...

|

Σε τροχαίο δυστύχημα που έγινε έξω απ' την Σόφια, ενώ ελαφρά ο σύζυγός της και η κόρη της...

 

 

 

 

Έξω απ' την Σόφια, την είχε... στημένη η μοίρα στην γνωστή ιατρό - ενδοκρινολόγο Μαρία Κραβαρίτη, που χθες το βράδυ καθώς επέστρεφε απ' την Σόφια, όπου είχε επισκεφτεί την κόρη της, το αυτοκίνητο που οδηγούσε, για αδιευκρίνιστους λόγους, έφυγε απ' την πορεία του και επί τόπου έχασε την ζωή της, η άτυχη ιατρός.

Ελαφρά τραυματίστηκε ο σύζυγός της, επίσης ιατρός Ανδρέας Παπαχρήστος, ο οποίος δεν αντιμετωπίζει κανένα κίνδυνο, ενώ στο χειρουργείο οδηγήθηκε η κόρη της, που και αυτή επέβαινε στο αυτοκίνητο.

Οι πληροφορίες που μέχρι αυτή την στιγμή υπάρχουν είναι συγκεχυμένες, όπως είπε στην "Γ" ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Άρτας Βαγγέλης Χαρμπής, που συμπλήρωσε πως όλος ο ιατρικός κόσμος της Άρτας, είναι συγκλονισμένος καθώς η άτυχη ιατρός, ήταν ιδιαίτερα αγαπητή... Ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιατρικού Συλλόγου Άρτας και πρώην πρόεδρος της Ιατρικής Εταιρείας Άρτας.

 

 

kravariti-77-a

Σελίδα 1 από 5

TEΛEYTAIA NEA

TEΛEYTAIA ΑΝΑΝΕΩΣΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

12218998
Σήμερα
Αυτή την εβδομάδα
Αυτόν το μήνα
895
22882
111715

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 103 επισκέπτες και κανένα μέλος